email-icon facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

♥เรื่องนี้เป็นคู่ของเลโอxค็อกเทล♥ ติดเหรียญแล้วนะคะสำหรับเรื่องนี้ คนที่ติดตามไรท์มาตลอดก็น่าจะทราบกันอยู่แล้วเนอะเพราะเมลแจ้งไว้ก่อนหน้านี้นานนนมากแล้วว่าถ้าลงจบจะติดเหรียญ x_x " ขอบคุณที่สนับสนุนกันมากตลอดนะคะ "

ชื่อตอน : He's Bad 37 l กำแพง

คำค้น : He's bad , พี่เลย์น้องเทล , มึงร้ายกูรัก , yaoi18+

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.2k

ความคิดเห็น : 15

ปรับปรุงล่าสุด : 18 พ.ย. 2560 23:29 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
He's Bad 37 l กำแพง
แบบอักษร



" ส่งผมลงตรงนี้ก็ได้ "

เด็กผู้ชายหน้าสวยพูดขึ้นพลางปลดสายเซฟตี้เบลว์ให้ตัวเองทันทีที่รถเลี้ยวเข้ามาในตัวมหาลัยแต่เจ้าของรถกลับไม่ยอมทำตามคำขอ..รถคันหรูขับเข้ามาเรื่อยๆก่อนจะเลี้ยวเข้ามาในคณะแพทยศาสตร์​ ปากเล็กๆบ่นขมุบขมิบว่าคนตัวโตมันเอาแต่ใจบ้างล่ะ..เผด็จการบ้างล่ะ..

 เลโอบังคับพวงมาลัยรถไปพลางใช้หางตาเหลือบมองคนตัวเล็กที่นั่งบ่นหงุ๋งหงิ๋งคนเดียวก็อดหมั่นไส้ไม่ได้เอื้อมมือมาบีบปลายจมูกจนเด็กดื้อต้องยกมือขึ้นมาฟาดมือหนาพัลวัน เลย์หัวเราะในลำคอเบาๆยอมนั่งนิ่งให้ค็อกเทลตีจนพอใจ 

" เดี๋ยวเลิกเรียนมารับนะ "  เขาหันมาพูดกับผมทันทีที่มาถึงหน้าคณะ ผมไม่ตอบอะไรเขาทั้งนั้นและตั้งใจจะเปิดประตูลงจากรถแต่ก็ลืมไปว่า เขามันร้าย! 

" ปลดล็อครถให้ผมเดี๋ยวนี้! " 

" แทนตัวเองดีๆ พูดดีๆเหมือนเดิมซิ ..จะผมเผิ้มทำไม " เขาขมวดคิ้วหันมาจ้องหน้าผมนิ่ง..ผมเหลือบมองนาฬิกาที่ข้อมือก็ใกล้ถึงเวลาเข้าสอบเต็มที..อาจารย์คนนี้เขาห้ามเลทด้วย! 

" ปะ ปลดล็อครถให้ ทะ..เทล หน่อย "  โอ๊ย! ถ้าไม่ติดว่ากลัวสายผมจะไม่ยอมพูดแบบนี้กับเขาแน่ๆ! 

" เลิกเรียนให้พี่มารับนะครับ ..นะ? "  

" กลับเองได้..โอ้ย! อื่อๆ อยากมาก็มา! " เขายิ้มบางๆให้ผมก่อนจะหันกลับไปกดปลดล็อครถให้ผมสักที..ผมหยิบกระเป๋าและเปิดประตูกำลังจะลงจากรถเขาก็ยังมาจับข้อมือผมเอาไว้อีก.. 

" ค็อกเทล.. "  ผมไม่ตอบแต่เลิกคิ้วขึ้นข้างนึงเป็นเชิงตอบกลับแทน ด้วยความเร็วยิ่งกว่าแสงหรือความเชืองช้าของผมเองเขาคว้าต้นคอผมเข้าหาก่อนจะกดปากเข้ากับริมฝีปากผมจนมันเกิดเสียง..จุ๊บ..

" ตั้งใจเรียนนะครับ " เขาผละออกไปแล้วยิ้มให้ผม ผมนิ่งไปสักพักก่อนจะนึกขึ้นมาได้ว่ากำลังรีบ คนตัวเล็กหน้าแดงก่ำรีบลงจากรถแล้ววิ่งเข้าไปตึกเรียนทันที ส่วนคนในรถก็ได้แค่มองตามจนแน่ใจว่าส่งเข้าไปเรียนแล้วจริงๆถึงขับรถออกมา...



12.30 น.

​ผมกับเพื่อนตัวเล็กสองคนนั่งเสร่ออยู่หน้าร้านน้ำปั่นในคณะนานแล้ว...เมื่อเช้าผมรีบวิ่งเลยทำให้ทันเข้าสอบอย่างหวุดหวิดและตอนนี้ก็โดนสายตาไอ้สองตัวจ้องจนเกือบทะลุอยู่แล้ว!  -_-;;

" อะไรของพวกมึง! แม่ง..จ้องอยู่ได้ " ผมระเบิดทันทีไอ้วิสกี้ถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะหันไปมองหน้าไอ้มิวเหมือนหาพวก ผมมองมันสองคนสลับกันไปมาอย่างงุนงง..

" เลิกล้มเลยนะไอ้เทล แผนเหี้ยของมึงอ่ะ " ไอ้มิวสิคเปิดประเด็นคนแรกตามด้วยการผงกหัวรัวๆของไอ้กี้..เออ พอจะรู้นะว่ามันหมายถึงอะไรแต่ถึงจะรู้ก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดี..

" ทำไมอ่ะ " ผมดูดน้ำไปด้วยเหลือบมองพวกมันไปด้วย มิวสิคขมวดคิ้วใส่ผม ไอ้วิสกี้ก็เหมือนกัน..ก่อนทุกอย่างจะเฉลยไอ้มิวมันปลดกระดุมเสื้อตัวเองสองสามเม็ดเผยให้เห็นลำคอและลาดไหล่ขาวเนียนและเต็มไปด้วยรอยฟันกับคิสมาร์ค! 

" เนี่ย..กายมันทำโทษฐานที่กูร่วมมือกับแผนของมึงไงอีกอย่าง..วันนั้นกูเสือกเมาด้วยแล้วกูก็ไม่รู้ว่าไปทำอีท่าไหนใส่มัน มันถึงโกรธกูมากจนวันนี้ก็ยังไม่คุยกับกูสักคำเลย  " ไอ้มิวโอดครวนให้พวกผมฟัง ผมมองรอยช้ำเป็นจ้ำแล้วกลืนน้ำลงคอดังเอื้อก...

พี่สกายมันโรคจิตหรือไงวะ =_=**

" กูบอกแล้วว่าไม่เวิร์คแล้วก็ไม่สัสๆเลยแหล่ะ.. " มิวบอกเสียงอ่อยๆก่อนจะติดกระดุมเหมือนเดิม ผมหันไปมองไอ้กี้บ้างมันยักไหล่ใส่ผม 

" ไม่ต้องมามองกูด้วยสายตาแบบนั้น..กูไม่โดนไรทั้งนั้นแหล่ะ " 

" ไม่ได้ว่าไรสักคำ " ผมยกยิ้มมุมปากก่อนจะยกแก้วน้ำปั่นขึ้นมาดูด ไอ้วิสกี้ทำหน้าหงุดหงิดใส่แล้วตักเค้กเข้าปากคำโต 

" กูกับมันเป็นพี่น้องกันอย่าเสือกทะลึ่งคิดส้นตีนนะมึงไอ้เทล..มึงด้วย! ไม่ต้องมายิ้มเลย! " ไอ้กี้เคี้ยวไปด้วยด่าผมไปด้วย ผมส่ายหน้ายิ้มๆแต่ไอ้มิวมันหัวเราะออกมาเสียงดังเลยโดนไอ้กี้ทุบหลังไปที 

" งั้นพวกมึงไม่ต้องเข้ามายุ่งไรแล้ว " ผ่านไปสักพักผมก็พูดขึ้นมา ไอ้มิวเงยหน้าขึ้นจากหน้าจอโทรศัพท์มองหน้าผม ไอ้กี้ก็ยังนั่งกินเค้กชิ้นที่ 3 ไม่สนใจอะไร..

" ไอ้เทล..มึงจะตั้งกำแพงอะไรนักหนาวะ..มึงก็รักเขาเขาก็ดูจะรักมึงขนาดนั้น " ไอ้คนไม่สนใจอะไรจู่ๆก็พูดขึ้นมา ผมชะงักกึก..ก็ยอมรับว่าเขาทำตัวดีขึ้นแต่จะยังไงล่ะ...เรื่องที่เขาทำมันก็ยังฝังใจผมอยู่น่ะ 

" เขาดีด้วยก็ดีแล้วไม่ใช่หรอฮะไอ้บ้า หรือมึงชอบเหี้ยๆแบบไอ้กาย " ไอ้มิวเลิกคิ้วถาม

" ไอ้เหี้ยมิว! พอเลย!! เก็บไว้ใช้คนเดียวเหอะพี่กายอ่ะ คนหรือปีศาจเขาน่ะ.. "  ผมตีไหล่ไอ้มิวเบาๆ ไอ้วิสกี้เหลือบขึ้นมามองพวกผมก่อนจะหันไปพูดมุบมิบอยู่คนเดียว แต่ผมได้ยิน -*- 

*//ปีศาจตัวจริงคือไอ้พี่นิกซ์ต่างหาก//*  เชื่อเถอะว่ามันมีซัมติ่งในคำว่าพี่-น้องของไอ้ปากแข็งนี่แน่ๆ -3-

" แล้วพวกมึงอ่ะ..หยุดเข้าข้างเขาเดี๋ยวนี้เลยมึงเพื่อนใครกันแน่ห๊ะ!? " 

" ก็มึงร้ายกับพี่เขาอ่ะ " ไอ้มิวพูด 

" เลิกแรดเหอะถ้ายังรักชีวิตตัวเองเชื่อกูเพื่อน " ตามด้วยไอ้กี้ ผมพ่นลมหายใจออกมาเสียงดังด้วยความไม่พอใจไอ้เพื่อนเลวสองคนนี้มากๆ รู้สึกว่าเข้าข้างเขาจังเลยนะ! 

รู้จักเอาตัวรอดกันนักนะ!! 

" เขาร้ายกับกูก่อนป่ะ "  ผมกอดอกเชิดหน้าหนีพวกมันไปทางอื่น ไอ้กี้ทำหน้าเหมือนรำคาญท่าทีของผมเอามากๆแต่ไอ้มิวกลับยื่นมือมาผลักหัวผมเบาๆ 

" เขาร้ายแล้วมึงรักเขาทำไม.. "  ผมหันควับไปมองหน้าไอ้มิวทันที มันอมยิ้มใส่ผมแล้วส่ายหัวไปมาผมเลิกต่อล้อต่อเถียงกับมัน..เพราะเถียงไปก็ไม่มีทางชนะไอ้บ้ามิวหรอก!! 



...

...

16.00 น.

​ถึงเขาจะบอกให้ผมรอเขามารับแต่ผมไม่รอ..และถึงเพื่อนสองคนนั้นจะพยายามบอกให้ผมรอเขามารับเถอะผมก็ไม่รอ..แล้วอีกอย่างผมไม่เข้าใจทำไมพวกมันต้องทำเหมือนกลัวเขานักหนาด้วย...นี่เขาไปข่มขู่อะไรเพื่อนผมหรือเปล่า -*-

เขาโทรหาผมเกือบ 20 มิสคอล.. ผมมองหน้าจอโทรศัพท์ที่เริ่มสั่นครืดอีกครั้งก่อนจะเอื้อมมืิอไปกดปิดเสียงแล้วหลับตาลงช้าๆที่เตียงนอนขนาดพอดี..คำพูดไอ้มิวยังวนเวียนอยู่ในหัวของผมตลอด ...เรื่องจริงที่ว่า 

ผมรักเขา...

แต่เขาร้ายกับผมนะ! ผมก็แค่ปกป้องตัวเองจากความเสียใจซ้ำซากแล้วมันผิดตรงไหนที่ผมจะร้ายกลับ..ถ้าเขาทนไม่ได้ก็แค่ออกไปจากชีวิตผมซะสิไม่ใช่เข้ามาทำดีแบบนี้ นี่มันไม่ได้อยู่ในแผนตั้งแต่แรก..และผมยอมรับว่าทำตัวไม่ถูกทุกทีที่เขาทำดีด้วย

ก๊อกๆ

​เสียงเคาะประตูเรียกสติผมให้กลับมา..ผมลุกออกจากเตียงแล้วเดินไปทางประตูส่องตาแมวดูก็พบว่าเป็นป้านิ่ม..เอ้ะ! ผมเผลอถอดรองเท้าไว้หน้าห้องอีกแล้วหรอ! 0.0

" อะไรครับป้านะ นิ่ม.. พี่เลย์!! " ป้านิ่มพยักหน้าลงนิดหน่อยก่อนจะพูดคำว่าขอโทษเบาๆแล้วเดินหนีไปทิ้งให้ผมอ้าปากพะงาบๆอยู่กับไอ้ผมสีเหลืองนี่สองคน เขาดันตัวผมเข้ามาในห้องก่อนจะตามเข้ามาปิดประตูล็อคเองหน้าตาเฉย 

" ก็บอกว่าจะไปรับไงทำไมถึงดื้อล่ะ.. "  เขาถอดรองเท้าแล้วพูดขึ้นโดยที่ไม่มองหน้าผม คนตัวสูงเดินเข้าไปที่ตู้เสื้อผ้าหยิบเสื้อผ้าผมออกมาหลายชุดเน้นชุดนักศึกษาซะส่วนใหญ่ ผมมองตามเขาตลอด..ซึ่งตอนนี้ก็งงๆ อยู่ 

" เดี๋ยวๆ ทำอะไร! รื้อตู้เสื้อผ้าผม..เทลทำไม! "  ผมเดินไปดึงเสื้อที่มือของเขามาถือไว้ เขาหันมามองหน้าผมแว๊บนึงก่อนจะเดินวนไปหยิบของใช้ส่วนตัวผมที่โต๊ะเครื่องแป้ง..

" อย่ามามึนใส่นะ! จะเอาไปไหน! นี่!! พี่เลย์หยุด! " เขาไม่ฟังผมเลยซ้ำยังเมินไม่ยอมพูดอะไรสักคำเดียว ผมเลยวางเสื้อผ้าแล้วเดินเข้าไปหาเขาที่โต๊ะเครื่องแป้งเอง ผมจับแขนเขาให้หันมามองหน้ากันเขาก็ยอมหันมามองแต่โดยดี..

ผมไม่ชอบเวลาเขาทำหน้าแบบนี้เลย! ไม่รู้หรอว่ามันน่ากลัวน่ะ!

" ก็บอกว่าให้เก็บข้าวของไปอยู่ด้วยกันตั้งแต่เมื่อคืนแล้วไง " 

" ใครจะไปอยู่บ้าหรอ!? "  ผมแว๊ดขึ้นมาเขากลับไม่โต้ตอบ เอาแต่มองหน้านิ่งๆ ผมกับเขาตอนนี้เหมือนเล่นจ้องตากันใครหลบตาก่อนก็แพ้..และคนแพ้ก็คือผมนี่แหล่ะ -*-

" จะเอาไง เลือก.. "

" ... " 

" ไปดีๆหรือจะต้องโดนดีก่อนถึงจะไป "  

" ยะ อย่ามาขู่นะเว้- " 

" ไม่ขู่ครับไม่เคยขู่ใครอยู่แล้ว..เอ้า เลือกมา! "  เขาจับไหล่ผมเอาไว้ก่อนจะโน้มหน้าลงมาใกล้ผมเบี่ยงหน้าหนีไปทางอื่นก่อนจะผลักอกเขาออก

" อือๆ!! เอาหน้าออกไป! ออกไปสิ! ..เทลจะเก็บของ! "     

" หึ " 


มาหงมาหึอะไรล่ะ!! 

นี่ไงไอ้คนดีของพวกมึงอ่ะเพื่อนเลว! ใต้รอยยิ้มมึงเห็นไหมว่าเขาน่ะมันร้าย!แล้วก็เจ้าเล่ห์สุดๆเลย หึ๊ย!! หงุดหงิด!








และแกก็ยังไม่เลิกไอ้นิสัยเผด็จการ เกือบดีแล้วเชียวค่ะอีพี่เลย์ 

#พระเอกแก๊งค์นี้มันเอาแต่ใจ!

#พี่เลย์น้องเทล

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว