ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 29

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 263

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 05 เม.ย. 2564 13:27 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 29
แบบอักษร

บทที่ 29 

(เทียน พาร์ท) 

"พวกเจ้าจะกอดกันอีกนานหรือไม่!! เว่ยเทียนลุกขึ้นบัดเดี๋ยวนี้ไม่เช่นนั้นข้าจะจับเจ้าเด็กที่เจ้ากอดอยู่โยนออกนอกร้าน!!"เอาแล้วองค์ลงแล้วครับ น่ากลัวเป็นบ้าเลยครับ นี่ฟู่เหิงเขาหึงผมหรอเนี่ยเดี๋ยวนี้หึงโหดแหะ แล้วจะรออะไรล่ะครับผมกับพี่อิงหลินก็เด้งตัวออกจากกันแทบไม่ทันเลยสิครับ แล้วผมก็ถูกฟู่เหิงจับอุ้มพาดบ่าออกมานอกร้าน พี่อิงหลินกับพี่ซีหลานก็วิ่งตามออกมาด้วย 

"ท่านพี่ข้ายังไม่ได้คุยกับน้องเลยนะขอรับ ข้าไม่กลับท่านพี่ปล่อยข้านะขอรับพี่ซีหลาน พี่อิงหลินช่วยเทียนด้วย"ผมร้องขอให้พี่ๆเขาช่วยแต่พี่อิงหลินและพี่ซีหลานกลับเดินถอยหลังแล้วโบกมือให้ผมพร้อมกับประโยคที่ผมฟังแล้วซึ้งน้ำตาแทบไหลเลยครับ 

"กลับไปเคลียร์กับสามีของเจ้าก่อนนะเทียนเอ๋อร์แล้วค่อยมาคุยเล่นกับพวกพี่ที่ร้านวันหลังวันนี้พี่ต้องพาเสี่ยวคุนไปซื้อของพอดีเลย โชคดีนะ" 

"ขอให้ลุกจากเตียงให้ไหวนะเทียนพี่เป็นกำลังใจให้" 

แล้วก็นั่นแหละคำบอกลาของพี่ทั้งสองคนของผมแล้วผมที่กลับมาถึงจวนก็ถูกเหวี่ยงลงเตียงเลยล่ะครับแถมตอนนี้ร่างกายผมเสื้อผ้าก็หลุดลุ่ยไม่มีชิ้นดีแล้วด้วยแต่อยู่ๆฟู่เหิงก็หยุดมือลงกลางคันแล้วดึงผมเข้าไปกอด ผมนี่ถึงกับงงเลยทีเดียวแต่พอเจอคำถามของฟู่เหิงผมก็ถึงกับไปไม่เป็นเช่นกัน 

"เทียนเอ๋อร์เจ้ามาจากที่ใดกัน ตอนเจ้าตายเจ้าไปอยู่ที่ใดมาแล้วชายที่หน้าเหมือนข้าเจ้ามีความสัมพันธ์กับชายคนนั้นใช่หรือไม่ " 

"........."ผมไม่ได้ตอบอะไรเพราะกำลังช็อคที่ฟู่เหิงรู้ได้ไงว่าผมเคยมีอะไรกับเฉิงอัน แล้วแบบนี้ผมจะโดนฟู่เหิงรังเกียจไหมเพราะเขาเอาแต่มองผมด้วยสายตาเรียบเฉยมันน่ากลัวจนทำให้ใจผมกระตุกมากขึ้นเมื่อฟู่เหิงกำลังจะเดินออกจากห้อง 

"ท่านพี่ ข้าขอโทษที่ทำผิดต่อท่านโดยการไปมีคนอื่น ข้าไม่ขอแก้ตัวเพราะข้าคิดถึงท่านและคิดว่าเขาคือท่านที่กลับชาติมาเกิดแต่สุดท้ายข้าก็ได้รู้ว่าเขาไม่ใช่ท่าน ท่านพี่ข้าขอโทษ"ผมกลัว กลัวว่าฟู่เหิงเขาจะทิ้งผมไปจริงๆแต่อาจจะเป็นผมที่คิดมากไปเองเพราะเพียงแค่ผมร้องไห้ฟู่เหิงก็เดินกลับมาและดึงผมเข้าไปกอด 

"เทียนเอ๋อร์ ข้าขอโทษเจ้าอย่าได้ร้องไห้ไปเลยข้าก็แค่หึงเจ้าเพียงเท่านั้น" 

"แล้วท่านพี่รู้ได้อย่างไรหรือขอรับว่าข้า เออ....."หน้าบางมากครับตอนนี้ เหมือนตัวเองมีชะนักติดหลังเอาไว้เลยล่ะครับ ผมไม่แม้แต่จะกล้าสบตาฟู่เหิงเลยด้วยซ้ำ คือจะว่ายังไงดีสายตาของฟู่เหิงตอนนี้เหมือนกับเฉิงอันตอนที่เขามีอะไรกับผมในเช้าวันนั้นเอามากๆเลยล่ะครับมันดูหื่นกามมากแล้วคำตอบที่ฟู่เหิงให้กับผมก็ทำเอาผมต้องช็อคอีกรอบ 

"แล้วถ้าข้าบอกว่าเป็นข้าเองที่ได้มีอะไรกับเจ้า เจ้าจะเชื่อข้าหรือไม่เทียนเอ๋อร์ ข้าก็มิรู้ว่าเกิดสิ่งใดขึ้นกับตัวข้าแต่ในวันนั้นข้านั้นดื่มสุราจนเมาหลับไปและข้าได้ฝันเห็นเจ้าที่กำลังยั่วยวนข้าในชุดที่แปลกประหลาดนัก เจ้าในร่างนั้นยังตรึงใจข้าไม่หายเลยรู้หรือไม่" 

"!!!"ช็อคแปป มันจะมหัศจรรย์พันธ์ลึกเกินไปไหม อ๊ากกกก!!แต่ผมอายมากกว่าไม่ไหวแล้วผมชาไปทั้งหน้าทั้งตัว อายจนตัวแทบระเบิดแล้ว 

"เทียนเอ๋อร์แม้เจ้าจะได้ร่างใหม่มาแต่ข้าก็อยากจะเห็นเจ้ายั่วยวนข้าเช่นวันนั้นอีกได้หรือไม่"มาขอกันแบบนี้ก็ได้หรอ บ้าไปแล้วนี้ผมต้องฉาบหน้าตัวเองด้วยปูนเสริมใยเหล็กอีกแล้วรึนี่แต่ว่าเดี๋ยวนะ 

"เดี๋ยวๆท่านพี่เมื่อครู่ท่านหึงข้าใช่รึไม่" 

"ใช่ ข้าจำได้ว่าผู้ที่ชื่ออิงหลินนั้นหน้าตาคล้ายกับอวี้เฟยเป็นอย่างมากเมื่อนึกภาพว่าเจ้ากำลังกอดหญิงอื่นอยู่ข้าก็แทบทนมิได้แล้ว ข้าอยากให้ในสายตาและหัวใจของเจ้ามีเพียงข้าเพียงคนเดียวเท่านั้น ข้าไม่ต้องการให้เจ้าแบ่งความสนใจของเจ้าไปจากตัวข้าเลยแม้แต่น้อย"เฮ้ยๆประโยคหวานเลี่ยนก็มาหรอแบบนี้ไม่ได้นะผมฟินจนตัวจะแตกได้อยู่แล้วนะ นี่เค้าเห็นทุกฉากการใช้ชีวิตของผมในตอนนั้นเลยไหมอ่ะ 

"ท่านจะมากไปแล้วนะขอรับท่านพี่ แบบนี้ข้าช่างเสียเปรียบยิ่งนัก" 

"เจ้าไม่รู้หรือยามที่เจ้าจากไป ข้านั้นกินไม่ได้นอนไม่หลับข้าต้องพึ่งการดื่มสุราเพื่อให้ตัวเองหลับและได้พบเจอกับเจ้าในอีกรูปแบบหนึ่งและในวันนั้นที่เจ้าตายอีกครั้ง ข้าถูกชายที่หน้าเหมือนข้าด่าทอ ที่ข้ามารบกวนการใช้ชีวิตของเขากับเจ้า เขาด่าข้าว่าข้ามาทำให้เจ้าไม่สนใจเขา ข้าบอกได้เลยว่านิสัยของชายผู้นั้นไม่เหมือนข้าเลยซักนิดเขาเหมือนกับฝ่าบาทมาก"เออวะไม่ใช่มีแค่ผมที่คิดแบบนี้จริงๆด้วยสินะว่าเฉิงอันน่ะนิสัยคล้ายกับฮ่องเต้จอมขี้เก็กนั่นมากกว่าฟู่เหิงเสียอีก 

"ท่านพี่ ข้าดีใจที่ได้กลับมาหาท่านฮึก อึก" 

"อย่าได้ร้องไห้อีกเลยนะเทียนเอ๋อร์ต่อจากนี้ข้าจะไม่ให้ผู้ใดมาพรากเราออกจากกันอีก" 

"อืม ท่านพี่ไอ้นั้นของท่านทิ่มท้องข้า ข้าว่าท่านพี่ไปสงบสติอารมณ์ก่อนดีหรือไม่ขอรับ"ไม่ได้แล้วครับตั้งแต่กลับมาจากทุ่งหญ้าผมก็ถูกจัดหนักไม่ได้พักทุกวันเลยยิ่งช่วงที่ต้องปรุงยาถอนพิษด้วยแล้วผมก็ยิ่งไม่ได้พัก ผมว่าผมต้องชิ่งก่อนแล้วครับดูท่าแล้วผมคงจะรอดยากและในจังหวะที่ผมกำลังจะชิ่งตัวผมก็ถูกรวบกดลงเตียงเรียบร้อยแล้วครับ 

"จะรีบไปไหนเทียนเอ๋อร์ มาสนุกกับข้าก่อนสิที่รักของข้า หึหึ" 

"ท่านพี่!!!อ๊ากกก!!" 

ก็นั่นแหละครับไม่รอดหรอกครับโดนจัดไปตั้งแต่เช้ายันเย็นไปเลย เอออันนั้นก็เกินไปครับฮ่าๆ แค่3ชั่วโมงนิดๆอ่ะครับสภาพก็ไม่ต้องถามนะครับผมบอกได้คำเดียวเลยว่าเละมากสมพรปากพวกพี่ๆผมเลยล่ะครับ ผมนอนพักได้ไม่นานตัวต้นเหตุที่ทำให้ผมนอนหมดสภาพก็เดินอารมณ์ดีเข้ามาหาผมแล้วครับอยากจะทุบให้เดี้ยงไปเลยจริงๆ 

"ไปล้างตัวกันนะเทียนเอ๋อร์ข้าจะช่วยเจ้าเอง" 

"ไม่ต้องเลยขอรับท่านพี่ แค่อุ้มข้าไปที่อ่างก็เพียงพอแล้วที่เหลือข้าจะจัดการเองขอรับ" 

"หึหึ เช่นนั้นก็ได้ข้าจะรอเจ้าอยู่ด้านนอกนะฮูหยินของข้า"ผมว่าฟู่เหิงของผมเขาขี้เล่นขึ้นไหมอ่ะ ขี้แกล้งมากเลยนะหรือเพราะเขาได้ติตามชีวิตผมในยุคปัจจุบันมามากไปรึเปล่าแต่แบบนี้มันก็ดีต่อใจผมดีนะแต่เรื่องอะไรผมจะบอกเขาล่ะเนอะ 

"ท่านพี่บ้า!ออกไปเลยขอรับ"เจอผมแว้ดไปแล้วเขาก็ทำแค่เดินอมยิ้มออกไปเท่านั้นอ่ะครับไม่ไหวๆรู้สึกแพ้ฟู่เหิงราบคราบเลยครับ 

หลังจากอาบน้ำล้างตัวเสร็จผมก็ถูกอุ้มมาแต่งตัวแล้วก็ถูกอุ้มไปที่โต๊ะอาหารที่มีอาหารหน้าตาประหลาดตั้งอยู่บนโต๊ะผมล่ะอยากรู้จังว่าใครเป็นคนทำแล้วแบบนี้จะกินได้ไหมอ่ะมันทั้งดำแล้วผักก็ยังไม่สุกอีก พอผมนั่งปุ๊บฟู่เหิงก็ยกจานอาหารพวกนั้นออกไปทันทีเลยครับ 

"เอาไปไหนหรือขอรับท่านพี่" 

"เออก็มันไม่น่าจะทานได้ข้าจึงจะเอาไปทิ้งน่ะ เจ้าก็ทานอย่างอื่นไปเถอะนะ"สีหน้าคือหงอยมากเลยอ่ะครับทำให้ผมรู้ได้ไม่ยากเลยว่าอาหารจานนี้ฟู่เหิงของผมเป็นคนทำอย่างแน่นอน 

"ท่านพี่ไม่ต้องยกไปทิ้งหรอกนะขอรับทำให้มันสุกกว่านี้ก็น่าจะทานได้แล้วล่ะขอรับ" 

"อืม"  

แล้วอาหารมื้อสุดพิเศษของผมก็จบลงด้วยความอิ่มสีหน้าของฟู่เหิงก็ดูดีขึ้นมากด้วย ความจริงรสชาติมันได้แล้วครับแต่ฟักกับกระดูกหมูมันไม่ค่อยสุกเท่านั้นแหละครับแถมกระเทียมเจียวก็เจียวจนไหม้เท่านั้นเอ๊งแต่รวมๆแล้วก็....น่ารักอ่ะที่เขาเอาใจใส่ผมขนาดนี้ 

(ร้านเค้ก) 

"คุยกันแล้วหรอเทียน สามีของเราถึงยอมมาส่งเราได้น่ะ"อิงหลินที่เห็นสีหน้าของน้องชายก็เดาได้ทันทีว่าคงโดนมาไม่น้อย อิงหลินจึงโน้มตัวเข้าไปใกล้หูของเทียนพร้อมกระซิบถามแต่ก็ไม่วายถูกมองแรงจากฟู่เหิงที่นั่งข้างๆเทียนอยู่ดี 

"เทียนเอ๋อร์เจ้ามานั่งนี่!"ฟู่เหิงตบตักของตนและมองกดดันให้เทียนไปนั่งบนตักตนแทน เทียนที่เห็นว่าอยู่กับคนกันเองเทียนจึงลุกไปนั่งตักของฟู่เหิง ทำให้สองสาวกับหนึ่งเด็กหนุ่มได้แต่พากันมองบนให้กับการกระทำของคนทั้งสอง 

"บางทีก็มากไปนะเจ้าคะนายท่านฟู่เหิง ปล่อยๆน้องข้าบ้างก็ดีข้ากลัวว่าน้องข้าจะกลายเป็นง่อยไปเสียก่อนนะเจ้าคะ"ลั่วหยางพูดขึ้นอย่างไม่เกรงกลัวสายตาของฟู่เหิงที่มองมาอย่างเอาเรื่อง ฟู่เหิงเองก็ไม่ยอมเช่นกัน 

"มันก็เรื่องของข้า เจ้าก็ทานของเจ้าไปเงียบๆเถอะแม่นางลั่วหยาง"เมื่อฟู่เหิงเอ่ยขึ้นทั้งโต๊ะก็เงิบกันทั้งโต๊ะทำให้เทียนต้องรีบไล่คนรักของตัวเองให้กลับไปทำงาน 

"ท่านพี่ไม่มีการมีงานทำหรือขอรับกลับไปทำงานได้แล้วนะขอรับ ไปขอรับข้าจะเดินไปส่งหน้าร้านท่านพ่อบ้านไปเตรียมรถม้าทีขอรับ" 

"ขอรับฮูหยิน" 

เมื่อฟู่เหิงกลับไปแล้วเทียนก็มานั่งคุยกับอิงหลินและพี่หญิงทั้งสองต่อ แต่ผ่านไปได้เพียงแค่ก้านธูปเดียวแขกไม่ได้รับเชิญก็พ่วงติดมากับอิงลั่วและหมิงอวี้ถึงสองคนด้วยกันนั่นก็คือฮ่องเต้และองค์ชายสิบสอง 

"ถวายพระพรหวงเฟยพ่ะย่ะค่ะ พระอาการดีขึ้นแล้วหรือยังพ่ะย่ะค่ะ" 

"ดีขึ้นแล้วล่ะหนูเอ้อร์ว่าแต่วันนี้เจ้ามาทำอะไรที่นี่กันล่ะ ไม่ได้คุยกับเจ้านานเลยนะ"อิงลั่วเอ่ยถามคนน้องด้วยรอยยิ้มก่อนจะเข้ามาดึงตัวของเทียนเข้าไปกอดท่ามกลางสายตางุนงงของฮ่องเต้และองค์ชาย12 

"วันนี้กระหม่อมมาคุยกับหลวนคุนเรื่องเค้กพ่ะย่ะค่ะหวงเฟย" 

"เช่นนั้นหรือ งั้นข้าคุยด้วยได้หรือไม่ใกล้จะถึงวันเกิดของเจ้าสิบห้าแล้วข้าอยากจะทำเค้กให้กับเขาเสียหน่อย" 

"พ่ะย่ะค่ะหวงเฟย" 

"ฝ่าบาทพระองค์จะมาดูความเรียบร้อยของประชาชนมิใช่หรือเพคะงั้นพระองค์ก็ควรจะไปได้แล้วนะเพคะ เจ้าสิบสองตามเสด็จพ่อของเจ้าไปเถิดหวงเฟยจะอยู่ที่ร้านเค้กนี่แหละ"อิงลั่วที่ไม่ต้องการให้ใครมาขัดเวลาของนางกับเทียน นางจึงไล่สวามีของตนกับองค์ชายสิบสองให้ไปทำราชกิจที่ตั้งใจเอาไว้ว่าจะมาดูความเป็นอยู่ของราษฎรทันที 

"อืม เช่นนั้นก็ไปกันเถอะเจ้าสิบสอง"ฮ่องเต้ยอมถอยออกมาง่ายๆแต่สายตาก็ยังคงมองไปที่ร่างเล็กๆของเทียนด้วยสายตาอาวรแต่ก็ถูกสายตาของเด็กหนุ่มที่ร่างใกล้เคียงกับเทียนมองแรงใส่ทำให้พระองค์ต้องรีบออกจากร้านเค้ก อิงหลินที่เห็นว่าคนที่หน้าเหมือนสามีของตัวเองออกไปแล้วอิงหลินก็จับมือของเทียนให้เดินตามกันไปที่ห้องครัวทันที 

"มีอะไรครับพี่อิงหลิน ดึงเทียนเข้ามาในครัวทำไมครับ" 

"พี่แค่สงสัยน่ะว่าทำไมสายตาของฮ่องเต้ถึงเหมือนกับเฉิงอันที่มองมาที่เทียนในวันสุดท้ายที่เทียนขับรถออกมาเลยล่ะ" 

"คงไม่มีอะไรหรอกมั้งครับพี่อิงหลิน ฮ่องเต้พระองค์นี้เค้ารักผมแต่เพราะผมรักฟู่เหิงและผมเป็นผู้ชายเขาจึงแย่งผมไปจากฟู่เหิงไม่ได้ ผมว่าเขาคงรู้แล้วว่าผมอยู่ในร่างนี้และคงเตรียมการที่จะแย่งผมจากฟู่เหิงอยู่เป็นแน่" 

"พี่จะช่วยเราเองพี่ไม่ยอมให้เขามายุ่งกับเทียนได้หรอกนะ" 

"ขอบคุณครับพี่ ผมขอโทษที่ทำให้พี่ต้องมาลำบากอยู่กับผมที่นี่นะครับ" 

"พูดอะไรแบบนั้นกัน พี่เคยบอกเราแล้วใช่ไหมว่าเทียนอยู่ที่ไหนพี่ก็อยู่ที่นั่นฉะนั้นไม่ต้องรู้สึกผิดหรอกนะอีกอย่างอยู่ที่นี่พี่สบายดีมากเลยล่ะ พี่ซีหลานเขาดูแลพี่ดีจะตาย เทียนไม่ต้องห่วงพี่เลย" 

"ขอรับๆ อิอิ เราออกไปหาทุกคนกันเถอะครับพี่" 

"อืม" 

เมื่อเทียนและอิงหลินออกจากครัวไปเงาดำสายหนึ่งก็พุ่งออกไปทางหน้าต่างโดยที่ไม่มีใครได้เห็นและเงาดำสายนั้นก็พุ่งทะยานไปทางจวนของตระกูลฟู่ฉาทันที 

(จวนตระกูลฟู่ฉา) 

"นายท่าน" 

"มาแล้วหรือ บอกมาว่าสืบความได้อะไรมาบ้าง" 

"นายหญิงและเด็กหนุ่มหลวนคุนคนนั้นมีความสัมพันธ์ฉันท์พี่น้องขอรับไม่มีทางไปในทางชู้สาวได้เลยและเหมือนว่าเด็กหนุ่มคนนั้นจะเกลียดฝ่าบาทเป็นอย่างมากขอรับ" 

"อืม หากเด็กคนนั้นไม่คิดจะแย่งเทียนเอ๋อร์ไปจากข้า ก็ไม่ต้องทำอะไรเด็กหนุ่มคนนั้นหรอกข้าไม่อยากให้เทียนมองข้าไม่ดีเพราะดูแล้วเด็กนั้นช่างสำคัญกับเทียนยิ่งนัก เจ้าตามไปดูแลเทียนต่อเถอะข้าจะทำงานต่อ" 

"ขอรับนายท่าน"เมื่อการสนทนาจบลงสายลับเงาก็หายตัวจากตรงนั้นกลับมายังร้านเค้กอีกครั้งและได้พบกับฮ่องเต้ที่กำลังนั่งมองนายหญิงของตนจากร้านอาหารฝั่งตรงข้าม 

"ฝ่าบาทคิดจะแย่งนายหญิงไปจากนายท่านจริงๆสินะ ข้าหมิงซานคนนี้จะไม่ยอมให้พระองค์ทำสำเร็จอย่างแน่นอน" 

ทางด้านเทียนที่ออกมาจากห้องครัวได้ก็ถูกลากตัวมานั่งเก้าอี้เพื่อทานอาหารที่ลั่วหยางเป็นผู้สั่งมา อิงหลินที่ตามเทียนมาก็ถูกซีหลานสั่งให้นั่งทานด้วยกันและยังมีองค์ชายห้าและองค์ชายสิบสองที่หนีเสด็จพ่อของตัวเองมาก็เข้ามาร่วมวงด้วยเช่นกัน 

"ทานเยอะๆขอรับท่านอาจารย์ ท่านตัวเล็กเกินไปแล้ว"องค์ชายสิบสองที่นั่งติดกับเทียนก็คีบอาหารให้เทียนอย่างเอาใจ องค์ชายห้าที่นั่งติดกับเทียนอีกฝั่งก็ไม่ยอมแพ้คีบเนื้อปลาที่ตนเอาก้างออกแล้วให้กับเทียนเช่นกันบรรดาแม่ๆที่เห็นเช่นนั้นก็พากันยิ้มขำให้กับสีหน้าของเทียนที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออกเพราะดูเหมือนว่าทุกคนจะรู้แล้วว่าตนนั้นไม่ใช่หนูเอ้อร์แต่เป็นเว่ยเทียนต่างหาก 

"พวกเจ้ารู้แล้วรึว่าข้าเป็นผู้ใด" 

"ขอรับ/ขอรับ" 

"เอิ่ม แหะๆ"เทียนที่พูดไม่ออกก็ได้แต่ขำแห้งๆออกมาก่อนจะคีบปลาผสมหมูเข้าปากอย่างช่วยไม่ได้ 

"พี่สี่บอกว่าจะตามมาทีหลังนะขอรับเห็นว่าจะไปเอาของที่เสด็จแม่ฝากมาให้ท่านอาจารย์ก่อน"องค์ชายสิบสองพูดขึ้นเมื่อนึกขึ้นได้ว่าลืมอะไรไปบางอย่างและผ่านไป1ชั่วยามองค์ชายสี่ก็เดินเข้ามาภายในร้านพร้อมกล่องไม้ใบเล็ก 

"คารวะท่านอาจารย์ เสด็จแม่ฝากสิ่งนี้มาให้ขอรับ"องค์ชายสี่ยื่นกล่องไม้ให้กับเทียนพร้อมนั่งลงข้างอิงลั่ว 

"มันคืออะไรเช่นนั้นหรือพ่ะย่ะค่ะ" 

"ข้าก็มิทราบขอรับท่านอาจารย์ ขอบพระทัยพ่ะย่ะค่ะเสด็จแม่หวงเฟย"องค์ชายสี่ตอบเทียนก่อนจะหันมาขอบคุณอิงลั่วที่คีบเนื้อหมูมากับตน 

"ทานเยอะๆ แล้วฮองเฮาเป็นเช่นไรบ้างพระนางอาการดีขึ้นแล้วหรือยัง"อิงลั่วถามอาการของฮองเฮาจากองค์ชายสี่แต่สีหน้าขององค์ชายสี่กลับเศร้าหมองจนเทียนนั้นเริ่มใจไม่ดี 

"เสด็จแม่อาการไม่ดีขึ้นเลยพ่ะย่ะค่ะตั้งแต่ที่ทราบข่าวการจากไปของท่านตาและท่านยายที่ตรอมใจจนเสียชีวิตตามท่านตาไปแล้วยิ่งมาถูกพิษ พระวรกายของเสด็จแม่ก็ยิ่งทรุดพ่ะย่ะค่ะ" 

"พี่อิงลั่วข้าอยากไปเข้าเฝ้าพี่หญิง" 

"อืม งั้นทานกันเสร็จเราค่อยไปด้วยกันทั้งหมดนี่แหละ"ฮ่องเต้ที่ยืนอยู่หน้าประตูเมื่อได้ยินว่าเทียนจะเข้าวังก็ยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมา สายลับเงาที่เฝ้าคุ้มครองเทียนที่ได้ยินเช่นกันก็รีบไปรายงานฟู่เหิงทันทีเช่นกัน 

"ข้าจะกักเจ้าไว้ในวังให้เจ้าเป็นของข้าแต่เพียงผู้เดียว ข้าจะไม่ให้ฟู่เหิงได้เจอเจ้าอีกเว่ยเทียน หึหึ" 

>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>> 

ช่วงนี้โควิด-19กลับมาระบาดอีกแล้วขอให้ทุกคนระมัดระวังตัวเองและสวมแมสเวลาออกไปข้างนอกด้วยนะจ๊ะนักอ่านที่น่ารักของไรท์ แล้วมาติดตามกันต่อไปน้าว่าฮ่องเต้จะทำสำเร็จไหม 

ความคิดเห็น