My brother สายเลือดเสน่หา
บท1 ฝันเฟื่องเรื่องช่วยตัวเอง18+
ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร

บท1 ฝันเฟื่องเรื่องช่วยตัวเอง18+

My brother กสายเลือดเสน่หา บท1


 "ทำไมแก!!!  เค้าต้องง้อฉัน ต้องขอโทษฉัน เเต่เค้า....."

"นี่เฟย์...."

"เค้าไม่อธิบาย เค้าไม่พูด ปล่อยให้ยัยนั่นจิกตาใส่ฉัน"

"คือว่านะ....."

"เค้าเอาเเต่เงียบ!!!  แล้วยัยนั่น เค้าปล่อยให้ยัยเซ็นต์ลี่กอดอยู่ได้ ทำไมเค้าไม่ปัดมือยัยนั่นออก "

"แกเสียใจ????"

"ไม่!!! ฉันน่ะ ชิลๆ เเต่ทำไมเค้าไม่พูดอะไรเลย!"

"พูดใหม่นะเฟย์นี่....  เธอไม่ให้เค้าพูด"

"นี่เรนไทน์ เธอเข้าข้างใคร...."

"ก็ได้ๆ  เเต่นี่มันห้องเรียน เเล้วอาจารย์ก็จะเริ่มคลาสเเล้ว เธอไม่อายเพื่อนเลยหรือไง???"

เฟย์นี่อึ้งไปเล็กน้อย  หล่อนระงับอารมณ์ด้วยการกระแอมเบาๆพลางมองไปรอบๆห้อง เหล่านักศึกษาต่างหันมาจ้องมองเธออย่างสงสัยว่าเป็นอะไรหรือเปล่า  แน่ล่ะ พวกเขาฟังภาษาไทยไม่ออกหรอก หญิงสาวตัดบรรยากาศอันเงียบสงบด้วยการรูดซิบปากเเล้วนั่งเรียนอย่างสงบๆ


เมื่อเลิกคลาส เฟย์นี่และเรนไทน์เดินลงจากอาคาร

"เฟย์... เรื่องนายนัธพงศ์น่ะ แกต้องใจเย็นๆ ฟังเค้าอธิบายบ้าง"

เรนไทน์เตือนเพื่อนหลังจากที่ได้มีโอกาสพูดบ้าง เพราะเฟย์นี่เป็นคนอารมณ์ร้อน เวลาโกรธจะไม่ฟังใครเลย ล่าสุด หล่อนทะเลาะกับแฟนที่คบกันมา 5 ปี ชื่อนัธพงศ์ เรื่องมือที่สาม เเละเรนไทน์คือกรรมการในศึกครั้งนี้ เธอต้องช่วยห้ามเพื่อนเเละลากเพื่อนกลับบ้านเพราะหล่อนเอาเเต่ตีโพยตีพายไม่ยอมฟังใคร นัธพงศ์ก็พูดอะไรไม่ได้เลย

"ใจเย็นไม่ได้.... ฉันต้องเลิกกับเขา"

"เฮ้ย!! 5ปี เสียดายเวลามั่งนะแก ทำไมไม่เคลียร์ๆกันก่อน ฉันเป็นห่วงแกนะ นายนัธพงศ์เค้าเป็นคนเงียบๆ สุขุม เป็นผู้ใหญ่ แกเคลียร์กับเค้าได้ ถึงแม้ว่าฉันจะไม่รู้อะไรมาก แต่ฉันคิดว่า นายนั่นไม่น่าจะนอกใจเเกนะ"

"เมื่อวานแกก็เห็น เราบุกไปที่ห้องยัยเซ็นต์ลี่ เเล้วก็เจอ...."

หญิงสาวหมายถึงผู้หญิงที่ชื่อเซ็นต์ลี่ หล่อนเเย่งนายนัธพงศ์ไปจากหล่อน  ซึ่งเมื่อวานเกิดโศกนาฏกรรมระหว่างผู้หญิงร้อนเเรงอย่างเซ็นต์ลี่กับผู้หญิงสวยดุอารมณ์ร้อนไม่ยอมใครอย่างเฟย์นี่  โศกนาฏกรรมตบตีที่ทำให้เรนไทน์ต้องเข้ามาเป็นกรรมการท่ามกลางสาธารณะชนข้างห้องที่พร้อมยืนมุงดูเหตุการณ์  

เรนไทน์คิดเเล้วถอนหายใจ

เมื่อเฟย์นี่พร้อมจะเลิกท่าเดียว เรนไทน์จึงหมดปัญญาที่จะพูดด้วยรู้นิสัยเพื่อนดี ว่าหล่อนเป็นคนที่เมื่อตัดสินใจเเล้วก็จะไม่เปลี่ยนใจ เเต่ปัญหาคือ ส่วนใหญ่หล่อนตัดสินใจผิดเสมอ.....

"อีกอาทิตย์เดียว ฉันก็ต้องไปเมืองไทยเเล้วนะ เรียนจบแล้วต้องช่วยพ่อบริหารงาน  บริษัทพ่ออีกสาขานึงอยู่เมืองไทย แกล่ะเฟย์ ไปเมืองไทยกับฉันมั้ย ไปนะ" เมื่อใกล้ถึงวันจบปริญญาตรี เรนไทน์จึงชวนคุยเรื่องสำคัญ

"เฮ่อ...พ่อไม่มีสาขาที่เมืองไทยน่ะ เรียนจบเเล้วต้องช่วยพ่อที่นี่ "

"นายนัธพงศ์ก็กลับเมืองไทยนะ"

"ฉันไม่รู้จักนายนัธพงศ์"

เรนไทน์มองเพื่อนเเล้วถอนหายใจอีกรอบ

หล่อนก็เป็นอย่างนี้ทุกที เเต่นี่เธอจะต้องห่างกับเพื่อนคนนี้เเล้วเหรอ

"ฉันจะไปเยี่ยมแกบ่อยๆ ฉันสัญญา"

เฟย์นี่กล่าวอย่างรู้ใจเพื่อน

"ลองไม่ไปสิ เจอดีเเน่". สองสาวยิ้มให้กัน  

หล่อนรู้ดีว่าตอนนี้เฟย์นี่เครียดเเละเสียใจเรื่องแฟนมาก  ยิ่งใกล้เรียนจบปริญญาตรีก็ใกล้ที่หล่อนจะต้องห่างจากเขามากเท่านั้น.....  เเต่เรนไทน์ก็จำต้องยอมรับการตัดสินใจของเพื่อน

เรนไทน์ เธอเป็นลูกครึ่งไทย-อเมริกา

หล่อนมีชื่อไทย ว่า ปลายฟ้า  ใบหน้าเรียวขาวเหมือนชาวเอเชียที่ได้จากแม่เเต่จมูกกลับโด่งเป็นสันเหมือนสาวตะวันตกซึ่งรับกันได้ดีกับปากเล็กเรียว เเละรูปร่างเรียวบาง  เธอเป็นคนสวย น่ารักเหมือนตุ๊กตา ยิ่งเมื่อเดินเคียงคู่มากับเฟย์นี่ที่เป็นลูกครึ่ง หล่อนสวยคมเเบบชาวตะวันตกเเท้ๆ  ผิวสีเเทนใบหน้าเรียว จมูกโด่ง ตาคม สองสาวที่ดีกรีความสวยไปคนละเเบบ ทำให้หนุ่มๆตามมาติดพัน เเต่ยกเว้นกับเฟย์นี่ เนื่องเพราะหล่อนมีเเฟนเเล้ว ต่างจากเรนไทน์ สาวโสดที่มีหนุ่มคลั่งไคล้เธอมาก เเต่หล่อนไม่สนใจใครเลย เเละหล่อนรู้ดีว่า การฏิเสธผู้ชายเหล่านี้สร้างความเสียใจให้พวกเขาไม่น้อย

เรนไทน์กลับเข้าบ้านซึ่งเป็น คฤหาสน์หลังใหญ่บ่งบอกถึงฐานะ หล่อนตรงไปที่ห้องรับเเขก มีพ่อเเม่เธอนั่งอ่านเอกสารคร่าวๆอยู่  เเต่ดูๆแล้วพ่อเเม่เธอไม่ได้สนใจเอกสารมากกว่าการนั่งคุยกันอย่างเงียบๆ

"สวัสดีค่ะคุณพ่อคุณแม่ คุยไรกันคะ สีหน้าเครียดจัง" เธอโผเข้ากอดมารดาอย่างแสนรัก

"อ้าว!! กลับมาเเล้วเหรอลูก "

แม่ของเธอผงะตกใจพลางถามผู้เป็นลูกสาว

"ไทน์เดินมาตั้งนานเเล้ว เเม่ไม่เห็นไทน์เลยหรือคะ แล้วทำไมตกใจได้ขนาดนั้น " หญิงสาวหยอกผู้เป็นมารดา

"เอ่อ...ทำไมช่วงนี้กลับดึกล่ะลูก” ผู้เป็นพ่อรีบเปลี่ยนเรื่อง

"แหม พ่อก็รู้ ไทน์ใกล้จบเเล้วนี่คะ ช่วงนี้อะไรๆก็ยุ่งไปหมด  อ้อ...พ่อจัดการเรื่องตั๋วไปเมืองไทยให้ไทน์เเล้วใช่มั้ยคะ"

"จ๊ะ...เเต่เพิ่งเรียนจบยังไม่น่ารีบไปเลย พักผ่อนก่อนก็ได้ ที่บริษัทก็มีผู้จัดการดูเเลอยู่"

"ไทน์ไม่ได้รีบนะคะ  เเต่ไทน์รีบไปเมืองไทย ไทน์อยากเที่ยว" เธอว่าพลางคิดถึงคนบางคนที่อยู่เมืองไทย แน่นอนว่าหล่อนมีเรื่องน่าสนใจที่เมืองไทยมากกว่าเรื่องเที่ยวเสียอีก

"ลูกคนนี้หนิ... อ้อ พี่ชายลูกรออยู่ที่เมืองไทยนะ ไปพักอยู่ด้วยกัน พ่อจะได้หายห่วง"

"พี่ชาย???? "

"พนาพลไง...."

หญิงสาวทำหน้างง หล่อนทราบอยู่ว่าเธอมีพี่ชาย แต่หล่อนไม่เข้าใจว่าทำไมต้องได้ไปพักกับพี่ชายที่เธอไม่เจอหน้ามานานมากแล้ว

"ไม่เจอกันเเค่ 10ปี ทำเป็นจำไม่ได้"

แม่ของเธอพูดเหมือนไม่รู้สึกอะไร

"10ปี ตอนนั้นไทน์ 12ขวบนะคะ -_-  ไทน์ก็จำได้แค่ผู้ชายที่ไม่ยอมมาเรียนต่อด้วยกันที่อเมริกากับไทน์นั่นแหละ ไม่รู้ว่ารังเกียจหรือไง" เธอบ่นอุบพลางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเล่น ทำท่าไม่สนใจเรื่องที่คุยอยู่

อันที่จริงหล่อนจำได้แม่นว่าในตอนนั้นหล่อนผูกพันกับเด็กผู้ชายคนนึงมากๆ เพราะหล่อนมีพี่ชายเพียงคนเดียว เเต่ที่หล่อนไม่เข้าใจก็คือ ทำไมผ่านมา 10ปีแล้ว หล่อนไม่เคยคุย ไม่เคยเห็นหน้าพี่ชายเเท้ๆของเธอเลย นั่นเป็นเพราะพี่ชายเธอไม่ยอมติดต่อมาหาน้องสาวแท้ๆบ้างเลย

"ไทน์...คิดมากน่ะลูก"

"ก็ไทน์ไม่เข้าใจนี่คะพ่อ ไทน์ไม่ใช่คนใจร้าย เเต่ไทน์ไม่ชอบอะไรแบบนี้นะคะ  ตอนเด็กก็ยังเล่นด้วยกันอยู่เลย พอจะย้ายมาเรียนอเมริกา กลับไม่ยอมมาด้วย แถมไม่ติดต่อมาซักนิด"

"เรนไทน์ ฟังแม่นะจ๊ะ พี่ชายเเท้ๆของลูก เค้าไม่ชอบอเมริกา และที่สำคัญเค้าอยากบริหารบริษัทที่เมืองไทย ตอนนี้เค้าก็เป็นผู้จัดการให้บริษัทสาขาเมืองไทยอยู่  แม่เห็นว่าเค้าชอบ  เเม่ก็ตามใจเค้านะลูก"

เมื่อผู้เป็นเเม่อธิบายมาเเบบนี้   หญิงสาวก็ไม่มีคำถามอะไรไปมากกว่านี้ นอกจากเงียบ หล่อนฉลาดพอที่จะไม่ซักไซ้ถามผู้เป็นบิดามารดาให้เป็นเขาวงกต คำตอบเป็นคำถามให้เหนื่อย แต่เลือกที่จะไปเจอตัวจริงพี่ชายเเท้ๆของเธอเพื่อถามเลยดีกว่า

"งั้นไทน์ขึ้นไปอาบน้ำละค่ะ  อ้อ ไทน์ขอเบอร์พี่พลได้มั้ยคะ"

"เดี๋ยวให้เด็กเอาไปให้นะลูก"

ไทน์ตอบรับ ราตรีสวัสดิ์ผู้เป็นพ่อแม่ก่อนที่จะขึ้นห้องนอนไป  หล่อนคิดมากกับเรื่องปัญหาของเพื่อนสนิทอย่างเฟย์นี่มามากพอเเล้ว หล่อนไม่อยากคิดเรื่องอะไรอีกในตอนนี้  ว่าเเล้วหล่อนก็กดโทรหาเฟย์นี่สอบถามด้วยความเป็นห่วง เเต่ก็ได้คำตอบเช่นเดิมว่าหล่อนเลิกกับนายนัธพงศ์แล้ว

หลังจากอาบน้ำเสร็จ เธอหยิบหนังสือนิยายคู่ใจของเธอขึ้นมาเหยียดกายนอนอ่านอย่างสบายใจ เสียงเคาะประตูดังขึ้นพร้อมกับสาวใช้เดินเข้ามา

‘’Can i come in?’’

‘’Yes’’

สาวใช้เดินเอาโน้ตที่จดเบอร์โทรพี่ชายเธอมาวางไว้บนโต๊ะแล้วเดินออกไปอย่างนอบน้อม

เรนไทน์ไม่ได้สนใจที่จะโทรหาพี่ชาย เพราะติดนิยายเรื่องโปรด ก่อนที่จะผล็อยหลับไป

........

ทุ่งหญ้าเขียวขจีกว้างใหญ่ไพศาล กลับมีเตียงเดี่ยวสีขาว1เตียงตั้งอยู่ท่ามกลางทุ่งหญ้านั้น ชายหญิงคู่หนึ่งทำกิจกรรมout door พร้อมเสียงครางดังลั่นไปตามสายลมอย่างร้อนแรง ริมฝีปากร้อนของเขาครอบครองน้องสาวของเธอ เขาตวัดลิ้นเลียเม็ดเล็กๆอย่างดูดดื่ม พร้อมกับสร้างความทรมานให้หญิงสาว เธอยกเอวขึ้นรับริมฝีปากเขา ร้องครางอย่างสุขสม พร้อมเงยหน้ามองท้องฟ้าสีครามยามเย็น รอบกายเธอเป็นทุ่งหญ้าเขียวขจีไกลสุดลูกหูลูกตา ที่นี่เหมือนสวรรค์ที่ไม่มีใครอยู่ สวรรค์ที่ไม่มีกำแพงกั้น บรรยากาศรอบข้างเปิดกว้าง และเธอกำลังมีเซ็กส์กับหนุ่มผิวขาวเร่าร้อนตรงหน้าอย่างไม่มีความเขินอายใดๆ ที่นี่คือที่ในจินตนาการของเธอ เตียงนั้นยังคงสั่นไหวโยกไปมา เร็วและแรงขึ้นเรื่อยๆ ชายหนุ่มบนเตียงจับเอวบางแน่นพร้อมทั้งเร่งความเร็วของแท่งเนื้อให้สามารถซอยได้ทันใจ ก่อนที่หญิงสาวจะกรีดร้อง เมื่อเสร็จไปพร้อมๆกันกับเขา น้ำอุ่นจากแท่งเนื้อฉีดเข้าไปในท้องพร้อมร่างกายที่กระตุกขึ้น สำลักความสุขที่มีมากมายเหลือเกิน กระทั่งความฝันจบลงเมื่อเรนไทน์สะดุ้งตื่นขึ้นมา


เธอเหยียดกายบนเตียง สีหน้ามึนงงเล็กน้อยกับความฝันที่น่าตลกของเธอ มือของเธอยังคงวางทับหนังสือนิยายที่เปิดหน้า ฉากอีโรติกที่เธออ่านค้างไว้ก่อนจะเผลอหลับไป

เรนไทน์หลุดขำก่อนที่จะหยิบหนังสือขึ้นมาเปิดดูด้วยความง่วง

‘’อ่านทีไร ฝันตลกๆทุกที’’

เธอบ่น แต่ก็อดยอมรับไม่ได้ว่าความฝันนั้นมันฟินยิ่งกว่าสิ่งใด ก่อนที่เธอจะทนไม่ไหว มือของหญิงสาวค่อยๆเอื้อมไปกอบกุมน้องสาวแสนหวงของตัวเอง พร้อมบดคลึงเม็ดเล็กๆเบาๆนานๆ ร่างกายค่อยๆร้อนผ่าวขึ้นทั้งที่เปิดแอร์ เธอไม่กล้าสอดนิ้วเข้าไปหรอก เพราะความเจ็บจะเพิ่มขึ้นเนื่องเพราะเธอยังไม่เคยที่จะทำกับผู้ชายจริงๆ ในความคิดเธอเริ่มจินตนาการถึงความฝันเมื่อสักครู่ พร้อมเตียงที่เริ่มสั่นอีกครั้งเมื่อเธอขยับมือเร็วขึ้น ต่างกันที่ครั้งนี้ไม่มีชายหนุ่มสุดหล่ออย่างในฝันมาช่วยอีกแล้ว. มือเล็กขยับความเร็วขึ้นไปพร้อมเอวบางที่โยกตามมือด้วย เสียงครางเล็ดรอดออกมา น้ำเปียกๆเริ่มแฉะนิ้วเรียวขาว ก่อนที่ร่างกายจะกระตุกอีกรอบ หญิงสาวนอนผ่อนลมหายใจ รู้สึกอายเล็กน้อยกับกิจกรรมส่วนตัวก่อนที่จะลุกออกจากเตียง เก็บหนังสือ แล้วเข้าไปอาบน้ำเริ่มต้นเช้าวันใหม่

แสดงความคิดเห็น

ความคิดเห็นทั้งหมด ()

ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น