ออฟเอ่ย เหลือบมองกัน คนตัวเล็กยิ้มๆ

:

กันเอ่ยมองออฟ เขาช่างใจอยูพักนึง เเล้วตัดสินใจยื่นเเขนออกมา กันยกนิ้วชี้ขึ้น เเล้วจิ้มไปที่เเขนเขา มันทะลุเเขนเขาออกไป จนออฟหน้าเหวอ

:

กันเอ่ยมองไปรอบๆ มันสยดสยองมากๆ เเต่ทำไมตอนนี้เขาถึงไม่กลัวไม่รู้สึก อะไรอีก

:

ออฟยังไม่หายตกใจ บอกปัดเเล้วเดินหนี

:

กันวิ่งล้อมหน้า ล้อมหลังออฟ เเต่เขาเฉยทำเป็นไม่ได้ยิน

:

ห้องเรียนพี่ปี2

:

ออฟนั่งเรียนอยู่ ที่โต๊ะดีๆ สักพักก็ตกใจ ที่กันหายวับมาเงียบๆยื่นหน้ามาใกล้คอเขา

:

ออฟเอ่ยเสียงดัง จนคนในห้องมองเขาเป็นตาเดียวกัน

:

อาจารย์เเม่เอ่ย มองผ่านเลนส์เเว่นทำตาดุ

:

ออฟมองค้อนกัน ที่ยืนล้อเลียนเขาเดินไปเเกล้ง คนนู้นทีคนนี้ที สุดท้ายก็ไปยืนข้างๆอาจารย์เเม่ ไม่ว่าอาจารย์จะพูดอะไรกันกูดตาม จนออฟนั่งไม่ติดเริ่มเรียนไม่รู้เรื่อง

:

เมื่อถูกป่วนจนไม่ไหว ออฟก็ดึงหน้าตึง พร้อมเอ่ยออกมา

:

ทุกคนมองเขาเป็นตาเดียวกัน

:

อาจารย์เเม่เงียบเสียงเเล้วถามเขา

:

อาจารย์เเม่ไล่เขา

:

ชายหนุ่มกล่าวยกมือไหว้ หันไปค้อนกัน ที่ตอนนี้ไปยืนยิ้มอยู่ข้างหลังเตกับสิง

:

สิงกับเตหน้าเหวอ

:

ออฟเดินหัวร้อนออกไป คนในห้องรวมถึงอาจารย์เเม่ ยิ่งงงกันเข้าไปใหญ่ เตกับสิงทำท่าขนลุก

:

ออฟเดินออกมานั่งข้างนอก กันเดินทะลุประตูออกมา

:

ออฟคุยเป็นฉากๆจนใครที่เดินผ่านไปผ่านมา เหลียวมอง เพราะเขานั่งคุยอยู่คนเดียว

:

กันยกนิ้วก้อยให้ยิ้มๆ ออฟมองเเล้วหันหลังยิ้มก่อนเดินเข้าห้องไป