ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทส่งท้าย 100%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 34.7k

ความคิดเห็น : 195

ปรับปรุงล่าสุด : 05 ต.ค. 2560 13:38 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทส่งท้าย 100%
แบบอักษร

• KORN’s PART •

            ไม่รู้ว่าหลับไปจริงๆ กี่โมง แต่เท่าที่รู้... ตอนนี้น่าจะสายแล้ว... เพราะแสงมันแยงตาเข้ามา เหมือนตั้งใจกลั่นแกล้งให้ผมตื่นในทันที

            ผ้าม่านไม่ได้ปิด... นี่คือสิ่งที่เห็นเป็นอันดับแรกเมื่อปรับโฟกัสได้

            จากนั้น... ถึงรู้สึกว่ามีอะไรหนักๆ ทับอยู่ที่ตัว...     

            “อืม...” ผมขยับตัวเล็กน้อย สิ่งนั้นถึงได้หล่นตุ้บไปข้างๆ ผมพลิกตัวเข้าหา ไออุ่นบางอย่างและสิ่งที่แปลกไปทำให้ประสาทรับรู้ทั้งหมดของผมตื่นเต็มที่ทันที

            “เฮ้ย!!!”

            “กร...~”

            ผมขยี้ตาซ้ำแล้วซ้ำอีก เสียงหวานงัวเงียที่เอ่ยออกมากระทบประสาทการได้ยินไม่ใช่สิ่งที่ผมคิดเองอย่างนั้นใช่ไหม...

            “มึง...”

            ผมลุกขึ้นนั่ง เป็นสาเหตุให้คนข้างๆ ตกใจตื่นไปด้วย ดวงตากลมโตมองผมอย่างงงๆ ก่อนจะลุกขึ้นนั่งตาม ร่างเล็กโถมเข้าใส่ผมเต็มแรง คราวนี้ผมตื่นแล้วจริงๆ

            “แมว?!”

            ผมช็อกกับภาพตรงหน้าที่กำลังสับสนหาคำตอบว่าเป็นความฝันหรือความจริง...

            ภาพเด็กผู้ชายร่างบาง ใบหน้าหวานใส ดวงตาสีฟ้า ผมสีทองสลวย กำลังมองมาที่ผมด้วยสายตาใสซื่อบริสุทธิ์ที่สุดเท่าที่เคยเห็น...

มันคือสายตาที่ผมหลงรักตั้งแต่แรกพบ...

คือสายตาของคนที่ผมรักสุดหัวใจ...

            “จิเวล...” เสียงผมกำลังสั่น “มึง...”

            ผมขยับเขาไปใกล้ ก่อนรั้งร่างเล็กเข้ามา ใช้หลังมือสัมผัสที่ผิวนุ่มลื่นที่โหยหา... เจ้าตัวสะดุ้งน้อยๆ ก่อนจะมองตามมือผมและเบิกตากว้าง

            “กร... กรครับ!!”

            “แมว... มึง...” ผมสัมผัสต้นแขนกลมกลึง สัมผัสหน้าผากมน ไล่เรื่อยมายังแก้มนิ่ม ก่อนจะประคองใบหน้าหวานไว้ด้วยความอ่อนโยน

            ไออุ่นจากร่างตรงหน้าทำให้ผมรู้ได้ทันทีว่านี่คือความจริง...

            คำอธิษฐานของผมได้รับการตอบรับจากพระจันทร์...

            “จิเวล!”

            เหมือนเจ้าตัวจะไม่ค่อยเชื่อนัก ถึงได้ลุกขึ้นพรวดพราดแล้วไปที่กระจก มือเล็กไล่สำรวจเนื้อตัวขาวเนียน ก่อนจะเผยรอยยิ้มกว้างออกมา

            “กร... เห็นผมเป็นคนใช่ไหมครับ! กรเห็นผมเป็นยังไงบ้าง”

            ผมยิ้มออกมาเช่นกัน รีบลุกตามไปกอดอีกฝ่ายจากด้านหลัง

            “กูเห็นแล้วแมว... มึงเป็นคนจริงๆ”

            ผมแทบอยากจะกระโดดด้วยความดีใจ... แต่สิ่งที่ทำคือกอดร่างเล็กแน่นจนจมอกกว้าง เสียงร้องของจิเวลดังขึ้นเบาๆ ผมรีบเงยหน้าขึ้นมองในกระจก คนตัวเล็กน้ำตาไหลออกมาเงียบๆ แต่รอยยิ้มสวยที่คลี่ออกมานั้นทำให้ผมอดใจไม่อยู่จนต้องหอมแก้มนิ่มแรงๆ สองข้าง

            “คุณพระจันทร์ใจดี... ทำให้ผมเป็นคนแล้วครับกร...”

            “กูรู้แล้ว...”

            ผมกอดลูกแมวแน่นกว่าเดิม

            “กูเห็นแล้ว...”

            ไม่มีคำบรรยายใดที่จะสามารถบรรยายความรู้สึกของผมในตอนนี้ได้เลย

            “กรครับ... ผมจะได้อยู่กับกรจริงๆ แล้ว... ได้เป็นคนอยู่กับกร ฮึกก...”

            “ใช่... เราจะอยู่ด้วยกันตลอดไปนะแมว...”

            เหมือนร่างกายจะระเบิด หัวใจพองโตด้วยความยินดี ไม่มีอะไรที่น่าดีใจไปมากกว่านี้อีกแล้ว...

            ระหว่างเราคืออะไรนั้น... ตอนนี้ผมรู้แล้ว และผมจะไม่มีวันปล่อยให้สิ่งล้ำค่านี้หลุดมือไปอีกเป็นอันขาด...

            ผมขอสาบานด้วยชีวิต...

            ข่าวดีนี้รู้ถึงหูปลาทูในตอนเช้า น้องรีบมาจากบ้านทั้งชุดนอน ผมเผ้ายุ่งเหยิงแต่แววตาที่ฉายประกายดีใจนั้นทำให้ผมอดใจแซวไม่ได้ ท่าทางปลาทูจะรักจิเวลมากจริงๆ

            “แบบนี้ก็ต้องลำบากเราต่อแล้วนะ”

            “ผมเต็มใจมากเลยพี่กร ไม่ต้องเป็นห่วงๆ”

            ผมยิ้มมีนัย ก็ไม่ใช่คนตัวเล็กนี่หรือไงที่ชอบสอนอะไรแปลกๆ ให้ลูกแมวของผมน่ะ...

            ผมมองไปยังจิเวลที่กำลังนั่งเล่นอยู่ไม่ไกล พอเจ้าตัวเห็นผมมองก็ยิ้มสวยจนใจแทบละลาย ท่าทางคืนนี้คงไม่น่ารอด... หึๆ

            “แล้วเป็นไง ของขวัญของจิเวลถูกใจไหมครับ”

            “มากๆ” ผมยิ้มกว้าง “เราสอนใช่ไหม”

            “แน่นอน ระดับนี้แล้ว!”

            “ไม่ค่อยเลยนะ หึๆ แต่พี่ก็ต้องพึ่งเรานี่แหละ คุณครูดีเด่น”

            ผมเข้าไปในครัว ก่อนจะนำเอาของว่างกับน้ำแดงออกมานั่งคุยกันต่อที่โซฟา ระหว่างนั้นปลาทูเกิดเปิดประเด็นขึ้นมาว่าจิเวลหายไปไหน และทำไมถึงออกจากบ้านไป... ทว่าคำตอบที่ลูกแมวพูดออกมามันทำให้ทั้งผม ทั้งปลาทูถึงกับสมองชาเหมือนถูกน้ำแข็งสาดใส่...

            น้ำหวาน... อย่างนั้นเหรอ

            ทุกอย่างที่พรั่งพรูออกมาจากริมฝีปากสีสวยทำให้ผมกำมือแน่น ไม่อยากให้อภัยตัวเองที่ทำให้จิเวลต้องไปเจออะไรที่เลวร้ายขนาดนั้น...

            มันไม่รู้หรอกว่าไหนชายไหนหญิงเวลาเมา ยิ่งหน้าหวานตัวเล็กแบบจิเวลด้วยแล้ว...

            ถ้าไม่กลับไปเป็นแมว... ป่านนี้คงถูกไอ้พวกชั่วข่มขืน...

            ผมกัดฟันกรอด คิดไม่ออกเลยว่าจิเวลในตอนนั้นจะรู้สึกยังไง คงจะกลัว คงจะหนาว แล้วก็ตัวสั่นมากแน่ๆ...

            “ไม่เป็นไรนะแมว ต่อไปกูจะไม่ให้มึงไปเจอเรื่องแบบนั้นอีกแล้ว กูสาบาน!”

            “กร...”

            “ลืมไปให้หมด ลืมซะแมว... ต่อไปนี้กูจะปกป้องมึงให้ดีที่สุด” ผมกอดร่างเล็กแน่น ลูกแมวที่ผมเลี้ยงมาอย่างดีต้องผ่านเรื่องเลวร้ายขนาดนั้นมา... ผมไม่เคยรู้เลยสักนิด...

            และที่ไม่เคยคิด... คือน้ำหวานที่กลายเป็นคนจิตใจสกปรกแบบนั้น

            “ตัดขาดเลยพี่กร เอาไว้ไม่ได้ คิดอยู่แล้วเชียวว่ามันแปลกๆ ไม่คิดว่าจะเป็นขนาดนี้เลยนะเนี่ย เฮ้อ... ดาวมหา’ลัย...”

            “อืม...”

            ผมรู้ว่าเธออยากกลับมาคืนดี แต่ในเมื่อเราคุยกันแล้วผมก็คิดว่าเธอคงเข้าใจ ไม่คิดว่าเธอจะมองเห็นจิเวลเป็นศัตรูและทำเรื่องโหดร้ายถึงขนาดนี้ ผมคงต้องเคลียร์กับเธอ

            หลังจากคุยกันสักพัก ปลาทูก็ขอกลับบ้านเตรียมตัวไปเรียนคาบบ่าย วันนี้ผมไม่มีเรียน แต่ยังมีงานที่ค้างอยู่ ถึงอย่างนั้นผมก็ยังไม่คิดสะสางในเวลานี้ เพราะสิ่งที่ผมทำคือการพาจิเวลออกไปนั่งเล่นที่สวน

            แทนที่จะนั่งอยู่บนชิงช้าเฉยๆ ให้ผมแกว่งให้ ลูกแมวตัวเล็กกลับเดินไปเล่นน้ำพุบ้าง เอานิ้วแหย่น้ำบ้าง เดินไปดูดอกกุหลาบหลากสีบ้าง ก่อนจะหัวเราะคิกคักออกมาอย่างน่ารัก ผมยิ้มตามแล้วกวักมือเรียก

            “กร...~”

            “มานี่มา”

            “ครับ”

            ผมรั้งให้อีกคนนั่งตัก เจ้าตัวขยับขยุกขยิก ผมกอดเอวบางไว้ให้อยู่นิ่งๆ ถ้าขืนขยับมากกว่านี้ผมคงไม่อาจรับรองความปลอดภัยของลูกแมวตัวนี้ได้ ความอดทนของผมก็มีขีดจำกัดเหมือนกัน

            “อ๊ะ...!”

            ผมรั้งใบหน้าหวานให้หันมาก่อนจะประกบจูบนุ่มนวล ใจจริงอยากบดขยี้ กอบโกยความหวานนี้ให้สาแก่ใจ ทว่ายั้งอารมณ์ไว้ได้ทัน ก่อนจะผละออกมามองลูกแมวด้วยสายตาเจ้าเล่ห์

            ยังไงคืนนี้จิเวลก็ต้องเป็นของผม...

            คนตัวเล็กหน้าแดงจัด ก้มหน้าหลุบสายตา ผมเชยคางมนให้เงยขึ้นมอง ประสานสายตากับผมที่กำลังสื่อความหมายลึกซึ้ง...

            “อันที่จริง... ตั้งแต่ที่มึงกลับมากูก็ซื้อไว้แล้วแหละ แต่ยังไม่ได้ให้สักที...” ผมเอ่ยขึ้นเบาๆ ล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกงเพื่อหยิบของสิ่งหนึ่งออกมา

            “แมว...”

            “ครับ”

            “เรื่องนั้น... กูตกลงนะ”

            ผมยิ้ม

            “เอ๊ะ?”

            “เรื่องนั้นไงแมว”

            “เรื่องอะไรเหรอครับ...?”

            ผมขยี้ผมสีอ่อนจนฟูฟ่อง หน้าตาไร้เดียงสาแบบนี้อยากจะแกล้งให้เข็ดจริงๆ

            “ก็มึงอยากได้อะไรล่ะ”

            “ผม?” เจ้าตัวทำท่างง “ผมอยากอยู่กับกรตลอดไปครับ”

            “เรื่องนั้นมันแน่นอนอยู่แล้ว แต่กูหมายถึง... เรื่องความสัมพันธ์ของเราไง”

             “ความสัมพันธ์...?”

            “ใช่ ก็มึงอยากเป็นอะไรกับกูล่ะ”

            ผมมองหน้าคนรักอย่างเอ็นดู อุตส่าห์ใบ้ให้ขนาดนี้แล้วนะ จิเวลเงียบไปพักหนึ่ง ก่อนจะทำตาโต

“ผมอยากเป็นแฟนกรครับ”

“นั่นแหละ กูตกลง”

            ผมไม่ว่าเปล่า ชูสร้อยเส้นสวยที่สั่งทำมาใหม่ขึ้นให้อีกฝ่ายดู จิเวลมองสร้อยไข่มุกที่มีจี้พลอยสีฟ้าด้วยสายตาสั่นๆ เหมือนจะร้องไห้ ผมใส่ให้อย่างเบามือ ก่อนจะจูบที่ต้นคอขาวเบาๆ...

            “เป็นแฟนกันแล้วนะแมว...”

            หึๆ หน้าเน่อนี่แดงไปถึงกูแล้วลูกแมวเอ๊ยยยย!

            แบบนี้จะไม่ให้รักยังไงไหววะ...

            ผมอดไม่ได้ที่จะหอมแก้มแรงๆ หลายฟอด จิเวลเหมือนกำลังช็อก แต่พอได้สติก็โผเข้ากอดผมเต็มแรง ผมกอดตอบ ลูบศีรษะเล็กไปมาเบาๆ

            “กรให้ผมเป็นแฟนกรได้จริงๆ เหรอครับ เป็นผมได้ใช่ไหม”

            “ไม่ใช่เป็นมึงได้หรือไม่ได้... แต่ต้องเป็นมึงเท่านั้น... จิเวลของกู”

            ผมปาดหยดน้ำใสออกจากดวงตาคู่สวยที่ทอประกายความสุข

            ตอนนี้ผมรู้แล้วว่าสิ่งที่ตัวเองต้องการนั้นอยู่เพียงแค่เอื้อมมาตลอด แต่ผมกลับเอากำแพงมากั้นจนไม่อาจสัมผัสได้ถึงความสุขที่แท้จริง...

            ความสุขที่จิเวลเท่านั้นที่ให้ผมได้...

• KORN’s PART END •

            ผมมองสร้อยที่กรให้อย่างมีความสุข

            ตอนนี้ผมกับกรเป็นแฟนกันแล้ว และผมไม่อยากจะเชื่อเลยว่ากรจะยอมรับผมจริงๆ

            ผมไม่ขออะไรมากไปกว่านี้อีกแล้ว เพราะกรคือคนที่ผมรักที่สุด

คือโลกทั้งใบของผม...

            ขอบคุณคุณพระจันทร์มากๆ เลยนะครับ ที่ให้โอกาสผมอีกครั้ง ผมสัญญาว่าจะเป็นเด็กดี ไม่ดื้อไม่ซนอีก จะไม่ทำให้กรต้องเดือดร้อน...

            “ตกลงรู้หรือยัง ว่ากุหลาบหมายถึงอะไร”

            “ผมยังไม่ได้ถามพี่ปลาทูเลยครับ”

            “งั้น... กูจะบอกให้เอง...”

            ผมที่กำลังเล่นกับนกอยู่ตรงริมรั้วรีบวิ่งกลับไปหาร่างหนา กอดเขาไว้จากด้านหลัง กรประสานมือเข้ากับมือของผมอย่างนุ่มนวล ก่อนจะจรดริมฝีปากจูบที่หลังมือผม...

ผมหน้าแดง ตั้งใจรอฟังคำตอบที่ไม่ได้ถามจากพี่ปลาทูสักที

“มันหมายถึง... ความรัก”

!!!!

“รักมึงนะแมว”

ผมยกมือปิดปาก หัวใจเต้นแรง มันเหมือนลูกโป่งที่ค่อยๆ พองขึ้นแล้วกำลังจะระเบิดเลยครับ

ผมชอบน้ำเสียงทุ้มของกรยามที่เอ่ยประโยคนี้ออกมา...

มันอบอุ่นไปทั้งใจจนบอกไม่ถูก แต่ผมดีใจที่สุดเลยครับ เพราะว่า...

            “ผมก็รักกร~ ^O^”




________________________________________________________________________________________


ก่อนอื่นขอขอบคุณนักอ่านที่ติดตามกันมาจนถึงบรรทัดสุดท้ายนะคะ

ในที่สุดเรื่องราวความรักระหว่างเฮียกรกับน้องแมวจิเวลน้อยๆ ก็สมหวังสักที

หวังว่านิยายเรื่องนี้จะทำให้ทุกคนมีความสุขและมีอารมณ์ร่วมไปกับเรื่องราวของตัวละครนะคะ สิ่งที่ยากของการแต่งนิยายเรื่องนี้ก็คือคาร์แรกเตอร์ของจิเวลค่ะ เพราะน้องเป็นแมวเด็ก และเพราะเป็นแมวนี่เอง ความคิดความอ่านก็จะไม่เหมือนคนทั่วไป ซ้ำยังโดนเฮียกรหลอก(กิน)อยู่บ่อยๆ ซะด้วย แต่งไปก็หลงน้องไป จนคิดว่าอยากให้จิเวลมีตัวตนขึ้นมาจริงๆ แล้วขโมยมาจากเฮียกรซะเลย หุๆๆ

แม้นิยายเรื่องนี้จะไม่ได้มีตัวละครมากนัก (เพราะเน้นความน่ารักของน้องแมว) แต่ลุซกลับรู้สึกว่าเป็นนิยายที่แต่งแล้วอบอุ่นหัวใจมาก รู้สึกเพลิดเพลินไปกับการถ่ายทอดเรื่องราวและความรู้สึกของตัวละครจนไม่อยากให้จบเลยทีเดียว

ส่วนหนังสือเรื่องนี้ได้มีการตีพิมพ์ไปแล้ว และอาจจะมีพิมพ์อีกนะคะ ขอให้ทุกคนติดตามข่าวสารได้ที่เพจของลุซเลยค่ะ ^o^

ฝากเฮียกรและน้องจิเวลไว้ในใจด้วยนะคะ <3



ความคิดเห็น