แล้วอยู่ๆ รถของแม่ก็งอแง

สงสัยอยากให้คนโซฮอตมารับมั้งครับ

จริงๆ อาจารย์ให้ปาไปส่งก็ได้นะคะ

ก็เพราะฉันขี้เกียจฟังเธอเถียง GPS น่ะสิ

ว๊ายยยย....... ตายแล้วววว

ความลับปาจรีย์ถูกเปิดเผย

// กลั้นขำ

คนอะไรเถียงกับ GPS

ก็ SIRI นางชอบเถียงปาไงคะอาจารย์

พอแล้วๆ ฉันว่าฉันกลับบ้านดีกว่า // ลุกขึ้น

// หันตามเสียง

ว่าไงเอื้อ

อ๋อ ...........รออาจารย์เซ็นแป๊บนึงนะ เอื้อเอากลับไปด้วยเลย

อาจารย์ขา เอกสารเบิกเงินคลาสครูไนซ์ค่ะ

บัญชีเซ็นแล้วใช่มั้ย

เรียบร้อยค่ะ เอื้อไปเดินเอกสารหมดแล้ว

มาจ๊ะ............ // ก้มหน้าเซ็นเอกสาร

// เดินเข้ามาใกล้ๆ เอื้อ

เลิกงานหรือยัง // อมยิ้ม

...................// แอบมองตามคิมหันต์ ไม่ให้รู้ตัว

// ขยับเข้าไปใกล้ๆ อีก

เลิกงานเธอไปไหน // กระซิบ

// ก้มหน้าอ่านเอกสาร

วันนี้ฉันไม่ได้ไปหา เธอจะไปไหน // กระซิบ

................// จ้องหน้า ( แอบหวง )

ใครคือกันเนอร์ // เสียงดังขึ้นเล็กน้อย

เอื้อจ๊ะ อาจารย์เซ็นเรียบร้อยแล้วจ๊ะ

................// มองตาม ( หงุดหงิด )

( ใครคือกันเนอร์ ) // คิดในใจ

...................// แอบมองตามคิมหันต์ ไม่ให้รู้ตัว

// มองตามสายตา

................// เหลือบมองเห็นพิมพ์ประภากับนิวเยียร์

// เบิกตาโต

แม่ครับ ถ้าน้าพิมกับน้องนิวเยียร์มา บอกว่าคิมไม่ได้อยู่ที่นี่นะครับ // วิ่งเข้าไปหลบหลังห้อง

อะ......อ้าว....หลบไวซะด้วย

................

เอาไงคะอาจารย์ โซฮอตจริงๆ ด้วย

ก็ตามที่คนโซฮอตเค้าบอกนั้นแหล่ะ

( หงุดหงิด )

เธอทำฉันหงุดหงิดแล้วนะเอื้อ // โทรหาเอื้อ

( หงุดหงิด )

// โทรหาเอื้อ

// เดินไปเดินมา ( หงุดหงิด )

// โยนโทรศัพท์ลงโซฟา

// แอบมองอยู่สักพัก

// เดินลงมาจากชั้นบน

ใครกันนะถึงกับทำให้คิมหันต์เดินหงุดหงิดไปมา เพราะไม่รับโทรศัพท์

// หันตามเสียง

แม่

( พยายามตั้งสติ )

ถึงขั้นโยนโทรศัพท์เลยนะคิมหันต์ // มอง นิ่ง

( พยายามตั้งสติ )

แน่นอน ตัดนิวเยียร์ออกได้เลย เพราะคิมหันต์วิ่งหลบ

................. // นิ่ง

สาวๆ ที่ขอบสนามยิ่งไม่ใช่ แม่ไม่นับดีกว่า // ยกยิ้ม

................. // นิ่ง

คนเดียวเท่านั้นแหล่ะ ที่คิมหันต์เดินเข้าหาแล้วเค้าหนี

................. // นิ่ง

เกล้าณคุณ

// หันขวับมองหน้าญาดา ( ตกใจ )

ใช่จริงๆ ด้วย // เดินเข้ามาใกล้ๆ

................ // มอง นิ่ง

ทำอะไรอยู่คิมหันต์ // หน้าตาจริงจัง

เด็กคนนี้แม่ขอนะ ถ้าแค่เล่นๆ ปล่อยเกล้าณคุณไปเถอะ

ลูกก็รู้ว่าเอื้อน่าสงสารมากแค่ไหน

( ใจสั่นไหว )

เอื้อเดียงสามากเกินไป ถ้าหากลูกไปทำให้เค้ารู้สึก เค้าก็จะรู้สึกกับลูกมาก

และจะมากกว่าคนอื่นในชีวิตลูกแน่นอนเพราะเอื้อมีจิตใจที่เปราะบาง

แล้วถ้าวันหนึ่ง ลูกเดินออกจากชีวิตเอื้อ แม่คงไม่ต้องสาธยายนะว่าเอื้อจะเจ็บหนักกว่าคนอื่นๆ กี่เท่า

...............// มอง นิ่ง

แม่ครับ ( รวบรวมความกล้า )

ว่ามา

ผมกับเอื้อ // มองหน้าญาดา

// เล่าเรื่องราวทุกอย่างให้ญาดาฟัง

..................

แค่เด็กที่เลี้ยงไว้ จริงๆ เหรอ

....................

แต่อากัปกิริยาของลูก มันดูรู้สึกมากกว่านั้น

คิมหันต์ไม่เสียเวลาโทรหาใครเกิน 1 สายหรอก ถ้าไม่รับสาย คิมหันต์ไม่สนด้วยซ้ำ เพราะโทรเบอร์ต่อไป

แต่ดูนี่สิ กดซ้ำๆ กดย้ำๆ หงุดหงิดเสียอีกที่เค้าไม่รับสาย

ครับ

คิมยอมรับว่ารู้สึกไปแล้ว

คิมรักเอื้อไปแล้ว

พอกันทั้งพี่ทั้งน้อง เอาใจลงไปเล่นเองเหมือนกันไม่มีผิด // กอดอก มองนิ่ง

แม่รู้เรื่องของเฮียกับ..............//ชะงัก ไม่กล้าพูดต่อ

อคิราห์ กับ ดาวเหนืออ่ะนะ

ใช่ครับ ( ตื่นเต้น )

แม่รู้มาสักพักแล้ว ธามเป็นคนมาบอกแม่เอง แค่ดาวเหนือยังไม่รู้ว่าแม่รู้

ถ้างั้นเรื่องของคิมกับเอื้อ

แม่ก็จะไม่ว่าใช่มั้ยครับ

ว่า // เสียงดุ

แม่

// หันมองหน้าคิมหันต์

ว่าแน่ๆ ถ้าคิมทำเป็นเล่น เหมือนข้างต้นที่แม่พูดมา

แม่รู้สึกกับเอื้อมากนะคิม เด็กคนนี้เจอแม่ครั้งแรกก็ช่วยชีวิตแม่ไว้แบบไม่หวังผลอะไรเลย

กล้าที่จะเอาตัวเองกำบังแม่

เพราะฉะนั้น ลึกๆ ในใจแม่ ใส่ใจทุกเรื่องของเอื้อ

แล้วแม่ก็บังเอิญได้รู้เรื่องราวของน้าพิมพ์ประภากับเอื้ออีก

แม่ได้เห็นด้วยตาตัวเองว่า เอื้อไม่เคยเรียกร้องอะไรเลยจากน้าพิมพ์ เอื้อไม่เกเรรังแกนิวเยียร์ เอื้ออดทนมีชีวิตของตัวเอง

แม่แอบชื่นชมเด็กคนนี้มาก แม่ถึงบอกว่า ถ้าคิมไม่จริงจังคิดแค่เล่นๆ ปล่อยเอื้อเถอะ

แล้วถ้าคิมจริงจัง

ไม่รู้สิ แม่ยังไม่ค่อยเชื่อใจเราสักเท่าไหร่

แต่อย่างธาม เค้าพิสูจน์แล้วว่า เค้าเลือกดาวเหนือ

ซึ่งแม่ยอมรับ ? เหรอครับ

แล้วทำไมแม่จะต้องไม่ยอมรับ

คิมหมายถึง บริบทเอื้อกับดาวเหนือ ที่แตกต่างจากเรา

ความรวยของเรา ทำให้เรามีโอกาสมองคนที่จิตใจมากกว่าฐานะ

เราก็ควรใช้โอกาสนี้ จากต้นทุนที่มีอยู่

ถึงฐานะหรือพื้นฐานต่างๆ ไม่ได้เท่ากัน ก็ไม่เป็นไร ของแบบนี้มันหาใส่เพิ่มกันได้ ถ้าเราเจอคนที่เหมาะสมกับเรา เค้าจะหาวิธีอยู่กับเราให้ได้เอง

แต่การมีจิตใจที่ดี มันหายาก บางครั้งฐานะดีๆ ยังหาไม่ได้เลย

แล้วที่แม่ได้รู้จัก

ดูดาวเหนือสิ ก็เรียนเกือบจบแล้ว เลือกที่จะใช้โอกาสจากการเป็นเด็กของธามต่อยอดให้ตัวเอง

เอื้อเองก็ทำงานกับแม่ ไม่ได้อยู่นิ่งเฉย รอแค่เงินจากการเป็นเด็กคิมหันต์สักหน่อย

ซึ่งการเป็นแบบนี้ ก็บ่งบอกถึงตัวตนของเค้าแล้ว

จริงๆ เอื้อเค้าเรียนจิตรกรรมมาตรงๆ ด้วยซ้ำ แค่ไม่มีโอกาสได้เรียนต่อ

ฝีมือเอื้อก็ดี ครูไนซ์บอกว่าฝึกๆ สอนๆ นิดเดียว หัวไวมากเหมือนคนมีพรสวรรค์และเอื้อก็แสวงเองด้วย // ยิ้ม

ทำงานอยู่ Art Gallery ก็เหมาะสมมาก

เห็นมั้ย ไม่ได้มีอะไรไม่ดีเลย // ยิ้ม

เพราะฉะนั้นไม่ว่าจะเอื้อ หรือดาวเหนือ ก็พิสูจน์แล้วว่าอะไรเป็นอะไร // ยิ้ม

พิสูจน์ให้แม่เห็น โดยที่เค้าสองคนไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าแม่มองอยู่ // ยิ้มอ่อนโยน

นางฟ้าของเมธาอัครโยธิน ตัวจริงเลยคนนี้ // เดินเข้ามากอด

คิมรู้แล้วครับทำไมที่บ้านเมธาอัครโยธิน แม่ถึงน่าเกรงขามนัก // กอดอ้อน

เพราะแม่ใช้หัวใจและเหตุผลกับทุกเรื่องเลย // กอดอ้อน

// ลูบหัวด้วยความเอ็นดู

เพราะทุกคนในบ้านคือหัวใจของมาดามไงล่ะ

ถ้างั้นวันนี้คิมขออนุญาตไปนอนคอนโดได้มั้ยครับ

.................. // มอง นิ่ง

ไม่ก็ได้ครับ เพราะวันนี้คิวของเฮีย ( หง๋อยๆ )

// กลั้นยิ้ม ( เอ็นดู )

ไปเถอะ แม่ไม่กักบริเวณหรอก // ยิ้ม

นางฟ้าอยู่บนดินจริงๆ ด้วย // หอมแก้มซ้าย ขวา

// โอบกอด // ยิ้มมีความสุข