ฮะนะชิ

พลังสมาร์ทโฟนอ่านใจจะช่วยไขคดีให้ฟุยุกะรู้ตัวคนร้ายที่กำความลับดำมืดได้หรือไม่ แล้วเมื่อไหร่เธอจะยอมเปิดใจให้โอคิตะเสียที มาลุ้นกันค่ะ :-) <อัพวันละตอนทุกวัน ไม่เว้นวันหยุดจ้า>

ชื่อตอน : ตอนที่ 5

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ญี่ปุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 341

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 01 พ.ย. 2562 11:01 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 5
แบบอักษร

“งั้นพรุ่งนี้อาจโทร.มาอีกก็ได้นะ แล้วก็อาจจะบอกว่าขอคุยกับคุณอานันคนที่รับโทรศัพท์เมื่อวาน”     

“ไม่เอาด้วยหรอกค่ะ ถ้าเป็นอย่างนั้นฉันจะโอนสายไปให้รุ่นพี่ฟุยุกะนะคะ” 

โทโมเอะเอาส้อมจิ้มสลัดจึ้กๆ ขณะที่ฟุยุกะจิบกาแฟหลังอาหาร 

งานให้บริการข้อมูลลูกค้าบางครั้งก็ต้องควบหน้าที่รับฟังเรื่องร้องเรียนด้วย จึงมีบ่อยครั้งที่โอเปอเรเตอร์ต้องกลายเป็นที่รองรับอารมณ์ ต่อให้เจอข้อเรียกร้องอันไร้เหตุผลแค่ไหน แต่จะทะเลาะกับลูกค้าก็ไม่ได้  

ตราบใดที่ไม่ใช่การข่มขู่ก็ไม่สามารถร้องขอความช่วยเหลือจากทางบริษัทหรือผู้บังคับบัญชาได้ 

“อืม ถ้าเธอยืนกรานว่าไม่ถนัด ให้ฉันรับหน้าแทนก็ได้ ปล่อยให้โอเปอเรเตอร์คนเดียวโดนตื๊อนานเกินไปก็อาจเป็นปัญหาได้นะ อีกอย่างถ้าเปลี่ยนคนพูด ลูกค้าก็อาจจะเปลี่ยนท่าทีได้เหมือนกัน” 

“ไชโย! แต่เอาจริงๆ ไม่เป็นไรหรอกค่ะ นี่ไม่ใช่กิจกรรมชมรมสักหน่อย ฉันขอความช่วยเหลือรุ่นพี่ฟุยุกะมากเกินไปก็ไม่ดีเหมือนกันค่ะ” 

“เก่งมาก ตั้งรับได้อย่างน่านับถือจริงๆ งั้นก็พยายามเข้านะ” 

“ที่สำคัญกว่านั้นคือฉันมีเรื่องอื่นอยากปรึกษารุ่นพี่ฟุยุกะละค่ะ” 

โทโมเอะพูดอย่างเป็นทางการ ก่อนจะดันจานสลัดที่มีส้อมจิ้มคาอยู่ให้พ้นทาง แล้วกระเถิบตัวเข้าไปใกล้ฟุยุกะ 

“เรื่องนี้เป็นความลับนะคะ ความจริงคือมีคนคอยตามตื๊อฉันอยู่น่ะค่ะ” 

“อะไรนะ หมายถึงเรื่องงานใช่ไหม ยังมีคนอื่นอีกเหรอ” 

“ไม่ได้หมายถึงคุณแบล็กหรอกค่ะ ฉันโดนสตอล์กเกอร์จริงๆ คอยสะกดรอยตามอยู่ต่างหาก” 

คิ้วบางของโทโมเอะขมวดเข้าหากัน เธอช้อนตามองฟุยุกะ 

ฟุยุกะผงะเล็กน้อยโดยที่ยังถือถ้วยกาแฟไว้ในมือ 

“ฉันไม่รู้ว่ามันเกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่นะคะ แต่หมู่นี้ฉันโดนคนสะกดรอยตามเป็นครั้งคราวระหว่างกลับจากบริษัทค่ะ” 

โทโมเอะเล่าด้วยสีหน้าจริงจังชนิดกลับตาลปัตร 

ฟุยุกะคบหากับเธอมานาน จึงตระหนักได้ทันทีว่ารุ่นน้องไม่ได้ล้อเล่น 

“จริงเหรอ เธอโดนคนสะกดรอยตามเหรอ” 

“บอกไม่ถูกค่ะ ประมาณว่าคอยตามฉันมาตลอดทางแบบหลบๆ ซ่อนๆ น่ะ” 

“น่าเกลียดจัง…แต่คงไม่ใช่ว่าเขาบังเอิญเดินตามหลังเธอมาเฉยๆ หรอกนะ” 

“ของแบบนี้มันบังเอิญกันได้ด้วยเหรอคะ” 

“ก็เป็นไปได้อยู่นะ ฉันยังเคยเห็นคนหน้าเดิมๆ บนรถไฟระหว่างมาทำงานตั้งหลายครั้ง เพราะเราขึ้นรถไฟขบวนเดียวกันเป็นประจำ” 

หากขึ้นรถไฟสายเดิมขบวนเดิมทุกเช้า เหตุการณ์แบบนี้ย่อมไม่ใช่เรื่องแปลก และแน่นอนว่าไม่น่าใช่สตอล์กเกอร์ แค่วงจรการใช้ชีวิตเหมือนกันเท่านั้นเอง แต่เวลากลับจากบริษัทของฟุยุกะไม่แน่นอน เธอก็เลยยังไม่เคยเจอคนคนนั้นตอนขากลับ  

แต่ต่อให้บังเอิญเจอกันนานๆ ที มันก็คงไม่ใช่เรื่องแปลก 

ทว่าโทโมเอะกลับส่ายหัวสะบัดผมดัดเป็นลอนปฏิเสธ 

“วันก่อนเขาเอาจดหมายมาใส่ไว้ในตู้รับจดหมายบ้านฉันค่ะ ในนั้นเขียนว่าอยากเจอฉันและคุยกันสักครั้ง ช่วยบอกเบอร์โทรศัพท์หรืออีเมลให้รู้ทีได้ไหม” 

“อ่า ถ้าแบบนั้นก็สตอล์กเกอร์ของแท้แล้วละ เอาจดหมายมาใส่ไว้ในตู้รับจดหมายแบบนี้ แสดงว่าเขารู้ที่อยู่ของเธอด้วยเหรอ” 

“น่าจะเป็นอย่างนั้นค่ะ ฉันก็เลยคิดว่าตัวเองถูกสะกดรอยตาม” 

“ยังมาพูดว่า 'น่าจะ' อีก โทโมเอะอยู่คนเดียวใช่ไหม อันตรายนะ” 

“ฉันกลัวขึ้นมานิดหน่อย ก็เลยไม่รู้ว่าควรจะทำยังไงดี” 

“ควรแจ้งตำรวจมากกว่ามาปรึกษาฉันไม่ใช่เหรอ” 

“ถึงขนาดแจ้งตำรวจเนี่ย มันไม่โอเว่อร์ไปหน่อยเหรอคะ” 

“ปกติเธอก็ชอบทำตัวโอเว่อร์อยู่แล้วนี่ ทีอย่างนี้มาทำลังเล คดีที่ผู้หญิงโดนทำร้ายระหว่างกลับบ้านมีให้เห็นบ่อยออกนะ” 

“อย่าขู่กันสิคะ ฉันยังไม่ได้โดนทำอะไรสักหน่อย” 

“รอให้โดนก่อนก็สายเกินแก้แล้วน่ะสิ มีคนแปลกหน้าไล่ตาม รู้ที่อยู่ แล้วยังเอาจดหมายมาใส่ไว้ในตู้รับจดหมาย...นี่มันอาชญากรรมชัดๆ” 

“แต่จะเรียกว่าคนแปลกหน้าดีไหมนะ…” 

“อ้าว ตกลงเป็นคนรู้จักเหรอ…” 

“หัวหน้าแผนกอุริโนะน่ะค่ะ” 

“หา?” 

ไม่บ่อยนักที่ฟุยุกะจะตกใจจนอุทานออกมาแบบนี้  

หัวหน้าแผนกอุริโนะหรือ อุริโนะ มิจิทากะ คือพนักงานชายในบริษัทที่เธอเห็นหน้าอยู่เป็นประจำ เขาดูแลแผนกนิติบุคคลที่อยู่คนละชั้น เวลาบริษัทไหนโทร.มาขอคำปรึกษาจากพวกฟุยุกะ บางทีพวกเธอก็ต้องขอความช่วยเหลือจากเขา  

เขาเป็นชายวัยสามสิบหกปีที่มีใบหน้ารูปไข่ ไว้ผมยาวแสกข้าง และใส่แว่นตากรอบดำ จุดเด่นคือนัยน์ตาตกเล็กน้อยและเป็นคนที่มีสีหน้าอ่อนโยน 

“…ใช่เขาจริงๆ เหรอ ไม่ผิดตัวแน่นะ?” 

“ไม่ผิดตัวหรอกค่ะ หน้าตาแบบนั้น แว่นตาอันนั้น ส่วนสูงประมาณนั้น ต้องเป็นหัวหน้าแผนกอุริโนะแน่นอนค่ะ” 

“ไม่อยากจะเชื่อเลย โทโมเอะ เธอสนิทกับหัวหน้าแผนกอุริโนะขนาดนั้นเลยเหรอ” 

“ถ้าสนิทกัน ฉันก็คงไม่โดนแบบนี้หรอกค่ะ” 

“นั่นสินะ เขาคงเอาจดหมายมาหย่อนใส่ตู้เพราะไม่รู้เบอร์โทรศัพท์กับอีเมลของเธอ” 

“แต่ฉันเคยให้ช็อกโกแลตวาเลนไทน์เขานะคะ แน่นอนว่าเป็นช็อกโกแลตที่ให้ตามมารยาท*” 

“อันนั้นพนักงานผู้หญิงก็แจกกันทุกคนใช่ไหมล่ะ” 

“เดือนถัดมาฉันได้ของตอบแทนด้วยนะ แต่เขาก็ให้ทุกคนเหมือนกัน ธรรมเนียมแบบนั้นมันยังไงก็ไม่รู้นะคะ” 

“เรื่องนั้นช่างเถอะ แต่หัวหน้าแผนกอุริโนะแต่งงานมีภรรยาแล้วไม่ใช่เหรอ” 

“ฉันก็จำได้ว่าอย่างนั้นนะคะ เลยคิดว่าอาจเป็นเรื่องเข้าใจผิดกันก็ได้” 

“…โทโมเอะ เธอไปทำอะไรไว้รึเปล่า” 

“ทำอะไรไว้นี่หมายความว่ายังไงคะ ฉันเปล่าทำอะไรสักหน่อย” 

โทโมเอะปฏิเสธ แต่ฟุยุกะส่งสายตาเคลือบแคลง  

รุ่นน้องของเธอมีความสัมพันธ์เชิงรักใคร่ที่อื้อฉาวและอันตรายมาตั้งแต่สมัยก่อนแล้ว บางทีก็ไปแย่งแฟนคนอื่นหรือไม่ก็ถูกคนอื่นแย่งแฟน บางทีมีเรื่องระหองระแหง บางทีก็เกิดเรื่องทะเลาะเบาะแว้งกันใหญ่โตจนความสัมพันธ์เข้าขั้นวิกฤต  

 

 

              

*ชาวญี่ปุ่นมีธรรมเนียมที่ผู้หญิงจะให้ช็อกโกแลตผู้ชายในเทศกาลวาเลนไทน์ โดยมีทั้งช็อกโกแลตสำหรับมอบให้คนที่ตัวเองชอบที่เรียกว่าฮอมเม และช็อกโกแลตที่ให้ตามมารยาทที่เรียกว่ากิริ ซึ่งมักจะมอบให้เพื่อนร่วมงานหรือผู้บังคับบัญชา        

ความคิดเห็น