ร้านสัก

ผมยื่นแบบรอยสักตัวอักษรคำว่า ROME ที่ผมจะสักให้กับช่างรุ่นพี่ที่ผมรู้จัก

รอดูเถอะ ตาลุงจอมจุ้นจ้านอยากให้เป็นหมอนักใช่ไหม หึหึหึ สักแล้วยังจะได้เป็นอยู่ไหม

ไอ้พอร์ชหันมาถามผมขณะที่มันยังเองก็กำลังนะ่งให้เค้าสักอยู่ คนแรกเลยนะมึง!!

ผมขำก่อนจะถอดเสื้อให้ช่างเตรียมสักชื่อตัวเองตัวใหญ่กลางอก และลายมังกรกลางหลังใหญ่ๆ

หึหึหึหึ

ตอนนี้อาชีพหมอเริ่มปลิวไปไกลขึ้นทุกทีแล้ว ฮ่าๆๆๆๆๆๆ

บ้าน ราชศิริวัฒน์

ผมแทบจะคลั่งเพราะตาลุงทำหน้าตาเฉยชาไม่รู้รู้สาอะไร

ผมได้แต่หลบสายตาแม่เพราะตาลุงขี้ฟ้อง ซวยแล้วกู ตอนสักคิดแค่ไม่อยากเป็นหมอแต่ดันลืมคิดตอนแม่รู้ซะแล้วสิ

คณะแพทยศาสตร์ Z University

แล้วทำไมผมถึงมายืนอยู่ตรงนี้ได้วะเนี่ย คงเป็นเพราะผมใจอ่อนกับแม่มั้ง เลยทำให้ผมยอมเรียนแพทย์จนได้ ตาแก่เจ้าเล่ห์ เห็นเราแพ้ทางแม่ก็เอาใหญ่เลยนะ

ผมทำหน้าเซ็งก่อนจะเดินไปที่รถ โดยไม่สนใจสายตาของสาวๆที่มองมาที่พวกเราเป็นตาเดียว ในเวลาปกติผมคงเดินเข้าไปถามขอเบอร์คนใดคนหนึ่งแล้ว แต่วันนี้ผมต้องขอบายเพราะอารมณ์บ่จอยซะแล้ว

ปัจจุบัน

ผับแห่งหนึ่ง

🎶🎵🎶🎵🎶🎵

เสียงดนตรีดังสนั่น เหล่านักท่องราตรีออกมาวาดลวดลายกันอย่างเมามัน ผมนั่งอยู่มุมโซฟาโซนวีไอพีมองร่างบางในชุดสีแดงสุดเซ็กซี่ที่เต้นอยู่ฝั่งตรงข้าม

ร่างบางนั่งลงข้างๆผมและส่งสายตาอันหวานหยดย้อยมาให้ผม คนนี้เธอต้องเป็นของผมเท่านั้น

ริมฝีปากบางเคลือบลิปสติกสีแดงสดขยับเข้ามาประกบริมฝีปากของผมอย่างอ่อนโยน

คอนโด โรม

บึก

ผมจูบร่างบางอย่างร้อนแรงทันทีที่เข้ามาถึงในห้อง เราทั้งสองคนต่างช่วยกันถอดเสื้อผ้าแล้วเหวี่ยงทิ้งไปบนพื้นอย่างไม่ใยดี

เบลผลักผมให่นอนที่โซฟากาอนจะขึ้นมาคร่อมตัวผมเอาไว้ ริมฝีปากบางก้มลงมาบดขยี้ริมฝีปากของผมอย่างร้อนแรง

ผมรีบผลักเบลให้ออกห่างเมื่อได้ยินเสียกระแอมของพ่อผมที่นั่งมองอยู่ ให้ตายเถอะ!! มาได้ไงวะ

เบลมองผมด้วยสายตาหงุดหงิดก่อนจะเดินออกไปจากห้องทันที

ผมกลอกตาด้วยความเบื่อหน่าย อะไรหนักหนาวะเนี่ย

วูฟล์ คลับ

ผมพูดพร้อมกระดกแก้วในมือดื่มรวดเดียวหมด ทำไมชีวิตผมต้องวุ่นวายแบบนี้ตลอดเลยวะ มีพ่อจอมจุ้นจ้านเนี่ย

เวลา ตี5

เคลื่อนๆ

ผมขยับตัวลุกขึ้นเพราะรู้สึกเวียนหัวจากอัไรสักอย่างที่มันเคลื่อนที่อยู่ เมื่อคืนผมคงดื่มมากไปหน่อย ถึงรู้สึกว่าเตียงมันสั้นไหวขนาดนี้

ผมมองพ่อที่นั่งอยู่ตรงข้ามด้วยความตกใจ ก่อนจะมองไปรอบๆก็พบว่ามีหมอและพยาบาลท่านอื่นๆนั่งมองผมเป็นตาเดียว

พอลองทบทวนความคิดผมนี่แทบอยากจะกระโดดถีบขาคู่ใส่ไอ้พวกนั้นจริงๆ ถึงว่าล่ะ เชียร์ให้ผมดื่มอยู่ได้ เวรตะไรจริงๆไอ้พวกมะเขือ!!!!

จบ Story: ROME

บ้านกลางป่า

ฉันรีบวิ่งเข้าไปพยุงคุณยายที่เดินออกมา

ฉันพาท่านไปนั่งที่ตรงโต๊ะไม้ก่อนจะขยับไปนั่งข้างๆท่าน ตอนนี้สิ่งที่ฉันกลัวที่สุดคือสูญเสียท่านไป คุณยายคือครอบครัวคนเดียวที่ฉันเหลืออยู่ เมื่อก่อนฉันอยู่ที่บ้านในเมืองพ่อกับแม่ของฉันและคุณยาย

จนกระทั่งวันที่มีคนมาแจ้งข่าวว่าท่านเสียชีวิตแล้วทั้งสองคนด้วยอุบัติเหตุทางรถยนต์ มันจะเป็นโชคชะตาหรือเปล่าที่ทำให้ท่านทั้งสองจากฉันไปพร้อมกันแบบนั้น คุณยายรับกับเหตุการณ์ที่สูญเสียคุณพ่อคุณแม่ของฉันไปไม่ได้จึงเริ่มมีสภาพจิตใจที่ย่ำแย่

ฉันเองก็ยังทำใจไม่ได้ แต่ฉันจะอ่อนแย่ให้ท่านเห็นไม่ได้ จริงๆแล้วฉันก็กะจะอยู่ที่บ้านหลังนั้นต่อ แต่ช่วงหลังๆท่านไม่สบายหนักและด้วยอากาศในตัวเมืองที่มีแต่มลพิษเลยไม่เหมาะที่ท่านจะพักฟื้น

หลังจากที่ท่านอาการหนัก คุณยายก็ขอให้ฉันพามาอยู่ที่บ้านเกิดของท่าน บ้านที่เคยอยู่กับคุณตาสองคน

ฉันเงียบเพราะได้ยินคำพูดของคุณยาย เรียกชื่อคุณแม่ของฉันที่เสียไปแล้ว

ฉันหันหน้าหนีเพื่อไม่ให้คุณยายเห็นน้ำตาของฉัน

ฉันเองก็คิดถึงคุณพ่อคุณแม่เหมือนกัน....