email-icon facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

สวัสดีฮะ ♥ ยินดีต้อนรับเข้าสู่บ้าน พอสกัส นะคะ ♥ ก่อนอ่านเรื่องนี้ต้องยอมรับให้ได้ว่า " พระเอกเลวมาก " #พอสอย่าตีกัส ♥ #ฟี่อย่าอ่อยไมล์ ♥

[Special Part] :: Loi Kra Thong Day ♥

ชื่อตอน : [Special Part] :: Loi Kra Thong Day ♥

คำค้น : sofxxk,#พอสอย่าตีกัส,#พอสกัส #ฟีฟ่า #Yaoi #Sofuck #ฟี่ไมล์ #ฟี่อย่าอ่อยไมล์

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.1k

ความคิดเห็น : 23

ปรับปรุงล่าสุด : 24 พ.ย. 2561 15:19 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
[Special Part] :: Loi Kra Thong Day ♥
แบบอักษร

​ตี๋! ตี๋ไม่เข้าใจเหรอ!?

นี่มันวันลอยกระทงเชียวนะ!!

ตัดต่อสร้าง Bloggif

(สเปเชียลตอนนี้ คือหลังจากที่ตี๋กับเหม่งเขาลงเอยกันด้วยดีแล้วนะคะ ♥)


22 พฤศจิกายน​ 2xxx



ซูกัสโบกไม้โบกมือล่ำลาเพื่อนในคณะแถมยังเป็นเพื่อนร่วมห้องกันด้วยรอยยิ้มสดใส...ตอนนี้เป็นเวลาเกือบบ่ายสี่โมงเย็น ร่างเล็กยืนอยู่หน้ามหาวิทยาลัยเพียงลำพังเพราะว่าเพื่อนๆต่างพากันไปซื้อของเตรียมไปลอยกระทงด้วยกัน บางคู่ก็ไปเดินเล่น ดูหนัง ช็อปปิ้งกันตามประสาวันพิเศษ...

ใช่แล้ว!

วันนี้คือวันลอยกระทง เทศกาลลอยกระทงเป็นประเพณีขอขมาพระแม่คงคา​มีมาตั้งแต่โบราณและเป็นการลอยความทุกข์ ความโศกรวมถึงโรคภัยต่างๆ ให้ลอยไปกับแม่น้ำ​อีกด้วย 

วันนี้ซูกัสก็เลยคิดว่าจะชวนพอสไปเดินเที่ยวที่เทศกาลลอยกระทงด้วยกัน...ถึงแม้ว่าคนๆนั้นจะยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าวันนี้มันวันลอยกระทงก็เถอะ! :(


" ขอโทษที่ให้รอนานนะครับคุณหนู "  ลูกน้องของนายน้อยบ้านอัครภัสรีบลงมาจากรถคันหรูแล้วก้มหัวขอโทษของโพยเด็กตัวเล็กๆเป็นการใหญ่ ซูกัสทำปากคว่ำแล้วถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยหน่าย...ก็บอกกี่ครั้งแล้วว่าลับหลังพอสไม่ต้องเรียกเขาแบบนี้ก็ได้ อ๋อ! แล้วก็ไม่ต้องทำเหมือนว่าจะโดนกินหัวตลอดเวลาด้วยได้ไหมเล่า ...เห็นแล้วมันอึดอัดชะมัดเลย!

" บอกแล้วไงฮะว่าให้เรียกกัสว่ากัสเฉยๆก็พอ "  หลังจากก้าวขึ้นมานั่งบนรถแล้วซูกัสก็พึมพำพูดเสียงเบาๆ

เจ้าตัวโน้มไปเร่งระดับแอร์เองแล้ววกกลับมานั่งที่เดิม กะเอาไว้แล้วเชียวว่าวันนี้คุณชายพีรพัฒน์ อัครภัส นายน้อยคนดีของทุกคนจะต้องติดงานแล้วก็งาน อะไรๆก็งาน!

" ครับ คุณหนูกัส " 

" โห๊ะ! "  


ลูกน้องกับเจ้านายนี่มัน! 

เหมือนกันอย่างกับแกะ​!!!






ร่างเล็กๆเดินเข้ามาในตึกที่สูงเฉียดฟ้า...

จะเรียกว่าเป็นบริษัทของคนบ้านอัครภัสก็ได้เพียงแต่ว่าเจ้าของมันคือพอสเรียกง่ายๆก็คือท่านประธานของทุกคนคือแฟนของเขา คนที่นั่งอยู่ชั้นบนสุดและตอนนี้ซูกัสกำลังจะขึ้นไปหา 

" ส สวัสดีค่ะคุณหนู " 

ทุกคนในตึกพอเห็นซูกัสก็ถึงกับหยุดยืนนิ่งๆผู้หญิงบางคนก็ส่งยิ้มให้เจือจางส่วนผู้ชายก็ไม่ต้องพูดถึงเด็กคนนี้สวยกว่าผู้หญิงจริงๆบางคนเสียอีกจะตกตะลึงในความสวยงามที่มองเห็นได้อย่างคุณหนูของเจ้านายมันก็ไม่แปลก...เพียงแต่ว่าทุกคนในบริษัทดันรู้ดีว่าในความสวยงามนั้นภายในน่ะเย็นยะเยือกซะยิ่งกว่าน้ำแข็งขั่วโลกเหนือ แล้วที่สำคัญ...ดวงตาที่เปล่งประกายฉายแววสดใสปนซุกซนคู่นั้นมันไม่ได้อ่อนหวานชวนฝันอย่างที่ใครๆคิดหรอก ทุกคนต่างก็รู้ดีว่าคนสวยที่กำลังเดินผ่านไปนั้นความจริงแล้วดุมากแค่ไหน ซูกัสคือบุคคลที่พวกเขารู้อย่างซึ้งใจเลยว่า การมีรอยยิ้มอยู่บนหน้าอาจจะทำให้คุณดูเป็นคนอัธยาศัยดีและอบอุ่นแต่ไม่ได้แปลว่าเป็นคนใจดีเสมอไป...

จะว่าไปพวกเขาก็เหมาะสมกันดีแล้วล่ะมั้ง...

เจ้านายของพวกเขาเลือดร้อน ภรรยาของเจ้านายก็ดันก็เลือดเย็นสุดๆ


ภายในลิฟต์...

" วันนี้พี่พอสมีประชุมหรือเปล่าครับ? " ซูกัสหันมาถาม ปืน ​คนสนิทของพอสแล้วตอนนี้ก็กำลังจะเป็นคนสนิทของซูกัสเหมือนกัน บางครั้งปืนก็สับสนว่าตนเองทำงานให้ใครกันแน่ ระหว่างนายน้อยกับเมียตัวเล็กๆของนายน้อยคนนี้นี่แหละ  นิสัยส่วนใหญ่ๆของซูกัสมักเด็ดขาดกว่าพอสจนบางทีปืนเองยังแอบหวั่นเกรงกับซูกัสไปเลย 

" เอ่อ มีครับ ช่วงเย็นมีประชุมเรื่องสินค้าระหว่างประเทศกับมิสเตอร์- " 

" กัสขอดูตารางพี่พอสหน่อยฮะ "  พูดแล้วก็แบมือขอแฟ้มสีดำที่ปืนหนีบมันติดตัวตลอดเวลา มือซ้ายของคุณชายพีรพัฒน์แอบกลอกตาขึ้นข้างบน บอกแล้วไงล่ะ ว่าช่วงนี้น่ะไม่รู้เลยว่าตัวเองทำงานให้ใครกันแน่...


ติ๊ง!


ประตูลิฟต์เปิดอ้ากว้างบนชั้นที่ 24 

ซูกัสเดินนำออกมาก่อนแต่ตาก็ยังไล่ดูตารางการประชุมของพอสไปพลางๆ จะว่าไปเขาก็มาที่บริษัทนี้บ่อยๆสิ่งที่ไม่ชอบใจก็คือเลขาหน้าห้องของท่านประธานตัวดีที่เปลี่ยนไปเปลี่ยนมาไม่ซ้ำหน้า คนนี้เป็นคนใหม่ด้วยซูกัสไม่เคยเห็นหน้าเธอและเธอก็ไม่เคยเห็นใบหน้าซูกัสเช่นเดียวกันเพราะงั้นจึงไม่แปลกที่ตอนนี้ทั้งคู่กำลังทำสงครามผ่านสายตาใส่กันอยู่ ปืนที่ยืนอยู่ข้างหลังคนตัวเล็กกำลังจะอ้าปากพูดแต่ซูกัสยกมือขึ้นมาปรามก่อนจะระบายยิ้มหวานหยดส่งให้เธอก่อนพร้อมทั้งก้มหัวลงให้ด้วยครั้งหนึ่งเพราะดูจากท่าทางแล้ว เธอน่าจะอายุเยอะกว่าตนเอง

" มาขอพบท่านประธานเหรอคะ? " เธอเอ่ยขึ้นก่อนตามประสาหน้าที่ของเลขาแต่สายตาก็พิจารณาซูกัสไปด้วยพลางๆวันนี้ซูกัสใส่ชุดนักศึกษาเธอจึงคิดว่าเด็กคนนี้คงจะมาในเรื่องของการขอฝึกงาน...ล่ะมั้ง?

" อ่า..ครับ เขายุ่งอยู่หรือเปล่า? " 

" ได้นัดล่วงหน้าไว้ก่อนหรือเปล่าคะ? " 

" ... " คราวนี้ซูกัสเงียบ 

เด็กหน้าสวยตรงหน้าเธอสบตากับเธอตรงๆและขมวดคิ้วเหมือนกับว่าคำพูดคำจาของเธอกำลังทำให้ซูกัสเหนื่อยที่จะยืนอยู่หน้าห้องท่านประธานคนงี่เง่าและรำคาญที่จะยืนเสวนากับเลขาคนสวยคนนี้เต็มที ร่างเล็กย่นริมฝีปากเข้าหากันเล็กน้อยเพื่อแสดงการหยามเหยียดแบบเย็นชา เชิดคางขึ้นและมองลอดต่ำผ่านจมูก​แต่ไม่มีท่าทีว่าโกรธเคืองเธอสักนิดเพราะเธอไม่รู้ถือว่าไม่ผิดสินะ...

" คุณมีนาครับ ได้โปรดช่วยใช้นิ้วชี้เรียวๆสวยๆของคุณกดปุ่มให้สัญญาณบนโต๊ะของคุณเพื่อบอกไอ้บ้าข้างในทีว่าผมมาถึงแล้ว "  ซูกัสพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบส่วนปืนกลอกตาบนอีกครั้งในรอบที่สองของวันก่อนจะยกนิ้วชี้ของตัวขึ้นมาชิดริมฝีปากเป็นการส่งซิกให้มีนาไปด้วยเพราะเธอเบิกตาโตด้วยความตกใจและกำลังจะแหกปากใส่คนที่ไม่ควรทำแบบนั้นอย่างเด็ดขาดอยู่

" อะ เอ่อ...ค่ะๆ รอสักครู่นะคะ ...ติ๊ด (ว่า) ป-ประธานคะ มีคนมาขอพบค่ะ (ใคร) เอ่อ...โทษนะคะ คุณชื่อ? " 

" กัส " 

" เขาบอกว่าชื่อกัสค่ะประธาน (เวร) ติ๊ด! "  คนข้างในกดวางสายไปแล้วไม่ถึงห้านาที ท่านประธานที่ว่าก็เดินมาเปิดประตูแล้วมองทุกคนด้วยสายตาเช่นเดิม พอสเดินข้ามาหาซูกัสแล้วจับข้อมือคนตัวเล็กให้เดินเข้าไปในห้องด้วยกันทันทีท่ามกลางความมึนงงของเลขาคนสวยคนใหม่ที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่อะไรสักอย่าง

" เกือบไปแล้วนะ น้องมีน " ปืนเดินนวดต้นคอมาหยุดพิงอยู่ข้างๆโต๊ะทำงานของเธอ มีนายังคงสับสนมึนงงอยู่ไม่หายจนปืนต้องหันมาพูดก่อนจะเดินกลับไปชั้นล่างเหมือนเดิม 

" คนๆนั้นน่ะ...เมียประธานของเธอเชียวนะมีนา ถ้ายังอยากมีงานทำก็อย่าคิดทำอะไรพิเรนทร์​ๆกับนายน้อยของคุณหนูซูกัส เข้าใจ๊!? "



" ไร้สาระ "

​" ก็แค่สองสามชั่วโมงเองอ่ะ พี่จะให้หนูไม่ได้เลยเหรอ... " 

ซูกัสนั่งอยู่บนโซฟาซึ่งมันติดกำแพงและเป็นฝั่งตรงข้ามกับโต๊ะทำงานตัวใหญ่ของพอสก็เลยมองเห็นหน้าอีกฝ่ายได้พอดิบพอดี อีกคนเอาแต่พลิกหน้าเอกสารอะไรสักอย่างไปมาสลับกับตวัดปลายปากกาเซ็นชื่อจริงของเขาเองลงไปในหน้ากระดาษพวกนั้นทีละแผ่น ก่อนหน้านี้คือซูกัสร่ายยาวๆเกี่ยวกับเรื่องลอยกระทงคืนนี้เหมือนกำลังท่องอะไรสักอย่างให้พอสฟัง เจ้าตัวก็เอาแต่เอออกตามไปเท่านั้น ไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมามองเขาเลยเถอะ!

" ก็ให้มันทั้งชีวิตแล้วเนี่ย...ยังไม่พออีกเหรอเหม่ง " พอสกระตุกยิ้มมุมปากพูดแต่ซูกัสไม่มีทางได้เห็นมันเพราะเจ้าตัวเอาแต่ก้มหน้าก้มตาอยู่อย่างนั้น เด็กตัวเล็กในชุดนักศึกษาวางโทรศัพท์ที่เขี่ยเล่นคั่นเวลาไปพลางๆไว้ที่โซฟาก่อนจะผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วเดินเข้าไปที่โต๊ะท่านประธานอย่างมีความหวัง

" วันนี้หลังจากหกโมงเย็นพี่ก็ไม่มีประชุมด้วย...กัสอยากไปงานวันลอยกระทงที่สะพานพระรามแปดนะครับ ไปกันน๊า...น๊าๆคนดีของหนู~ " 

" ... " เขาไม่ตอบแต่ส่ายหัวไปมาแทนทุกคำพูด...แค่เท่านั้นซูกัสก็สูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆเดินอ้อมไปหาพอสที่เก้าอี้หนังสีดำตัวใหญ่ๆแล้วกระชากเนคไทสีดำบนคอท่านประธานให้หันมาสบตากับตัวเองอย่างจริงจัง

" ให้โอกาสตอบใหม่ " 

" แค่วันลอยกระทงเองจะจริงจังอะไรกับมันนักหนาวะ " 

" ว่าไงนะ! " 

" เปล่าครับ " 

" แต่กัสได้ยิน...พี่พูดไม่เพราะกับกัสอ่ะ เมื่อกี้! "  เด็กตัวเล็กๆกำลังดึงเนคไทท่านประธานของบริษัทยักษ์ใหญ่อยู่ท่าทางเอาเรื่องเอาราว ถ้าใครเข้ามาเห็นก็...จบกัน คุณประธานพีรพัฒน์คนโหดเหี้ยมไม่มีอยู่จริงบนโลกใบนี้...

" อ่าๆ พี่พูดไม่เพราะจริงๆนั่นแหละ คราวหลังจะไม่มีอีกแล้ว ขอโทษ "  พอสพูดเสียงอ่อนอย่างจำยอมก่อนจะเอื้อมมือมาแกะฝ่ามือเล็กออกจากเนคไทของเขาเพราะมันเริ่มจะหายใจเข้าออกยากแล้วตอนนี้ ซูกัสเบ้ปากใส่ก่อนจะยอมปล่อยฝ่ามือแต่โดยดี แต่ทว่า..


เพี๊ยะ!

" โอ๊ย ซี๊ดส์... " 

" คนพูดไม่เพราะต้องโดนตบปาก "  พูดแล้วก็สะบัดฝ่ามือข้างที่ตบหน้าพอสไปด้วยเพราะตบแรงจนแสบฝ่ามือเสียเอง พอสซี๊ดส์ปากด้วยความเจ็บเขาใช้นิ้วโป้งเช็ดเลือดที่ซึมออกมาตรงมุมปากตัวเองก่อนจะมองค้อนเมียด้วยสายตาไม่สบอารมณ์อย่างรุนแรงแต่ก็ทำอะไรมมากกว่าการตอบโต้ผ่านสายตาไม่ได้เพราะคนๆนี้คือทุกอย่างในชีวิตของเขายังไงล่ะ...

" ไม่ต้องมาทำสำออยด้วย " 

" เจ็บจริงๆ ไม่เชื่อดูดิ เลือดออกด้วย " 

" กัสเห็นว่าเลือดออกแต่กัสไม่เชื่อว่าพี่เจ็บ "  ซูกัสพูดแล้วก็เดินไปที่โซฟาตัวเดิมที่เคยนั่ง เด็กตัวเล็กๆรื้อกระเป๋าเป้ตัวเองไปมาสักพักก็เดินวนกลับมาหาพอสใหม่พร้อมพลาสเตอร์ปิดแผล คนตัวเล็กตัดให้เหลือแค่เศษเสี้ยวเล็กๆก่อนจะเดินเข้ามาใกล้พอสที่นั่งอยู่ที่เดิมจากนั้นก็ใช้นิ้วชี้ตวัดปลายคางอีกคนให้เชิดขึ้นสูงเพราะจะแปะพลาสเตอร์ให้...เพราะเอาเข้าจริงๆแล้วซูกัสก็ทั้งห่วงทั้งหวงพอสเสียยิ่งกว่าสิ่งอื่นใด 

" สรุปพี่จะอยู่เฝ้าบริษัททั้งคืนใช่ไหม...งั้นหนูขอออกไปลอยกระทงกับไอ้ฟี่ไอ้ไมล์ได้ไหมอ่ะ " หลังจากติดพลาสเตอร์ให้เสร็จ เจ้าตัวก็เดินวนไปวนมารอบๆห้องแล้วตัดสินใจเอ่ยขึ้น แต่ซูกัสก็รู้คำตอบดีว่ามันต้องออกมาเป็นแบบไหน...

" ไม่ได้! "  นั่นไง...ว่าแล้วเชียว 

" กัสอยากลอยกระทง ทำไมพี่ต้องห้าม! " 

" ลอยที่สระว่ายน้ำในบ้านสิ...เดี๋ยวใช้ไอ้ปืนไปซื้อกระทงให้ " 

" ตี๋! ตี๋ไม่เข้าใจเหรอ!? วันนี้มันวันลอยกระทงเชียวนะ!! "  ร่างเล็กกำฝ่ามือตัวเองแน่นจากที่กำลังไล่อ่านหมวดหนังสือหลายๆเล่มบนชั้นหนังสืออยู่ก็ต้องหันหลังกลับไปวี๊ดใส่ไอ้คนงี่เง่าที่นั่งทำมึนนั่งหน้าตายอยู่ได้!

" เข้าใจ...แล้วเหม่งขึ้นเสียงทำไมเนี่ย " 

" เข้าใจก็ต้องพาไปซิ! จะให้ลอยในสระว่ายน้ำหลังบ้าน? เหอะ! ใช้อะไรคิด! " 

" หึๆ " พอสเลิกคิ้วขึ้นแล้วก็หลุดหัวเราะออกมาอย่างกลั้นต่อไปไม่ไหว...เขาชอบจริงๆเวลาเห็นซูกัสปรี๊ดแตกมันดูน่ารัก น่าฟัดมากกว่าน่ากลัวน่ะนึกออกไหม...เด็กคนนี้ตัวเล็กกว่าเขาเป็นไหนๆ เวลาวีนเหวี่ยงมันก็ขัดกับลุคสดใสของซูกัสไปเลยแต่ก็อย่าให้โกรธขึ้นมาจริงเชียวล่ะ...

" หัวเราะ? มีอะไรน่าขำไม่ทราบ! " 

" มานี่มา " เขาวักมือเรียกคนรักให้หยุดเหวี่ยงแล้วเดินมาหาหน่อย...ซูกัสถอนหายใจฟึดฟัดแต่ก็กระแทกปลายเท้าเข้าไปหาคุณประธานอย่างง่ายดายเช่นกัน พอสเกี่ยวรัดรอบเอวคอดแล้วดึงให้ซูกัสไปนั่งบนท่อนขาเขาข้างหนึ่ง เด็กหน้าสวยงอนจนแก้มป่องเขาเห็นแล้วก็อดใจไม่ฟัดแก้มใสๆนั่นไม่ไหว 

" อ๊ะ! ไม่ต้องมายุ่งกับกัสเลยนะ! " 

" หยุดขึ้นเสียงเดี๋ยวนี้เลยนะ ซูกัส "  เขาพูดเสียงดุจนซูกัสต้องกัดริมฝีปากตัวเองเอาไว้แน่น ใบหน้าคนตัวเล็กแดงเถือกไม่ได้ขัดเขินอะไรแต่อย่างใดหรอกเพียงแค่คิดว่าจะไม่ได้ไปงานวันลอยกระทงจริงๆแน่เลยรู้สึกน้อยใจจนน้ำตาจะไหลออกมาเสียอย่างนั้นเลย :(

" ห้ามร้อง " 

" อึก มะ ไม่ได้ร้อง ฮึก " 

" ชู่ว์...โอ๋ เหม่งจ๋า~ พี่แกล้งเล่นเฉยๆเอง เดี๋ยวพี่พาไปนะ โอเคไหม...ฮึบไว้ก่อนเร็ว "  

พอสสารภาพบาปออกมาแล้วแต่ไม่ทันการ น้ำตาซูกัสไหลพรากออกมาแล้วจากไม่มีเสียงสะอึกสะอื้นตอนนี้ปล่อยโฮราวกับเขื่อนแตก ท่านประธานเจ้าของบริษัทอสังหาริมทรัพท์คนโหดหน้าเจื่อนไปเลย ตอนแรกก็กะแค่ว่าจะแกล้งน้องเป็ดเล่นๆแต่น้ำตาพวกนี้ไม่ได้อยู่ในแผนของเขานี่สิ...

ฉิบหายแล้วไง ไอ้พอส...

" ฮะ ฮึกก ฮือออ อึก ยะ อยากไปลอยกระทง ฮือออ "  ซูกัสยกฝ่ามือปิดหน้าแล้วร้องไห้เอาเป็นเอาตาย พอสเลิ่กลั่กวางปากกาลง ปิดแฟ้มเอกสารแล้วตวัดขาน้องอุ้มซูกัสขึ้นมาในท่าเจ้าสาวลุกออกจากเก้าอี้ก่อนจะค่อยๆวางลงที่โซฟาตัวนิ่มขนาดใหญ่ส่วนตัวเขาเองนั่งคุกเข่าอยู่ที่พื้นแล้วจับฝ่ามือน้องออกจากใบหน้าที่แดงเถือกเป็นผลพ่วงจากการร้องไห้ ริมฝีปากก็ถูกกัดจนขึ้นสีช้ำ ไหล่เล็กสั่นเทิ้มเนื่องจากพยายามกลั้นเสียงสะอึกสะอื้น คนตัวโตหน้าซีดเผือด กลืนน้ำลายลงคอด้วยความรู้สึกผิดอย่างมหันต์ 

ไม่น่าเลยกู...

" ขอโทษครับเด็กดี...เงียบก่อนเร็ว เดี๋ยวไอ้ปืนไอ้กันต์เข้ามาเห็นนะ "

" อึก "

" พี่เลื่อนประชุมเป็นวันพรุ่งนี้แล้ว เดี๋ยวพาเหม่งไปงานวันลอยกระทงเร็วๆเลยดีไหม เหม่งอยากกินอะไร พี่จะยอมให้กินทุกอย่างเลยนะ หยุดร้องไห้ก่อนเร็วคนดีของพี่ "  พอสง้อสุดพลังเกิดแล้วพยายามมองหน้าคนตัวเล็กที่ก้มหน้าก้มตาหนีเขาอยู่ ซูกัสยังเบะปากเตรียมปล่อยโฮอยู่ได้ตลอดแม้ว่าตอนนี้น้ำตาจะแห้งเหือดไปบ้างแล้วก็ตาม พอนึกๆดูแล้วพอสบอกวันนี้กินอะไรก็ได้ก็แสดงว่าวันนี้จะกินของหวานเกินลิมิตก็ได้น่ะสิ!

" ละ ลอยกระทงที่พระรามแปดนะ อึก... " คนสวยยอมพูดด้วยแล้วค่อยๆเงยหน้าขึ้นมาสบตาหนุ่มตี๋ พอสยิ้มรับก่อนจะพยักหน้าให้ ซูกัสสะอึกน้ำตาตัวเองสักพักพอสเอื้อมมือไปดึงทิชชู่มาให้เด็กน้อยสั่งน้ำมูกใส่ก่อนจะโดยนทิ้งแล้วทำแบบนั้นซ้ำๆจนซูกัสไม่มีน้ำมูกและเริ่มหยุดร้องไห้ไปแล้ว...


พอเห็นว่าซูกัสเงียบแล้วเขาถึงได้ยืดตัวขึ้นดึงร่างนุ่มนิ่มเข้ามากอด ซูกัสบดเบียดแก้มย้วยๆเข้ากับเสื้อเชิ้ตสีดำของพอสก่อนจะโอบรัดรอบคอคนตัวโตเอาไว้ ที่งอแงจะลอยกระทงวันนี้ก็เพราะว่าซูกัสมีบางอย่างที่อยากจะอธิฐานกับสายน้ำกว้างใหญ่ ขอขมาพระแม่คงคาและขอพรให้พวกเขาสองคนรักกันมากๆ

ขอให้มีกันและกันแบบนี้ตลอดไป 

ขอให้พอสยังรักซูกัสเหมือนเดิมตลอดไป 

ซูกัสก็แค่อยากอยู่กับคนพิเศษในเทศกาลสุดแสนพิเศษของไทยอย่างวันลอยกระทงก็เท่านั้น...แต่ใครจะรู้ล่ะ ว่าพอสก็คิดแบบเดียวกันกับซูกัสอยู่ก่อนแล้ว ที่เขาฟอร์มขรึมทำเป็นไม่พูดถึงมันและทำเหมือนไม่รู้เรื่อง ก็แค่อยากรู้ว่าซูกัสใส่ใจกับเรื่องระหว่างเรามากน้อยแค่ไหน...

" ลงไปข้างล่างกันไหม ไอ้ปืนกับไอ้กันต์รอเราอยู่ "

พอสผละออกมากดจูบเบาๆข้างขมับอย่างแสนรักแล้วเอ่ยขึ้นระยะประชิด ซูกัสพยักหน้ารับแต่ยังไม่พูดอะไร...ความรู้สึกหลังจากร้องไห้หนักๆคือง่วงนอนซะงั้น :( 


ภายในรถคันหรู

ข้างหน้ามีคนที่พอสไว้วางใจสองคนนั่งอยู่ส่วนด้านหลังก็มีอีกหนึ่งคนที่รักมากที่สุดเช่นกัน ซูกัสถือกระทงเอาว้แบบนั้นไม่ยอมวางสักทีส่วนพอสก็คลอเคลียปลายจมูกอยู่กับเส้นผมนุ่มนิ่มเหมือนคนเสพติดและห่างไม่ได้...

พวกเขากำลังจะไปลอยกระทงด้วยกันในวันลอยกระทงสุดแสนพิเศษในปีนี้และปีต่อๆไป...

พวกเขาก็จะอยู่ด้วยกันในทุกๆเทศกาลเลย♥








เมื่อวานลอยกระทงกันที่ไหนมาบ้างคะ!? 

ส่วนเมลไม่ได้ไปลอยเลยค่ะ แย่จัง :( 

แฮปปี้วันลอยกระทงย้อนหลังกับพี่ตี๋น้องเหม่งน้า ♥ 


#พอสอย่าตีกัส

Twitter@Coffeemellon

*แก้คำผิดฮะ

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว