ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 35

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 248

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 05 เม.ย. 2564 16:21 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 35
แบบอักษร

บทที่ 35 

"เฉิงอัน!"เสียงของผู้มาใหม่ทำให้ร่างบางและร่างสูงนั้นตกใจเป็นอย่างมาก ร่างบางก็แทบจะปล่อยเด็กในอ้อมแขนหล่นทำให้ร่างสูงต้องเข้ามาช่วยประคองทำให้ตอนนี้ทั้งร่างบางและเด็กน้อยก็ตกอยู่ในอ้อมกอดของร่างสูงอย่างฮ่องเต้อย่างปลอดภัยแต่ก็ทำให้เฉิงอันไม่พอใจเช่นกัน เฉิงอันจึงเดินเข้าไปเพื่อหวังแยกคนทั้งคู่ที่กอดกันอยู่นั้นให้แยกออกจากกัน 

"ปล่อยตัวเทียนเดี๋ยวนี้นะเว้ย!" 

"คิดจะทำอะไรหากเด็กหล่น ผมจะฆ่าคุณซะ"ร่างบางโมโหเป็นอย่างมากเมื่อเฉิงอันเข้ามากระชากตนกับร่างสูงให้แยกจากกันดีที่ร่างบางนั้นกระชับกอดเด็กไว้แล้วทำให้ร่างของเด็กน้อยนั้นปลอดภัยดี 

"ผม ผมขอโทษเทียน ผม...ผมแค่หึงคุณผมไม่อยากให้ใครเข้าใกล้คุณเลย ฮึก ผมไม่อยากเสียคุณไปแล้วเทียน อย่าโกรธผมเลยนะ"ร่างบางที่เห็นว่าเฉิงอันนั้นเพียงแค่หึงตน ร่างบางจึงลดความโมโหของตัวเองลงและยื่นเด็กให้พี่เขยตัวเองอุ้มแทนเพราะร่างกายท่อนล่างของร่างบางนั้นยังขยับไม่ได้มาก 

"พาเด็กไปนอนในคอกให้ผมหน่อยครับพี่เขยแล้วก็ช่วยดูแลไปก่อนผมขอคุยกับเขาเองนะครับ" 

"อืม" 

"เอาล่ะครับคุณเฉิงอัน อย่างที่คุณเข้าใจผมไม่ใช่พี่เทียน ผมชื่อหนูเอ้อร์หลางผมเป็นลูกชายของชนเผ่าทุ่งหญ้าในยุคสมัยต้าชิงที่รุ่งเรืองและพี่เทียนเองก็เข้าไปอยู่ในร่างของผมและได้อยู่กับคนที่พี่เขารักไปแล้วครับ อาจเป็นเรื่องที่เชื่อได้ยากแต่มันคือความจริงครับคุณจะเชื่อไม่เชื่อก็ได้และคนที่คุณเห็นนั่นก็ไม่ใช่พี่เขยของคุณแต่เป็นฮ่องเต้ของยุคต้าชิง ผมไม่รู้ว่าเขามาได้ไงถ้าอยากรู้คงต้องไปถามเขาเอาเองนะครับ"ร่างบางที่บอกความจริงจบด้วยคำพูดติดๆขัดๆก็นั่งเงียบและมองไปยังคอกของแฝด 

เฉิงอันที่ฟังสิ่งที่ออกมาจากปากของร่างบางก็ทำให้เฉิงอันนั้นทำอะไรไม่ถูกก็ได้แต่นั่งกุมมือตัวเองนิ่งอยู่บนโซฟาเพื่อตั้งสติของตัวเอง จนเวลาผ่านไปก็ยังมีแต่ความเงียบจนครอบครัวของเฉิงอันกลับมาจากซื้อของก็ได้เห็นบรรยากาศแปลกๆภายในห้องแต่ก็ไม่มีใครกล้าเอ่ยออกมาจนร่างบางทนไม่ไหวเป็นผู้เอ่ยออกมาก่อน 

"ซื้ออะไรมาเยอะแยะเลยครับคุณป้า ว้าว!มีส้มของโปรดผมด้วยผมอยากทานจังเลยครับ พี่เหว่ย พี่เฉิงครับแกะส้มให้เทียนทานหน่อยครับ"ร่างบางที่เห็นส้มก็ยิ้มออกมาและใช้สองหนุ่มทั้งสองที่ยังคงเงียบให้แกะส้มให้ตัวเองจนหญิงสูงวัยยังต้องยิ้มตามออกมากับความสดใสของร่างบนเตียง ทำให้เธอต้องยื่นถุงส้มให้กับลูกชายของเธอ แล้วสองหนุ่มก็นั่งแกะส้มให้ร่างบางทานจนส้มหมดไปหกลูก ร่างบางที่เริ่มอิ่มก็ยกมือห้ามสองหนุ่มที่กำลังจะเริ่มแกะลูกใหม่ 

"พี่ๆพอแล้วครับอีกเดี๋ยวอาหารของโรงพยาบาลจะมาแล้ว ผมต้องทานข้าวและยาต่ออีกเดี๋ยวท้องผมจะแตกซะก่อน" 

"หึหึ/หึหึ"สองหนุ่มที่ได้ยินแบบนั้นต่างก็ยิ้มขำออกมาทำให้ร่างบางที่ได้เห็นรอยยิ้มของสองหนุ่มเข้าอยู่ๆใจของร่างบางก็เต้นนระรัวและใบหน้าก็ซับสีเลือดจนสองหนุ่มที่เห็นก็ยิ้มขึ้นอีกครั้งจนร่างบางต้องคลุมโปงหนีเพื่อซ่อนความเขินของตัวเองเอาไว้ 

"นี่เฉิงอันป๊ากับม๊าต้องกลับแล้วนะ ยังไงก็ดูแลหนูเทียนดีๆล่ะอย่าให้ฉันรู้ว่าแกปากเสียกับหนูเทียนของม๊าอีกนะไม่งั้นแกถูกตัดออกจากกองมรดกแน่ ส่วนคุณ คุณหลี่เหว่ยฉันรู้จากลูกสาวของฉันแล้วว่าคุณจะขอหย่า เรื่องเงินคุณไม่ต้องให้อาหลินหรอกนะแค่ลูกของฉันได้อิสรภาพกลับมาฉันก็พอใจแล้ว ส่วนเรื่องอื่นฉันจะไม่ยุ่งแต่ยังไงก็อย่าทำให้หนูเทียนเสียใจไม่เช่นนั้นฉันไม่ปล่อยทั้งคุณและลูกชายของตัวเองไปแน่" 

หญิงสูงวัยพูดขึ้นอย่างข่มขู่ทั้งลูกชายของตัวเองและอดีตลูกเขยเพราะเธอเชื่อว่าเทียนต้องเป็นบรรพบุรุษของเธอกลับชาติมาเกิดอย่างแน่นอนทำให้เธอนั้นรู้สึกห่วงเทียนเป็นอย่างมาก 

"ครับ ผมจะดูแลเทียนอย่างดีแน่นอนคุณป้าไม่ต้องห่วง" 

"ผมรักเทียน ผมไม่มีทางทำให้เทียนเสียใจอีกอย่างแน่นอน" 

"ย่ะทำให้ได้อย่างที่พูดเถอะ ไปค่ะคุณพาเด็กไปเที่ยวกันต่อดีกว่า"แล้วหญิงชายสูงวัยก็อุ้มเด็กน้อยฝาแฝดออกไปพร้อมกับคนขับรถที่เข้ามยกของใช้เด็กออกไปพร้อมกันทำให้ตอนนี้ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบอีกครั้งจนเฉิงอันพูดขึ้นเมื่อแน่ใจแล้วว่าคงไม่มีใครมาขัดจังหวะ 

"แล้วพวกคุณจะทำยังไงต่อไปแล้วคุณน่ะมาอยู่ในร่างพี่เขยของผมได้ยังไง"เฉิงอันถามออกมาเสียงเข้มต่างจากสีหน้าที่มองร่างบางบนเตียงอย่างอ่อนโยน 

"....."ร่างบางที่ถูกจ้องนั้นก็เอาแต่เงียบเพราะเขินสายตาของเฉิงอันที่มองตนอยู่ส่วนฮ่องเต้ที่นั่งเงียบมานานก็เริ่มพูดขึ้นบ้าง 

"เจ้าอยากรู้เช่นนั้นหรือ" 

"อืม" 

"อืมถ้าถามว่าข้ามาอยู่ในร่างนี้ได้ยังไงเรื่องมันก็ยาวนะแต่ข้าจะเล่าให้ฟังแล้วกันมันเริ่มจากความฝันของข้า ที่ข้ามักฝันถึงสถานที่แห่งนี้และได้เห็นร่างของคนที่ข้ารักนั้นนอนหลับอยู่บนเตียงและได้รู้ความคิดชั่วร้ายของชายผู้นี้ ข้ามิอยากให้ผู้ใดมาทำร้ายคนที่ข้ารัก ข้าก็ไม่รู้ว่าตัวเองทำให้ชายชั่วผู้นี้หลับได้เช่นไรแค่ข้าคิดว่าไม่อยากให้ร่างของคนรักโดนทำร้ายข้าก็หลุดมาที่นี่เสียแล้ว" 

"น่าเหลือเชื่อมาก แล้วจะทำไงกันต่อไปพวกคุณจะใช้ชีวิตกันยังไง"เฉิงอันถามขึ้นเพราะคนทั้งสองคงไม่มีทางทำอะไรเองได้อย่างแน่นอน 

"คุณช่วยพวกเราก่อนไม่ได้หรอครับคุณเฉิง"ร่างบางถามขึ้นด้วยสีหน้ากังวลเพราะเมื่อคิดคำนวณดูแล้วเขาและพี่เขยคงรอดในยุคนี้ได้ยากเสียแล้วเพราะสิ่งต่างๆนั้นมันช่างแปลกตาไปหมด 

"อืม งั้นเดี๋ยวถ้าออกจากโรงพยาบาลแล้วผมจะพาพวกคุณไปที่บ้านของเทียนแล้วกันเดี๋ยวผมจะให้เจสิก้าช่วยอีกแรง เธอเป็นสาวมั่นที่เก่งพอตัวเลยล่ะคงสอนอะไรพวกคุณได้มากกว่าผม"เฉิงอันพูดขึ้นเมื่อตัดสินใจที่จะช่วยคนทั้งสองที่หลงยุคมา 

"ขอบคุณครับคุณเฉิง"ร่างบางยิ้มออกมาอย่างดีใจจนไม่รู้ตัวเลยว่าตัวเองได้ทำให้ใจของชายสองคนที่ยืนมองนั้นใจสั่นไหวเพียงใด 

............................................................................................................. 

หลังจากวันนั้นก็ผ่านมาเกือบ2เดือนแล้วที่ร่างบางได้ออกจากโรงพยาบาลมาอยู่ที่บ้านของเทียนและในทุกวันเจสิก้าก็จะมาสอนเกี่ยวกับสิ่งๆให้ทั้งสองได้เรียนรู้รวมถึงเรียนรู้การบริหารบริษัทกับเอกสารที่เป็นของเทียนอีกด้วยซึ่งเรื่องนั้นไม่ใช่ปัญหาสำหรับฮ่องเต้เลยซักนิดแต่กับร่างบางนั้นไม่ใช่เพราะเขาถนัดเรื่องงานบ้านงานเรือนและการทำอาหารมากกว่า  

"พี่เหว่ย พี่เฉิงทานข้าวครับผมทำอาหารเรียบร้อยแล้ว"ร่างบางเดินเข้ามาตามร่างสูงทั้งสองที่ห้องทำงานที่กำลังหน้าเครียดอ่านเอกสารด้วยกันทั้งคู่ทำให้ร่างบางที่มาตามก็อดที่จะยิ้มให้กับความตั้งใจของทั้งสองคนไม่ได้ 

(หนูเอ้อร์ พาร์ท) 

อ่า สวัสดีข้าคือนายน้อยหนูเอ้อหลางเอง ข้าไม่คิดเลยว่าตัวเองจะยังไม่ตายเพราะตอนที่ตกน้ำและฟื้นขึ้นมาอีกครั้งในพื้นที่โล่งว่างพร้อมจอมากมายที่ทำให้ข้าเห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นหลังจากที่ข้านั้นสิ้นใจในน้ำ ข้าก็ได้รู้ว่าร่างของข้าถูกคนที่ชื่อเทียนนั้นยึดไปเสียแล้วแถมร่างกายของข้าก็ยังเป็นของผู้อื่นไปด้วยคนผู้นั้นมีชื่อว่าฟู่ฉ่า ฟู่เหิง  

งื้อ...ทั้งๆที่ข้าอุตส่าห์เก็บความบริสุทธิ์นั้นเพื่อชายที่ข้ารักเลยนะฮือๆ แต่แล้ววันหนึ่งข้ากลับได้เจอกับชายที่ชื่อเทียน บอกเลยว่าร่างจริงของชายที่ชื่อเทียนนั้นข้าเทียบมิได้เลยด้วยซ้ำทั้งน่ารักและเป็นการเองแบบสุดๆ ข้าจึงมิแปลกใจนักว่าทำไมชายทั้งสองคนจึงรักมั่นกับชายที่ชื่อเทียนนักนั่นทำให้ข้ารู้สึกอิจฉาเป็นอย่างมาก เพราะข้านั้นแอบรักพี่เขยมานานมากแล้วถ้าหากข้าเป็นหญิงข้าคงเป็นตัวเลือกของเขาได้แน่ 

แต่เมื่อข้าได้พูดคุยกับชายที่ชื่อเทียนข้าก็แทบอยากจะเปลี่ยนใจเลยล่ะเพราะว่าชายผู้นี้น่ะน่ารักมากๆเลยอย่างไรล่ะ เขาได้บอกความลับกับข้ามาด้วยว่าแท้จริงแล้วร่างที่พี่เขยอยู่และชายที่ชื่อเฉิงอันนั้นต่างก็คือดวงจิตของพี่เขยด้วยกันทั้งคู่เลยน่ะสิเป็นอะไรที่มหัศจรรย์ยิ่งนัก แต่ข้าจะเอาอะไรไปมัดใจชายทั้งสองคนนั้นได้เล่า 

ถึงข้าได้เข้ามาอยู่ในร่างของชายที่ชื่อเทียน เออต้องบอกว่า...ข้านั้นโดนเทียนผลักให้เข้าร่างนี้มากกว่าถึงจะถูกสิ แต่ทั้งพี่เขยและเฉิงอันก็มิได้มองว่าข้าคือหนูเอ้อร์หลางเสียหน่อย มันช่างน่าน้อยใจยิ่งนักข้าอยากให้คนที่ข้ารักมองข้าที่เป็นข้ามิใช่ผู้อื่นแต่ข้าคงได้แต่หวังลมๆแล้งๆล่ะนะเพราะชื่อที่พวกเขาเรียกข้าก็ยังคงเป็น.... 

"รอพี่สักครู่นะครับเทียน"เฉิงอัน 

"ขอฉันเคลียร์งานตรงนี้ก่อนนะเทียน"หลี่เหว่ย 

ก็นั่นแหละคือสิ่งที่ชายสองคนนั้นเรียกข้าทั้งที่ข้านั้นบอกไปเสียหลายรอบแล้วว่าให้เรียกชื่อของข้าแต่ทั้งสองก็กลับเมินเฉยต่อสิ่งที่ข้าขอ ข้ามิอยากอยู่ใกล้พวกเขาอีกแล้วข้ารู้สึกว่าตัวเองช่างไร้ค่ายิ่งนัก ข้าเดินออกมาจากห้องทำงานของพวกเขาและข้าก็ได้เจอท่านเจสที่ยืนรอข้าอยู่ที่ชั้นล่างพร้อมของในมือ 

"เหนื่อยไหมคะคุณหนูเอ้อร์หลาง ถ้าเหนื่อยก็ไปพักผ่อนหน่อยดีไหมคะ เจสจองไฟล์บินให้คุณแล้วและเจสจะไปเป็นเพื่อนคุณเอง" 

(ประเทศไทย จังหวัดกระบี่) 

หลังจากที่ท่านเจสนางชวนข้าให้มาพักผ่อนพร้อมกับครอบครัวของนาง ข้าก็ตัดสินใจได้ทันทีว่าข้าควรให้เวลากับตัวเองเสียทีมิใช่ใช้เวลาทั้งหมดกับคนที่มิเห็นข้าอยู่ในสายตาและตอนนี้ข้าก็กำลังเดินเล่นอยู่ในตลาดที่มีของกินน่าตาประหลาดมากมายมาวางขายและข้าก็ได้ตัดสินใจซื้อพวกมันมาทุกอย่างเช่นกันไม่ว่าจะเป็นส้มตำไก่ย่างข้าวเหนียว ผัดไท ลูกชิ้นปิ้ง หมูย่าง ไข่นกกระทาทอด ขนมครก ขนมเบื้อง บลาๆ 

"คุณเอ้อร์หลางซื้อมาเยอะแบบนี้จะทานหมดไหมคะเนี่ย"ท่านเจสที่มาเดินซื้อของเสร็จก็เดินเข้ามาถามข้าและถามข้าด้วยสีหน้าตื่นๆ 

"แหะๆผมเห็นว่ามันน่าทานผมจึงซื้อมาลองชิมดูครับ คุณเจสดูสิครับแม่ค้าเขาแถมของมาให้ผมมามากมายเชียว คุณเจสมาทานกับผมไหมครับ" 

"หึหึค่ะ มาค่ะเจสช่วยทาน อืม!ส้มตำรสชาติอร่อยมากค่ะเหมือนที่คุณเทียนเคยทำให้พวกดิฉันทานเลยค่ะ" 

"จริงหรอครับ คุณเทียนนี่เก่งรอบด้านจริงๆเลยนะครับเนี่ย มันก็สมควรแล้วที่ผมจะสู้เขามิได้" 

"อย่าพูดเช่นนั้นสิค่ะ คุณก็คือคุณทำไมต้องไปสนใจคำของผู้ชายสองคนนั้นด้วย ต่อจากนี้เราจะไม่พูดถึงเรื่องของชายสองคนนั้นอีกดีไหมคะ" 

"ครับคุณเจส" 

"ไปค่ะคุณเอ้อร์หลาง เราไปหาซื้อชุดเพื่อใส่ไปเที่ยวกันคืนนี้ดีกว่าค่ะคืนนี้เจสจะพาคุณไปรู้จักกับสิ่งที่เรียกว่าสถานบันเทิงค่ะ" 

"อ่อ ครับๆ" 

(ร้านคาเฟ่เบเกอร์รี่) 

ข้าได้เข้าไปสถานที่ที่เรียกว่าสถานบันเทิงแล้วแต่ข้ามิชอบนักเสียงมันดังเกินไปและเหมือนท่านเจสนางจะเห็นสีหน้าของข้าที่ไม่ดีเท่าไรนางจึงพาออกมาและพาข้ามายังร้านที่มีกลิ่นหอมฟุ้งไปทั่วร้านและสิ่งที่ข้าเห็นมันก็ช่างเหมือนกับสิ่งที่เทียนขายยิ่งนักสิ่งที่เรียกว่าเค้กข้าอยากชิมมานานแล้ว คุณเจสสั่งมาให้ข้า5ชิ้นเลยล่ะ 

"ทานดูค่ะคุณเอ้อร์หลางว่าอร่อยไหม" 

"ครับ อื้มอร่อย ขอบคุณครับคุณเจสว่าแต่จะไม่เป็นอะไรเหรอครับที่คุณมาดูแลผมแบบนี้แทนที่จะได้ไปเที่ยวกับครอบครัว"ข้าถามออกไปแต่นางกลับยิ้มให้ข้าและพูดด้วยเสียงที่ช่างอบอุ่นมาก 

"ไม่เป็นไรคะ สามีและลูกของดิฉันพวกเขาเข้าใจดีค่ะพรุ่งนี้ดิฉันค่อยไปเที่ยวกับพวกเขาก็ยังมิสายค่ะ" 

"ขอบคุณอีกครั้งครับ งั้นถ้าทานหมดแล้วเรากลับโรงแรมกันเลยแล้วกันครับนี่ก็ดึกมากแล้ว" 

"ค่ะ อ่อจริงสิค่ะ คุณเอ้อร์หลางจะกลับไปที่จีนอีกไหมคะพอดีวีซ่าของคุณเทียนที่ต่อเอาไว้หมดพอดีวันนี้พอดีเลยล่ะค่ะ"เมื่อข้าได้ยินเช่นนั้นก็ทำให้นึกขึ้นได้ว่าเทียนนั้นเป็นคนไทยนี่เช่นนั้นก็ต้องมีบ้านของตัวเองและข้าก็มิต้องกลับไปเจอคนใจร้ายอีกแล้ว 

(ประเทศจีน ) 

(3วันต่อมา) 

"คุณเหว่ยเห็นตัวเล็กไหมครับ ผมเคลียร์งานจนลืมสังเกตเลยล่ะครับเหมือนผมจะไม่ได้ยินเสียงของเขามา3 วันแล้วนะครับ" 

"อืม นั่นสินะ ฉันเองก็มัวแต่ทำงานกลับมาก็เจออาหารตั้งไว้อยู่แล้วพร้อมโน๊ตที่เขียนวางเอาไว้ทุกวันเหมือนเช่นเคยงั้นลองขึ้นไปเคาะห้องดูเถอะอาจจะหลับอยู่รึเปล่า"ทั้งสองที่ทำงานจนลืมร่างบางก็รีบเดินขึ้นไปบนห้องของร่างบางแต่เคาะเท่าไรอีกคนก็ไม่เปิดให้ ทำให้ร่างสูงทั้งสองลองบิดลูกบิดดูก็เจอกับห้องที่ว่างเปล่าแถมเสื้อผ้าในตู้ก็หายไปหมดเช่นกันทำให้ร่างสูงทั้งสองตกใจเป็นอย่างมาก 

"คุณเหว่ยรีบโทรหาตัวเล็กสิคุณ เดี๋ยวผมโทรหาเจสเอง"หลี่เหว่ยก็รีบกดโทรหาร่างบางทันทีแต่กลับได้ยินเพียงเสียงฝากข้อความทำให้หลี่เหว่ยนั้นโมโหเป็นอย่างมากที่ร่างบางนั้นหายไปโดยไม่บอกอะไรพวกเขาซักคำ 

"โทรหาเจสติดไหม ฉันโทรหาหลางเอ๋อร์ไม่ติด" 

"หึ ผมรู้ล่ะว่าตัวเล็กอยู่ไหน เจสคุณคิดจะพรากตัวเล็กไปจากผมงั้นหรอมันไม่ง่ายขนาดนั้นหรอกนะ"เฉิงอันยื่นหน้าจอให้หลี่เหว่ยดูว่าเจสและหนูเอ้อร์หลางนั้นอยู่ที่ไหน แต่เมื่อหลี่เหว่ยเห็นร่างบางในชุดเสื้อยืดคอวีสีชมพูกับกงเกงขาสั้นที่มีรอยขาดพร้อมผ้าใบสีขาวดำก็ทำให้หลี่เหว่ยนั้นควันออกหูทันทีเพราะในภาพนั้นต่างก็มีชายอื่นที่มองร่างบางอย่างไม่วางตาด้วยแววตาอยากจะกลืนกินร่างบางเข้าไปทั้งตัว 

"ที่นี่มันคือที่ไหน ฉันจะไปพาเขากลับมา" 

"ประเทศไทยครับ ผมไลน์บอกลูกน้องไปแล้วว่าให้มันจองไฟล์บินให้เรา2คนแล้วและเครื่องจะขึ้นตอน2 ทุ่มรีบไปจัดกระเป๋ากันเถอะครับ" 

"อืม"แล้วชายหนุ่มทั้งสองก็ต่างแยกย้ายไปจัดกระเป๋าของตัวเองเมื่อถึงเวลาทั้งสองก็ไปที่สนามบินและขึ้นเครื่องมายังทันทีเมื่อได้รับพิกัดที่แน่นอนของร่างบางแล้ว 

>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>> 

ความคิดเห็น