ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร

พอกันทั้งคู่

“”นิสัยไม่ดีเลย!ต่อไปนี้เราไม่ต้องมาคุยกัน””  ฉันยื่นคำขาดพร้อมทั้งสะบัดหน้าหนีเวคิน

 

“”ก็ดี!ฉันก็ไม่ได้อยากจะคุยกับเธอนักหรอก””  เวคินตอบกลับพร้อมทั้งเมินไปอีกทาง  บรรยากาศน่าอึดอัด  ฉันจึงเดินกระทืบเท้าออกจากห้อง

 

 พอกันทั้งคู่!!!

 

(ไม่คุยกันอีกแล้วเหรอ  นี่ครั้งที่เท่าไหร่แล้ว)   เมษากล่าวอย่างนึกขำกับเรื่องที่เพื่อนเล่าให้ฟัง

 

“”ไม่ตลกเลยนะเมษา!””  ฉันตอบ  ขณะที่นึกถึงหน้ากวนอวัยวะเบื้องล่างของผู้เป็นแฟน  หล่อก็จริง แต่นิสัยแย่ชะมัด  คบกันมาได้ยังไงตั้ง7ปี  (ตั้งแต่10ขวบ) ชิ ตอนเด็กๆก็น่ารักอยู่หรอก  ทำไมโตขึ้นถึงแย่แบบนี้นะ

 

(ทุกทีละแกนะ  ไม่เกินพรุ่งนี้ก็คืนดีกัน)

 

“”แต่หมอนั่นยังไม่โทรมาง้อฉันเลยนะ”

 

(จะรอให้เวคินง้อเธอฝ่ายเดียวเลยรึไงแม่คนสวย)

 

“”ก็ฉัน...””  จะบอกว่าฉันไม่ผิดจริงๆฉันก็ผิดเต็มๆเลย

 

(จะบอกให้นะ... ถ้าเป็นผู้ชายคนอื่นที่ไม่ใช่เวคิน  ป่านนี้ฉันว่าเขาคงได้เลิกกับเธอแล้วแน่ๆ)

 

“”ปากเสีย!” “ ฉันแหวอย่างโมโห  จะเลิกกับฉันมันยังเร็วไป1000ปี

 

(งั้นก็อย่าทิฐิให้มากละเพื่อน  ฉันต้องไปเรียนแล้ว  ว่างๆค่อยคุยกันใหม่นะ)

 

“”อืมๆ””  ฉันตอบก่อนจะขว้างโทรศัพท์ไปบนเตียงและทิ้งตัวลงนอนบนเตียงหนานุ่ม

 

 

 

เช้าวันรุ่งขึ้น...

 

“”กินข้าวมารึยัง””  เวคินเข้ามาทักฉันอย่างปกติราวกับว่าเมื่อวานไม่มีอะไรเกิดขึ้น  ใบหน้าหล่อเหลาเป็นที่ต้องตาของสาวๆเดินยิ้มทะเล้นมาแต่ไกล  ฉันยังโชคดีใช่ไหมที่เขายังเป็นแบบนี้  ไม่ว่าต่างคนจะบอกว่า ‘ไม่ต้องมาคุยกัน’ แต่วันรุ่งขึ้นเราสองคนก็กลับมาเป็นเหมือนเดิม  และอย่างน้อย  ไม่ว่าเราจะโกรธกันแค่ไหน แต่คำว่า ‘เลิกกัน’ ก็ไม่เคยหลุดออกจากปากของพวกเรา  เพราะเราสัญญากันไว้แล้วว่าจะไม่เลิกกัน

 

“”ยัง””  ฉันตอบและยิ้มหวานก่อนจะเข้าไปคล้องแขนอย่างคุ้นเคย

 

“”อะไรกัน  ที่บ้านไม่มีข้าวให้กินเหรอ””  เวคินกล่าวกระเซ้า  ฉันตีต้นแขนเขา  เวคินหัวเราะคิกก่อนจะเอามือมาขยี้ผมฉัน

 

“”ฉันล้อเล่นน่า  ไปหาของกินกันดีกว่าเนาะ””   เวคินกล่าว  และเราก็เดินไปที่โรงอาหาร  สายตาของเพื่อนร่วมห้องมองพวกเราอย่างโล่งใจ  เวลาทะเลาะกันทีไรเพื่อนๆต่างไม่กล้าที่จะเข้าใกล้รัศมีของพวกเรา

 

“”นี่พ่อฉันบอกว่าฉันจะได้เป็นมาเฟียที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในโลก””  เวคินกล่าวขณะที่นั่งรอฉันกินข้าวเช้า

 

“”นายนี่นะจะยิ่งใหญ่””  ฉันมองดูแฟนหนุ่มอย่างนึกขัน  เขาพูดเรื่องนี้ให้ฉันฟังตั้งแต่ตอน10ขวบ  และจนตอนนี้อายุ17 ยังไม่คิดจะล้มเลิกความคิด  ก็จริงอยู่ว่าเวคินนะเป็นลูกชายของตระกูลมาเฟียชื่อดังที่สุด  แต่จะดีเหรอที่จะให้เขาสืบทอดต่อไป  ฉันไม่อยากให้เขาเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องพวกนี้  ดังนั้น  ฉันจึงพยายามจะตัดไฟตั้งแต่ต้นลม

 

“”ไม่เชื่อฉันรึไง””  เวคินเลิกคิ้วถาม

 

“”ก็ใช่ไง””  ฉันตอบ

 

“”คอยดูแล้วกัน  ถ้าถึงวันนั้นเธออย่ามาง้อขอเป็นภรรยาของฉันอีกคน”

 

“”ฮะ?อีกคนงั้นเหรอ  นายพูดแบบนี้หมายความว่านายจะไม่มีฉันคนด้วยนะสิ  นายนี่มันแย่ที่สุด””    ฉันโวยวาย

 

“”ก็เธอไม่อยากเชื่อฉันเอง ถ้าฉันเป็นมาเฟียที่ยิ่งใหญ่ก็ต้องมีผู้หญิงมาขอความรักฉันเป็นธรรมดา””  เวคินยิ้มหน้าทะเล้น แต่ฉันกำลังเดือดเป็นภูเขาไฟ

 

“”ก็ดี!ถ้านายคิดแบบนั้นก็ไม่ต้องมายุ่งมาคุยกับฉันอีก””  ฉันทุบโต๊ะดังปั่งจนถึงคนสะดุ้งโหยง ก่อนจะเดินออกจากโรงอาหารไป

 

“”เอาแต่ใจชะมัดยัยบ้านี่””  เวคินกล่าวทั้งๆที่ยังไม่ละสายตาจากการมองตามร่างบางของคริสตัลไป  แต่ก็อดที่จะอมยิ้มกับท่าทางโมโหหึงของแฟนตัวเองไม่ได้

 

 

                และวันนี้ก็เป็นอีกวันที่ฉันกับเวคินตีหน้าบึ่งใส่กัน...

_________________________________________________________________________________________________________________________________

คืนดีกันเถอะ

“”ให้ฉันไปส่งนะ”  หลังเลิกเรียนฉันยัดของเข้ากระเป๋าเป้และตั้งท่าจะเดินออกจากห้องเรียนขณะที่ทุกๆคนออกจากห้องเรียนกันเกือบหมดแล้ว เหลือแต่เวคินที่เพิ่งจะตื่นนอน  และก็ขอไปส่ง

“”ไม่ต้อง”” ฉันตอบเสียงห้วน

“”อะไรเล่าเมื่อวานฉันก็ไม่ได้ไปส่งเธอนะ”  เวคินขมวดคิ้วอย่างขัดใจ

“ฉันขอรึไง!” ถึงแม้ว่าเมื่อวานฉันจะแอบเดินตามนายไปก็เถอะ

“”เปล่า””  เวคินตอบเสียงเรียบ  เพื่อนคนที่เหลือหันมามองทางเราอย่างหวาดผวา  และเมื่อเวคินตวัดดวงตาคมดังเหยี่ยว สีชาไปทางพวกเขาพวกเขาก็เร่งเก็บของและเดินออกจากห้อง  แล้วทีนี้ก็เหลือเพียงฉันกับเวคิน

“”ฉันจะกลับแล้วถอยไป”” ฉันพูดเสียงแข็งขณะที่เวคินยืนขวางทางออกอยู่

“ไม่”  เวคินกล่าว 

“อย่ามาทำเป็นพูดไม่รู้เรื่องได้ไหม  วันนี้ไม่รีบกลับรึไง จะได้ไปคุยเรื่องการเป็นมาเฟียที่ยิ่งใหญ่กับพ่อนายนะ””  ฉันพูดอย่างประชด

“”อย่างอนได้ไหม   เธอหึงฉันใช่ไหมละ”  เวคินยิ้มกริ่มขณะที่ฉันหน้าร้อนพราว

“”ฉันจะหึงนายทำไม!ก็นายกำลังจะเป็นมาเฟียที่ยิ่งใหญ่”

“ฉันรักเธอนะ””  เวคินพูดเสียงจริงจังจนฉันใจหายวาบ  ตาของฉันสบกับตาสีชานั่นอย่างเลี่ยงไม่ได้ 

“”เชื่อใจฉันเถอะ”  เวคินพูดเสียงเบาก่อนจะก้มตัวเล็กน้อย  ริมปากหนาได้รูปประกบเข้าที่ปากของฉัน  เวลาผ่านไปเนิ่นนาน  ฉันไม่อยากจะผละออกจากอ้อมกอดที่แสนอบอุ่นนี้และจูบที่อ่อนโยนและเร่าร้อนไปในที  ฉันเองก็รักนายนะเวคิน  รักมาก... มากจนไม่อยากเสียนายไป

 

7ปีที่แล้ว...

“”อะไรกันเธอเนี่ย  ทำเรื่องน่าอายอีกแล้วนะ””  เวคินกล่าวว่าฉันแต่ก็ช่วยพยุงฉันให้ลุกขึ้น

“”ก็มันเจ็บนี่!” ฉันแหวและพยายามจะกลั้นน้ำตาที่คลอเบ้าเอาไว้

“”อยู่เฉยๆนะฉันจะแบกเธอไปเอง” 

“”ฉันหนักนะ”   ฉันพึมพำ

“”ฉันรู้ เอา ขึ้นมาสิ”  เวคินบอกก่อนจะนั่งยองๆเพื่อที่จะให้ฉันขี่หลัง

“”ขึ้นละนะ” ฉันบอกก่อนจะขึ้นขี่หลังเขา

“อะโอ๊ย!”  เมื่อลุกขึ้นจะยืนเวคินก็ล้มลงมาสะนี่ทำให้ทั้งฉันและเขาล้มกลิ้งไปนอนกับพื้นทั้งคู่  และตอนนั้นฉันก็ขึ้นคร่อมร่างเขา  ฉันเห็นเวคินหน้าแดงด้วย  น่ารักชะมัด

“”ก็บอกแล้วว่าหนัก”  ฉันพูดเสียงแผ่ว

“”บ้าน่า  ฉันอยากจะทำเท่ห์บ้าง  เมื่อไหร่ฉันจะทำให้เธอเห็นว่าฉันเท่ห์ได้นะ””  เวคินเอามือขึ้นปิดหน้า 

“นายเท่ห์ที่สุดแล้วเวคิน”   ฉันพูดและยิ้มหวานให้เขา 

“”ฉันรักเธอที่สุดเลย  เราจะแต่งงานกันนะ””  เวคินกล่าวและจ้องมองฉันด้วยสายตาจริงจังจนฉันเขินไปเลย

“จ๊ะ เราจะแต่งงานกันเราห้ามพูดว่าเลกกันเด็ดขาดเลยนะ””  ฉันตอบและยิ้ม  ริมฝีปากของเวคินประทับที่ปากของฉัน  และครั้งนั้นก็เป็นจูบแรกของฉันและของเวคิน  คำสัญญาในตอนเด็กๆ  ตอนแรกฉันก็คิดว่ามันคงจะเป็นแค่เพียงคำพูดของเด็กทั้งสองคน  แต่จนถึงปัจจุบันนี้  ฉันมั่นใจแล้วว่ามันไม่ใช่แค่เพียงลมปาก แต่เราจะทำให้มันเป็นจริง  แต่ตอนนั้น...

 

“อะเออ  คะคุณหนูครับ”  บอดีการ์ดมาเห็นพอดี... ขัดจังหวะ

 

ขอบคุณที่ติดตามนักเขียนในนาม romanticsine นะคะ ซาบซึ้งและดีใจเป็นที่สุดเลยค่ะ

สัญญาว่าจะแต่งนิยายดีมีคุณภาพมาให้อ่านเรื่อยๆเลยนะคะ

 

รีดเดอร์ทุกคนหวังว่านิยายที่เราแต่งจะสร้างโลกจินตนาการเล็กๆของรีดเดอร์ให้มีความสุขไปพร้อมกันในบ้านหลังนี้นะคะ

 

 

romanticsine

#อย่าลืมคอมเม้นให้กำลังใจกันด้วยนะ เดี๋ยวไม่มีกำลังใจเขียนนิยายต่อน้ะจ๊ะ 

http://ookbeetunwalai.s3.amazonaws.com/files/emotions/900168017.gif

แสดงเพิ่มเติม
แสดงความคิดเห็น

ความคิดเห็นทั้งหมด ()

ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น