สวัสดีครับคุณผู้ชมคุณผู้ฟัง

วันนี้อยู่กับผม​ดีเจซีเจ​ ทำหน้าที่เเทนพี่จอนนี่ที่ติดภารกิจเลี้ยงลูกนะครับ

เพื่อให้เป็นการไม่เสียเวลา​ระหว่างที่กำลังรอสายจากทางบ้านนะครับ​ ผมจะขอเล่าเรื่องสั้นๆ

เรียกได้ว่าเป็นตำนาน​ เป็นเรื่องที่เล่ากันมาเเบบปากต่อปากนะครับ

เอาเป็นว่าเรามาเข้าเรื่องกันเลยดีกว่านะครับ

โรงเรียนทุกที่ย่อมมีเรื่องเล่า

เช่นเดียวกับโรงเรียนรัฐบาลชื่อดังเเห่งหนึ่งในกรุงเทพ

ที่มีเรื่องเล่าต่อๆ​ กันมาว่า

ตอนเย็นห้ามเดินผ่านห้องนาฏศิลป์​เด็ดขาด​ หรือแม้กระทั่งว่า​ ห้ามเดินผ่านห้องนั้นคนเดียว

เพราะถ้าหากคิดจะลองดีเเล้วนั้น​สิ่งที่ได้พบเจออาจทำให้จับไข้หัวโก๋นไปหลายวัน

เเต่ถ้าใครยังลองดี​ มองเข้าไปในห้องนาฏศิลป์​มืดๆ​ ผ่านรูประตูเเล้วล่ะก็​ มักจะได้เห็นนางชฎา​ยืนร่ายรำออกท่วงท่าเเสนอ่อนช้อยอยู่ภายในห้อง​ ทั้งๆ​ ที่ห้องถูกล็อคจากข้างนอก

นางรำในห้องที่เเต่งตัวเต็มยศ​ เเละมีดวงตาที่เป็นสีแดงไปทั้งตาขาวเเละตาดำ

ถ้าหากว่าใครไปสองคนเเล้วนั้น​ เมื่อคนเเรกส่องเข้าไปแล้วบอกคนที่สองว่าเจอนางรำกำลังรำอยู่

เเต่พอคนที่สองส่องบ้างกลับเห็นเพียงสีเเดงราวกับว่าถูกปิดทับด้วยผ้าสีเเดงหรือกระดาษสีเเดงเสียอย่างนั้น

และทำได้เพียงต่อว่าคนเเรกว่าเพ้อเจ้อบ้าง​ ไร้สาระบ้าง

โดยที่ไม่ได้รู้เ​ลยว่า​ ภายในห้องที่ถูกปิดล็อคจากด้านนอก​ กำลังมีใครบ้างคนหรืออะไรบางสิ่งเเนบหน้าไปกับประตูเเละมองกลับออกมาอยู่เช่นกัน

หรือจะให้พูดง่ายๆ​ ก็คือ

สีเเดงๆ​ ที่คนข้างนอกเห็นนั้น

คือดวงตาของนางรำในห้องนั่นเอง