ฉันนั่งกอดคุณยายที่เพ้อหาคุณแม่ของฉันด้วยร่างกายที่อิดโรย

ฉันเดินไปดูที่หน้าบ้าน ป้านวลเรียกฉันเสียงดัง

ฉันดีใจอย่างบอกไม่ถูกเลย ยากที่จะมีหมอเข้ามาในหมู่บ้านที่ห่างไกลขนาดนี้ โชคดีจริงๆ

ฉันเดินตามคุณหมอเข้าไปในบ้านแล้วนั่งข้างๆคุณยายด้วยความเป็นห่วง

ฉันทำตามที่หมอสั้งก่อนจะออกไปยืนข้างนอก

ชายหนุ่มที่ยืนมองฉันเอ่ยขึ้นด้วยน่ำเสียงอบอุ่น ใบหน้าอันหล่อเหลาจ้องมาที่ฉันนิ่งๆก่อนจะยิ้มออกมาเล็กน้อย

คุณโรมยกกระเป๋าเครื่องมือเข้าไปตามที่ผู้เป็นพ่อสั้ง ฉันมองร่างสูงที่เข้าไปในบ้านด้วยความรู้สึกแปลกๆ น้ำเสียงที่เค้าพูดตอนนั้น มันทำให้ฉันอบอุ่นใจอย่างบอกไม่ถูก

30 นาทีผ่านไป

ฉันยกมือไหว้คุณหมอก่อนจะกลับเข้าไปในบ้านเพื่อดูแลคุณยายต่อ

คุณโรมที่น่าจะกลับไปกับคุณหมอคนนั้นไปแล้ว ยืนมองฉันอยู่ที่หน้าประตู

คนตัวสูงทำสายตาดุและเตือนฉันให้ออกไปจากตัวบ้าน

ฉันมองร่างสูงที่เดินออกไปด้วยความหวั่นไหว ก่อนจะเผลอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว

เวลา 12:00 น.

ฉันยกอาหารที่พึ่งทำเสร็จวางลงไปที่โต๊ะอาหาร หมอทุกคนที่พักอยู่ต่างออกมาทานข้าวกันอย่างรวดเร็ว

ฉันเดินออกตามหาคุณโรมเมื่อเห็นว่าเค้าหายไป แถวนี้ยิ่งมีสัตว์ป่าอยู่กันเยอะด้วยสิ

ฉันหันไปมองร่างสูงที่ถือโทรศัพท์หาสัญญาณแล้วเดินไปทั้ว

คุณหมอสุดขรึมคนที่แล้วหายไปไหนกันนะ? แล้วทำไมเค้าถึงได้ดูหัวเสียแบบนี้ด้วย

คุณโรมหันมาพูดกับฉันที่ยืนมองอยู่ห่างๆ

ยิ่งยืนพูดคุยฉันยิ่งรู้สึกว่าเค้าไม่เหมือนจินตนาการแรกที่ฉันคิดถึงเขาเลย หนุ่มเมืองกรุงหัวร้อนแบบนี้ฉะนเคยเจอบ่อยๆ

ฉันขำคุณโรมที่ทำหน้าหงุดหงิด คนอะไรขนาดหงุดหงิดยังดูน่ารัก

คนตัวสูงเดินเข้ามาหาฉันก่อนจะดึงแขนฉันเข้าไปใกล้

มือหนากอดเอวฉันเอาไว้แน่นก่อนจะส่งยิ้มเจ้าเล่ห์มาให้ฉัน

พลึก!!!!!

ด้วยความตกใจฉันเลยกระทุ้งเข่าเข้าไปเต็มหว่างขาของคุณโรมจนเค้าล้มลงไปนอนก่บพื้นด้วยความทรมาน

ฉันรีบวิ่งออกมาทันทีเพราะกลัวเค้าจะลุกขึ้นมาได้ ตายแน่ๆหากเค้าหายเจ็บ ฉันต้องโดนฆ่าแน่