ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 34

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 221

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 05 เม.ย. 2564 16:05 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 34
แบบอักษร

บทที่ 34  

(พ.ศ. 2563 ประเทศจีน) 

"รีบตื่นขึ้นมาเถอะคนดีของพี่ นายนอนนานไปแล้วนะเทียน อย่าทิ้งพี่ไปไหนเลยนะเทียน พี่ขอโทษที่ทำตัวงี่เง่ากับนายแต่เพราะเสียงในหัวพี่ทำให้พี่เกือบเสียนายไปซะแล้ว เทียนตื่นมาเถอะนะ" 

เฉิงอันจับมือคู่เล็กอย่างห่วงหาแต่ชายหนุ่มที่นอนบนเตียงมากว่า3เดือนด้วยอาการโคม่าเพราะรถคว่ำและหมอลงความเห็นกันว่าชายหนุ่มนั้นอาจจะกลายเป็นเจ้าชายนิทราไปตลอดชีวิตแต่เฉิงอันนั้นกลับไม่ย่อท้อเลยซักนิดยังคงมาเฝ้าคนที่นอนไม่รู้เรื่องอย่างไม่ห่างพร้อมกับหลี่เหว่ยที่ตอนนี้กลายเป็นพันธมิตรกันไปแล้ว 

แต่ว่าหลี่เหว่ยที่เป็นพันธมิตรไม่ได้มาหาเทียนเพราะพิศสวาทอะไรทั้งนั้น เขามาเพราะต้องการอำนาจในธุรกิจของเทียนเพียงเท่านั้นและที่ผ่านมาเขาก็เพียงเล่นละครเท่านั้น แต่แล้วหลี่เหว่ยที่นั่งจ้องเทียนอย่างเอาเป็นเอาตายเพื่อรอให้เฉิงอันกลับไปเขาจะได้เอาลายนิ้วมือของเทียนมาประทับตราบนหนังสือมอบอำนาจอยู่ๆก็หมดสติจนเฉิงอันนั้นตกใจ 

'ข้าจะมิให้ความคิดชั่วร้ายของเจ้ามาทำร้ายเทียนของข้าเด็ดขาด จงหลับไปชั่วนิรันดิ์กาลซะเจ้าคนชั่วร้าย' 

เสียงทรงอำนาจที่ดังก้องขึ้นในห้วงฝันก็พลันมาแทนที่หลี่เหว่ยตัวจริงหลังจากที่ได้เฝ้ามองการกระทำและความคิดของชายผู้นี้มาซักระยะหนึ่งภายในหัวของชายคนนี้กลับมีแต่ความคิดชั่วร้ายทำให้ฮ่องเต้นั้นยอมไม่ได้จึงผลักจิตของหลี่เหว่ยให้หลับใหลอยู่ในหลุมดำมืด แต่เมื่อพระองค์ฟื้นคืนสติก็พบว่าตนนั้นมีผู้คนมาล้อมรอบตัวอย่างมากมายและเป็นคนที่พระองค์นั้นคุ้นเคยยิ่งนัก 

เพราะแต่ละคนล้วนเป็นพระสนมและฮองเฮาของพระองค์ทั้งสิ้น พระองค์แทบทึ้งหัวตัวเองเมื่อคิดว่า 'นี่มันรวมเหล่าภรรยาข้าเลยงั้นหรือ อ่า ความเจ้าชู้มันอยู่ในสายเลือดสินะ' แต่แล้วความคิดก็ต้องหยุดลงเมื่อ 

"คุณพี่ไหวไหมคะ เกิดอะไรขึ้นงั้นหรอคะคุณพี่ถึงได้หมดสติในห้องของเทียนได้ล่ะหรือว่าคิดอะไรชั่วร้ายจนพักผ่อนไม่เพียงพองั้นหรือคะ"เสียงหวานของหญิงสาววัย35 ปีเอ่ยถามผู้เป็นสามีที่มีแต่ความโลภบังตาอย่างเหน็บแหนม แต่ชายหนุ่มกลับมิได้ตอบสิ่งใดกลับไปจนทำให้ภรรยาที่อยู่กินด้วยกันมาเกือบ10ปีนั้นมีความฉงนในท่าทีของสามีเป็นอย่างมาก 

แต่สิ่งที่น่าตกใจกว่าคงเป็นการที่สามีของเธอดึงสายน้ำเกลือทิ้งแล้วลงจากเตียงเดินไปยังประตู เธอและเหล่าภรรยาคนอื่นที่ยืนอึ้งก็ไม่ทันที่จะได้เรียกสามีของพวกเธอเอาไว้ ทำให้พวกเธอได้แต่วิ่งตามสามีของตนไปในทิศทางที่พวกเธอคุ้นเคยดีว่ามันเป็นห้องพักพิเศษของใครคนหนึ่งที่นอนเป็นเจ้าชายนิทราอยู่ในห้องนั้น 

เมื่อมาถึงห้องพักพิเศษของร่างเทียน ฮ่องเต้ก็รีบวิ่งเข้ามาจับมือของร่างบางบนเตียงพร้อมจูบหน้าผากของร่างบางอย่างโหยหาแม้จะเป็นร่างเปล่าที่ไร้วิญญาณเพราะพระองค์นั้นรู้ดีว่าร่างที่หลับใหลนี้ได้กลับไปหาคนรักของตนแล้วแต่พระองค์ก็มิได้สนเรื่องนั้นเลยซักนิดยังคงจับมือร่างบางอย่างคิดถึงท่ามกลางสายตาตกใจของเหล่าภรรยาที่ได้เห็นการกระทำของสามี 

 

"ในที่สุดข้าก็ได้สัมผัสเจ้าเสียทีเว่ยเทียน แม้ว่าเจ้าจะไม่ได้อยู่ในร่างนี้แล้วแต่ก็ขอให้ข้าได้อยู่ใกล้ร่างของเจ้าเถอะนะเว่ยเทียน" 

"....."แต่อยู่ๆคนที่นอนหลับกลับลืมตาขึ้นมามองคนที่จับมือของตัวเองเอาไว้ด้วยแววตางงงวยว่าพี่เขยของตัวเองทำไมมานั่งจับมือของตัวเองได้กัน ไม่ใช่ว่าอีกคนนั้นอยู่ในอดีตหรอกหรือ ถึงแม้ว่าคนที่พึ่งตื่นจะงงๆแต่เขาก็รู้ตัวอยู่แล้วว่าตัวเองนั้นมาอยู่ในร่างของคนที่ชื่อเทียนเพราะในตอนที่หลับไปนั้นเขาได้เห็นแล้วว่าหลังจากที่ตัวเองเกิดอะไรขึ้นบ้างและเมื่อตื่นขึ้นมาเขาก็ได้รับรู้ความทรงจำทั้งหมดของคนที่ชื่อเทียนเช่นกันและยังไม่ทันที่ร่างบางจะได้คุยกับพี่เขยตนเสียงของใครบางคนก็ดังขึ้น 

"เทียน!! คุณตื่นแล้วขอบคุณสวรรค์ ขอบคุณที่คุณกลับมา"เฉิงอันที่เพิ่งกลับมาจากการซื้อของเมื่อได้เห็นคนที่หลับมานานตื่นแล้วก็วิ่งเข้าไปจับหน้าของคนที่พึ่งตื่นและพร่ำพูดออกมาอย่างดีใจ ส่วนฮ่องเต้ที่เห็นว่าอีกคนตื่นแล้วก็ได้แต่หน้าสลดลงและเดินหลบออกมาจนคนที่นอนอยู่นั้นได้แต่ยกมือที่กำลังจะเรียกค้างเอาไว้ เหล่าภรรยาของร่างสูงเองที่หายอึ้งไปแล้วนั้นก็เดินตามสามีของพวกเธอกลับไปเช่นกัน 

"เดี๋ยวผมเรียกหมอให้นะคุณยังเจ็บตรงไหนอยู่ไหม"เฉิงอันถามขึ้นอย่างห่วงๆ 

"ไม่แล้ว ว่าแต่เจ้...เอ้ยคุณคือใครกัน"แม้ว่าร่างบางจะรู้ว่าคนตรงหน้าคือใครแต่ร่างบางก็อยากจะรู้จากปากของคนตรงหน้ามากกว่า 

"..............."เมื่อได้ยินคำพูดของร่างบนเตียงเฉิงอันที่กำลังกดปุ่มเรียกหมอก็นิ่งค้างทันทีเหมือนว่าสิ่งที่เฝ้ารอมานานนั้นพังทลายลงต่อหน้าต่อตาจนเสียงของร่างบางนั้นเรียกสติของเฉิงอันกลับมา 

"คุณ! คุณผมถามก็ตอบสิ!" 

"ฉันคือคนรักของนายไงเทียน"เฉิงอันตอบด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบาเกือบกลายเป็นเสียงกระซิบ คนที่อยู่บนเตียงก็ได้แต่พยักหน้างึกงักก่อนจะนอนนิ่งๆให้หมอตรวจอาการในเวลาต่อมา 

"คนรักของผมเป็นอย่างไรบ้างครับหมอ" 

"อืม ทุกอย่างปกติดีมากแต่เหมือนว่าสมองของคนไข้จะได้รับการกระทบกระเทือนอย่างแรงจึงทำให้ความทรงจำนั้นหายไปทั้งหมดและกลายเป็นคนความจำเสื่อม ยังไงถ้าให้เขาได้อยู่ในที่คุ้นเคยอาจจะทำให้เขาจำได้ยังก็ค่อยเป็นค่อยไปนะครับ" 

"........"เฉิงอันที่ได้รับคำตอบจากหมอก็แทบทรุดลงกับพื้นแต่ดีที่มีพี่สาวของตัวเองนั้นช่วยพยุงเอาไว้ส่วนคนที่ถูกตรวจเสร็จก็เอาแต่นั่งเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างก่อนจะหันมาพูดในสิ่งที่เฉิงอันและเหม่ยหลินนั้นก็งงไปตามๆกัน 

"ข้..เออ...ผมอยากพบพี่เขยของคุณจะได้ไหมครับ"ร่างบางที่เกือบหลุดพูดคำพูดที่เคยชินออกมาก็ได้แต่ฮึดฮัดโมโหตัวเองจนไม่ได้สังเกตท่าทีแปลกใจของคนยืนมองเลยซักนิด 

เวลาผ่านไปจนช่วงเย็นร่างบางที่นอนเบื่อๆก็ได้แต่นอนพลิกไปมาจนเมื่อเสียงประตูดังขึ้นร่างบางก็แกล้งหลับทันทีเมื่อหางตาเห็นว่าเป็นพี่เขยของตัวเองกำลังเดินเข้ามา 

"เจ้าหลับอยู่เช่นนั้นหรือเทียนเอ๋อร์ อืม ข้ามาอยู่ที่ไหนกันนะข้ารู้สึกไม่ชินเลยซักนิด รู้ตัวอีกทีข้าก็กลับไปยังที่ที่ข้าจากมามิได้แล้ว"ร่างสูงที่เห็นว่าร่างบางหลับอยู่ก็เริ่มบ่นออกมาให้ร่างบางที่หลับ?ได้ฟัง 

"คึคึ ข้าก็ไม่ชินขอรับและกลับไปไม่ได้เช่นกัน"ร่างที่หลับอยู่ก็พูดขึ้นทำให้คนที่นั่งข้างเตียงคนป่วยตกใจจนแทบหล่นเก้าอี้ที่นั่งอยู่ 

"เดี๋ยวนะเจ้ามิใช่เว่ยเทียน เจ้าเป็นผู้ใด!" 

"อือหึ ข้ามิใช่คนที่ท่านแอบรักหรอก ข้าคือหนูเอ้อร์หลางเองขอรับพี่เขย ไม่คิดว่าข้าจะได้มาเจอท่านในสภาพเช่นนี้ ข้าต้องขออภัยด้วยที่มาอยู่ในร่างของคนที่ท่านแอบรักนะขอรับ แต่ว่าร่างข้าถูกผู้ที่ชื่อเทียนยึดไปแล้วแถมดูแล้วจะมีความสุขมากเสียด้วย" 

ถึงคำพูดจะดูเศร้าเพียงใดแต่ความเศร้านั้นกลับไปไม่ถึงดวงตาของคนพูดที่กำลังดีใจที่ได้เจอคนที่ตนนั้นแอบรักมานาน ใช่แล้วหนูเอ้อร์หลางนั้นแอบรักพี่เขยของตนมานานมากแล้วและก่อนที่เขาจะตาย เขาก็กำลังเดินทางหามาคนที่ตนแอบรักนั่นเอง 

"อืม เอาเถอะอย่างน้อยข้าก็ยังได้อยู่ใกล้ร่างของคนที่ข้ารักอยู่ดี"เมื่อฮ่องเต้พูดออกมาเช่นนี้ร่างบางบนเตียงก็หน้าซึมลงทันทีก่อนจะพูดตัดพ้อคนที่นั่งข้างตัวเองออกมา 

"ท่านนี่ยังใจร้ายใจดำมิเปลี่ยนไปเลยชิส์"ฮ่องเต้ได้ยินเช่นนั้นก็ได้แต่มองหน้าร่างบางบนเตียงที่ทำหน้างอนพระองค์อยู่ ก็ทำให้พระองค์ขำออกมาอย่างห้ามไม่ได้ 

"หึหึ เจ้าทำหน้าอะไรของเจ้ากันเด็กน้อยช่างตลกเสียจริง อย่าได้เอาใบหน้าของเทียนเอ๋อร์มาทำอะไรตลกๆเช่นนี้อีกข้ารับมิได้ หึหึ" 

"ฮ่องเต้ผู้ไร้ใจที่มองเห็นแต่ผลประโยชน์คนนั้นสามารถรักใครเป็นแล้วหรือพ่ะย่ะค่ะแล้วอีกอย่างข้ามิใช่เด็กแล้วนะพ่ะย่ะค่ะ" 

"ช่างจิกกัดเก่งเหลือเกินนะ ข้าก็เป็นบุรุษผู้หนึ่งที่มีหัวใจและรักเป็นเช่นกันเมื่อได้เจอผู้ที่รัก ข้าก็ย่อมรักและมอบหัวใจให้อยู่แล้วสิ" 

"งั้นฝ่าบาทมอบหัวใจของพระองค์ให้กระหม่อมบ้างได้หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ"ร่างบางพูดขึ้นพร้อมรอยยิ้มพิมพ์ใจที่ทำให้ฮ่องเต้นั้นรู้สึกว่าหัวใจของตนนั้นเต้นโครมครามขึ้นมา 

"อืมไหนๆก็กลับไปไม่ได้แล้ว เช่นนั้นเจ้าก็ลองทำให้หัวใจของข้าหวั่นไหวดูสิ" 

"เรื่องนั้นมิใช่เรื่องยากเลยพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมมีอาวุธที่เป็นใบหน้าของคนที่พระองค์รักเสียอย่างหึหึ อีกไม่นานกระหม่อมจะทำให้พระองค์รักกระหม่อมที่กระหม่อมเป็นกระหม่อมให้ได้เลยพ่ะย่ะค่ะ" 

"หึหึ ฝันมากไปนะเจ้าอย่าได้ลืมว่ามีชายอีกคนที่รักร่างนี้มากอยู่เช่นกัน" 

"หึ เรื่องนั้นมิใช่ปัญหาข้าจะรวบสองเลยดีหรือไม่ล่ะขอรับ พอดีข้าได้เจอเจ้าของร่างก่อนที่จะมาเข้าร่างนี้ เขาบอกข้ามาว่าถ้ามีปัญหามากก็รวบสองไปเลยนะขอรับเพราะพระองค์และชายคนนั้นยังไงก็ไม่ต่างกัน" 

"หึ ไม่อยู่ตรงนี้แต่ก็ยังเอาความคิดประหลาดมาใส่หัวของผู้อื่นได้อีกรึ ช่างน่าฟาดก้นเสียจริง"ฮ่องเต้ที่ได้ยินร่างบางพูดเช่นนั้นก็ขำออกมาและแขวะคนที่อยู่ในอดีตเบาๆ 

"คึคึ ชายผู้นั้นน่ารักมากเลยล่ะขอรับ เขาทำให้ซื่อข่ายกลัวได้ด้วย เขาสุดยอดไปเลยอืมข้าชักจะหลงรักผู้ที่ชื่อเทียนเสียแล้วสิขอรับ"ร่างบางพูดขึ้นด้วยรอยยิ้มแต่ก็ถูกอีกคนขัดเอาไว้ 

"เฮ้ๆ เมื่อครู่เจ้ายังบอกรักข้าอยู่เลยเจ้าอย่าได้เอาร่างกายนี้ไปบอกรักผู้อื่นมั่วๆสิ" 

"นั่นมันก็เรื่องของข้านะขอรับตอนนี้พระองค์ไม่ใช่ฮ่องเต้อีกต่อไปแล้วอย่าได้มาขู่ข้าน้อยหน่อยเลย ข้าน้อยมิกลัวหรอกนะขอรับ อ่าอีกเดี๋ยวเฉิงอันก็จะมาแล้วข้าคงต้องเปลี่ยนคำพูดเสียใหม่ พระองค์ก็ด้วยอย่าได้หลุดเชียว"ร่างบางพูดขึ้นด้วยท่าทางที่เปลี่ยนไปทำให้ฮ่องเต้ได้แต่ฮึดฮัดอย่างขัดใจที่ทำอะไรร่างบางตรงหน้าของพระองค์ไม่ได้จึงได้แต่ตอบรับคำออกไปง่ายๆ 

"อืม" 

แกร๊ก... 

บทสนทนาจบลงเพียงเท่านั้นเมื่อเสียงประตูนั้นถูกเปิดออกและผู้ที่เดินเข้ามานั้นก็คือคนที่พวกเขาพูดถึงเมื่อครู่นี้เอง เฉิงอันที่เห็นพี่เขยตัวเองนั่งหลังเหยียดตรงอย่างมีอำนาจแปลกๆกำลังนั่งคุยกับร่างบางราวกับสนิทสนมกันมานานก็ทำให้เฉิงอันนั้นงงเป็นอย่างมากและอดที่จะถามออกไปไม่ได้ 

"พี่เขยมาทำอะไรที่นี่ครับ พี่สาวผมกำลังถามหาอยู่นะครับ"เฉิงอันพูดขึ้น ร่างสูงที่นั่งอยู่ก็รู้สึกว่าชายผู้นี้ไม่เหมือนกับฟู่เหิงเลยซักนิดถึงแม้หน้าตาจะใช่ก็ตามจะบอกว่าเหมือนพระองค์ยังจะเชื่อได้มากกว่า 

"ฉันมาคุยกับเทียนก็ผิดงั้นเหรอ เทียนพึ่งจะบอกกับฉันอยู่ว่าถ้ามีปัญหามากจะคบทั้งฉันและนายไปเลยใช่ไหมเทียน"เมื่อร่างบางที่นั่งอยู่บนเตียงพอได้ยินเช่นก็หันมาค้อมขวับใส่อีกคนทันทีพร้อมอยากจะทึ้งหัวตัวเองเมื่ออีกคนนั้นแข็งค้างเหมือนถูกฟรีซไปแล้ว 

"เออ...คือผมแค่พูดประชดครับอย่าไปใส่ใจคำพูดคนแก่เลยนะครับเฉิงอันคนอะไรชอบพูด เลอะเทอะ"พูดไปร่างบางก็อดที่จะค้อนอีกคนเพิ่มไปด้วยไม่ได้ 

"หึ เอาล่ะฉันคงต้องกลับห้องก่อนแล้วจะมาเล่นด้วยใหม่นะเด็กน้อย"ฮ่องเต้ที่ว่าแบบนั้นก็ขยี้หัวอดีตน้องชายของสนมตนไปหนึ่งทีก่อนจะเดินผ่านเฉิงอันออกไป 

"ชิ่วๆ รีบไปเลยตาแก่"เฉิงอันที่มองทุกการกระทำของร่างบางก็รู้สึกไม่คุ้นเลยซักนิดจนอีกคนออกไปแล้วเฉิงอันก็มานั่งข้างเตียงแทน 

"พี่เหม่ยหลินกำลังพาเด็กๆมาเยี่ยมนะ" 

"เด็กๆ?เออ..."ร่างบางที่ได้ยินว่าเด็กๆก็เริ่มทำหน้างงเพราะไม่รู้จริงๆเฉิงอันจึงเล่าเรื่องเด็กๆที่ว่าให้ฟัง หนูเอ้อร์ก็พยักหน้าทันที จึงได้รู้ว่าเจ้าของร่างคนเก่านั้นได้รับเลี้ยงเด็กเอาไว้แต่เมื่อเจอญาติของเด็กก็เลยคืนเด็กให้กับญาติตัวจริงก่อนที่จะประสบอุบัติเหตุ 

"น่าเสียดายที่พี่อิงหลินไม่อยู่แล้ว"เมื่อได้ยินชื่อของคนที่ร่างบางเคยเห็นในความทรงจำร่างบางก็รีบขอดูรูปของคนที่หน้าเหมือนพี่หญิงของตัวเองทันที 

"อิงหลินคือใครครับผมขอดูภาพของเธอได้ไหม"เมื่อร่างบางได้เห็นรูปภาพในมือถือน้ำตาก็ไหลออกมาทันทีเพราะคนในรูปเหมือนพี่สาวที่แสนดีที่จากไปของร่างบางนั้นเอง 

"พี่ ฮือๆ พี่ ฮึก ฮือๆ" 

"เป็นอะไรไปเทียนอย่าร้องนะเงียบซะนะ จำอะไรขึ้นมาได้งั้นหรอบอกผมสิ"เฉิงอันที่เห็นร่างบางร้องก็รีบดึงร่างบางบนเตียงเข้ามากอดปลอบทันทีแต่แทนที่เสียงจะเงียบลงเสียงร้องกลับดังมากขึ้นจนผู้มาใหม่ต้องรีบวิ่งเข้ามาดู 

"เกิดอะไรขึ้นอาเฉิงทำไม อาเทียนถึงได้ร้องไห้หนักแบบนี้แกรังแกอะไรอีหืม"แม่ของเฉิงอันที่อุ้มหลานแฝดมาพร้อมสามีก็ถามขึ้นด้วยเสียงดุๆจนเฉิงอันต้องหันมาอธิบายกับแม่ของตัวเอง 

"ผมเปล่าทำอะไรนะม๊าแต่พอเทียนเห็นรูปของพี่อิงหลินก็ปล่อยโฮเลยน่ะสิครับ ผมก็ไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น" 

"หืม หรือว่าจะจำอะไรได้ขึ้นมาบ้างรึเปล่าเพราะเทียนน่ะรักอิงหลินมากเลยนะคงสะเทือนใจรึเปล่า"เหม่ยหลินพูดขึ้นเมื่อเสียงของร่างบางนั้นเงียบไปแล้วเมื่อเฉิงอันลองดันร่างบางออกมาดูปรากฏว่าร่างบางนั้นหลับไปแล้ว เฉิงอันจึงประคองร่างบางให้นอนบนเตียงดีๆพร้อมเกลี่ยผมที่ยาวออกจากหน้าของเทียน 

"คงเป็นแบบนั้นครับพี่เหม่ยหลิน แล้วพี่ได้เจอพี่เขยรึยังครับก่อนหน้านี้ผมเจอพี่เขยมานั่งคุยกับเทียนที่ห้องดูแล้วทั้งสองคนสนิทกันมากเลยนะครับ" 

"หึงรึไงล่ะแก ดู ทำหน้าเข้า"เหม่ยหลินเอ่ยแซวน้องชายตัวเองเมื่อเห็นสีหน้าไม่พอใจของน้องชาย 

"มันก็ต้องหึงไหมล่ะพี่เมื่อก่อนเทียนเคยสนิทกับพี่เขยเสียที่ไหนกัน" 

"หึ ลื้อมันไม่ได้เรื่องอาเฉิง ถ้าลื้อไม่พูดทำร้ายจิตใจอีป่านนี้อั๊วกับม๊าของลื้อคงได้ลูกสะใภ้ที่ทั้งเก่งและแสนดีไปแล้ว" 

"อั๊วผิดไปแล้วอาป๊า อั๊วกำลังง้ออาเทียนอยู่นี่ไงแต่ดูเหมือนว่าอาเทียนของป๊าม๊าจะความจำเสื่อมไปหมดแล้วด้วยอั๊วมืดแปดด้านหมดแล้ว"เฉิงอันพูดขึ้นอย่างท้อและหันไปมองร่างบางที่ยังคงหลับอยู่ 

ติ๊ง! 

เสียงข้อความที่เข้ามาทำให้เหม่ยหลินต้องยกมือถือขึ้นมาดูก็เห็นว่าเป็นข้อความจากน้องสาวของตัวเองที่เป็นหนึ่งในภรรยาของสามีเธอส่งมาบอกว่าสามีของเธอเรียกรวมตัวภรรยาทั้งหมด เธอจึงเดินออกจากห้องพักของเทียนมาเลยและตรงไปยังห้องพักของสามีเธอ 

(ห้องพักพิเศษหลี่เหว่ย) 

เมื่อมาถึงเธอก็เห็นบรรดาภรรยาของสามีเต็มห้องไปหมดและมีสามีของเธอนั่งอยู่บนเตียงด้วยสีหน้าเรียบนิ่งจนเธอยังนึกแปลกใจกับความเปลี่ยนแปลงนี้ของสามีของเธอและคนที่นั่งเงียบมานานเมื่อเห็นบรรดาภรรยามาครบแล้วแม้จะขาดไปอีกหนึ่งคนแต่นั่นกลับไม่ใช่ปัญหาเพราะจากความทรงจำ ฮ่องเต้หนุ่มก็รู้แล้วว่าอีกคนนั้นอยู่ต่างประเทศมานานแล้วพระองค์จึงเริ่มเอ่ยขึ้นด้วยเสียงที่ทรงอำนาจ 

"เอาล่ะคงมากันครบแล้วสินะ เรื่องที่ฉันจะพูดกับพวกเธอก็คือฉันจะขอเลิกกับพวกเธอทุกคน ส่วนคุณผมจะส่งใบหย่าให้อีกครั้งนะเหม่ยหลิน สิ่งที่ฉันจะพูดก็มีเพียงเท่านี้แยกย้ายได้ส่วนเงินฉันต้องให้พวกเธอไหม อ่อคงไม่ต้องใช่ไหมเพราะบ้านแต่ละคนก็รวยทั้งนั้นเลยนี่แถมแต่ละคนก็มีคนรักของตัวเองทั้งนั้นแล้วด้วยนี่งั้นก็จบนะ ส่วนเธอเหม่ยหลินฉันจะโอนเงินให้100ล้าน ฉันรู้ว่าเธอเองก็มีคนรักอยู่แล้วเช่นกันขอโทษที่ฉันเหนี่ยวรั้งเธอเอาไว้นะ" 

คนที่เงียบมานานพูดขึ้นด้วยประโยคยาวๆจนจบทั้งห้องก็ตกอยู่ในความเงียบอีกครั้งเพราะบรรดาภรรยาต่างคิดว่าสามีที่ไม่เคยสนใจพวกเธอจะมารู้ความเป็นไปของพวกเธอด้วยหรือ จนเหม่ยหลินที่ได้สติก็เอ่ยพูดกับสามีของตัวเอง 

"คุณสบายดีใช่ไหมหลี่เหว่ย ตอนหมดสติหัวคุณกระแทกหรือหมอให้ยาผิดรึเปล่าคุณถึงได้เปลี่ยนไปแบบนี้"เหม่ยหลินถามขึ้นเมื่อเห็นว่าสามีของเธอนั้นดูแปลกไป 

"ผมสบายดีหลิน คุณอย่าได้ห่วงไปเลยที่ผมทำแบบนี้เพราะตอนนี้ผมอยากจะจริงจังกับเทียนคนเดียวเท่านั้นส่วนธุรกิจเราก็ยังคงร่วมหุ้นกันเหมือนเดิมคุณโอเครึเปล่า" 

"ค่ะ ถ้างั้นฉันขอตัวแล้วกันนะคะ" 

"อืม"หลังจากเหม่ยหลินและสาวๆออกไปหมดแล้วฮ่องเต้วัย50ปีที่ได้กลับมาใช้ชีวิตในวัย36ปีในโลกใหม่ก็นั่งงงกับสิ่งที่เรียกว่ามือถืออยู่นานและเอ่ยบ่นออกมา 

"มันใช้ยังไงล่ะ ข้าจะให้ผู้ใดสอนได้บ้าง เฮ้อ...ป่านนี้หลี่กงกงจะเป็นเช่นไรบ้างนะคงไม่ร้องไห้จนน้ำท่วมวังของข้าหรอกกระมั้ง"เมื่อทุกอย่างตกอยู่ในความเงียบฮ่องเต้หนุ่มก็นั่งคิดไปเรื่อยเปื่อยจนหมอเข้ามาตรวจอีกครั้งพร้อมให้กลับบ้านได้พระองค์ก็เปลี่ยนชุดและเดินไปยังห้องพักของร่างบางเมื่อมาถึงก็เจอว่าร่างบางนั้นกำลังนั่งเล่นกับเด็กตัวเล็กอยู่ 

"ไงครับหนูน้อย น่ารักจริงๆเลยนะถึงว่าทำไมพี่เทียนกับพี่หญิงจึงรักพวกหนูขนาดนี้ งื้อ ตัวนุ่มจังเลย"ภาพรอยยิ้มเบื้องหน้าที่พระองค์ได้เห็นก็ทำให้พระองค์นั้นยกยิ้มมุมปากก่อนจะเอ่ยแหย่อีกคนให้รู้ว่าตนนั้นมาแล้ว 

"เบาๆหน่อยดีหรือไม่ นายคงไม่คิดจะฟัดเด็กคนนี้จนช้ำหรอกใช่หรือไม่หนูเอ้อร์" 

"พี่เขย! ท่านดูสิเด็กน้อยคนนี้น่ารักหรือไม่ เนี่ยลูกชายของพี่เทียนล่ะฝาแฝดด้วยนะอีกคนหลับอยู่"ฮ่องเต้ที่เดินเข้ามาข้างเตียงก็มองเด็กน้อยในอ้อมกอดของร่างบาง พระองค์ก็ขมวดคิ้วทันทีเพราะเด็กทั้งสองคนนั้นหน้าตาเหมือนเจ้าแฝดลูกชายของเว่ยเทียนจริงๆเสียด้วยพระองค์จึงเอ่ยถามร่างบาง 

"ลูกแท้ๆของเทียนงั้นหรือ"ร่างสูงที่ถามร่างบางออกไปนั้นก็ลุ้นกับคำตอบที่ร่างบางจะเอ่ยออกมา 

"ไม่ใช่ครับ เด็กสองคนนี้เป็นลูกของน้องสาวพี่เหม่ยหลินครับ พี่เทียนเจอเข้าตอนที่เธออยู่ในโรงพยาบาลตอนที่เธอเสียพี่เทียนเลยรับเด็กสองคนนี้มาเลี้ยงดู" 

"อืม แล้วนี่นายทานอะไรรึยังเด็กน้อย"ร่างสูงที่พอใจกับคำตอบแล้วก็ถามร่างบางที่ยังคงนั่งแหย่เด็กน้อยต่อไป 

"ยังครับ พยาบาลบอกผมว่าอาหารเย็นจะมาตอนช่วง6โมงเย็นครับแล้วพี่เขยกลับได้แล้วหรอครับ แล้วพี่เขยจะทำเช่นไรต่อไปครับหลายอย่างมันดูช่างยากที่จะเรียนรู้อย่างเช่นเจ้าเครื่องที่อยู่ในมือของพี่อ่ะ" 

"อ่า ข้...ฉันเองก็กำลังปวดหัวกับเจ้าสิ่งนี้เช่นกัน หึหึ"ฮ่องเต้ที่จะหลุดพูดคำว่าข้าออกมาก็รีบเปลี่ยนคำพูดทันทีก่อนที่ทั้งสองจะหัวเราะออกมาเพราะพวกเขานั้นกังวลเรื่องเดียวกันนั่นเอง 

"คิคิ ผมดูจากความทรงจำของพี่เทียนแล้วแต่ผมก็ยังรู้สึกงงๆอยู่ดีล่ะครับแบบนี้เราจะอยู่ที่นี่ด้วยกันรอดรึเปล่าพี่เขย"ร่างบางหัวเราะออกมาก่อนจะมีสีหน้ากังวลขึ้นมา 

"มาแล้วก็ต้องอยู่ให้รอดล่ะนะ นายก็ยังมีชายคนนั้นช่วยสอนได้ไม่ใช่หรือ"ฮ่องเต้เอ่ยขึ้นอีกครั้งเพราะไม่อยากเห็นใบหน้าของเทียนนั้นมีสีหน้ากังวล 

"ก็จริงครับ แต่พี่คิดว่ามันจะแปลกไหมครับ แค่ความจำเสื่อมแต่กลับจำสิ่งอื่นด้วยไม่ได้เลย" 

"ไม่หรอก หากนายทำได้ก็เอามาสอนฉันบ้างล่ะ" 

"ครับ" 

"แบบนี้นี่เองนายไม่ใช่เทียนของฉันสินะและคุณก็ไม่ใช่พี่เขยของผม"เฉิงอันที่แอบฟังบทสนทนาของทั้งสองมานานก็เผยตัวออกมา 

"เฉิงอัน!!" 

>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>> 

ตาฮ่องของเราข้ามยุคมาแล้วจ้า สปอยเลยว่า 3P แน่นอน มาดูน้องหนูของเรากันค่ะว่าจะอ่อยขนาดไหนและจะสามารถทำให้ทั้งสองคนเปลี่ยนใจได้ไหมบอกเลยว่าน้องหนูมีครูดี คงเดากันถูกนะจ๊ะว่าใครคือครู ติดตามตอนต่อไปจ้า กะจะตัดจบบทนี้เลยแต่มันยาวไปค่ะเราเลยตัดและเพิ่มเข้าไปอีกไม่แน่ใจว่าจะบทหรือสองบทฝากติดตามกันด้วยน้า 

ความคิดเห็น