ถึงสัญญากับออฟว่าจะอยู่เเถวๆนี้ เเต่จิตดันดึงไปที่ห้องเรียนของตัวเอง

:

กันทรุดนั่งลงที่โต๊ะเดิม ที่ตัวเองเคยนั่ง หันไปมองคริสเเละนิวที่ตั้งใจเรียนกันใหญ่ผิดกับเมื่อก่อนเป็นไหนๆ

:

พูดจบก็มีลมจากไหนไม่รู้ มาปะทะหน้า นิวเเละคริส เข้าอย่างจัง ทั้งที่ตรงนั้นก็ไม่ได้เปิดหน้าต่างเลยซักบาน

:

คริสสบตากับนิว

กันนั่งอยู่เเบบนั้นสักพัก เพียงใจนึก เขาก็มาอยู่หน้าห้องเรียนของออฟอีกครั้ง

:

หลังหมดคาบออฟก็เดินออกมา มองหากันเเต่ไม่เห็น

ประโยคหน้าเขาพูด เเต่ประโยคหลังเค้าคิดในใจ

:

เตกับสิงยืนมองหน้ากัน

:

ที่โรงอาหาร

:

คณะเเพทย์

:

นิวกับคริส พึ่งเดินเข้ามา กันเห็น จึงเรียกออฟ

:

กันชี้ไป

ออฟชี้ไปที่พุงตัวเอง กันยิ้มๆขำก่อนจะพูดออกมา

:

กันเอ่ยชมเขา จนคนนิ่งๆอย่างเขา ถึงกับเผลอ กับคำพูดของคนตัวเล็ก

:

ออฟพูดคนเดียว เถียงคนเดียวจนทุกคน มองมาที่เขา นิวสะกิดคริสให้ดู

:

ระหว่างที่ทั้ง4ยืนคุยกัน ออฟก็เดินมาพร้อมวิญญาณกัน

:

ออฟดึงหน้าตึง จนนิวกับคริส จำเป็นต้องจำใจนั่งลง

:

เขาเอ่ยดักคอ เพราะข้างๆเขามีกันนั่งอยู่ก่อนเเล้ว ถึงคริสกับนิวงงๆ เเต่ก็ต้องจำเป็นต้องย้ายให้ ระหว่างจะกินข้าว

:

ออฟพูดเบาๆเเต่ทำ อีก4คน หน้าเหวอๆ

:

ออฟหลับตาลงตั้งจิตอธิฐาน สักพัก เขาก็ลองเอื้อมมือไปจับจานตรงหน้า กลายเป็นว่ายกออกมาได้อีก1 คนตัวเล็กยิ้มกว้างพูดกับเขา

:

ออฟเอ่ยมองกัน คนตัวเล็กหันมายิ้มเเละยักคิ้วให้ ออฟมองอย่างหมันไส้ก่อนตักข้าวเข้าปาก

:

นิวกินข้าวกับคริสเงียบๆ จนออฟเอ่ยถาม

:

ทั้งหมดคุยกัน กันกินเงียบๆ นั่งเป็นผู้ฟังที่ดี จนออฟเอยถาม

:

ออฟไม่ได้พูด เเค่คิดในใจ

:

กันเหล่มอง

:

ออฟเอ่ยออกมา ช้อนสายตามองคนตัวเล็กข้างๆ กันค้อนใส่ เขาหันหน้าไปทางอื่น

:

นิวคริส เตเเละสิง หันมาสบตากันเเบบเหวอๆ