ฮะนะชิ

พลังสมาร์ทโฟนอ่านใจจะช่วยไขคดีให้ฟุยุกะรู้ตัวคนร้ายที่กำความลับดำมืดได้หรือไม่ แล้วเมื่อไหร่เธอจะยอมเปิดใจให้โอคิตะเสียที มาลุ้นกันค่ะ :-) <อัพวันละตอนทุกวัน ไม่เว้นวันหยุดจ้า>

ชื่อตอน : ตอนที่ 26

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ญี่ปุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 112

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 22 พ.ย. 2562 10:44 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 26
แบบอักษร

“ก็…คิดว่าก้ำกึ่งระหว่างซอมบี้กับโครงกระดูกนะ กลายเป็นกระดูกไปเกือบหมดแล้ว แต่ใส่เสื้อผ้า แล้วก็ยังเหลือผมอยู่บนหัวนิดหน่อย” 

ฟุยุกะไม่มีกะจิตกะใจจะตื่นเต้นไปกับโทโมเอะ จึงตอบกลับด้วยท่าทีเย็นชา  

ความรู้สึกตกตะลึงที่เห็นศพผ่านพ้นไปแล้ว ตอนนี้เธอจึงสามารถทำใจมองเหตุการณ์ได้อย่างเป็นรูปธรรมมากขึ้น 

“ทีแรกนึกว่าเป็นขยะหรืออะไรซะอีก มีแต่ดินเปรอะไปหมด แถมรอบๆ ยังมืด แล้วฝนก็ตกด้วย” 

“อึ๋ย ไม่กลัวเหรอคะ” 

“จะพูดยังไงดี จริงๆ แล้วคือฉันตกใจมาก ใครจะไปนึกล่ะว่าจะมีศพโผล่ออกมา ฉันก็เลยลนลานคิดแค่ว่าต้องแจ้งตำรวจ” 

“ยังเยือกเย็นไม่เปลี่ยนเลยนะคะ ไม่ร้องกรี๊ดแล้ววิ่งหนีเหรอคะ” 

“อันนั้นมันหนังสยองขวัญแล้ว ศพนั่นไม่ได้เข้ามาจู่โจมฉันสักหน่อย ความรู้สึกว่าปล่อยทิ้งไว้ไม่ได้มันรุนแรงกว่าความกลัวละมั้ง ถึงจะเป็นคนที่ฉันไม่รู้จัก แต่เขาก็ตายแล้ว ฉันคงทิ้งเขาไม่ลงหรอก” 

ยิ่งเป็นเรื่องที่เตรียมใจพร้อมแล้วว่าจะทำ ฟุยุกะก็ยิ่งไม่คิดหนี ถึงกระนั้นก็ขยับเขยื้อนไม่ได้ไปครู่ใหญ่ตอนเจอศพฝังอยู่ใต้ดิน 

หลังจากนั้นเธอก็เรียกความเยือกเย็นกลับคืนมาได้โดยการแจ้งตำรวจ แล้วรออยู่ในรถโดยไม่ขุดต่อ  

พอเจ้าหน้าที่ตำรวจเร่งรุดมาถึง ได้เห็นที่เกิดเหตุและยืนยันว่าเป็นศพมนุษย์แน่นอน พวกเขาก็เรียกตำรวจคนอื่นๆ ตามมาสมทบอีกกลุ่มใหญ่เพื่อทำการปิดถนน จากนั้นก็ขุดหลุมลึกแล้วเคลื่อนย้ายศพ พร้อมกับขอให้ผู้พบศพเป็นคนแรกอย่างฟุยุกะอธิบายเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นด้วย 

เธอเตรียมใจไว้แล้วว่าต้องโดนตำรวจยิงคำถามสารพัด จึงไม่ได้ตื่นตระหนกเป็นพิเศษ เพียงแต่ระหว่างสอบปากคำ ตำรวจขอให้ฟุยุกะยืนยันตัวตน เธอจึงต้องติดต่อไปที่บริษัท พอโทร.ไปอธิบายว่าเกิดอะไรขึ้น มุไกซากิ หัวหน้าแผนกที่เข้าทำงานวันนั้นจึงช่วยยืนยันตัวตนและสถานที่ทำงานให้เธอ  

กระนั้นฟุยุกะก็ปิดปากหัวหน้าแผนกช่างพูดคนนี้ไม่ได้ วันต่อมาซึ่งก็คือวันนี้พนักงานส่วนใหญ่ในบริษัทจึงรู้เรื่องราวทั้งหมด 

“แต่ทำไมรุ่นพี่ฟุยุกะถึงไปอยู่ที่ยัตสึงะโมริได้ล่ะคะ” 

โทโมเอะเอ่ยถึงสิ่งที่ไม่ว่าใครก็ย่อมสงสัย 

“ภูเขาลึกแบบนั้น ต้องขับรถไปใช่ไหมล่ะคะ รุ่นพี่ไปกับใครคะ” 

“ฉันเช่ารถขับไปคนเดียวน่ะ ถัดไปอีกนิดมีบ่อน้ำพุร้อนคุรันโดะโนะยุใช่ไหม ฉันเคยคิดว่าอยากลองไปที่นั่นสักครั้งมาตั้งนานแล้ว” 

ฟุยุกะโกหกได้อย่างหน้าตาเฉย เมื่อวานเจ้าหน้าที่ตำรวจก็ถามแบบนี้เหมือนกัน คราวนี้เธอจึงไม่อึกอักแต่อย่างใด 

มันคือคำตอบที่เธอสำรวจข้อมูลและเตรียมพร้อมมาล่วงหน้าเพื่อเป็นเหตุผลในการเดินทางไปยัตสึงะโมริ เธอถึงขั้นเอาชุดสำรองและของใช้สำหรับอาบน้ำใส่ไว้ในรถด้วยเพื่อความแนบเนียน  

“อ๊ะ อย่างนั้นเองเหรอคะ ว่าแต่ทำไมถึงไปจอดรถแล้วขุดหลุมตรงนั้นล่ะคะ” 

“กะว่าจะเอาดินมาปลูกต้นไม้สักหน่อยน่ะสิ” 

“ปลูกต้นไม้ รุ่นพี่มีงานอดิเรกแบบนั้นด้วยเหรอ” 

“ฉันวางแผนจะทำสวนผักที่ระเบียง แต่คิดว่าใช้ดินธรรมชาติน่าจะดีกว่าดินที่ขายกัน ไหนๆ ก็ไปภูเขาพอดี เลยว่าจะถือโอกาสขอดินมาสักหน่อย” 

“แอ็คทีฟสุดๆ ไปเลย เมื่อวานฝนตกที่ยัตสึงะโมริด้วยไม่ใช่เหรอคะ แล้วรุ่นพี่ยังจะไปขุดหลุมในเวลาแบบนั้นอีก” 

“ช่วยไม่ได้นี่นา รถก็เช่ามาแล้ว จะไปอีกรอบก็ยุ่งยาก อีกอย่างฉันกะจะแช่บ่อน้ำพุร้อนอยู่แล้ว เลยคิดว่าตัวเปียกฝนก็คงไม่เป็นไร” 

“แล้วพอตั้งใจจะเอาดินกลับมา ก็โชคร้ายขุดเจอศพเข้าเหรอคะ” 

“ใช่ โชคร้ายจริงๆ เลยนะ ฉันพยายามขุดดินกลางสายฝนแท้ๆ แต่กลายเป็นแบบนี้ไปได้ อดไปบ่อน้ำพุร้อนอีกต่างหาก เมื่อวานเจอแต่เรื่องแย่ๆ ทั้งวัน” 

ฟุยุกะเหลือบมองโทโมเอะแล้วถอนหายใจ  

ย่านร้านขายเครื่องใช้ไฟฟ้าในค่ำคืนกลางฤดูร้อนเต็มไปด้วยผู้คนที่หมกมุ่นกับจินตนาการและความเพ้อฝันมารวมตัวกัน  

บทสนทนาของทั้งคู่ที่พูดถึงการขุดศพที่เหมือนซอมบี้หรือโครงกระดูกขึ้นมานั้น ฟังแล้วคงเหมือนเนื้อหาของอนิเมชั่นหรือเกมในความรู้สึกของคนอื่น  

ฟุยุกะเองก็ไม่อยากเชื่อเช่นกันว่านั่นเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นจริง 

“…แต่มันไม่แปลกไปหน่อยเหรอคะรุ่นพี่ฟุยุกะ” 

โทโมเอะพูดเสียงต่ำด้วยแววตาคมกริบ ฟุยุกะหลบตาแกล้งทำเป็นไม่เห็น  

เดิมก็เป็นเรื่องที่แต่งขึ้นเพื่อทำให้ดูเหมือนว่าเธอพบศพโดยบังเอิญอยู่แล้ว ต่อให้โน้มน้าวตำรวจจากหลักฐานทางกายภาพได้ แต่คงไม่ได้ผลกับเพื่อนที่คบหากันมายาวนานซึ่งมักจะตัดสินสิ่งต่างๆ ด้วยความรู้สึกและอารมณ์ 

“ฉันเข้าใจสถานการณ์นะคะ แต่ยอมรับไม่ได้สักนิด ทำแบบนั้นไม่สมกับเป็นรุ่นพี่ฟุยุกะเลย” 

“ถึงเธอจะพูดอย่างนั้น…แต่ความจริงมันก็เป็นความจริงอยู่ดี ในเมื่อฉันพบศพ จะปล่อยทิ้งไว้ก็ไม่ได้ใช่ไหมล่ะ ถ้าเธอได้ไปเห็นเองกับตา ฉันเชื่อว่าเธอก็คงทำแบบเดียวกัน” 

“เปล่าค่ะ ฉันหมายถึงพฤติกรรมของรุ่นพี่ก่อนพบศพต่างหาก คิดยังไงก็ผิดธรรมชาติค่ะ” 

“งั้นเธอจะบอกว่าฉันขุดดินเพื่อหาศพเหรอ ตำรวจก็สงสัยฉันเหมือนกัน แต่มันเป็นเรื่องบังเอิญแน่นอนอยู่แล้ว” 

“ไม่ใช่อย่างนั้นค่ะ...ทำไมถึงแอบไปบ่อน้ำพุร้อนโดยไม่บอกฉันล่ะคะ” 

“เอ๊ะ หมายถึงเรื่องนั้นเหรอ” 

“ทำไมถึงไปคนเดียวคะ ทำไมไม่ชวนฉันไปด้วย ฉันก็อยากไปบ่อน้ำพุร้อนเหมือนกัน อยากแช่น้ำกับรุ่นพี่นะคะ!” 

โทโมเอะทำปากยื่นอย่างไม่พอใจ  

ฟุยุกะผุดรอยยิ้มแม้จะเอือมระอา พร้อมกับตอบว่า ‘จ้ะๆ’ แบบส่งๆ   

เรื่องที่กุขึ้นใช้ไม่ได้ผลกับเพื่อนที่คบหากันมายาวนานก็จริง แต่ท่าทางอีกฝ่ายจะไม่ได้สงสัยเรื่องที่เธอพบศพโดยบังเอิญเลย  

สำหรับโทโมเอะแล้ว เรื่องมันจบลงแค่ว่าฟุยุกะเผชิญกับเรื่องโชคร้ายที่คนปกติเขาไม่เจอกันเท่านั้นเอง 

 

*** 

  

ฟุยุกะพลันรู้สึกกังวล จึงหันไปมองข้างหลัง 

ทางเท้าที่เธอเดินมาตั้งแต่ออกจากบริษัทแน่นขนัดไปด้วยฝูงชน ใบหน้าของผู้คนตัดสลับกับหลังศีรษะก่อเกิดเป็นลวดลายตาราง 

เธอกวาดสายตามองซ้ายมองขวา ทว่าไม่ว่าใบหน้าหรือด้านหลังศีรษะของชายที่กำลังตามหากลับไม่ปรากฏ          

ความคิดเห็น