ตายแล้ว...........ไม่ยินเสียงโทรศัพท์เลย // เบิกตาโต

// เปิดอ่านไลน์

กี่ทุ่มแล้วเนี้ย ( 22.00 น. )

ส่งมาตอน 2 ทุ่ม ไอ่เอื้อตายแน่ ( กระวนกระวายใจ )

// หันขวับ

เอ่อ......................

// หน้าแดงแปร๊ด

ครูไนซ์เห็นนานแล้วเหรอครับ

ขอบคุณครับ ( ตื้นตันใจ )

ไม่ไกลครับ 2 ป้ายรถเมล์

ครับ

ขอบคุณนะครับพี่กัน // ยกมือไหว้ // รีบวิ่งออก

ครับ // หันตามเสียง

อุ้ย เอื้อลืม มันรีบอ่ะ // วิ่งกลับไป // พยายามถอดหมวกกันน็อค

ขอบคุณนะครับพี่กัน // ยกมือไหว้ // รีบวิ่งขึ้นคอนโด

( แกร๊ก ) // เปิดประตูเข้ามาในห้อง

คุณคิมครับ // เรียกหา

// เดินหา

ไหนว่ามารออยู่ที่ห้อง ( ไม่ทันมอง )

// ชนเข้ากับแผงอก

อ๋ย........... // ลูบหน้าป้อยๆ

// เงยหน้ามอง

คุณคิม มาจากทางไหนครับ เอื้อเดินหาตั้งนาน

...............// สะดุ้ง ตกใจ

เอื้อไม่ได้ยินเสียงครับ เสียงดนตรีที่ร้านมันดัง

พี่กัน ................// กำลังจะอ้าปากพูด

คุณคิมครับ เอื้ออธิบายได้นะครับ

คุณคิมมมมมมมมม // เดินตามตัวปลิว

คุณคิม เอื้อหายใจไม่ออกครับ ( หมดแรง )

เอื้อไม่มีแรงหนีไปไหนหรอกครับ ดูสภาพก่อนเถอะ

ก็เอื้อบอกไปแล้วไงครับว่าไม่ได้ยินเสียงโทรศัพท์

โหว......คดีเยอะจริงๆ // คลุมโปงหนี

พี่กันเนอร์ครับ

ตกลงเอื้อทำอะไรก็ผิดหมด งั้นนอนคลุมโปงต่อดีกว่า // คลุมโปง

ก็คุณคิมไม่ฟังเอื้อ

คุณคิมก็ใจเย็นๆ สิครับ // กอดอ้อน

พี่กันเนอร์ ..........เอ่อ อะแฮ่ม พี่กันเนอร์ ( ดัดเสียง )

ดัดเสียงแล้วนะ ไม่ได้เรียกเสียงเล็กเสียงน้อยแล้วด้วย

พี่กันเนอร์ เป็นแฟนครูไนซ์ครับ แค่วันนี้อาสามาส่งเพราะครูไนซ์ให้มาส่งเท่านั้นเอง

ก็เจอกันบ่อยๆ // ขยับเข้ามานอนใกล้ๆ // กอดอ้อน

พี่กันมารับครูไนซ์ทุกวัน เวลาไปกินข้าวก็ไปด้วยกันสามคน

ครูไนซ์ไปไหนก็พาเอื้อไป เพราะว่าเอ็นดูเอื้อเหมือนน้องคนหนึ่งครับ แค่นั้นเอง

ถ้าไม่เชื่อ คุณคิมจะให้เอื้อคอลหาครูไนซ์ก็ได้นะ รับรองว่าคุณคิมจะเห็นพี่กันนอนกอดครูไนซ์อยู่แน่ๆ

แหง๋สิครับ

แต่ถ้าคอลตอนนี้ เอื้อโป๊อยู่นะ คอลเลยก็ได้ คุณคิมจะได้หายข้องใจ // จับโทรศัพท์

// อมยิ้ม

ก็............ไม่รู้สิครับ มันจั๊กกะจี้ // ยิ้ม

อร๊ายยย........... คุณคิม อีกแล้วเหรอ เอื้อยังเพลียอยู่เลยนะครับ

อร๊ายยยยยยยย

// เตรียมอาหารเช้า

อยากจะงอนเหมือนกันครับ แต่มันทำไม่ได้ // แกะมือออก ( เเกล้งงอน )

ครับ

ครับ ....... ครับ คุณคิมว่ายังไง เอื้อก็ว่าตามนั้น

ต่อให้ต้องคลานไปทำงาน เอื้อก็ไหวครับ // พูดไปจัดโต๊ะไป

( หน้าร้อนผ่าว ) // เขินๆ

ทานข้าวเถอะครับ เอื้อต้องรีบไปทำงาน

// เลื่อนเก้าอี้ให้คิมหันต์

แล้วเมื่อวาน มานอนกับเอื้อได้ไงครับ คุณคิมต้องนอนที่บ้านไม่ใช่เหรอ

ระวังโดนกักบริเวณนะ // กลั้นขำ

( หน้าร้อนผ่าว ) // เขินๆ

เช้านี้คุณคิมพูดคำนี้ 2 ครั้งแล้วนะครับ

นี่แหล่ะปัญหา ใส่เสื้อตัวไหนถึงจะปิดมิด คุณคิมเล่นทำไว้สูงขนาดนี้

เอื้อติดกระดุมทุกเม็ด ยังมองเห็นเลย // แง๊วๆ

// ส่ายหน้าเอ็นดู

เดี๋ยวเอื้อไปหยิบให้ครับ

// ถอดสายชาร์จ

// เหลือบมองโทรศัพท์ ( นิวเยียร์ )

................( หน้าชาวาบ )

// ยื่นให้คิมหันต์

// นั่งลงกินข้าวต่อเงียบๆ

..............// ชะงัก

ครับ ( หง๋อยๆ )

ครับ ตามสบายได้เลยครับ // ยิ้ม ( พยายามฝืนความรู้สึก )

เอื้ออิ่มแล้ว ขอตัวเก็บจานรอนะครับ // ลุกออก