email-icon facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

สวัสดีฮะ ♥ ยินดีต้อนรับเข้าสู่บ้าน พอสกัส นะคะ ♥ ก่อนอ่านเรื่องนี้ต้องยอมรับให้ได้ว่า " พระเอกเลวมาก " #พอสอย่าตีกัส ♥ #ฟี่อย่าอ่อยไมล์ ♥

SO FXXK 5 l In the human body! (SM+++)

ชื่อตอน : SO FXXK 5 l In the human body! (SM+++)

คำค้น : sofxxk,#พอสอย่าตีกัส,#พอสกัส #ฟีฟ่า #Yaoi #Sofuck

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 11.8k

ความคิดเห็น : 21

ปรับปรุงล่าสุด : 15 ธ.ค. 2561 09:53 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
SO FXXK 5 l In the human body! (SM+++)
แบบอักษร

​SO FXXK 5​

(​เชปนี้รุนแรงเกินเบอร์ เตือนก่อนเลื่อนลงไป...ถ้าคิดว่าทำใจได้แล้ว ลุยโลด!)



30 นาทีต่อมา...

บานประตูห้องสีเปลือกไข่ก็ถูกเคาะเรียกคนในห้องรัวๆ...คนที่นั่งอยู่โซฟาตัวเดิมกระตุกยิ้มกริ่มราวกับชอบใจนักหนา พอสขยี้บุหรี่ใส่ถาดเขี่ยบุหรี่จนแหลก เขาลุกขึ้นยืนก่อนจะเดินออกไปเปิดประตูห้องให้อีกพวกเข้ามา...แต่ก่อนจะได้เดินไปถึงประตูบานนั้น...

" ฮึกก!! ขะ...ขอ...ขอร้อง อย่า...หยะ อย่าทำแบบนั้นเลย...ฮึก นะ.. " ซูกัสร้องขอทั้งน้ำตาอาบหน้า พอสมองนิ่งๆนึกอยากหัวเราะออกมาด้วยซ้ำเมื่อเห็นสีหน้าเสมือนกำลังจะขาดใจตายของคนตัวเล็ก

แต่จะให้หัวเราะมันก็ผิดวิสัยเขาไปหน่อย เพราะงั้นพอสก็เลยค่อยๆนั่งย่อลงตรงหน้าลูกแมวตัวน้อยตัวสั่นงก ร่างกายของมันเหมือนโดนอาบด้วยเลือด ใบหน้าและความรู้สึกความเจ็บปวดทรมานแสนสาหัส​ที่แพร่ซ่านออกมาจากแววตาคู่งาม...มันทำให้พอสรู้สึกว่าถูกใจเป็นที่สุด!

" แบบไหนล่ะ...หืม " ปลายนิ้วชี้เรียวยาวกระตุกปลายคางอีกคนให้เงยหน้าขึ้นมาสบตากัน หยาดน้ำตามากมายไหลออกมากระทบปลายนิ้วพอส แต่นั่นไม่ได้ช่วยกระตุ้นจิตสำนึกผิดชอบชั่วดีใดๆทั้งนั้น 

" ฮึก ฮือออ ไม่ มะ...ไม่เอา " ซูกัสกลัวมาก...เขาก็แค่เด็กมัธยมหกคนหนึ่งที่ไม่เคยเจอความโหดร้ายเช่นนี้แม้สักครั้ง ชีวิตของซูกัสก็มีแค่เพื่อนและความฝันที่จะได้เป็นนักบอล...ใครจะรู้ว่าการที่เอื้อมมือเข้ามาช่วยเหลือเพื่อนคนหนึ่งที่เขารักและชื่นชมมาก จะทำให้เขาพบปะกับโชคชะตาชีวิตที่เลวร้ายมากมายขนาดนี้...

ใครจะรู้ว่าผู้ชายชื่อ 'พอส' จะเป็นปีศาจในร่างมนุษย์!!


" ปล่อยกูเถอ- อึ๊ก! อึกกก หะ หายใจ อื้ออออ อ่ะ อึก "  มือข้างนั้นมันเริ่มออกแรงบีบลำคอของซูกัส...มันแรงขึ้น แรงขึ้นจนซูกัสเริ่มพูดออกมาไม่เป็นคำ ซูกัสหนีไม่ได้ ขัดไม่ได้ แค่พูดก็ไม่ได้ทั้งนั้น! 

" ปล่อยให้โง่สิวะ " 

เฮือกกกก!!  

ดวงตาร่างเล็กเกือบจะหลุดออกมา...เมื่อกี้มันอีกแค่เสี้ยววินาทีด้วยซ้ำที่คิดว่าตัวเองจะขาดอากาศหายใจไปเพราะฝ่ามือหนาที่กดหนักๆลงมาที่ลำคอตัวเอง...พอสปล่อยมือออกพร้อมกับจ้องร่างเล็กด้วบใบหน้านิ่งสนิท สายตาสีนีลสงบนิ่งแต่ดุดันคู่นั้นจ้องเขม็งที่ซูกัสเหมือนพร้อมจะฆ่าแกงกันได้ทุกเมื่อ!

" อึก ฮะ ฮือออ ฮึกกก ฮืออออ "  คนตัวเล็กร้องไห้ออกมาอย่างหนักราวกับกำลังจะขาดใจ ใบหน้าสวยๆส่ายไปมาบ้าคลั่ง ซูกัสไม่อยากเจอ ไม่อยากรับรู้อะไรอีกแล้วในตอนนี้ ถ้าเขาผิดที่เข้ามาขวางทางพอส เขาก็พร้อมขอโทษแล้วหายตัวไปจากเรื่องนี้ซะ! แต่ไม่ว่าจะพ่นคำขอโทษออกมาสักกี่ครั้ง ในตอนนี้ซูกัสก็รู้ดีแก่ใจตนแล้วว่าพอสไม่สนใจมันเลยสักนิด!!

ก๊อกๆๆๆๆๆ

" ไอ้คุณพอสสสสสสส!! // เชี่ยพอส! เปิดให้พวกกูเข้าไปเล่นด้วยสิโว้ย! "  

เสียงเคาะประตูเหมือนระฆังช่วยชีวิตซูกัส...หรือเปล่า...ไม่อาจทราบแต่อย่างน้อยมันก็ช่วยต่อชีวิตของซูกัสให้อยู่ได้นานกว่านี้ก่อนที่ปีศาจตนนี้จะลงมือฆ่าเขาให้ตายคามือ!

" หึ! " 


แกร็ก~

" What!?...เลือดนองขนาดนี้ เล่นยังไงของมึงวะพอส... "  คนแรกที่เดินสวนพอสเข้ามาปรายสายตาไปมองเลือดที่ไหลออกมาจากร่างกายคนตัวเล็กมันไหลออกมาเหมือนทำน้ำหกราดพื้นยังไงยังงั้น มาร์คเบ้หน้าพร้อมกับรีบยกมือปิดปากปิดจมูกเพราะกลิ่นคาวของเลือดทันที...แต่อีกคนถึงจะเห็นเลือดเขาดันพอใจกับใบหน้าโครตจะสวยของซูกัส ขนาดที่มีรอยแดงจากฝ่ามือและเลือดซึมมุมปาก ซูกัสยังน่าขยี้! และดูเหมือนจะน่าขยี้มากกว่าเดิมเสียอีก 

" วู๊~ ขาวฉิบหาย " 

" ไปฉุดมาจากไหนวะไอ้พอส! ว่าแต่มึงไม่น่าทำน้องเขาช้ำขนาดนี้เลยอ่ะ เสียดาย~ " 

ทั้งสามคนเดินเข้ามาในห้องสี่เหลี่ยม พอสปิดประตูตามเดิมก่อนจะกดล็อคทุกอย่างแน่นหนา...เขาไม่สนใจคำพูดของไอ้หน้าไหนทั้งนั้นเพราะยังอารมณ์ไม่คงที่กับเหตุการณ์ก่อนหน้านี้อยู่...เจ้าของห้องเดินไปเปิดตู้เย็นและโยนเบียร์ให้พวกมันคนละกระป๋อง เสียงร้องไห้คร่ำครวญของซูกัสยังคงดังขึ้นตลอดเวลา...

" ขอดูหน้าหน่อยสิ คนสวย " ภูมินทร์เดินมาหาเหยื่อของคืนนี้ก่อนจะรั้งหน้าซูกัสให้เชิดขึ้นมา ความสวยของผู้ชายคนนี้ทำให้ภูมินทร์ชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะเลียริมฝีปากตัวเองอย่างหื่นกระหาย!

" อึก ฮือออ อึก! อย่ามาจับกู...อึก ฮือออ ปล่อยกูนะไอ้พวกเหี้ย ฮือออ ฮึก ฮือออ " 

" อ่า...สวยเหี้ยๆ " ภูมินทร์พึมพัมออกมาราวกับคนสติหลุด เขาวางกระป๋องเบียร์เปล่าไว้ข้างตัวพลางโน้มหน้าลงไปซุกไซร้ซอกคอซูกัสในเวลาถัดมา 

" เล่นด้วยดิวะ ท่าทางน่าสนุก " เจมส์ลูกพี่ลูกน้องของมาร์คยืนกระดกเบียร์มองทั้งสองคนอยู่ก่อนแล้ว...เขาฉีกยิ้มอย่างชอบใจในความแพ่งพยศของซูกัสเอามากๆ ความอดทนจะรอให้เพื่อนทำก่อนมันสิ้นสุดลงเขาดินมาร่วมวงด้วยทันที 

" อะ อย่า!! อย่า!!! ฮือออ ม่ายยยยย!!!! "  ซูกัสกรีดร้องออกมาด้วยความรู้สึกที่ไม่ไหวแล้วจริงๆ เจมส์แสยะยิ้มร้ายพร้อมกับพลิกหน้าสวยของอีกคนมาบดเบียดจูบอันน่าขยะแขยง! ซูกัสส่ายหน้าไปมาจนเกือบจะเป็นบ้าเพื่อหลีกหนีริมฝีปากของเจมส์ ข้อมือก็พยายามกระชากโซ่จนมันบาดข้อมือตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า!!

" อึก อื้อออ!!! " 

" ซี้ดดด ไม่ไหวแล้วแม่งเอ๊ย! พอส! ขอกุญแจปลดโซ่ดิ๊! เกะกะฉิบหายเลยเว้ย! " ภูมินทร์ร้องขึ้นอย่างหัวเสีย ฝ่ามือหยาบโลนลูบไล้ไปทั่วร่างกายเนียน แต่ไม่นานที่คิดว่าเสื้อผ้าคือตัวปัญหาหลักๆตอนนี้ เขาก็จัดการกระชากเสื้อซูกัสออกในทันทีแบบไม่ต้องคิด! พอสมองกลับมาด้วยสายตาคาดเดาไม่ได้อีกตามเคย...จนกระทั่งเจมส์หันกลับมาเร่งเร้าขอกุญแจปลดโซ่อีกคน พอสจึงล้วงกระเป๋ากางเกงด้านหลังแล้วโยนมันไปตกตรงหน้าซูกัสพอดี...

มาร์คเดินออกไปสูบบุหรี่ที่ระเบียง...ตอนแรกก็คิดเอาไว้ว่าจะแจมด้วยแต่พอเห็นเลือดอาบตัวขนาดนั้นแล้ว เขาก็ดันหมดอารมณ์ฉิบ! พอสตามออกมาเพราะไม่ได้คิดจะสนใจอะไรกับซูกัสอยู่แล้ว แค่อยากทำให้มันรู้สึกว่า ตาย...ทั้งเป็นเฉยๆก็เท่านั้นเอง...



ในห้อง...

จุ๊บ...

" มาสนุกกันเถอะคนสวย " เจมส์พูดในระหว่างที่ภูมินทร์กำลังเร่งไขกุญแจโซ่อย่างรีบร้อน ช่วงล่างของทั้งคู่บดเบียดร่างกายเปลือยส่วนบนของซูกัสอย่างจาบจ้วงและน่ารังเกียจ! 

พลั่ก!

ขณะนั้น! 

ทันทีที่โซ่ร่วงสู่พื้นและมือเป็นอิสระ ซูกัสก็ใช้เท้าถีบกลางท้องเจมส์จนเขาถลาไปด้านหลังจากนั้นก็ผลักร่างโปร่งของภูมินทร์แรงๆตามด้วยการกระชากโซ่เส้นหนึ่งผูกข้อมือมันจับล็อคไว้ที่ที่เขาเคยโดนพันธนาการ!

 ร่างเล็กตะเกียกตะกายออกจากตรงนั้น เจมส์ลุกขึ้นมาจับข้อเท้าไว้ได้ทันแต่ซูกัสก็ถีบเข้าใบหน้าหนุ่มลูกครึ่งแรงๆอย่างจัง!

" อ๊ากกก! Fuckkkk!! "  หนุ่มลูกครึ่งปล่อยข้อเท้าร่างเล็กเพราะรู้สึกสันจมูกจะหักยังไงยังงั้น เลือดกำเดาของเจมส์ไหลพร้อมกับส่งสายตาอาฆาตมาให้ซูกัสแต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่คนตัวเล็กต้องมาสนใจว่าใครจะอยู่หรือจะตายยังไง! เพราะถ้าตอนนี้ซูกัสยังไม่รีบลุกหนี...เขาเองนั่นแหล่ะเป็นคนที่ต้องตาย!!



เสียงโวยของเจมส์เรียกให้ร่างสูงสองคนด้านนอกหันกลับมาสนใจ พอสตาลุกวาวทันทีที่เห็นซูกัสกำลังล้มลุกคลุกคลานไปที่ประตูห้อง คนอารมณ์ไม่คงที่หงุดหงิดขึ้นมาอีกครั้ง พอสถอนหายใจแล้วกระชากประตูระเบียงเปิดกระแทกอย่างรุนแรง ร่างสูงตรงเข้ามาท่าทีเฉยชาเรียบนิ่งแต่อารมณ์...ไม่!!

" อ๊ะ! อ๊ากก! ฮึกก ปะ- อ๊ากกกก!!! ฮืออออ " เส้นผมบนศรีษะโดนผู้ชายใจบาปขยุ้มเต็มมือและออกแรงกระชากจนหน้าเริ่ดขึ้นสูง ซูกัสโดนพอสดึงเส้นผมไว้ก่อนจะออกแรงลากกลับมาที่เดิมต่างกันที่ตอนนี้ซูกัสโดนลากและโยนลงเตียงนอนตามด้วยฝ่ามือหนาที่ฟาดกระทบหน้าอีกซีกหนึ่งครั้งแต่แรงมากจนร่างเล็กถลาลงไปนอนราบที่เตียง หยาดเลือดกระเซ่นออกจากปากไปโดนหมอนใบใหญ่ ซูกัสมองมันด้วยความอึ้งทึ่ง พูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว เจ็บปวด จุกเสียด...รู้สึกเลือดไหลออกจากร่างกายมากเกินไป...รู้สึกเหมือน...


" ปัญญาอ่อน!!! มันตัวแค่นี้ พวกมึงไม่มีปัญญากันรึไงวะ!!!!! "  น้ำเสียงทรงพลังตวาดออกมาดังลั่นห้องด้วยความเกรี้ยวโกรธแบบที่สุด นัยน์ตาสีรัตติกาลตวัดไปมองเพื่อนสองตัวไร้น้ำยาและไม่ได้เรื่อง!

" กะ ก็เด็กนี่แม่งแสบ... " ภูมินทร์พูดด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก...แน่สิ พวกเขาทุกคนต่างรู้สรรพคุณของพอสเป็นอย่างดี...และรู้ด้วยว่าเวลามันที่คลั่ง มันไม่ไว้หน้าใครทั้งนั้นแหล่ะ...

" อะไรกันว้า... " มาร์คเปิดประตูตามเข้ามา...เขามองที่ลูกพี่ลูกน้องตัวเองตามด้วยเพื่อนอีกคนจากนั้นก็เลื่อนสายตาไปที่ร่างเล็กบนเตียง...

ซูกัสนอนนิ่งเกินไปจนดูน่ากลัว

" อึก... " ความตกใจ ความกลัว ผวากับเหตุการณ์ข้างหน้าที่เดาได้ไม่ยากว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับตัวเอง มันทำให้ซูกัสช็อค! แม้ว่าน้ำตาจะไหลออกมาตลอดสาย...แต่สมองเหมือนจะไม่ประมวลสิ่งใดอีกแล้ว...ซูกัสหายใจไม่ออกเลยแม้แต่นิด เขาจุกแน่นที่อกอยากใช้กำปั้นทุบๆให้ตัวเองหายใจได้ต่อ...แต่สมองอีกซีกหนึ่งก็สั่งให้เขาหลับตาและตายไปซะก็ดี...

หายไปจากตรงนี้ซะสิซูกัส...ตายไปซะ...







#พอสอย่าตีกัส

Titter@Coffeemellon

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว