ไปทำไมหน่ะหรอ?

ก็เมื่อเช้าฉันตื่นมาพี่ยูนางก็ไม่อยู่เเล้ว เเล้วตอนนี้นางยิ่งอกหักอยู่ซะด้วย ฉันว่าจะไปดูนางที่บริษัทหน่อย

อีกอย่างฉันก็อยากเห็นหน้าเลขาเเฟนพี่ยูจะตายอยู่เเล้ว พี่เลขาต้องสวยมากเเน่ๆเลย พี่ชายฉันถึงเฮิร์ทขนาดนี้

**************************

. . .

บริษัทUI

ฉันชะเง้อหน้าเข้าไปในกระจกรถเพื่อบอกคนที่อยู่ในรถ

ฉันโบกมือบ๊ายบายคนที่อยู่ในรถ ก่อนจะเดินเข้าบริษัทไป

*************************

. . .

บริษัทUI

พนักงานคนนี้ไม่รู้หรอว่าฉันเป็นน้องสาวพี่ยูอ่ะ.. อืมเเต่ก็ไม่เเปลกหรอก เพราะนี่เป็นครั้งเเรกที่ฉันมาบริษัท

เหอะ เดินหาเองก็ได้

ฉันเดินออกมาจากเคาน์เตอร์ ก่อนจะเดินเลี้ยวไปขึ้นลิฟ

ชั้นไหนดี..

บอสของบริษัทน่าจะอยู่ชั้นบนสุดนะ..

นึกขึ้นได้ฉันก็เอื้อมมือกดไปยังขั้นบนสุดอย่างไม่ลังเล

หวังว่าจะถูกละ

**************************

. . .

ชั้น9

ติ้งง~ (เสียงลิฟเปิด)​

หลังจากลิฟเปิด ฉันก็เดินออกมาพร้อมเดินไปตามทางอย่างไม่ลังเล..

ฉันเดินมาตามทางเรื่อยๆ.. ไม่ช้าก็มาหยุดอยู่ที่ห้องๆนึงที่ค่อนข้างหรูเลยทีเดียว

ฉันรีบก้าวขาเดินไปยังห้องนั้นทันที ก่อนจะเอื้อมมือไปบิดลูกบิดประตู

ฉันยังไม่ทันได้เปิดประตูเข้าไปเลยด้วยซ้ำ จู่ๆก็มีเสียงเเทรกมาจากด้านหลังของฉัน

อ้าว.. ตรงหน้าห้องนี่มีคนด้วยหรอว่ะ สงสัยฉันคงสังเกตเเต่ห้องหรูๆนี่จนลืมสังเกตคนที่นั่งอยู่หน้าห้องเลยอ่ะ😅

โอ้... นี่สินะ ผู้หญิงที่ชื่อเจน...

หน้าตาสวยจริงๆด้วย ดูเเพง.. ดูไม่เหมือนเลขาทั่วไปเลยอ่ะ.. ดูเหมือนCEOมากกว่า

นี่สินะ พี่ยูถึงเมาขนาดนั้น

เป็นเลขาที่สวยจริงๆด้วยอ่ะ ขนาดผู้หญิงด้วยกันยังมองว่าสวยเลย

เเล้วผู้ชายจะขนาดไหนเนี่ย

เเอด🚪

ทันทีที่พี่ยูพูดออกมา สายตาของเลขาคนนั้นก็เปลี่ยนไปทันที.. จากตอนเเรกที่ดูปกติตอนนี้สายตามันกลับเศร้าเเละดูผิดหวัง

ฉันยังพูดไม่ทันจบประโยค ฉันก็ต้องร้องออกมาเพราะความเจ็บ.. อีพี่ยูมันดันหยิกหลังฉันอย่างเเรงหน่ะสิ!

คนข้างๆฉันพูดพร้อมเพิ่มเเรงบีบให้เเรงขึ้น

เค้าจะทำอะไรของเค้.... อื้ออ

จู่ๆพี่ยูก็คว้าเอวฉันเข้าไปเเนบร่างเค้าก่อนจะเอนตัวลงมาประกบปากฉัน..

คุณเลขาถึงกับเบิกตากว้างด้วยความช็อก น้ำตาของเธอค่อยๆไหลลงมาอาบเเก้มอย่างไม่หยุดสาย..

เธอใช้มือปิดปากตัวเองเพื่อไม่ให้เสียงเล็ดลอดออกมาก่อนจะวิ่งออกไป..

ถึงเธอจะวิ่งออกไปเเล้วก็เถอะ.. คนตรงหน้าก็ยังไม่ผละปากออกจากฉัน.. เค้ายังคงจูบฉันอยู่อย่างนั้น

ตุบๆ

ฉันพยายามใช้มือทุบเเผลอกของคนตรงหน้า เเต่พี่ยูกลับไม่รู้สึกอะไรทั้งสิ้น เค้าค่อยๆดันลิ้นเข้ามาในปากฉันก่อนจะเปลี่ยนจากจูบที่รุนเเรงเป็นอ่อนโยนเเทน..

เปลือกตาของฉันค่อยๆปิดลง ส่วนมือของฉันที่ทุบอกเค้าก็เปลี่ยนไปคล้องคอพี่ยูเเทน..

คนตรงหน้าหยุดชะงักก่อนจะรีบดันร่างฉันออกอยากรวดเร็ว

ฉันพูดตะกุกตะกักเนื่องจากทำตัวไม่ถูกก่อนจะรีบวิ่งออกมาจากตรงนั้นทันที..

**************************

. . .

2ชั่วโมงผ่านไป..

คอนโดมอร์เเกน..

ตอนนี้ความคิดบนหัวฉันมันตีกันไปหมด..

ฉันไม่รู้ว่าฉันคิดยังไงกับพี่ยู.. ฉันไม่รู้ว่าเมื่อกี้ทำไมฉันรู้สึกต้องการเค้า..

เเต่ในตอนนี้ความรู้สึกเดียวที่มันทำให้ฉันร้องให้ออกมาก็คือ ตอนนี้ฉันโครตรู้สึกผิดกับมอร์เเกนเลย..

ฉันรีบเดินไปสวมกอดมัน พร้อมเอาหน้าซุกเข้ากับเเผงอกของมันทันที

มันถามพลางใช้มือลูบผมฉันอย่างอ่อนโยน

มันพูดพร้อมกระชับกอดตอบฉันเเน่นขึ้น

**************************

. . .

ไม่นานฉันก็สงบสติอารมณ์ตัวเองได้ ตอนนี้ฉันกำลังนั่งกินข้าวฝีมือของมอร์เเกนอยู่ตรงโต๊ะอาหาร.. นางบอกนางเห็นฉันร้องให้เลยอยากทำกับข้าวให้กิน เพราะกับข้าวของนางมันอร่อยมากจนสามารถทำให้ฉันหายเครียดได้ ดูสิ ความขี้โม้ของนาง😑

ฉันพูดก่อนจะตักข้าวเข้าปาก

มอร์เเกนนี่ทำกับข้าวอร่อยจริงๆเเหะ

มอร์เเกน💭กูไม่รอด มึงก็ต้องไม่รอดไอ้ซีเจย์5555

*************************

. . .

END