คาวกุหลาบ (NC 25+) แซ่บเว่อร์
ตอนที่ 1 แม่เลี้ยงคนใหม่ (NC 25+)
ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร

ตอนที่ 1 แม่เลี้ยงคนใหม่ (NC 25+)

ณ บ้านนิกุลพร 

 

"พี่พรค๊ะ น้องแพรวา กับ น้องวานิชย์ เค้าไม่ชอบ วิใช่ไม๊ค่ะ" หญิงสาวทำหน้ากระเง้ากระงอด ให้สามีหนุ่มใหญ่หันมาเอาใจ​ 

"โถ..น้องวิ พี่ว่าวิคิดมากน่ะ เด็ก ๆ ก็ยังงี้ล่ะ เดี๋ยวก็ดีน่า" หนุ่มใหญ่วัยห้าสิบปลายๆ กอดแล้วหอมแก้มฟอดใหญ่เอาใจเมียสาว 

"เรามาสนใจเรื่องของเราดีกว่าน่า เด็ก ๆ เดี๋ยวมันก็ดีเองล่ะ อย่าคิดมากเลยนะจ๊ะ 

"ว่าแต่ห้องหอของเราเนี่ยถูกใจน้องรึเปล่าหล่ะ รึจะเปลี่ยนห้อง แต่คืนนี้พี่ว่าคงไม่ทันแล้วมั้ง ไว้พรุ่งนี้จะพาชมบ้านให้ทั่วเลย "  สถาพรกอดเมียสาวจากทางด้านหลัง ก้มหน้ามุดฝังปาก ตรงซอกคอขาว 

"ย่ะ อย่า ค่ะ วิว่าเราไปอาบน้ำกันก่อนดีกว่าน๊ะค่ะ" ไม่รอให้เมียสวยพูดจบ สถาพรอุ้มร่างเมียสาวตรงไปยังห้องน้ำทันที 

สถาพรวัย 57 หนุ่มใหญ่ ร่างสูง หน้าตายังหล่อเหลาขัดกับอายุ จะมีก็แต่พุงพลุ้ยที่ดูแล้วไม่น่าเกลียดกลับเสริมความภูมิฐานของเจ้าตัว เจ้าของธุรกิจโรงแรมหลายแห่งในประเทศไทย ที่บังเอิญเจอกับวิมลสาวเลขาสุดสวยของลูกค้าที่บังเอิญได้ร่วมงานเลี้ยงฉลองโรงแรมที่เปิดสาขาใหม่ และได้พัฒนาความสัมพันธ์เพียงข้ามคืน จนถึงขั้นเปิดเผยในวงสังคม 

ณ สระว่ายน้ำหลังบ้าน... 

แพรวาร้องไห้สะอื้นฮึกที่ริมสระน้ำ ทิ้งเท้าปล่อยให้แช่น้ำเย็นในความมืด หวังว่าความเย็นของน้ำจะให้เธอรู้สึกดีขึ้น หลังจากที่แพรวาได้รับโทรศัพท์จากบิดาว่าจะกลับมาบ้านหลังจากที่ไม่กลับมาหลายเดือน แพรวาก็ตั้งหน้าตั้งตารอการมาบ้านของบิดา ทันทีที่ได้ยินเสียงรถบิดามาจอดหน้าบ้าน แพวาก็รีบลุกจากโซฟาหรูที่เข้าชุดกันในห้องรับแขก ตรงไปยังประตูหน้าบ้าน แต่ก็ต้องชะงัก เพราะบิดาเดินลงรถยิ้มให้เธอแต่ไม่ตรงมากอดเหมือนเช่นเคย แต่เดินอ้อมไปเปิดประตูให้กับหญิงอีกคนที่มาด้วยกัน ประคองกอดเอวเดินเข้ามาแนะนำว่าเป็นแม่วัยรุ่นคนใหม่ของเธอ แพรวาไม่โต้ตอบเพียงแต่เดินหันหลังออกมาแล้ววิ่งมาให้ไกลจากตรงนั้น ไม่มีแม้แต่คำจากปากของบิดาเอื้ิอนเอ่ยง้องอนที่เธอหันหลังจากมา  แพรวาร้องไห้นานเท่าไหร่ไม่รู้ รู้ตัวอีกทีก็มีมือใหญ่มาลูบหัว 

"แพรวา อย่าเสียใจไปเลยนะ อย่างน้อยพ่อเราก็มีความสุขไม่ใช่หรา บ้านจะได้ไม่เงียบ" วานิชย์ ในวัยนักศึกษาชั้นปีที่สี่ ผิวเนียนใส หุ่นนักกีฬา  สูง 178 ซม. ลูบหัวผู้มีศักย์เป็นน้องสาวอย่างปลอบใจ 

"คิดแบบที่เราไม่เสียใจ พี่ว่าจะดีกว่านะ ดีทั้งพ่อ และตัวเราเอง ว่าแต่เราเหอะ นี่ก็ม. 4 แล้ว คิดรึยังจะเรียนต่อมหาวิทยาลัยไหน" 

วานิชย์เบี่ยงเบนความคิดของสาววัยใส พลางนึกสงสารผู้เป็นน้อง ด้วยคุ้นเคยโตมาด้วยกัน จะมีก็แต่ช่วงมหาลัย ที่ไม่ค่อยมีเวลาสุงสิงกับน้อง ในช่วงปิดเทอมแต่ก็ไปช่วยงานเรียนรู้งานที่โรงแรมไปในตัว เลยไม่ค่อยมีเวลาเหมือนเมื่อก่อนที่จะเล่นไปเที่ยวด้วยกัน จนปีนี้ที่แม่ทิวาเสีย พ่อบุญธรรมก็ฝากฝังให้วานิชย์ดูแลแพรวา ก็เลยหาเวลาหันมาสนใจดูแลผู้เป็นน้องมากขึ้น  เวลาผ่านไปเร็วนัก แป๊ปก็จะครบปี ที่แม่ทิวาเสีย แพรวาคงจะอ้างว้างน่าดู เด็กน้อยวัยสาวแรกเริ่ม พ่อก็ไม่วายหลงผู้เป็นเมียใหม่ วานิชย์แอบลอบมองผู้เป็นน้อง หุ่นเล็กกระทัดรัด แต่สัดส่วนนั้นไม่เล็ก ผิวพรรณเนียนผ่อง  แสงไฟที่กระทบกับน้ำในสระส่องมากระทบใบหน้าสวยน่ามอง ดูจิ้มลิ้ม ปากนิดจมูกหน่อย ดวงตาบวมแดง จมูกแดงจากการผ่านการร้องไห้อย่างหนัก ผมสีน้ำตาลอ่อนถูกรวบกรุยกรายไว้มวยสูง ทำให้ปอยผมตกมาระกับคอระหง เสื้อเปิดไหล่ที่สวมใส่ทำให้มองเห็นเนินหน้าอกหน้าใจที่เกินตัวของสาวน้อย กับกางเกงเอวสูงสั้นกุดโชวต้นขาเนียน ที่ช่วงน่องลงไปนั้นแช่แกว่งไปกับความเย็นของน้ำ 

ฟึบบ!!!! "แพรวาโผเข้าหาอกกว้าง กอดแน่น สะอึกสะอื้นอย่างไม่รู้จบ วานิชย์ ลูบหัวผ่านลงไปลูกไหล่เนียนอย่างแผ่วเบา รู้สึกวาบหวิวเข้ามาในใจ 

ผ่านไปสักพัก พายุอารมณ์ความน้อยเนื้อต่ำใจก็สงบลง 

"ขอบคุณพี่วานิชย์นะค่ะ" สาวน้อยผลักตัวเองออกจากผู้เป็นพี่ชาย 

"ไปนอนได้แล้วดึกแล้ว เดี๋ยวพรุ่งนี้ตาเป็นแพนด้าไม่สวยไม่รู้ด้วยนะ ตายิ่งเล็กๆ ยิ่งเวลาบวมเนี่ย เราจะมองไม่เห็นพี่เอา 555" วานิชย์ยิ้มขำ หัวเราะไม่มากเกินไป หวังเพียงให้สาวเจ้าอารมณ์ดีขึ้น  ยื่นมือหยิกหยอกแก้มใสอย่างเบามือ แต่ก็ทำให้สาวเจ้าน้ำตานั้นยิ้มออก 

"พี่วานิชย์ พรุ่งนี้ว่างไหม ไปเที่ยวแก้เบื่อกัน แพรวาไม่อยากอยู่บ้าน ขี้เกียจเห็นอะไรที่ขวางลูกกะตา" สาวน้อยบุ้ยหน้าไปทางในบ้านใหญ่ 

"เอาสิ พรุ่งนี้พี่ว่างพอดีเลย งั้นพรุ่งนี้ค่อยว่ากันนะ" 

"ค่ะ" สาวน้อยหันหลังเดินเข้าบ้าน 

"แพรวา"  วานิชย์ก็เรียก สาวน้อยผู้อยู่ตรงหน้า พร้อมกับเดินเข้าไปหา  สองสายตาจ้องประสาน 

"ฝันดีนะค่ะ คนเก่งของพี่" วานิชย์พูดพร้อมกับจุ๊บลงหน้าผาก 

แพรวาก้มหน้างุด รู้สึกร้อนวูบบไปทั้งหน้า เงยหน้าสบตาแล้วยิ้มน้อยๆ  ให้วานิชย์ก่อนจะกลับขึ้นห้องนอน 

วานิชย์นั่งรับลม  นึกถึงเรื่องราวชีวิตของตัวเองที่เหมือนกับละคร กับชีวิตในวัยเด็กที่ต้องดิ้นรนเพื่อความอยู่รอดอย่างยากลำบาก ไม่มีแม้แต่ที่ให้พึ่งพิง จนมาเจอกับพ่อสถาพรและแม่ทิวา ที่ชุบเลี้ยงคอยให้ความรัก ส่งเสียให้ได้เรียน เหมือนได้เกิดใหม่อีกครั้ง ครอบครัวพร้อมหน้า มีน้องสาวที่น่ารักอีกคน แต่ตอนนี้กำลังกลัวและชั่งใจตนเอง กับความรู้สึกที่มีต่อแพรวา ไม่ว่าจะเป็นเพราะความใกล้ชิด รึเพราะน้องโตเป็นสาวแล้วทำให้น่ารักขึ้นก็ตาม  พลันวานิชย์ก็สลัดความคิดในหัวทิ้ง  แล้วหยิบสมาร์ทโฟนเครื่องสวย ส่งข้อความไลน์ไปยังสาวรุ่นน้อง ที่เป็นน้องรหัส 

" 

จุ๊บแจง 

วันจันทร์เจอกันเที่ยงตรงหน้าคณะนะ เดี๋ยวพี่เอาหนังสือไปให้"  พร้อมกับส่งสติ๊กเตอร์กวนๆ ไป 

วานิชย์เดินกลับไปยังห้องนอนที่อยู่ในตัวคฤหาสน์ ชั้นสอง อยู่ปีกขวาสุดของบ้าน ส่วน ห้องแพรวาอยู่ปีกซ้ายสุดขอบบ้าน  ก่อนที่จะเดินไปถึงห้องของตัวเอง ต้องผ่านห้องสมุด ถัดจากห้องทำงานของบิดา ก็เป็นห้องนอนห้องใหญ่สุดของบ้านที่เป็นของบิดา ก่อนที่เดินไปถึงห้องนอนของตน ประตูห้องสถาพรได้แง้มไว้ ปิดไม่สนิท ตอนแรกวานิชย์ตั้งใจจะเดินผ่านไปโดยไม่สนใจ 

อ๊ะ. อ๊าา.... พี่พรข๋า........ซี๊ดดดด แรงอีกค่ะ...... 

แต่เสียงเล็ดรอดที่ออกมาจากภายในห้องนั้น ทำให้วานิชย์ต้องหยุดชำเลืองมอง 

ภาพที่เห็นจากจุดที่ยืนอยู่นั้น หน้าห้องที่เป็นชุดโซฟา ข้างๆกันมีโต๊ะสำหรับวางของ ที่ของนั้นกลับเกลื่อนกลาดอยู่ที่พื้น 

หญิงร่างอวบขาวโพน ริมฝีปากแดงเผยอ หลับตาพริ้ม ยืนพิงกับโต๊ะ   ส่วนเสื้อคลุมอาบน้ำด้านบนนั้นหลุดลุ่ยลงมากองที่เอวด้านหลัง เผยให้เห็นทรวงอกอวบอิ่ม ยอดถันสีหวานกำลังชูชัน  หน้าท้องที่แบนราบนั้นถูกปกปิดด้วยเชือกผูกของชุดคลุมอาบน้ำผ้าซาตินที่แนบเนื้อ  ชายชุดคลุมนั้นแหวกโชว์เรียวขาเนียนสวย ที่ถูกแหกออก ยันค้ำให้ห่างด้วยแขนของสถาพร  สองมือของหญิงสาวหยิกดึงผมดำระหงอกประปราย อย่างไม่กลัวว่าคนที่โดนดึงทึ้งนั้นจะเจ็บ 

วานิชย์มองเห็นภาพข้างหน้า เหงื่อเริ่มซึม ปั่นป่วนภายในช่องท้องส่วนล่าง บอกบังคับตนเองว่า นี่ไม่เหมาะที่จะมาแอบดู แต่ขากลับไม่ยอมก้าว และละสายตาจากภาพที่อยู่ตรงหน้าไม่ได้เลย 

"หวานไปหมดแบบนี้ จะไม่ให้พี่หลงยังไงไหวล่ะจ๊ะ เมียจ๋า.."  สถาพรเอ่ยเสียงกระเสร่า....เงยหน้าจากกระดังงากลีบงามที่เยิ้มไปด้วยน้ำรัก ไม่ทันปล่อยให้กระดังงานั้นได้หยุดหายใจจากปลายลิ้นร้อน ก็ส่งนิ้วมือหยาบไปหยอกเอินใจกลางร่องเสียว จนน้าวิมลนั้นบิดกายเร่า ๆ มือเล็กกอบกุมบีบคลึงหน้าอกตนเองอย่างไม่กลัวจะเสียทรง แอ่นสะโพกรับกับการสัมผัสบนเม็ดบัวสีแดงคล้ำ 

แสดงความคิดเห็น

ความคิดเห็นทั้งหมด ()

ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น