email-icon facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

♥เรื่องนี้เป็นคู่ของเลโอxค็อกเทล♥ ติดเหรียญแล้วนะคะสำหรับเรื่องนี้ คนที่ติดตามไรท์มาตลอดก็น่าจะทราบกันอยู่แล้วเนอะเพราะเมลแจ้งไว้ก่อนหน้านี้นานนนมากแล้วว่าถ้าลงจบจะติดเหรียญ x_x " ขอบคุณที่สนับสนุนกันมากตลอดนะคะ "

ชื่อตอน : He's Bad 22 l Secrets time ☠

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.9k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 28 ธ.ค. 2560 00:47 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
He's Bad 22 l Secrets time ☠
แบบอักษร

image

ทันทีที่มาถึงผมรีบสะกิดไอ้มิวให้เปิดประตูรถ พอประตูรถเปิดผมกับมันรีบก้าวออกจากรถอย่างรวดเร็วเพราะไม่อยากอยู่บนรถนานมากกว่านี้อีกแล้ว พี่นิกซ์กับไอ้กี้ยังไม่ลงมาซึ่งผมว่าปล่อยให้เขาสองคนได้คุยกันดีกว่า..

พอเดินเข้ามาถึงร้านฟีนิกซ์ มันก็ดูแปลกตานิดหน่อยสำหรับผม..เพราะผมไม่เคยมาร้านพี่เค้าตอนที่มันยังไม่เปิดแบบนี้ชั้นล่างมีพนักงานหลายคนกำลังเตรียมร้านสำหรับคืนนี้อยู่ บางคนก็หันมามองผมสลับกับไอ้มิวอย่างงงๆ ไอ้มิวเงยหน้าขึ้นไปมองชั้นสองของผับมันจึ๊ปากออกมาเบาๆ แล้วกระแทกเท้าปึงปังขึ้นไปหาคนที่มองมันก่อนหน้านี้อยู่แล้ว...พี่สกายนั่นแหละ ==; ผมเดินตามขึ้นไปอย่างเชื่องช้า สายตาก็สำรวจรอบๆ ร้านไปด้วย ตรงบาร์เทนเดอร์ที่ที่ผมชอบลากไอ้มิวไปนั่งมีพี่บาร์ฯ หน้าหวานๆ คนเดิมยืนเช็ดขอบแก้วอยู่ เขาคงสัมผัสได้ถึงสายตาอันร้อนแรง? (ค่อยๆ นะหนูเทล/ไรท์) ของผมเองเขาถึงเงยหน้าขึ้นมาสบตากับผมก่อนจะคลี่ยิ้มบางๆ ส่งมาให้ พี่เขาไม่ได้หล่อนะครับแบบว่า..พี่เขาหน้าหวานมากๆ เลยกลายเป็นผู้ชายน่ารักไปเลยอ่ะ อิอิ~

" อ๊ะ!? " ฝ่ามือหนาๆ ของคนข้างหลังเอื้อมมาปิดตาคนตัวเล็กกว่าก่อนจะขยับมายืนประชิดตัวติดกัน ค็อกเทลงงนิดหน่อยแล้วเอื้อมมือมาจับมือของเลโอที่ปิดตาเขาเอาไว้

" ยิ้มเหี้ยไรไอ้ครีม? " เสียงเย็นๆ ของพี่เลย์ดังอยู่เหนือหัวผมนี่เอง ผมมองไม่เห็นอะไรเลยเพราะพี่เลย์เค้าปิดตาผมเอาไว้ด้วยฝ่ามือข้างนึงส่วนอีกข้างน่ะหรอ...ก็รั้งเอวผมไว้แน่นจนแผ่นหลังผมแนบชิดกับอกแกร่งของเค้านี่ไง -///-

" เปล่าาคร๊าบบ~ ผมรู้หรอกหน่าพี่เลย์ "

" ... "

" เลิกมองผมด้วยสายตาแบบนั้นเลยพี่ อ่ะๆ ผมขอโทษครับ " บทสนทนาของทั้งคู่ยังดังเข้าโสตประสาทของผมแต่ผมไม่รู้ว่าพี่เลย์เค้าใช้สายตาแบบไหนกับพี่คนที่ชื่อครีม.. เสียงเท้าเดินเข้ามาใกล้ตัวผมกับพี่เลย์เรื่อยๆ พี่เลย์ปล่อยมือออกจากหน้าผม ลืมตาขึ้นมาก็เห็นพี่คนที่ชื่อครีมยืนอยู่ตรงหน้าแล้ว พี่ครีมจรดปลายนิ้วที่พนมอยู่ทั้งสองข้างลงบนอกพี่เลย์ เล่นเอาผมคนที่ไม่รู้เรื่องเอ๋อหนักกว่าเดิม =0= เหออออ!!

" ไม่ต้องมาใช้มุขนี้กับกูเลยสัสครีม เดี๋ยวเมียกูเข้าใจผิด.. " พี่เลย์ผลักหัวพี่ครีมแต่พี่ครีมดันยิ้มออกมาซะงั้น แต่ว่านะเมียเมออะไรกัน -//- พี่ครีมหัวเราะก่อนจะพูดประโยคนึงออกมาทำเอาผมแทบไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง -*-

" เห็นหน้าผมงี้..ผมก็อยู่บนนะเว้ยพี่!! "

" พี่ไปทำอะไรพี่เขา.." หลังจากที่พี่ครีมเดินออกไปแล้วผมก็หันกลับมายิงคำถามใส่คนข้างหลังทันที พี่เลย์ยักไหล่สบายๆ ใส่ผมแล้วดันตัวผมให้เดินขึ้นบันไดไป สรุปนี่ผมจะไม่ได้รู้จริงๆ ใช่มั้ยว่าเมื่อกี๊มันเกินอะไรขึ้น : (

...

บรรยากาศข้างบนทำให้ผมไม่อึดอัดมากสักเท่าไหร่นัก..เอาไปเอามาพี่สกายก็ไม่ได้โหดอย่างที่ผมคิดเอาไว้เลย พี่เค้าแค่เป็นผู้ชายที่หน้าตาเหมือนกับคนอารมณ์เสียตลอดเวลาไม่ต่างอะไรกับพี่ฟีนิกซ์ วันนี้พี่หมอภาคินก็อยู่ด้วยล่ะครับ..ได้เห็นพี่หมอเขาใกล้ๆ แบบนี้ถือเป็นบุญตาผมหรือเปล่าเนี้ย 0.0

" พี่ภาคิน..วันนี้ไม่เข้าโรงพยาบาลหรอครับ? แล้ว...พี่เกียร์ล่ะไม่มาด้วยกันหรอวันนี้ " ไอ้มิวที่นั่งอยู่เกือบจะ..บนตักพี่สกายถามขึ้นมา ได้ทีผมเลยเหลือบไปมองพี่หมอเค้าด้วย พี่เขาอึกอักนิดหน่อยแต่ก็รีบเปลี่ยนสีหน้าเร็วๆ

" อะ อ่อ..ไม่รู้สิ น่าจะอยู่ที่โรงพยาบาลหรือเปล่า " ตอบไอ้มิวไปพลางหยิบแก้วเหล้าขึ้นมาดื่ม

" มิวลองโทรหาดีกะ เอ๊ะ! " ไอ้มิวชะงักกึกกับคำพูดตัวเองเพราะสายตาของพี่สกาย มันฉีกยิ้มให้พี่สกายกว้างๆ ขนาดผมนั่งมองอยู่ตรงนี้ยังรู้สึกขนลุกเลยอ่า -_- พูดถึงถ้าไอ้มิวมันโทรไม่ได้ผมโทรเองก็ได้นี่นา ~

" งั้นเทลโทรเอง..เทลก็คิดถึงพี่เกียร์เหมือนกันส่วนตอนนี้ก็อยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันดีชวนพี่เกียร์มาอีกคนพี่สกายคงไม่มีปัญหาอะไรใช่มั้นครับ? ^^ " พอผมร่ายจบประโยค พี่สกายตวัดสายตาขึ้นมามองผมทันที..ผมฉีกยิ้มหวานที่สุดในโลกที่คิดว่าจะทำได้ในใจก็นึกหวั่นหวังว่าเขาคงจะไม่ฟิวส์ขาดถึงขั้นลุกขึ้นมาต่อยผมหรอกนะครับ T [] T ที่จริง..ทุกอย่างมันผิดคาดผมนึกไว้แล้วว่าพี่สกายเค้าไม่ได้สักแต่จะโหดพี่เค้าก็เป็นคนมีเหตุผลใช้ได้ๆ อิอิ~

" งั้น..เทลโทรเลยนะฮะ~ " ผมยิ้มใส่ทุกคนอีกครั้งก่อนจะวิ่งออกไปโทรหาพี่เกียร์ตามที่พูดได้ยินเสียงพี่สกายด่าพี่เลย์ด้วยแต่ผมไม่สนอ่ะ..ก็ผมคิดถึงพี่เกียร์จริงๆ : (

.....

.....

ตอนนี้ผมนั่งนิ่งอยู่ตรงโซฟาข้างบาร์ชั้นสองด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูก..ก่อนหน้านี้ 1 ช.ม. มันเกิดเรื่องบางอย่างขึ้นและมันรุนแรงมากจนพี่เลย์จับผมออกมานั่งแยกตรงนี้ ส่วนพี่สกายกับไอ้มิวนั่งคุยกันอยู่ที่เดิมคือ...เพื่อนผมมันมีปากเสียงกับพี่สกายนั่นแหละครับ ผมไม่รู้ว่าสาเหตุมันมาจากผมหรือเปล่าที่ผมบังคับให้พี่เกียร์มา พูดถึงพี่เกียร์ตอนนี้ก็โดนพี่หมอลากขึ้นไปชั้นสาม ผมได้ยินเสียงเอะอะเหมือนคนทะเลาะกันสักพักก็เงียบไป..ผมรู้สึกแย่มากๆ เลยตอนนี้

ทุกอย่างมันดูแย่ไปหมด...เฮ้อออ TT

" ไปป้อนมันทำไม " เสียงพี่เลย์ดังขึ้นมา เขาเดินมาใกล้ๆ โซฟาตัวที่ผมนั่งแล้วนั่งย่อลงไปที่พื้น ผมมองเขาก่อนจะถอนหายใจออกมาหนักๆ

" พี่เลย์มันเป็นเรื่องปกตินะ.. "

" ปกติมั้ยล่ะ? " เขาเลิกคิ้วขึ้นมาข้างนึงก่อนจะหันไปมองพี่สกายกับไอ้มิวที่เริ่มเสียงดังขึ้นเรื่อยๆ ไอ้กี้ก็หายเข้าไปในห้องทำงานกับพี่ฟีนิกซ์...นานแล้วด้วย

" ก็แค่ป้อนไข่เจียวเนี่ยนะ..พี่หมอต้องโกรธขนาดนั้นเลยหรอ นี่มันเรื่องอะไรกันแน่อ่ะ! " ผมเถียงออกมาบ้างเพราะเริ่มจะโมโหขึ้นมาแล้วจริงๆ พอเข้าใจอยู่ว่าพี่สกายกับพี่เกียร์ไม่ถูกกัน สาเหตุก็เป็นเพราะไอ้มิว..แต่เดี๋ยวนะ! พี่หมอภาคินเขามาเกี่ยวอะไร!

" เรื่องของผู้ใหญ่หน่า.. " พี่เลย์เอื้อมมือมาจับหัวผมก่อนจะลูบไปลูบมาเชิงปลอบ ผมขมวดคิ้วแล้วจ้องหน้าเค้าเพื่อขอคำตอบ..แต่ก็ไม่มีอะไรหลุดออกมาจากปากพี่เลย์ทั้งนั้น

" เทลจะไปดูเพื่อน "

" ไม่ต้องเข้าไป! ..ค็อกเทล! " เสียงพี่เลย์ดังตามมาแต่ผมไม่ฟัง ผมวิ่งตามไอ้มิวมาทันก่อนที่มันจะขึ้นไปหาพี่เกียร์คนเดียว ผมจับมือมันเอาไว้แน่น จะบ้าตาย..นี่ผมตัวสั่นหนักมากเลยนะ

" ถ้าพี่หมอเค้าต่อยมึง ระหรืออาจจะเป็นกู..มึงจะสู้เค้าได้หรอวะ " ผมถามไอ้มิวเสียงตะกุกตะกัก ยอมรับเลยว่าผมกลัวถึงร่างกายผมจะเป็นผู้ชายแต่ถ้าเทียบกับพี่ภาคิน ผมนี่เป็นเด็กตัวเล็กๆ คนนึงได้เลยนะ

" ทำเท่าที่ทำได้ว่ะ..แต่ตอนนี้ไปช่วยพี่เกียร์ก่อน! " เสียงไอ้มิวหนักแน่นแต่ก็เจือปนความกลัวไม่ต่างจากผม ห้องชั้น3เยอะมาก เราสองคนเดินเคาะทั่วทุกห้องแต่ก็ไม่เจอ ไม่มีวี่แววว่าคนข้างล่างจะขึ้นมาตาม มาห้ามหรืออะไร..ผมนึกโกรธพี่เลย์อยู่เหมือนกันที่นิ่งได้ขนาดนี้!

แต่ก็ลืมไป พวกเขามันใจยักษ์ใจมารกันอยู่แล้วหนิ! เหอะ!

" มะ มิว..ห้องนี้มีเสียงคนทะเลาะกันด้วย " แล้วผมก็เอาหูแนบกับประตูเพื่อฟังว่าใช่เสียงพี่เกียร์มั้ย..แต่เสียงที่ดังออกมากลับเป็นเสียง..คนที่..กำลังมีอะไรกัน....

ซึ่งผมจำได้แม่นว่ามันเป็นเสียงพี่เกียร์ไม่ผิดแน่!! ผมกับไอ้มิวมองหน้ากันช็อกๆ พี่เกียร์กับพี่ภาคินอยู่ในห้องนี้กันสองคนแล้วเสียงเมื่อกี้มันคือบ้าอะไร! ผมว่ามีเรื่องที่ผมไม่รู้หลายเรื่องแล้วนะ!!

ผมหันมามองไอ้มิวสิคอีกครั้งมันนิ่งค้างไปจนผมต้องจับข้อมือมันออกมาจากตรงนั้น เราสองคนเดินลงมาข้างล่างมองไปที่โต๊ะยังเห็นพี่สกายกับพี่เลย์นั่งอยู่ที่เดิม พี่เลย์ไม่ได้ยิ้มเหมือนปกติที่เขาชอบทำเป็นอันดับแรกเวลามองหน้าผม..แล้วนั่นมันทำให้ผมน้อยใจเค้าหนักเข้าไปอีก..

" มันคืออะไรครับ..พูดออกมา " ทันทีที่เดินมาถึงตัวผู้ชายผมสีทอง ผมก็เอ่ยถามเค้าขึ้นมาทันที พี่เลย์มองหน้าผมนิ่งๆ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา เสียงพี่สกายตวาดใส่ไอ้มิวดังขึ้นอีกรอบทำเอาผมสะดุ้งเฮือกสุดแรงเพราะผมยืนอยู่ใกล้ๆ ไอ้มิวแค่นี้ ...

" โว้ยยยยย!! วันอะไรวะเนี่ยไอ้เหี้ย..ไปทะเลาะกันที่อื่นไป๊! " แล้วพี่เลย์ที่นั่งอยู่เงียบๆ ก็ตบะแตกอีกคนผมหันกลับมามองมือหน้าที่คว้าเข้าที่ข้อมือของผม พี่เลย์กระตุกเบาๆ เป็นเชิงบังคับให้ผมเดินตามเค้าไปแต่โดยดี ผมเงียบและหันกลับมามองไอ้มิวอีกครั้งเห็นมันโดนพี่สกายลากออกไปข้างนอกจริงๆ ตามที่พี่เลย์ไล่

" จะบอกเทลได้รึยัง! "

" บอกว่าเรื่องของผู้ใหญ่เค้าไง.. " พี่เลย์ที่เงียบมาตลอดทางพูดประโยคเดิมขึ้นกับผมอีกครั้งแต่ครั้งนี้เสียงกดต่ำมากกว่าเดิมจะสื่อว่าตัวเองหงุดหงิดแล้วสินะ..แล้วไง! ผมก็หงุดหงิดเป็นเหมือนกัน!!





image

อุแงง~ ไม่ค่อยอยากลงตอนที่สองคนนี้ทะเลาะกันเลยย T^T สงสารน้อนเทล


#พี่เลย์น้องเทล

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว