ฮะนะชิ

พลังสมาร์ทโฟนอ่านใจจะช่วยไขคดีให้ฟุยุกะรู้ตัวคนร้ายที่กำความลับดำมืดได้หรือไม่ แล้วเมื่อไหร่เธอจะยอมเปิดใจให้โอคิตะเสียที มาลุ้นกันค่ะ :-) <อัพวันละตอนทุกวัน ไม่เว้นวันหยุดจ้า>

ชื่อตอน : ตอนที่ 28

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ญี่ปุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 199

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 31 ธ.ค. 2562 09:20 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 28
แบบอักษร

ตำรวจในความเป็นจริงไม่เหมือนในละครโทรทัศน์เอาเสียเลย

แม้พวกเขาจะเข้าใจเรื่องราวดีแค่ไหน แต่ก็ต้องหาความกระจ่างให้แก่ภาพรวมของคดีและจับกุมคนร้ายโดยไม่ให้เกิดข้อบกพร่อง     

เธอคิดอย่างนั้น แต่ก็หงุดหงิดกับสถานการณ์อันเอื่อยเฉื่อยและมองไม่เห็นความคืบหน้า

ถ้าอุริโนะหลบหนีไปในระหว่างนี้จะทำอย่างไร

ถึงกระนั้นเธอก็ทำอะไรไม่ได้ ได้แต่เก็บความกระวนกระวายและหมกมุ่นกับงานโอเปอเรเตอร์รับโทรศัพท์อยู่เงียบๆ เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของตัวเองเท่านั้น ทำให้ยอดการให้บริการลูกค้าของเธอสูงเป็นอันดับต้นๆ ของแผนก           

ก่อนรับโทรศัพท์สายสุดท้ายของช่วงเช้า มีข้อความหนึ่งส่งมาทางแมสเซนเจอร์ที่เปิดไว้เป็นประจำ

แมสเซนเจอร์คือซอฟต์แวร์ที่ใช้สำหรับการติดต่อภายในบริษัท เอาไว้ให้ผู้บังคับบัญชาติดต่อลูกน้องทีละหลายคนพร้อมๆ กัน หรือไม่ก็ใช้สนทนาระหว่างพนักงานด้วยกันเอง

เมสเซนเจอร์เป็นซอฟต์แวร์ที่ใช้งานได้สะดวกสบายกว่าอีเมล อีกทั้งยังไม่ต้องกังวลว่าจะถูกแฮ็กจากภายนอกด้วย พนักงานในบริษัทจึงมักใช้งานกันอย่างแพร่หลาย

อานัน โทโมเอะ: คุณมิชิมะ มีลูกค้าโทร.มาหาค่ะ ช่วยโทร.กลับลูกค้าด้วยนะคะ

ผู้ส่งข้อความนี้มาคือโทโมเอะ

โดยทั่วไปลูกค้าจะไม่สามารถเลือกโอเปอเรเตอร์แบบเฉพาะเจาะจงได้ ทุกครั้งที่มีโทรศัพท์เข้ามา โอเปอเรเตอร์ที่เป็นคนรับสายจะเป็นผู้ให้บริการ ไม่มีการแต่งตั้งพนักงานขายหรือโอเปอเรเตอร์ให้ลูกค้าคนใดโดยเฉพาะ เนื่องจากสามารถอ้างอิงจากประวัติการให้บริการในอดีตบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ได้ โอเปอเรเตอร์ทุกคนจึงสามารถรับช่วงต่อและให้บริการได้เหมือนกัน

ถึงกระนั้นก็มีลูกค้าบางรายที่บอกให้โอนสายให้โอเปอเรเตอร์ที่เคยบริการตนมาก่อน ซึ่งเหตุผลเป็นได้ทั้งถูกใจหรือไม่ถูกใจโอเปอเรเตอร์คนนั้น

โอเปอเรเตอร์ที่รับสายจะปฏิเสธก่อน แต่ถ้ายังไม่เป็นผล รายการนั้นก็จะกลายเป็นรายการติดต่อโดยระบุชื่อโอเปอเรเตอร์ จากนั้นโอเปอเรเตอร์ที่ได้รับการระบุชื่อก็จะต้องโทรศัพท์กลับไปหาลูกค้า

ฟุยุกะเปิดหน้าจอให้บริการลูกค้าจากไอดีที่โทโมเอะส่งมาพร้อมกับข้อความ

ข้อมูลที่กรอกไว้ในระบบมีแค่ชื่อ ‘โคซุเกะ ยาคุโมะ’ กับเบอร์โทรศัพท์มือถือ แต่ข้อมูลส่วนบุคคลและประวัติการให้บริการในอดีตนั้นว่างเปล่า

มิชิมะ ฟุยุกะ: เรื่องที่ลูกค้าติดต่อเข้ามาโดยระบุชื่อโอเปอเรเตอร์ หน้าจอให้บริการลูกค้าขึ้นข้อมูลแค่ชื่อนามสกุลกับเบอร์โทรศัพท์ค่ะ ยังไม่ได้กรอกเหรอคะ

อานัน โทโมเอะ: เป็นลูกค้าใหม่น่ะค่ะ เห็นบอกว่าไม่เคยรับบริการจากทางเรามาก่อนเลย

โทโมเอะตอบกลับมาทันที เธอคงเพิ่งให้บริการลูกค้าเสร็จพอดีกระมัง หรือไม่อย่างนั้นก็อาจพิมพ์แป้นคีย์บอร์ดระหว่างให้บริการอยู่ก็ได้ ด้วยความที่เป็นบทสนทนาระหว่างปฏิบัติงาน ทั้งคู่จึงใช้ภาษาทางการในการส่งข้อความหากัน

มิชิมะ ฟุยุกะ: ลูกค้าใหม่แต่ระบุชื่อฉันเหรอ ทำไมถึงรู้จักฉันล่ะ

อานัน โทโมเอะ: ไม่ทราบค่ะ ฉันบอกไปแล้วว่าถ้ามีเรื่องต้องการปรึกษา ฉันจะเป็นคนให้บริการเอง แต่ลูกค้าไม่คุยด้วยเลยค่ะ บอกให้โอนสายให้ คุณมิชิมะ ฟุยุกะ เท่านั้น ฉันนึกว่าเป็นคนรู้จักของคุณมิชิมะซะอีก ไม่ใช่หรอกเหรอคะ

มิชิมะ ฟุยุกะ: ดูจากทั้งชื่อและเบอร์โทรศัพท์แล้ว ฉันนึกไม่ออกเลยค่ะว่าเป็นใคร

อานัน โทโมเอะ: อย่างนั้นเหรอคะ แปลกจัง ฉันอาจฟังผิดก็ได้

มิชิมะ ฟุยุกะ: อืม เอาเถอะค่ะ ฉันจะลองโทร.หาลูกค้าดูก็แล้วกัน เท่านี้นะคะ

หลังจากคุยกับโทโมเอะเสร็จ ฟุยุกะก็ใช้นิ้วเคาะโต๊ะด้วยความลังเล ได้ยินเสียงโอเปอเรเตอร์รอบตัวให้บริการลูกค้าอย่างต่อเนื่อง

มีคนไม่รู้จักโทรศัพท์มาโดยระบุชื่อเธอ

เพราะอะไรลูกค้าใหม่ถึงรู้จักชื่อเธอได้

เพื่อนฝูงที่มีอยู่น้อยนิดโทร.มาแกล้งก่อกวนหรือเปล่า

หรือว่าลูกค้าที่เธอเคยให้บริการเป็นคนแนะนำให้โทร.มาหากันแน่

ลูกค้าคนนี้อาจโทร.มาเพราะมีคนบอกว่าโอเปอเรเตอร์ที่ชื่อมิชิมะให้บริการดีนะ คุณน่าจะลองปรึกษาดูก็เป็นได้

ไม่สิ ถึงอย่างนั้นก็แปลกอยู่ดีที่อีกฝ่ายรู้กระทั่งชื่อจริงของฟุยุกะ

ตามกฎของบริษัท โอเปอเรเตอร์จะแจ้งเฉพาะนามสกุลของตัวเองกับลูกค้าเท่านั้น

โทโมเอะคงคิดว่าเป็นคนรู้จักของเธอเพราะเหตุนั้นเหมือนกัน

จินตนาการถึงสถานการณ์ที่ตัวเองหลุดบอกชื่อกับลูกค้าไม่ออกเลย

ฟุยุกะหยุดคิด แล้วคลิกเบอร์โทรศัพท์ที่กรอกไว้บนหน้าจอให้บริการเพื่อโทร.ออก

จะอย่างไรก็แล้วแต่ ในเมื่อยังไม่มีลูกค้าโทรศัพท์มา การโทร.ไปหาลูกค้าก็เป็นงาน

เธอต้องแจ้งอีกฝ่ายเรื่องไม่สามารถระบุชื่อโอเปอเรเตอร์ได้ด้วย

สัญญาณโทรศัพท์ดังก้องอยู่ในหูฟังที่สวมครอบศีรษะ หลังจากดังอยู่ประมาณสิบครั้ง เสียงสัญญาณก็หายไป อีกฝ่ายรับโทรศัพท์จนได้

“สวัสดีค่ะ ขออภัยที่รบกวนเวลานะคะ ดิฉันชื่อมิชิมะ เป็นเจ้าหน้าที่ที่ให้คำปรึกษาแก่ผู้ใช้บริการคลาริโฟนค่ะ”

ฟุยุกะกล่าวทักทายอย่างสดใสเฉพาะน้ำเสียง แต่สีหน้าบ่งบอกว่ากำลังหยั่งเชิง

อีกฝ่ายไม่ตอบ ได้ยินเพียงเสียงซ่าๆ เท่านั้น

“ขออภัยค่ะ นี่เป็นเบอร์โทรศัพท์ของ คุณโคซุเกะ ยาคุโมะ ใช่ไหมคะ”

“มิชิมะ ฟุยุกะรึ”

“คะ?”

“แกคือมิชิมะ ฟุยุกะรึ”

เธองุนงงกับน้ำเสียงเหนือความคาดหมายที่ได้ยินจากคู่สนทนา เสียงนั้นแหลมสูงเหมือนเด็ก อีกทั้งน้ำเสียงยังมีเอกลักษณ์เฉพาะตัว ฟังเข้าใจง่ายแต่ไร้เสียงสูงต่ำหนักเบา

สรุปคือใกล้เคียงกับเสียงโมโนโทน เหมือนเธอเคยได้ยินเสียงแบบนี้จากที่ไหนสักแห่ง แล้วก็ตระหนักได้ว่ามันคือเสียงที่ผ่านการใช้ซอฟต์แวร์ดัดแปลงซึ่งเคยได้ยินจากคลิปวิดีโอในอินเทอร์เน็ต

“…โอเปอเรเตอร์ที่ให้บริการก่อนหน้าดิฉันแจ้งว่าคุณโคซุเกะต้องการให้ดิฉันบริการแทน จึงติดต่อมาค่ะ”

“แกคือ มิชิมะ ฟุยุกะ สินะ”

“ใช่ค่ะ ขออภัยเป็นอย่างสูงที่เสียมารยาท แต่เพราะอะไรคุณโคซุเกะจึงระบุชื่อดิฉันคะ เรื่องที่ต้องการปรึกษาคืออะไรคะ”

“จุดประสงค์ของแกคืออะไร”         

ความคิดเห็น