email-icon facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

ภาคต่อของคีย์คนโหดแต่เป็นโหมดกลัวเมียจ้า >//< ติดตามผลงานอื่นๆของไรท์เมลจิ้มที่โปร์ไฟล์เลยยยย ~ #เมียตัวแสบ ♥

B*tch 39 l คนที่อยู่ตรงนี้ [คริสxเตชินทร์]

ชื่อตอน : B*tch 39 l คนที่อยู่ตรงนี้ [คริสxเตชินทร์]

คำค้น : bitchwife,เมียตัวแสบ,คีย์วินซ์,คริสชิน #เมียตัวแสบ

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.5k

ความคิดเห็น : 34

ปรับปรุงล่าสุด : 03 เม.ย. 2561 23:21 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
B*tch 39 l คนที่อยู่ตรงนี้ [คริสxเตชินทร์]
แบบอักษร

B*tch 39


เสียงหัวเราะคิกคักตามประสาพี่น้องคุยกับเรื่องเค้กรสใหม่ที่เพิ่งวางขายเมื่อวานแล้วสักพักเด็กผู้ชายหน้าตาน่ารักก็กำลังนั่งจิ้มเค้กปอนด์ที่สองกินกันพร้อมทั้งดูหนังบนหน้าจอพลาสม่าขนาดใหญ่กลางห้องไปด้วย วินเซนต์เอาหมอนปิดหน้าทุกครั้งที่ต้องลุ้นว่าผีจะโผล่มากลางจอเมื่อไหร่ส่วนเตชินทร์ก็กอดวินเซนต์เอาไว้ตามประสาเพื่อนรักกัน คณิณทร์โดนกั้นกลางระหว่างวินเซนต์เอาไว้ด้วยผู้ชายหน้าคมนามว่าอีฟาน...

" โอ้ย! เปลี่ยนๆๆๆๆ เปลี่ยนช่องเลย! ลุ้นจนหิวอีกแล้วเนี่ย! " คนเตี้ยแว๊ดขึ้นมาเสียงดังท่ามกลางความมืดสลัวของห้องที่คณิณทร์เป็นคนปิดไฟเพื่อสร้างบรรยากาศการดูหนังผีให้ระทึกขึ้นไปอีก อีฟานแค่นหัวเราะเหอะนึกสมเพชตัวเองที่โดนคนสามคนจิกหัวใช้ทำนั่นทำนี่จนจะกลายเป็นทาสอยู่รอมร่อ!

" จะให้ทำอะไรอีกวะพี่ชิน! " 

" น้องคลีนนนนนนน!!! อี้มันดุพี่อีกแล้วอ่า~​ " เตชินทร์หันไปเบะปากทำหน้าจะร้องไห้ใส่คณิณทร์ส่วนเด็กลูกครึ่งก็ยกมือมาเกาแก้มเหมือนกับว่า บอกผมแล้ว..ผมจะช่วยอะไรพี่ได้...

" เฮ้อออ เมื่อไหร่คีย์จะมาเนี่ย!!! " วินเซนต์แหวเสียงดังขึ้นมาอีกคนทำเอาอีฟานลูบหน้าตัวเองด้วยความรู้สึกเหน็ดเหนื่อยหัวใจเจ้าตัวเดินไปที่ครัวก่อนจะถือกล่องเค้กปอนด์ที่สามมาวางต่อหน้าคนสามคนพร้อมทั้งเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง

" กินซะแล้วก็ช่วยอยู่กันเงียบๆได้ไหมวะ? กูขอล่ะกูไหว้ก็ได้..นะ " 

ทั้งสามคนเงยขึ้นมามองหน้าอีฟานก่อนจะหันไปมองหน้ากันเองแล้วก็ก้มลงไปสนใจเค้กเลยทันที อีฟานหัวเราะสมเพชตัวเองอีกครั้ง..หนุ่มเชื้อสายจีนเดินไปผลักหัวกลมๆของเด็กเกาหลีหนึ่งทีด้วยความหมั่นไส้ คณิณทร์เงยหน้าขึ้นมามองด้วยความไม่พอใจปนหงุดหงิด

" สนใจแต่เค้ก! แดกเข้าไปให้อ้วนตายไปเลยนะคลีน! " 

" อีฟานเป็นบ้าอะไรเนี่ย! อย่ามาดึงผมเรา! เจ็บนะพี่อี้! " 

" อยากเจ็บหนักกว่านี้ดูไหมห๊ะ! "  อีฟานโน้มหน้าลงไปใกล้ๆใบหน้าขาวสวยอมชมพูของคณิณทร์แต่ก่อนจะได้ทำให้เด็กมันเจ็บปากเล่นๆโทรศํพท์ในกระเป๋ากางเกงก็ดังขึ้นมาเสียก่อน...

" เป็นไงวะเฮียคริส รีบมาเลยเมียพวกเฮียแม่งดื้อ! มัดรวมน้องชายเฮียมาด้วยเนี่ยผมปวดหัวฉิบหายเลย!! พี่วินซ์แม่งก็บ่นอยู่นั่นแหละว่าเมื่อไหร่เฮียคีย์จะมารับงี่เง่าอีกแล้วเนี่ย!! "

​' อี้...เอาไอ้สองตัวมาที่โรงบาลฯพี่หมอคินบอกไอ้วินซ์ทำใจดีๆด้วย...ไอ้คีย์โดนยิงตอนนี้กูกำลังจะไปโรงบาลฯ รีบมา... '

​ประโยคที่คริสบอกมาทำให้หนุ่มตี๋นิ่งไปสักพักรู้ตัวอีกทีสายคริสก็ถูกตัดไปแล้ว อีฟานหันไปมองสามคนที่กำลังนั่งหัวเราะกันอีกครั้งอย่างร่าเริง เจ้าตัวเดินมานั่งที่โซฟาตัวใหญ๋ก่อนจะถอนหายใจออกมาเสียงดังจนทั้งสามต้องหันไปมอง

" มีอะไรงั้นเหรอพี่อี้ " คณิณทร์เป็นคนถามออกไปเพราะทุกครั้งที่อีฟานถอนหายใจคือต้องมีเรื่องให้คิดให้เครียดแน่..อีฟานหันไปสบตากับวินเซนต์ก่อนที่เจ้าตัวจะพูดเรื่องที่คริสบอกออกไป...

ช้อนที่เพิ่งตักเค้กมาถือไว้ในมือร่วงลงพื้นห้องพร้อมกับคนที่กำลังตัวสั่นมือสั่นเทิ้มหยาดน้ำตาใสใสไหลกลิ้งออกจากหน่วยตาทันที วินเซนต์ช็อกอย่างมากจนเพื่อนสนิทรีบเข้ามาลูบแผ่นหลังปลอบประโลมแต่เรื่องคีย์โดนยิงนั้นไม่อาจจะหายออกไปจากหัวได้เลย...


[TECHIN PART]


" วะ วินซ์ ฮึกก มึงใจเย็นๆเถอะนะ ไอ้คีย์มันต้องไม่เป็นอะไรสิ ฮึก "

" ฮึกก ทำไมมันทำกับกูแบบนี้ ฮึก ฮือออ ฮือออ "   ผมยืนกอดวินซ์เอาไว้ด้วยความสงสารเพื่อนสุดหัวใจตัวมันสั่นเทิ้มรุนแรงและมันตัวแดงหน้าแดงเพราะกำลังร้องไห้อย่างหนัก...ร้องไห้เหมือนจะขาดใจตายได้เลย น้ำตาผมไหลตลอดเวลาที่ปลอบมันไปด้วยตอนนี้วินซ์หอบหายใจรุนแรงมากมันเนื้อตัวเย็นไปหมดเสียงร้องไห้ของมันเหมือนกำลังจะกัดกินหัวใจของผมไปด้วยเลย...

ขนาดผมยังรู้สึกเจ็บปวดแทนมันขนาดนี้...แล้วตอนนี้วินซ์มันเจ็บปวดมากแค่ไหนนะ...


​" วินเซนต์พอได้แล้ว อึก ฮืออ "  ผมนั่งลงไปกอดมันเอาไว้วินซ์ทิ้งตัวลงไปนั่งกับพื้นเหมือนคนหมดเรี่ยวแรง คริสตอนนี้ก็ทำหน้าเครียดพอๆกันแต่ต่างกันตรงที่เขาไม่มีน้ำตาเลยอี้ก็เหมือนกัน น้องคลีนก็มองวินซ์น้ำตาซึมตอนนี้มันร้องไห้ไปพยายามหายใจไปด้วย ผมกลืนก้อนสะอื้นลงคอก่อนจะกอดมันแน่นให้มันรู้ว่าตรงนี้ยังมีคนอยู่ข้างๆมันอยู่...ถึงคีย์จะเข้าห้องผ่าตัดไปนานมากแล้วก็ตาม...คนเราต้องมีหวังตอนนี้เราก็แค่หวังให้คีย์ปลอดภัยและผมเชื่อว่ามันจะเข้มแข็ง...

มันคงไม่ทิ้งวินซ์เอาไว้คนเดียวจริงๆหรอกใช่ไหม...

" วินเซนต์!! "


วินซ์ร้องไห้จนสลบไปแล้ว...

ตอนนี้ผมกับคริสกำลังนั่งเฝ้ามันอยู่ที่ห้องพักของพี่หมอภาคินพี่ชายของคีย์มันครับ พี่หมอผ่ากระสุนตรงท้ายทอยและหัวไหล่ออกแล้วแต่จะออกจากโรงพยาบาลได้เมื่อไหร่นั้นต้องขึ้นอยู่กับดุลยพินิจของ​พี่หมออีกครั้ง...คีย์อาการยังวิกฤตอยู่ในห้องพักฟื้นเพื่อสังเกตอาการ 1-2 วัน

" ฮึกก ฮือออ " เสียงร้องไห้ดังขึ้นอีกครั้งหลังจากที่เงียบไปได้แค่สักพักเท่านั้น เตชินทร์เดินไปดูเพื่อนที่เตียงพักก่อนจะจับมือเล็กๆมากุมเอาไว้ น้ำตาหนึ่งหยดไหลกระทบฝ่ามือของวินเซนต์ความรู้สึกห่วงใยมีมากมายเหลือเกินแต่เจ้าตัวก็ไม่รู้จะช่วยเพื่อนได้อย่างไร...

" ยังมีกูอยู่นะวินซ์ อึก " พอเตชินทร์เริ่มจะร้องไห้ตามไปอีกคนคริสก็ลุกขึ้นมากอดเตชินทร์เอาไว้ดึงคนตัวเล็กไปซบแผ่นอกแล้วลูบหัวปลอบเตชินทร์กอดคริสเอาไว้แน่นนึกภาพไม่ออกว่าถ้าคริสโดนยิงไปด้วยเขาจะเป็นอย่างไรในตอนนี้...

อาจจะร้องไห้หนักกว่าวินเซนต์..

อาจจะเป็นบ้าไปเลยก็ได้...นึกไม่ออกเลยจริงๆในวันที่ไม่คริส.. เตชินทร์จะเป็นอย่างไร..

" ไม่ร้องแล้วคนดี..ตาบวมหมดแล้ว " 

" ฮึก ฮือออ " 

" ไอ้คีย์มันต้องไม่เป็นอะไรสิเมียมันอยู่นี่มันไม่กล้าตายหรอก "  เตชินทร์เงยขึ้นมามองอีกคนทั้งน้ำตาก่อนจะฟาดไหล่คริสไปหนึ่งครั้งที่ยังเอาความเป็นความตายมาพูดเล่นแบบนี้อีก...คริสรู้ดีว่าโอกาศรอดน้อยกว่าแต่ยังไงก็ถือว่าเป็นโอกาศ คารินทร์เป็นเพื่อนตายเขาเลยก็ว่าได้...คริสก็รู้สึกเจ็บพอกันแต่ถ้าเขาอ่อนแอแล้วใครจะดูสองคนนี้ล่ะ? 

เพราะฉะนั้นตอนนี้คริสต้องเป็นคนที่เข้มแข็งที่สุดแล้ว... 


แกร็ก ~​

​ประตูห้องทำงานพี่หมอถูกเปิดเข้ามาอีกครั้ง หมอภาคินเดินมาดูวินเซนต์ที่หลับไปแต่น้ำตายังซึมอยู่ตลอดเวลา...หมอเกียร์ก็ยืนอยู่ตรงนั้นด้วยข้างๆ อาจารย์หมอคุณลุงภาณุคุณพ่อของพี่หมอภาคินกับคีย์และมาดามคาริชซ์ก็ด้วย

" สวัสดีครับลุงหมอสวัสดีครับมาดาม " คริสยกมือไหว้พ่อกับแม่ของคีย์ตามด้วยผมทุกคนดูเป็นห่วงวินซ์มากต่างคนต่างเดินเข้ามาดูส่วนมาดามตอนนี้ท่านก็ยังร้องไห้อยู่มีแต่มีพี่หมอเกียร์แฟนพี่ภาคินคอยปลอบอยู่ข้างๆ 

" พยายามอย่าเพิ่งให้เจ้าวินซ์มันรู้เรื่องนี้นะ...พี่เข้าใจว่าสักวันก็ต้องรู้อยู่ดีแต่ถ้าพูดไปวินซ์อาจจะป่วยไปอีกคน " พี่หมอภาคินพูดเสียงเบาๆกับคริสเจจ้าตัวก็พยักหน้ารับทราบก่อนพี่หมอภาคินกับพี่เกียร์จะขอตัวไปพักก่อนเพราะพี่หมอภาคินให้เลือดกับคีย์ไปเยอะพอสมควรด้วย...

" งั้นลุงขอไปดูอาการเจ้าคีย์มันอีกครั้งแล้วกันนะ..ฝากดูแลเจ้าวินซ์ด้วยล่ะคริส " 

" ครับลุงหมอ " 


อาจารย์หมอคุณลุงภาณุเดินโอบมาดามออกไปได้สักพักผมก็เดินมาหาวินซ์มันอีกทีเพื่อวัดไข้และเช็ดหน้าเช็ดตาให้มัน วินซ์ละเมอร้องไห้บ่อยมากจนผมไม่รู้จะทำยังไงดีเลย...

" ถ้าคีย์รู้ว่ามึงดื้อแบบนี้มึงโดนมันดุแน่ ฮึก! อย่าเป็นอะไรไปอีกคนนะไอ้หมาบ้าวินซ์ ฮืออ " ผมพูดไปเช็ดหน้าให้มันไปน้ำตาบ้านี่ก็ไหลอยู่ได้ก็บอกแล้วว่าอย่าร้องไห้อย่าร้องไห้ไงไอ้ชิน!


คริสหันกลับมามองคนรักกับอีกคนที่นอนอยู่บนเตียงเจ้าตัวถอนหายใจออกมาอีกครั้งความรู้สึกที่มีทั้งหมดกลั่นกรองออกมาให้เป็นคำพูดไม่ได้เลย...ความรู้สึกที่มีตรงนี้มันเยอะมากจนพูดออกมาไม่ได้...

เพียงแต่ตอนนี้คริสควรจะต้องเข้มแข็งให้มากๆแม้ในใจจะอ่อนแออยู่มากแต่เขาก็มีอีกหลายคนที่ต้องคอยห่วง...

และชีวิตยังคงดำเนินต่อไปถ้าเพื่อนเขาต้องจาก..


คริสก็สัญญาว่าจะดูแลหมาวินซ์ให้ดีที่สุด...





ตอนมีกันอยู่ก็ควรจะรักและทำทุกวันให้เหมือนกับเป็นวันสุดท้ายของชีวิตนะคะ...

สะท้อนความจริงหนักมาก

เฮ้อ T^T

​#เมียตัวแสบ

Twitter @Coffeemellon

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว