ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร

ตอนที่ 1

สวัสดีคะทุกคน ฉันชื่อมิลล์ ครอบครัวของฉันมีกันอยู่แค่ 3 คน แม่ฉันแล้วก็น้องสาวอีกหนึ่งคน ตอนนี้ฉันเรียนจบแล้ว ส่วนน้องของฉันกำลังเรียนอยู่อนุบาล เพราะน้องเป็นลูกหลงทำให้เราอายุห่างกันมาก ส่วนคุณพ่อของฉันท่านจากไปโดยอุบัติเหตุ เพราะความไม่ระวังของคนบางคนทำให้เราต้องเสียเสาหลักของครอบครัวไป ตอนนั้นแม่เสียใจมาก ไม่ทำอะไรเลยเอาแต่นั่งร้องไห้กอดรูปพ่อ พอผ่านไปสักระยะหนึ่งแม่ฉันก็เริ่มกลับมาทำงาน ตอนนี้ฉันทำงานอยู่ในบริษัทของครอบครัวเรา บริษัทของคุณพ่อเป็นบริษัทขนาดกลางที่ทำเกี่ยวกับออกแบบ ฉันจบด้านออกแบบมาก็เลยเข้ามาทำงานแทนคุณพ่อคุณแม่ 

"มิลล์กินข้าวได้แล้วลูก"

"คะ คุณแม่"

ฟอดด

ฉันเดินลงมาข้างล่างเพื่อกินข้าวกับแม่และน้อง ครอบครัวเราทำแบบนี้ทุกวันคือนั่งกินข้าวพร้อมหน้ากันแล้วฉันก็จะเป็นคนไปส่งน้องของฉันไปเรียน ส่วนคุณแม่ก็จะแยกกันไปทำงาน ส่วนใหญ่คุณแม่จะทำเกี่ยวกับเอกสารแล้วก็พวกบัญชีของบริษัท 

"หอมแม่แล้วหอมเค้าบ้างสิ" 

"อะไรคะคุณมิ้นท์" 

ฟอดด

มิ้นท์คือน้องสาวของฉันเราอายุห่างกัน19 ปี ห่างกันมากจนบ้างครั้งไปไหนด้วยกันคนอื่นยังคิดว่าเราเป็นแม่ลูกกันเลย

"แม่คะ เดี๋ยววันนี้หนูไปส่งน้อง ตอนเย็นแม่ไปรับน้องได้ไหมคะ พอดีหนูมีงานข้างนอกอ่ะคะ"

"ได้ลูก อย่าทำงานหนักมากละ ดูแลตัวเองบ้าง"

"รับทราบคะแม่ หนูไปทำงานก่อนนะคะ รักแม่นะคะ"

"สวัสดีคะคุณแม่"

"สวัสดีคะ ขับรถดีๆนะมิลล์ ตั้งใจเรียนนะมิ้นท์"

"คะ แม่"

ครืดดด ครืดดดด

-ลูกหว้า-

"ฮัลโหลว่าไงคะ คุณลูกหว้า"

"อยู่ไหนแล้วยะ อย่าลืมนะว่ามีนัด"

"ไม่ลืมค่าา กำลังไปคะ เพิ่งส่งยัยมิ้นท์เสร็จ"

"เค ขับรถดี ๆ แก"

"เค ๆ เจอกัน ๆ"

ลูกหว้าเป็นเพื่อนของฉันตั้งแต่สมัยเรียนอนุบาลคุณพ่อกับคุณแม่ของเราสนิทกัน แล้วเราก็เรียนด้วยกันมาตลอด ขนาดทำงานยัยลูกหว้ายังมาทำกับฉันเลย แบบนี้ไงทุกคนที่รู้จักพวกเราถึงชอบเรียกพวกเราว่าแฝดคนละฝา แต่ตัวนี่แทบจะติดกันตลอด

"รอนานไหมแก"

"ไม่นานหรอกเจ้าคะ"

"ก็ใครให้แกมาก่อนละ"

"ก็ฉันตื่นเต้นอ่ะ งานนี้งานใหญ่ด้วย"

"ฉันก็ตื่นเต้น ไม่รู้จะออกมาเป็นยังไง"

"ไปแก ลุย"


-เหนือ-

หึ ในที่สุดวันนี้ก็มาถึง วันที่ผมได้แก้แค้นคนที่มันทำให้น้องของผมต้องเจ็บ เพราะครอบครัวมันทำให้ผมต้องเสียน้องสุดที่รักไปพร้อมกับหลานในท้อง ผมไม่มีทางปล่อยให้ครอบครัวมันมีความสุขแน่ ไม่มีวัน มนภัทร

"เห้ย ไอ้เหนือมึงจะเอาอย่างนี้จริงๆ เหรอว่ะ"

"เออ ครอบครัวมันต้องรับผิดชอบ"

"แต่ทางนั้นเค้าก็สูญเสียเหมือนกันนะเว้ย มันไม่ใจร้ายไปหน่อยเหรอว่ะ"

"มันเสียแค่คนเดียว กูต่างหากที่เสียแก้วตาดวงใจไป กูไม่ได้ดูใจน้อง กูไม่เคยได้คุยกับหลาน กูไม่เคยรับรู้ด้วยซ้ำว่าน้องกูท้อง ถ้าวันนั้นมันไม่ประมาทหลานก็คงอยู่กับกูไหม"

"ยังไงกูก็ห้ามมึงไม่ได้อยู่แล้ว มึงจะทำอะไรก็คิดดี ๆ ละกัน"

"ขอบใจเว้ย ไอ้เต้"

"เออ งั้นไปกันเถอะ จะได้ไปทำให้มันจบ ๆ ไป"

"หึ กูก็ทนรอที่จะเจอไม่ไหวแล้วเหมือนกัน".....


แสดงความคิดเห็น

ความคิดเห็นทั้งหมด ()

ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น