email-icon facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

ภาคต่อของคีย์คนโหดแต่เป็นโหมดกลัวเมียจ้า >//< ติดตามผลงานอื่นๆของไรท์เมลจิ้มที่โปร์ไฟล์เลยยยย ~ #เมียตัวแสบ ♥

B*tch 28 l ระแคะระคาย (SHE CLUE)

ชื่อตอน : B*tch 28 l ระแคะระคาย (SHE CLUE)

คำค้น : bitchwife,เมียตัวแสบ,คีย์วินซ์,คริสชิน #เมียตัวแสบ

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.8k

ความคิดเห็น : 18

ปรับปรุงล่าสุด : 23 มี.ค. 2561 08:53 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
B*tch 28 l ระแคะระคาย (SHE CLUE)
แบบอักษร

​B*tch 28



ผมช่วยคริสดึงคีย์อีกแรงด้วยการกอดแขนคีย์เอาไว้ข้างหนึ่งและมองตามแผ่นหลังของอี้ที่ลับตาไปเรื่อยๆอันที่จริงตอนนี้ไม่รู้ว่าจริงๆแล้วมันยังไงกันแน่คีย์สบถออกมาดังอย่างหงุดหงิดครั้งหนึ่ง มันยกมือไปขยี้ผมตัวเองแรงๆแล้วตวัดสายตาไปมองน้องลินที่นั่งอยู่ ..เธอชะงักไปนิดเมื่อเห็นคีย์หันไปมองก่อนจะยกมือมาปาดน้ำตา...น้องร้องไห้จนหน้าแดงตาแดงไปหมดเลยครับ เฮ้อ...

" แบบนี้แหละมึงก็รู้นิ...เดี๋ยวมันก็กลับมา "

" แต่แม่งทำแล้วไม่รับผิดชอบ! มึงดูนิสัยน้องมึง!! "

" แหม ไอ้ห่าคีย์มึงก็พูดเหมือนมันทำลินท้องเลยไอ้สัส! ปล่อยมันไป..เดี๋ยวมันดีมันก็วกกลับมา "

" งั้นมึงพายัยนั่นไปโรงบาลฯดิ๊ "  ผมยืนฟังมันสองคนคุยกันมองหน้าคีย์ไปด้วยมันพูดด้วยสีหน้าที่ดูออกหงุดหงิดเล็กน้อยและกังวลอยู่นิดหน่อย คริสทำตาโตกับคำพูดคีย์ก่อนจะหลุบตาขึ้นลงมองหัวไอ้ชินสลับกับหน้าคีย์ไปด้วย...

" แหกตาด้วยเพิ่งจะเอาเลือดหัวกูออกเมื่อวาน "

" พาลินไปทำแผลซะ "

" ไม่ได้!! อย่าเอาผู้หญิงคนนั้นมาเฉียดคริสของกู! กูไว้ใจคนของกูนะแต่กูไม่ไว้ใจแม่มดอย่างยัยนั่น! มึงก็เหมือนกันคีย์! ดีกับคนผิดชีวิตมึงพินาศแน่!! "  ไอ้ชินโผล่เข้ากอดไอ้คริสไว้อย่างรวดเร็วก่อนจะดันตัวคริสให้ถอยห่างจากคีย์ไปเรื่อยๆมันหันมาพูดกับคีย์เป็นเรื่องเป็นราวจนคีย์ขมวดคิ้วยุ่งมองหน้าไอ้ชินสลับกับไอ้คริสเป็นเชิงถามไปในตัวว่ามึงเอาไง?

" ตามนั้น " ไอ้คริสยักไหล่ตอบพร้อมทั้งยกมือมากอดไอ้ชินตอบ ชินทำปากคว่ำใส่คีย์ตามประสามันนั่นแหละส่วนคีย์ก็ส่ายหัวพร้อมทั้งถอนหายใจออกมาอีกแล้ว...

." มึง..เครียดเหรอ " ผมจับไหล่คีย์แล้วถามมันส่ายหัวเป็นคำตอบแล้วหมุนตัวเดินไปทางน้องลิน ผมมองแผ่นหลังของมันสักพักก็เดินเข้าไป...

" แล้วยังไง? พานั่งแท็กซี่ไปก็ได้พวกมึงจะอะไรนักหนา " เดินเข้ามาก็ได้ยินมันพูดกับลูกน้องตัวเองแบบนี้ส่วนน้องลินก็ยังอยู่ที่เดิม ผมเดินเขามายืนข้างเก้าอี้ของน้องและสำรวจรอยบนแขนที่น่าจะเป็นฝีมือของอี้มัน...

" เจ็บมากมะ- "

" ไม่เป็นไรค่ะพี่คีย์น้องลินโอเค..เดี๋ยวน้องลินไปเองก็ได้ " ผมชะงักคำพูดตัวเองที่กำลังจะถามน้องว่าเจ็บมากไหมแต่นอกจากน้องจะไม่มองผมที่ยืนอยู่ตรงนี้แล้วน้องยังสนใจแค่คีย์ที่ยืนอยู่อีกฝั่งเท่านั้น! และผมมั่นใจว่าน้องรู้ว่าผมยืนอยู่ตรงนี้แน่ๆอ่ะ

" ไปเองได้? เธอเดินได้แล้วหรือไงถึงกล้าพูดแบบนั้นหรือเรียกร้องความสนใจมากขึ้น? "

คีย์เลิกคิ้วถามลินินหน้านิ่งส่วนคนที่โดนถามก็หน้าเปลี่ยนสีไปนิด เธอกลืนน้ำลายลงคอก่อนจะก้มหน้าลงไปมองพื้นผมตวัดสายตาขึ้นไปมองคีย์อย่างไม่เข้าใจทำไมพวกมันชอบพูดกับผู้หญิงห้วนๆ แล้วคำพูดนี่ขวานผ่าซาก! มันก็มองผมเมื่อเห็นว่าผมมองมันแล้วจู่ๆคนบ้าอย่างมันก็กระชากข้อมือของผมไปหาอย่างรวดเร็ว

" เร็วๆ พาเธอไปโรงพยาบาลคนหนึ่ง! " คีย์หันไปพูดกับอีกสามคนที่ยืนนิ่งอยู่ต่างคนต่างไม่มีใครพูดอะไรสักคนได้แต่มองหน้ากันไปมาจนผมเริ่มรำคานและกลัวคีย์มันองค์ลงด้วยก็เลยหันไปบอกคีย์แทน

" เดี๋ยวกูไปเอง "

" ไม่ต้อง "

" แล้วเอาไงอ่ะก็ดูมึงอยากให้น้องไปทำแผลมากก็เดี๋ยวกูพาไปเองไง " สามคนที่ว่าสลายตัวไปอย่างรวดเร็วทันทีพอผมพูดอาสาจะไปให้เอง ทำให้ตอนนี้มีแค่ผม คีย์ และลินินที่นั่งอยู่ คีย์มองหน้าผมแค่แป๊ปเดียวแล้วถอนหายใจหนักๆออกมา

" งั้นก็ไปแม่งหมดเนี่ย "



รถวิ่งออกมาจากสนามกลับมาที่โรงพยาบาลเดิมอีกครั้ง...ระหว่างทางทั้งสามคนก็มีใครเอ่ยคุยกับใครก่อนทั้งนั้นมีแค่ลินินที่ชวนคีย์กับวินเซนต์คุยวินเซนต์ก็ถามคำตอบคำรู้ตัวว่าเริ่มจะงี่เง่าตบตีกับความคิดของตัวเองอีกแล้ว...

มันก็แค่เจ้านายกับลูกน้องที่ทำงานด้วยกันแค่นั้นไม่ใช่หรือไงเล่า! ทำไมมันต้องทำเหมือนเป็นห่วงลินินมากมายขนาดนี้ด้วยลินก็เป็นเหมือนลูกน้องคนอื่นๆของคีย์ เหมือนอี้แต่ทำไมต้องสนใจลินมากกว่าอี้เพราะว่าเธอเป็นผู้หญิงเหรอ? หรือมันมีอะไรมากกว่านี้กันนะ...

ไม่...ไม่หรอกคีย์มันก็แค่เห็นว่าเธอเป็นแผลเพราะอี้ทำและอี้มันก็เป็นเหมือนน้องชายคีย์มันคนหนึ่งส่วนมันก็เป็นถึงเจ้านายจะให้เมินลูกน้องผู้หญิงที่เป็นแผลไปเลยก็คงจะไม่ใช่ถึงจะสวนทางกับนิสัยมันไปเยอะเลยก็เถอะ! กลายเป็นคนสนอกสนใจคนอื่นตั้งแต่เมื่อไหร่ของมัน...ตอนนี้ผมก็นั่งรอลินินทำแผลอยู่กับคีย์มันนั่งนิ่งๆแบบนี้ไปสักพักแล้วไม่รู้เครียดอะไรของมันนักหนา!

" เป็นอะไรวะอยู่ไม่สุขเลย " ผมหันไปถามคีย์เพราะเห็นว่ามันดูลุกลี้ลุกลนแปลกๆไม่สมกับเป็นมันเลยสักนิด  คีย์ส่ายหัวไปมาน้อยๆก่อนจะผุดลุกขึ้นเดินออกไปรับโทรศัพท์...นั่นยิ่งทำให้ผมขมวดคิ้วหนักเข้าไปอีกด้วยความแปลกใจทำไมต้องเดินออกไปคุยไกลๆด้วยวะ!?


" วินซ์ มึงอยู่นี่นะรอรับยัยนั่นกลับเอากุญแจรถไว้เดี๋ยวกูจะออกไปจัดการธุระกับพวกไอ้คริสไอ้อี้ " คีย์เดินกลับมาพูดกับผมเสียงเรียบแต่เต็มไปด้วยความตึงเครียดจริงจังกว่าทุกครั้ง 

" ทำไมอ่ะ มึงจะไปไหน? ไหนวันนี้บอกว่าจะพาไปกินเค้กร้านพี่ฟ้าไง!? " ผมลุกยืนจากเก้าอี้จับชายเสื้อมันเอาไว้ มันพ่นลมหายใจออกมาแรงๆแล้วยัดกุญแจรถใส่มือผม 

" ได้ไปกินแน่แต่เป็นพรุ่งนี้แทนวันนี้มันหลายเรื่องแล้วนะวินซ์...อย่าเพิ่งมางี่เง่าตอนนี้ อยู่ดูยัยนั่นแล้วเอาบัตรกูไว้จ่ายค่ารักษา " 

" ไม่เอา!! มึงอยู่กับกูสิ! นี่กูยอมพามาโรงพยาบาลเพราะคิดว่าทำแผลเสร็จจะชวนมึงไปกินเค้กต่อนะคีย์! " 

" ไม่ได้วินซ์ เรื่องนี้มันสำคัญมากจริงๆ ส่งลินเสร็จแล้วกลับไปเจอกันที่ห้องนะ "  มันพูดเองเสร็จสรรพก็หมุนตัวเดินออกไปเลย ตอนแรกขาผมมันก้าวตามคีย์ไปข้างหนึ่งแต่ก็ยอมหยุดยืนอยู่ตรงนั้นสักพัก...ความรู้สึกเดิมๆที่ยังมีอยู่ก็เสือกตีตื้นขึ้นมาอีกแล้วก็ไหนสัญญาแล้วไง! 

" ธุระเหี้ยอะไรสำคัญกว่ากูอีกหรือไง! " 


สักพักก็มีพยาบาลเดินมาแจ้งว่าลินินทำแผลเสร็จแล้วแผลแค่ถลอกเฉยๆและไม่มีได้ติดเชื้ออะไรผมพยักหน้ารับเท่านั้นไม่ได้พูดอะไรออกมาจากนั้นก็เดินไปรับยาพร้อมทั้งจ่ายค่าใช้จ่ายทั้งหมด...พยาบาลเข็นรถผู้ป่วยที่มีน้องลินนั่งอยู่ออกมาจากห้องทำแผลสด เธอมองเห็นผมแต่ก็เลื่อนสายตามองไปทั่วๆและผมคาดว่าเธอคงจะหาไอ้คีย์นั่นแหละ...

" ช่วยเข็นน้องไปที่รถทีนะครับ " ผมพูดกับพยาบาลก่อนจะเดินนำออกมาเลย...ผมหงุดหงิดคีย์อยู่แล้วยิ่งมาเจออะไรแบบนั้นอีกก็ยิ่งทำให้ผมเพิ่มระดับจากหงุดหงิดเปลี่ยนเป็นโกรธไอ้หมาบ้านั่นแทนความรู้สึกแปลกๆหลายวันนี้ที่เป็นเพราะความคิดของตัวผมเองทำให้ผมกระอั่กกระอวน มันทั้งน้อยใจที่มันสนใจคนอื่นเหมือนกับผม ให้ความสำคัญกับอะไรมากกว่าผมรวมถึงธุระที่มันบอกวันนี้ด้วย จากที่เคยมีแค่ผมคนเดียวที่ได้รับมันกับเพิ่มขึ้นมาอีกไหนจะผู้หญิงคนนี้ที่ดูเหมือนจะมีอะไรมากกว่าคนทำงานร่วมกัน...ใครจะว่าผมเห็นแก่ตัวก็ช่าง

เพราะผู้ชายที่ คารินทร์ มีแค่คนเดียวบนโลกใบนี้และคีย์มันเป็นผู้ชายของผม!

มันก็รู้ว่าผมระแวงเรื่องผู้หญิงกับมันมากแต่เรื่องน้องลินผมจะเอาไปโวยวายกับมันตรงๆก็ไม่ได้เพราะผม..เป็นคนดึงดันที่จะเอาเธอมาทำงานเอง ผมเป็นคนที่ทำให้ลินินกับคีย์ใกล้กันมากขึ้นเอง...และ...

ผมก็สามารถเอาเธอออกได้เองเหมือนกัน!

ถ้าเธอยังไม่รู้ว่าตัวเธอเองควรยืนอยู่จุดไหน...ถ้ายังกล้าล้ำเส้นก้าวข้ามมาผมก็พร้อมจะเล่นเกมส์กับเธอเหมือนกัน...ก็จะได้รู้กันไปเลยว่าหน้าสวยรอยยิ้มใสใสดูไม่มีอะไรความจริงเลวพิษของเธอมันร้ายแรงยิ่งกว่างูสารพัดพิษ! ลินินเป็นผู้หญิงที่สวยเธอคงไม่คิดจะทำนิสัยที่ขัดกับหน้าตาและการศึกษาของเธอหรอก...มั้งนะครับ 


" วันนี้น้องลินไม่ต้องไปทำงานแล้วนะครับรอให้หายดีกว่านี้ก่อนกลับไปทำก็ได้เดี๋ยวพี่บอกคีย์ให้เอง "  ระหว่างขับรถอยู่ผมก็หันไปบอกลินิน เธอนั่งหันหน้าออกไปด้านนอกรถในทีแรกพอผมพูดแบบนั้นเธอหันควับกลับมามองผมอย่างรวดเร็ว

" ได้ไงคะ!? ไม่เอาหรอก ถ้าฉั- ถ้าลินหยุดงานก็ไม่ได้เจอ ..เจอทุกคนที่สนามสิคะ คิดถึงแย่เลยไม่อยากอยู่คอนโดคนเดียวน่ะค่ะ " 

" แต่ข้อเท้าเจ็บมากไม่ใช่เหรอ? " 

" มันก็ทุเลาบ้างแล้วค่ะ พี่วินซ์นี่ขี้สงสัยจังนะคะ " 

" ครับ..ช่วงนี้บางทีก็สงสัย..หมาที่บ้านเจ้าลูฟน่ะจะโดนขโมยไปหน้า 'ด้านๆ' หรือเปล่า...เป็นห่วงมันนะครับคนสมัยนี้รู้หน้าไม่รู้ใจจริงๆน้องลินคิดเหมือนกันไหม? " 





ชื่อเรื่องก็บอกแล้วว่าเมียแสบ แสบจนต้องร้องขอชีวิต 55555555 

เมื่อวานเคลียเรื่องนิยายเรื่องของเฮียนิกซ์โดนก็อปวุ่นวายมากมายจนต้องปิดการอ่านเฮียนิกซ์กับทุกเว็บเหลือแค่เว็บนี้เว็บเดียวก็เลยเป็นผลทำให้ไม่ได้ลงนิยายเรื่องใดๆเลยใครรอเมลเมื่อวานขอโทษด้วยนะฮะ วันนี้สัญญาจะน่ารักเหมือนทุกวันฮะ :D 

อยากตบลินินเชิญที่ ทวิตเตอร์ @Coffeemellon #เมียตัวแสบ

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว