ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

เรื่องของเรื่อง(ต่อ)

ชื่อตอน : เรื่องของเรื่อง(ต่อ)

คำค้น : ยัยตัวแสบ,ยัยตัวเล็ก,ฟาร์กับยู,เฮียยู,ยูเทิร์น,ฟาร์,ฟาริมา

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.6k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 21 ก.ค. 2560 20:49 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เรื่องของเรื่อง(ต่อ)
แบบอักษร

​​



"ฉันขอจองยัยตัวเล็กไว้ให้ตายูนะ"ม๊าพูดพร้อมกับหันมามองป๊าที่ยืนอยู่ด้านข้าง "ดีไหมคุณ?" ม๊าเอ่ยถามป๊า พร้อมกับส่งสายตาชนิดที่ว่าใครขัดใจก็เตรียมตัวตายได้เลย

"ตามใจคุณเถอะ ผมปฏิเสธได้ด้วยหรอ" ป๊าว่าพร้อมกับอมยิ้ม

"....นะคะน้องเฟร์ คุณเรย์" ม๊าหันหน้ากลับมาเค้นคำตอบกับน้าเฟย์กับอาเรย์ด้วยใบหน้าที่เปรียมไปด้วยความหวัง

"จะดีหรอคะ? ยัยตัวเล็กยังเด็กอยู่เลย น้องว่าให้เป็นเรื่องของอนาคตดีกว่าไหมคะ?" น้าเฟย์ตอบด้วยใบหน้าที่แสดงออกถึงความลังเล

"ดีสิคะ! ถ้ารอให้โตเป็นสาวเกิดมีคนมาถูกใจ มาชอบพอยัยตัวเล็กตายูของพี่ก็อดได้เพชรแท้นะสิ"ม๊าว่าด้วยใบหน้าจริงจัง แต่น้าเฟย์กลับนิ่งคิดอย่างลังเล 

"น้องเฟย์ก็รู้ว่าพี่อยากได้ลูกสาวมากขนาดไหน แต่ก็นะคะ อย่างที่รู้ ๆ กันอยู่ว่า....อึก....สุขภาพของพี่ไม่แข็งแรง....อึก....ไม่สามารถมีลูกได้อีก....อึก....แค่เห็นหน้ายัยตัวเล็ก....อึก.....พี่ก็รู้สึกเอ็นดู.....อึก....จนอยากได้มาเป็นลูกสาวพี่อีกคน...อึก.." เอาแล้วไง ม๊าใช้ไม้ตาย หยิบเรื่องสุขภาพมาเป็นข้ออ้างที่จะทำให้คุณน้าใจอ่อน พร้อมกับเล่นบทโศก บีบน้ำตาเรียกคะแนนสงสาร จนผมนี้อยากจะยกรางวัลตุ๊กตาทองให้เลยกับความสมจริง

"เอ่อ...ก็ได้คะ แค่คุณพี่เอ็นดูยัยตัวเล็กน้องก็รู้สึกขอบคุณคุณพี่มากแล้ว" สุดท้ายน้าเฟย์ก็หลงกลม๊าจนได้

"จริงหรอคะ! ขอบคุณคุณน้องมากเลยนะคะ ที่ยอมยกยัยตัวเล็กให้ตายู ตายูลูกดีใจไหม ลูกมีว่าที่คู่หมั้นแล้วนะ ดูแลน้องดี ๆ ละ เข้าใจไหม?" ม๊าทำหน้าตาดีใจอย่างกับถูกหวยรางวัลที่หนึ่ง

แต่เดี๋ยวนะ!!! นี้ม๊าไม่คิดจะถามความเห็นผมหน่อยหรอ! ผมลูกม๊านะ! ไม่ให้สิทธ์ในการตัดสินใจอะไรหน่อยหรอ! ม๊าเล่นมัดมือชกแบบนี้ได้ไง! ผมยังเด็กอยู่เลยนะ! แค่ชมว่าน่ารักก็มีว่าที่เมีย เอ้ย!! คู่หมั้นเป็นรางวัลเลยหรอ! ผมยังเด็กอายุแค่ 6 ขวบ แต่ดันมีว่าที่คู่หมั้นแล้ว? หมดกัน! หน้าตาที่หล่อเหลา(หราา) ไม่สำคัญแล้วมั้ง เพราะดูเหมือนจะไม่จำเป็นต้องใช้มันในการหาเมีย......


5 ปีผ่านไปไวเหมือนแต่งเอง(?)

ตัดภาพมาที่ต้นมะม่วงหน้าบ้านผม ตอนนี้ผมอายุ 11 ปี และเงยหน้ามองยัยเด็กอายุ 5 ขวบ ที่กำลังปีนป่ายต้นไม้เพื่อจะเก็บมะม่วงลงมากินให้ได้ 

"ยัยตัวแสบ!! ลงมาเดี๋ยวนี้นะ!! เดี๋ยวก็ตกลงมาหรอก!!" ผมเอ็ดยัยตัวแสบจอมซ่าที่กำลังพยายามเอื้อมมือจนสุดเพื่อจะคว้าลูกมะม่วงให้ได้ แต่ดูเหมือนเธอจะไม่ได้รู้สึกถึงความเกรงกลัวผมแต่อย่างใด

"ฟาร์จะกินมะม่วง!" ยัยตัวแสบตอบอย่างไม่ยอม

"เดี๋ยวเฮียบอกคนสวนมาเก็บให้!! ลงมา!!"ผมดุเธอเสียงดัง เพราะอยากให้เธอกลัวและยอมลงมา ถ้าเกินยัยตัวแสบตกลงมาเจ็บตัวคนที่จะโดนดุก็คือผมคนนี้ไงละ(ชีวิตคนหล่อมันเศร้า)

"จะได้แล้ว!" ยัยตัวแสบร้องอย่างดีใจที่นิ้วแตะโดนลูกมะม่วงพร้อมกับก้าวเท้า.....

"กรี๊ดดดดด"

"ฟาร์!!!" ผมร้องอย่างตกใจที่เห็นเธอพลัดตกลงมา พร้อมกับชูมือเตรียมจะรับตัวของยัยตัวแสบ

ตุบ!!!!

"อ่ะ!!" เสียงยัยตัวแสบร้องเมื่อตกลงมานั่งทับตัวผมอย่างแรงจนผมรู้สึกจุก

"เป็นอะไรรึเปล่า เจ็บตรงไหนไหม!" ผมถามพร้อมกับลุกขึ้นจับตัวของยัยตัวแสบหันไปมาเพื่อสำรวจหารอยแผล

"เจ็บ" ยัยตัวแสบพูดเบา ๆ พร้อมกับก้มมองไปที่ขา

ผมจึงนั่งลงเพื่อมองหาสิ่งที่ทำให้เธอเจ็บ

"หัวเข่าถลอกนะ" ผมบอกเธอพร้อมกับใช้มือปัดเศษดินออกจากแผลให้เธออย่างเบามือ

"ขึ้นหลังเฮีย" ผมบอกเธอพร้อมกับหันหลังให้เธอขึ้นได้ ยัยตัวแสบยอมขึ้นหลังผม พร้อมกับที่ลุกขึ้นเดินพาเธอเข้ามาในบ้านเพื่อทำแผล

ทั้งที่เจ็บตัวแถมยังได้แผลแต่ยัยตัวแสบกับไม่ร้องไห้สักแอะ

ผมพายัยตัวแสบเดินเข้ามาในห้องนั่งเล่นที่ม๊านั่งอ่านหนังสืออยู่

"เกิดอะไรขึ้น!!" ม๊าถามอย่างตกใจเมื่อมองเห็นว่าหัวเข่าของยัยตัวแสบมีแผล

"ยัยตัวแสบตกต้นไม้ครับม๊า" เมื่อผมพูดจบเท่านั้นแหละ...... 

"ทำไมไม่รู้จักดูแลน้อง......บลา บลา บลา" ม๊าบ่นผมยับนานนับชั่วโมง จนหูผมชาไปหมดทั้งที่ไม่ใช่ความผิดผม ผมไม่ได้บอกให้เธอปีนนะ! พร้อมกับเรียกแม่บ้านมาทำแผลให้ยัยตัวแสบ

วีรกรรมความแสบของเธอยังมีอีกนะ อย่างไปไล่จับแมวที่หลงเข้ามาในบ้านจนโดนข่วน แอบบีบสบู่ในห้องน้ำเพราะอยากเล่นปาร์ตี้โฟมจนลื้นล้มข้อศอกแตก แอบขโมยกะละมังแม่บ้านมานั่งแล้วสไลด์บรรไดชั้นสองลงมาจนหัวแตก ขโมยร้องเท้าส้นสูงของม๊ามาใส่เล่นจนล้มขาแพลง และอีกมากมายวีรกรรมความแสบที่ส่วนใหญ่จะเกิดขึ้นในบ้านของผม เพราะม๊าเล่นไปอุ้มเธอมาเล่นที่บ้านตั้งแต่ 7 โมงเช้า ยัน 4 ทุ่ม จนน้าเฟย์กับอาเรย์แทบจะไม่ได้เลี้ยงยัยตัวแสบให้วุ่นวาย

เป็นวีรกรรมที่เล่าสิบปีก็ไม่หมด(เว่อร์!) และก็เป็นผมที่ต้องเป็นแพะรับบาป โดนม๊าบ่นไม่หยุดที่ไม่ดูแลน้องให้ดีอย่างงั้นอย่างงี้ ทั้งที่เธอเป็นคนก่อเรื่องเองแท้ ๆ แต่ม๊ากับโอ๋เธออย่างกับอะไรดี จนผมอดคิดไม่ได้ว่าม๊าเก็บผมมาเลี้ยงรึเปล่า นี้สินะที่เขาบอกว่าพ่อแม่รังแกฉัน(?) 

ทุกคนเห็นไหมละว่าชีวิตคนหล่ออย่างผม(?)น่าสงสารขนาดไหน คิดแล้วเศร้า ร้องไห้แป๊บ : (

 แต่เมื่อผมอายุ 12 ปี ป๊าม๊าก็ถีบส่งผมไปเรียนที่อังกฤษ ยัยตัวแสบงอนจนไม่ยอมคุยกับผมไปหลายวัน ขนาดวันที่ผมจะเดินทาง ผมไปหาเธอที่บ้านตั้งแต่เช้าจนถึงเย็นเธอก็ไม่ยอมลงมาเจอ ข้าวปลาก็ไม่ยอมกิน ผมเป็นห่วงเธอแทบตายแต่ก็ทำอะไรไม่ได้เพราะจะถึงเวลาขึ้นเครื่องแล้ว ผมได้แต่ยืนมองระเบียงห้องของเธอที่ปิดสนิทจากห้องของผมที่อยู่ฝั่งตรงข้ามกัน 

"เฮียจะตั้งใจเรียนแล้วรีบกลับมาเล่นด้วยนะยัยตัวแสบ!! เฮียสัญญา!! รอเฮียนะ!!" ผมตะโกนบอกเธอ และคิดว่าเธอจะต้องได้ยิ่งเพราะผมเห็นผ้าม้านปลิวเล็กน้อยพร้อมกับเงาของเธอ เหมือนเธอรีบแอบเพราะกลัวผมจะมองเห็น

ผมเรียนที่อังกฤษจนถึงปริญญาโท พร้อมกับลองทำงานหาประสบการณ์กับบริษัทผลิตรถชื่อดังที่นั้น ก่อนจะกลับมาเพื่อรับช่วงต่อป๊าที่คิดจะวางมือ 

แต่ถึงผมจะไม่ได้ติดต่อเธอเลย แต่ก็มีม๊าที่ค่อยเล่าความเคลื่อนไหวของเธอให้ฟัง แต่ผมก็อดไม่ได้ที่จะให้มือขวาของป๊าค่อยตามดูเธอและคอยรายงานผมพร้อมกับถ่ายรูปอิริยาบถต่าง ๆ ของเธอมาตลอดเวลา แถมผมยังให้น้องไอ้คินค่อยกันท่าผู้ชายทุกคนที่คิดจะเข้าใกล้เธอ และนี้ก็เป็นสาเหตุที่ทำให้ผมรู้ทุกเรื่องของเธอว่าทำอะไร เรียนที่ไหน มีเพื่อนกี่คน พักห้องไหน คอนโดอะไร รู้ลึกรู้จริงจนรู้สึกกลัวว่าตัวเป็นโรคจิตรึเปล่า สงสัยต้องลองไปพบจิตแพทย์หน่อยแล้วละ ชักกลัวตัวเองแปลก ๆ

ผมดูดบุหรี่จนเกือบหมดก่อนจะบี้กับกระถางต้นไม้ที่ระเบียง แล้วจึงเดินเข้ามาสำรวจห้องว่าปิดประตูดีแล้วรึยัง ก่อนจะกวาดสายตามองรอบ ๆ ห้องยัยตัวแสบ ทำให้อดที่จะหัวเราะออกมาไม่ได้

"หึ นิสัยเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน" ผมพูดกับตัวเองเบา ๆ กับสภาพห้องที่ไม่ถึงกับรก แต่ก็ไม่ได้เรียบร้อย 

ผมเดินเข้ามาให้ห้องนอนของยัยตัวแสบที่ตอนนี้หลับไปแล้วเรียบร้อย ก่อนจะถอดเสื้อออกแล้วนำไปพาดไว้ที่เก้าอี้หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง เพราะผมเป็นคนขี้ร้อนเลยไม่ชอบใส่เสื้อผ้าตอนนอน ในใจอยากจะถอดกางเกงด้วย แต่กลัวยัยตัวเล็กจะตกใจ ถ้าตื่นขึ้นมาแล้วเจออนาคอนด้าของผม (ถอดเลยเฮียอย่าได้แคร์ เฮียหน้าหนาอยู่แล้ว)

ก่อนจะขึ้นเตียง​เตรียมตัวนอน พร้อมกับดึงยัยตัวแสบเข้ามากอด ชดเชยเวลาที่ผมต้องห่างเธอไปนาน......





#ถอดเลย ๆ ๆ ๆ ๆ อย่าได้แคร์เฮีย จงทำอย่างที่ตั้งใจได้เลย!!!

#โถ่ ๆ ชีวิตที่น่าสงสารของเฮียยู : (

#ได้โปรดเข้าพบจิตแพทย์โดนด่วนเฮีย ไรท์ขอแนะนำด้วยความหวังดี


ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว