ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : กลับมา

คำค้น : ยัยตัวแสบ,ยัยตัวเล็ก,ฟาร์กับยู,เฮียยู,ยูเทิร์น,ฟาร์,ฟาริมา

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 10.2k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ก.ค. 2560 23:38 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
กลับมา
แบบอักษร

"อีฟาร์มึงงงงงงงงงง" เสียงเรียกจากด้านหลังที่ดังชนิดที่ว่าสามารถทำให้แก้วหูคนฟันแตกได้ของมิ้งทำให้ฉันที่กำลังจะกลับรีบหันกลับมามองแรงใส่มัน คือที่รีบไม่ใช่อะไรนะ อายไง!! เรียกจนคนที่อยู่ในอาคารหันมามอง คงจะนึกว่ามีใครจะตีกันแถวนี้!! แต่โทษทีนี้คุยกันปกติคะ!! ไม่ใช่ตบตีกันแต่อย่างใด

"อะไรของมึง?? เสียงดังเพื่อ?? อยู่ห่างกันแค่สามก้าวเรียกอย่างกับกุอยู่ห่างเป็นกิโล" ฉันบ่น

"นี้ยังไม่ได้ตะโกนนะ นี้เสียงปกติ" มันว่าพร่างยักไหล่

"เอ่อ!! ช่างเหอะ!! มีไรว่ามา?" ฉันว่า เพราะขี้เกียจต่อปากกับมัน

"คืองี้เว้ยมึง! อีดินมันให้กุมาบอกมึงว่าคืนนี้เจอกันที่ผับพี่มันนะ พี่มันจะเลี้ยงต้อนรับเพื่อนที่กลับมาจากอังกฤษ ห้ามมึงปฏิเสธด้วย!" มิ้งพูดพร้อมกับชี้หน้าฉันเพราะกลัวฉันจะปฏิเสธมัน

แต่ว่า... อังกฤษหรอ?? คงไม่ใช่มั้ง? เขาคงยังไม่กลับหรอก เพราะถ้าเป็นแบบนั้นแม่ต้องบอกให้ฉันไปรับเขาแล้ว...

"เอ่อ ๆ รู้แล้ว" ฉันบอกปัด เพราะคิดว่าคงปฏิเสธไม่ได้ ก็มันเล่นพูดดักฉันไว้แล้วนิ

พูดกับมันจบฉันก็กลับหลังเดินต่อเพื่อที่จะไปขึ้นรถลัมโบฯสีเหลืองลูกรักของฉันที่แม่ซื้อให้เป็นของขวัญสอบเขามหาลัยฯได้ กว่าจะได้มันมาฉันแทบกราบแม่สามเวลาหลังอาหาร!! ช่างเหอะ!! ยังไงก็ได้มาแล้ว!! กลับกันเถอะนะลูกแม่!!


19.00 น. คอนโด A

"อ้ายผ่านมาเพียงว่าแค่ให้จำ ให้ถลำกว่านี้คงบ่ได้ เขาให้น้องเกิดมาเจ็บ มาทุกข์ยากใฮ้ ดาวนั้นมันอยู่ไกลกับขี้ดิน..." 

ฉันกำลังนอนหลับตาอยู่บนโซฟา อินจัดกับเนื้อหาให้เพลง ฉันชอบฟังเพลงลูกทุ่งเป็นชีวิตจิตใจ ขนาดเสียงเรียกเข้า หรือเพลงในโทรศัพท์ก็มีแต่เพลงลูกทุ่ง ฟังจนคนที่ไม่สนิทด้วยคงงงว่าอีนี่ฟังอะไรของมัน? เพราะมันช่างขัดกับลุคสาวเปรี้ยวแแบฉัน สาเหตุที่ฉันชอบก็เพราะคนใช้ในบ้านเป็นคนทางภาคอิสานทั้งหมด ชอบเปิดฟังตอนทำงาน ฉันได้ยินก็เห็นว่ามันเพราะดี ฉันฟังจนพูดภาษาอิสานได้เลยละ

ว่าแต่...กี่โมงแล้วเนี้ย ฉันคิดพลางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเพื่อดูเวลาที่หน้าจอปรากฏว่าเป็นเวลา 20.35 น. ฉันจึงลุกขึ้นจากโซฟาเพื่ออาบน้ำแต่งตัวออกไปซะทีก่อนจะไปช้าแล้วจะโดนไอ้ดินมันบ่น


22.30 น. K ผับ

ทันทีที่ลัมโบฯลูกรักของฉันขับเข้ามาในบริเวณผับก็มีคนหันมามองด้วยความสนใจ ฉันรีบจัดการหาที่จอดแล้วรีบลงจากรถเพราะยัยมิ้งโทรจิกเป็นสิบสายแล้ว

ฉันลงจากรถและเดินตรงมาที่ประตูเข้าผับทันที ซึ่งบริเวณประตูมีคนยืนต่อแถวเข้าไปในผับเยอะมาก เพราะ K ผับมีระบบรักษาความปลอดภัยที่แน่นหนา ไม่ใช่ว่าจะเข้ากันไปได้ง่าย ๆ ฉันจึงเดินเข้าไปเพื่อจะต่อคิว แต่เมื่อการ์ดหน้าเหี้ยมสุดล่ำอย่างกับพี่แกเป็นญาติฝ่ายไหนของบัวขาวหันหน้ามาเจอฉันพี่เหี้ยม(เรียกแบบนี้ละกัน)ก็เดินตรงเข้ามาหาฉันทันที 

"คุณ..." พี่เหี้ยมเอ่ย 

ฉันมองซ้าย มองขวาอย่างสงสัยว่าตัวเองทำอะไรผิด หรือว่าเขาจะทักคนอื่น แต่ก็ไม่นะ เพราะฉันยืนอยู่เป็นคนสุดท้ายแล้วละ ถ้าไม่ใช่ฉันคงจะเป็นสิ่งลึกลับอย่าง..... (เริ่มระแวงมองซ้าย มองขวาพร้อมเอามือปัดไปในอากาศ)

"คุณฟาริมารึเปล่าครับ" พี่เหี้ยมเอ่ยถามฉัน

"เอ่อ...ค่ะ"ฉันตอบพลางถอนหายใจอย่างโล่งอก นึกว่าจะเจอของดีซะแล้ว ฉันยิ่งเป็นคนที่ไม่ชอบห้อยพระหากไม่กลัวจนเกินไป(ห้ามมองว่าฉันไร้สาระนะ)

"เชิญที่ชั้นสองเลยครับ"พี่เหี้ยมบอกพลางเดินนำฉันเข้าไปด้านใน

ผับของพี่คินจัดได้ว่าเป็นผับขึ้นชื่อของกรุงเทพฯเลยก็ว่าได้ ทั้งที่เปิดได้ไม่นานจำได้ว่าน่าจะหุ้นกับเพื่อนในกลุ่มเปิดเล่นกันตอนเรียนจบ(เปิดเล่น?? ไม่รวยจริงทำไม่ได้นะเนี้ย สงสัยพี่แกจะไม่มีที่ละลายทรัพย์ ทั้งที่มีความเสี่ยงว่าจะเจ๊งก็มิหวั่น!!) แต่ก็นะ ผับดันดังเปรี้ยงเป็นที่รู้จักของนักท่องราตรีตัวยงทุกคน 

ภายในผับที่เปิดไฟสลัวจนแทบจะมองไม่เห็นทาง(คราวหลังฉันคงจะต้องพกไฟฉายมาด้วย!!) พี่แกเปิดอย่างกับกลัวว่าหากเปิดสว่างแล้วจะไม่มีเงินจ่ายค่าไฟอย่างไงอย่างงั้น(ประชดอย่างกับไม่เคยเที่ยวผับ) ผับของพี่คินมีทั้งหมดสามชั้น ชั้นแรกเป็นเป็นโซนธรรมดา มีเวทีขนาดใหญ่ที่ไว้ในนักดนตรีของผับใช้แสดง ข้างเวทีเป็นบูทดีเจ ชั้นสองเป็นเป็นโซนVIPออกแบบเป็นชั้นลอยสามารถมองเห็นชั้นล่างได้อย่างชัดเจน ส่วนชั้นสามจะเป็นห้องทำงาน ห้องพักสามห้องที่พี่คินสร้างไว้หากขี้เกียจกลับบ้านและไว้ให้เพื่อนเพื่อน ๆ ในแก๊งพัก และสุดท้ายก็ห้องพักสำหรับนักดนตรีเพื่อรอขึ้นแสดง

ฉันเดินตามพี่เหี้ยมขึ้นมาจนถึงชั้นสองก็เจอกับยัยมิ้ง ไอ้ดิน ไอ้ที(เพื่อนในกลุ่มฉันอีกคน) ที่นั่งหันหน้ามาทางที่ฉันเดินมาพอดี พวกมันจึงหวักมือเรียกฉันให้รีบเข้าไปหา แต่พี่คินกับใครอีกคนนั่งหันหลังให้ฉัน ฉันจึงมองไม่เห็นว่าเป็นใครที่นั่งข้างพี่คินเพราะจะได้ไหว้ทักทายถูก 

เมื่อฉันเดินมาถึงโต๊ะไอ้ดินจึงเอื้อมมือข้ามโต๊ะมาเพื่อสะกิดให้เพื่อนพี่คนที่นั่งหันหลังอยู่เปิดทางให้ฉันสามารถเข้าไปนั่งได้ ฉันจึงยกมือขึ้นมาเพื่อเตรียมจะไหว้ทักทายพี่คินกับเพื่อนอย่างที่สาวเรียบร้อยแบบฉัน(หราาาาา)ควรจะทำ เพื่อเคารพคนที่มีอายุมากกว่า

ทันทีที่ไอ้ดินสะกิดเขา พี่คินกับเขาจึงหันมามองอย่างสงสัยว่าใครมา 

"สะ...." เสียงที่ฉันเอ่ยเตรียมจะพูดทักทายก็หายอย่างกับมีใครกดโดนสวิตปิดเสียงฉัน ทันทีที่ฉันได้สบตาคู่นั้น.... 



#เอ๊ะ!!! อะไร?? ยังไง?? คนที่ฟาร์เห็นจะเป็นใครนะ?? ทำไมถึงทำให้สาวเรียบร้อย(หราาา)อย่างฟาริมาสะดุ้งจนหมดความมั่นใจไปได้!!

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว