ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 28

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 313

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 05 เม.ย. 2564 13:12 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 28
แบบอักษร

บทที่ 28 

 

(เผ่าทุ่งหญ้า) 

"มากันแล้วๆ คุณหนูกับนายน้อยกลับมาแล้วขอรับนายท่าน" 

"เออๆข้าเห็นแล้วออกไปต้อนรับเร็วไปกันนายหญิงของข้าออกไปรับลูกของเรากัน" 

"เจ้าค่ะท่านพี่" 

สองสามีภรรยาที่รอลูกชายและลูกสาวกลับมายังเผ่าถึงหนึ่งเดือนเต็มก็ออกอาการดีใจไม่ต่างกับทุกคนในเผ่าที่รักและเอ็นดูคนทั้งสองเป็นอย่างมากทุกคนจึงได้เตรียมของมาต้อนรับทั้งสองคนอย่างมากมาย 

"ท่านพ่อท่านแม่ข้ากลับมาแล้วขอรับ!"เทียนที่ลงจากรถม้าได้ก็วิ่งถลาเข้าอ้อมกอดของชายสูงวัยทันทีและสวมกอดร่างของหญิงสูงวัยผู้เป็นแม่เข้ามากอดด้วย เทียนที่เป็นเด็กกำพร้านั้นดีใจมากที่ตัวเองได้มีครอบครัวที่สมบูรณ์ซักครั้งหนึ่งในชีวิตจึงกอดไม่ยอมปล่อยและร้องไห้ออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่ ทำให้ทุกคนที่เห็นก็ร้องไห้ไปตามๆกันเพราะเข้าใจกันไปว่านายน้อยของตัวเองคงคิดถึงครอบครัว 

"ไม่ร้องนะหนูเอ้อร์หลางกลับมาถึงบ้านเราแล้วนะลูกไปๆไปดูว่าพวกท่านลุงท่านป้าเตรียมอะไรไว้ให้เจ้าบ้าง ทุกคนคิดถึงเจ้ามากเลยนะพอรู้ว่าเจ้าจะเป็นฝั่งเป็นฝาทุกคนก็เตรียมของไว้ให้เจ้าเต็มเลย"ผู้เป็นแม่พูดปลอบลูกชายทั้งน้ำตาและพยายามพาลูกไปดูอย่างอื่นเพื่อไม่ให้ลูกชายเศร้ามากไป 

"ว้าว ท่านแม่อาหารทั้งหมดนี้ทำเลี้ยงต้อนรับพวกข้าหรือขอรับ น่าทานมากเลยขอรับ" 

"ใช่อาหารค่ำมื้อนี้สำหรับพวกเจ้าเอาล่ะไปพาสามีเจ้ามานั่งด้วยกันสิหลางเอ๋อร์หากไม่ชวนมานั่งสามีเจ้าคงได้ถูกผู้ชายในเผ่ามอมเหล้าเป็นแน่ เจ้าคงไม่ได้เข้าพิธีเป็นแน่" 

"พิธีอะไรหรือขอรับท่านแม่" 

"ฮ่าๆๆๆๆ"เทียนถามขึ้นอย่างงงๆ พ่อของเทียนก็หัวเราะออกมาเสียงดังและได้เห็นสายตาของทุกคนก็ทำให้เทียนเข้าใจทันทีว่าพิธีอะไรและทำให้ตอนนี้หน้าของเทียนนั้นแดงเป็นลูกตำลึงเลยทีเดียว เทียนเข้าใจแล้วว่ามันคือพิธีแต่งงานของตนนั่นเองเทียนจึงเดินไปลากฟู่เหิงออกมาจากกลุ่มของพวกซือข่ายด้วยใบหน้าที่แดงกล่ำ ฟู่เหิงที่เห็นเช่นนั้นก็ทนไม่ไหวดึงเทียนเข้าไปซบเข้ากับอกของตัวเองเพราะไม่ต้องการให้ใครได้เห็นความน่ารักของเทียน 

ทุกคนที่ต่างพากันดื่มกินก็หยุดทุกอย่างลงและมองการกระทำของฟู่เหิงด้วยรอยยิ้มเพราะทุกคนนั้นพยายามจะมอมเหล้าฟู่เหิงเพื่อให้พูดความในใจแต่ฟู่เหิงกลับไม่ปริปากพูดแต่การกระทำของฟู่เหิงนั้นกลับชัดเจนว่าหวงนายน้อยของทุกคนมากเพียงใด จากนั้นทุกคนก็ได้แต่ดื่มฉลองกันอย่างสนุกสนาน 

แต่เมื่อชายคนหนึ่งยกไหเหล้าเข้ามาในงานและเดินผ่านเทียน เทียนนั้นก็หยุดชะงักทันทีเพราะกลิ่นกายของชายคนนั้นมีกลิ่นของพิษแมลงกินศพติดอยู่บนตัว ฟู่เหิงที่เห็นสายตาของเทียนที่มองชายคนนั้นเหมือนอยากจะฆ่าชายคนนั้นเต็มทนฟู่เหิงก็ไม่ทำให้เทียนผิดหวังเพราะฟู่เหิงนั้นกระชากคอของชายคนนั้นมาทุ่มลงพื้นและทำการล็อคตัวของชายคนนั้นเอาไว้ 

เมื่อฟู่เหิงล็อคตัวของชายคนนั้นไว้อย่างแน่นหนาแล้วเทียนก็ก้มลงไปกระซิบบางอย่างกับชายคนนั้นจนชายคนนั้นรู้ตัวแล้วว่าตัวเองทำงานไม่สำเร็จและไม่สามารถสังหารตัวเองได้ด้วยเช่นกัน 

"หึ คิดจะฆ่ากูอีกรอบมึงคิดผิดแล้วไอ้สัส ซื่อข่ายค้นตัวมันหาพิษเดี๋ยวนี้อย่าปล่อยให้มันฆ่าตัวตายได้"ทุกคนต่างมองเทียนอย่างอึ้งๆเพราะไม่เคยเห็นมุมเด็ดขาดของนายน้อยตัวเองมาก่อนแต่พวกซือข่ายนั้นเคยลิ้มรสมาแล้วจึงรีบค้นตัวของนักฆ่าทันทีและพบเข้ากับยาพิษจริง ซือข่ายจึงนำยาพิษนั้นไปให้กับเทียน 

"นายน้อยขอรับนี่คือยาพิษที่เอาไว้สังหารตัวเองและนี่คือเข็มพิษขอรับแต่ข้าไม่ทราบว่ามันคือพิษชนิดใดขอรับ"เมื่อเห็นซือข่ายบอกว่าเข็มมีพิษทุกคนรีบวางไหเหล้าลงทันทีเพราะพวกตนนั้นเพิ่งรับไหเหล้ามาจากชายแปลกหน้าเมื่อครู่นี้เอง 

"อืม พามันไปมัดตัวไว้ในกระโจมตรงนั้นข้ากับท่านพี่เหิงจะสอบสวนมันเอง ส่วนไหสุราข้าจะมาตรวจสอบในตอนเช้าเองขอให้พวกท่านกลับไปนอนกันเถอะขอรับและหากได้ยินเสียงอะไรไม่ต้องออกมานะขอรับข้ากลัวว่าจะเป็นอันตรายกับพวกท่าน" 

"ขอรับนายน้อย!"เมื่อทุกคนรับคำกันแล้วทุกคนต่างก็พากันแยกย้ายกลับเข้าที่พักของตัวเอง เทียนก็ตามหลังซือข่ายเข้าไปในกระโจม 

"เอาล่ะไหนบอกมาสิว่ามีแผนอะไรกันบ้าง" 

"......." 

"หึ กล้าเงียบใส่ข้าสินะ อืมซือข่ายเจ้าว่าคนอายุประมาณนี้จะมีลูกเมียซุกไว้ที่ไหนไหมนะ อ๋อ ข้ารู้แล้วอาจจะเป็นที่ตระกูลเว่ยหนึ่งในสาวใช้ซักคนรึเปล่านะ อืมข้าก็มีแพลนว่าจะฆ่าล้างโคตรตระกูลเว่ยสายหลักอยู่พอดีด้วยสิ จะเอาไงดีนะข้าคงไม่สามารถปล่อยใครไปได้ หืม หน้าตาแบบนี้หรอหล่อนะแต่สู้สามีข้าไม่ได้ เจ้ามีเมียเป็นผู้ชายสินะ" 

"!!!"เทียนที่เห็นร่างกายของชายนักโทษกระตุกก็รอบยิ้มออกมาอย่างถูกใจที่ตัวเองเดาถูก 

"ถ้าอยากให้คนรักตัวเองรอดก็บอกมาว่ามีแผนอะไรและเป็นเจ้าใช่ไหมที่ฆ่าเว่ยเทียน"เทียนรัวถามออกมาจนคนร้ายนั้นตกใจเผลอหลุดพูดออกมา 

"เจ้ารู้ได้อย่างไร!" 

"หึ เจ้าคงไม่รู้ว่ากลิ่นกายเจ้ามันเต็มไปด้วยพิษของแมลงชั้นต่ำเต็มไปหมด ข้าที่ทำยาแก้พิษมานานมีหรือจะจำกลิ่นของมันไม่ได้บนตัวของหญิงชั่วช้านั่นก็ไม่ต่างกัน"เทียนกระตุกยิ้มเหี้ยมจนคนร้ายได้แต่สั่นกลัวอย่างห้ามไม่อยู่เพราะไม่คิดว่าชายร่างเล็กแบบนี้จะน่ากลัวได้ขนาดนี้ 

"เจ้ามียาแก้พิษของมันงั้นหรือ" 

"หึหึ ข้าจะบอกอะไรดีๆให้เจ้ารู้ไว้ ข้าก็คือเว่ยเทียน ทีนี้เจ้ารู้แล้วรึยังว่าทำไมข้าถึงรู้ว่าเจ้าคือผู้สังหารข้า ฉะนั้นบอกมาซะว่ามีแผนจะทำอะไร"เทียนที่กำลังสอบสวนก็ต้องชะงักเมื่อลูกน้องได้พาคนแปลกหน้าเข้ามาภายในกระโจม 

"นายน้อยข้าจับมันผู้นี้ได้ที่นอกเผ่าขอรับ" 

"หยุนชุน!" 

"โอ๊ะ!มาให้เชือดถึงที่เลยหรือนี่ดีๆงั้นเจ้าจงบอกมาว่ามีแผนอะไร อ่อ อย่ามาถามหาความเป็นคนจากข้าล่ะเพราะข้ากลับมาเพื่อเอาคืนคนที่ทำให้ข้าต้องพรากจากท่านพี่ของข้า หึหึ" 

"ข้า ข้ายอมบอกแล้ว ท่าน ท่านอย่าได้ทำอะไรคนรักของข้าเลยนะขอรับ" 

"หึหึ คิดว่าข้าจะปล่อยเจ้าสองคนไปงั้นหรอ เจ้ารู้ไหมว่าข้าก็ไม่อยากตายแต่เป็นเพราะพวกเจ้าทำให้ข้าต้องทรมานที่ต้องจากลาคนรัก งั้นข้าจะทำให้พวกเจ้าทรมานบ้างดีหรือไม่ ซือข่ายเอาตัวชายผู้นี้ไปจัดการซะ!" 

"อย่า! ข้าขอร้องท่านอย่าฆ่าเขาเลย ข้าขอโทษ ข้าขอโทษที่ทำร้ายท่านได้โปรดหากข้าไม่ทำ นายท่านเว่ยเฉียงก็จะฆ่าคนในครอบครัวของข้า ได้โปรดเถิดนายน้อยเว่ย หากท่านไม่เชื่อส่งคนไปตรวจสอบได้" 

"หึหึ ข้ารู้เรื่องพวกนี้หมดแล้วข้าก็แค่อยากแกล้งพวกเจ้าเท่านั้น อ่อแล้วก็ข้าไม่ใช่เว่ยเทียนหรอกข้าก็แค่แกล้งเจ้าให้เจ้ากลัวก็เท่านั้นแต่เรื่องที่เจ้าเป็นคนฆ่าเว่ยเทียนตายนั้นเจ้าก็ต้องรับโทษหน่อยล่ะนะ ข้าไม่เอาถึงตายหรอกเจ้าไม่ต้องกลัวเพราะคนที่จะรับโทษแทนเจ้าน่ะคือสามีของเจ้าอย่างไรล่ะ" 

"ไม่นะ ปล่อยเขาได้โปรด" 

"พักซะเถอะเก็บแรงเอาไว้เพื่อพาข้ากลับไปยังจวนตระกูลเว่ย ข้าจะไปทวงคืนทุกอย่างให้กับพ่อแม่ของเว่ยเทียนและตัวเว่ยเทียนเอง"เทียนที่แสร้งทำตัวร้ายกาจเสร็จออกมาก็ไหล่ตกทันทีและเริ่มทำหน้าห่อเหี่ยวออกมาจนฟู่เหิงต้องเข้ามาปลอบเพราะกลัวว่าเทียนนั้นจะร้องไห้อีก 

"นายน้อยขอรับจะทำอย่างไรกับชายผู้นี้ดีขอรับ" 

"เอาเข็มพิษมาข้าจะให้มันได้ลิ้มรสความทรมานแล้วค่อยถอนพิษให้กับมัน" 

"ขอรับนายน้อย"เมื่อเทียนได้เข็มพิษมาก็เดินตรงเข้าไปหามือสังหารทันทีและปักเข็มลงบนมือของชายคนนั้นอย่างไม่เบามือ 

"อ๊ากกกก!!" 

"บอกมาพิษจะเริ่มลามทั่วร่างต้องใช่เวลาเท่าไร" 

"อึก แค่กๆ หนึ่งก้านธูป แค่กๆแต่ถ้าร่างกายได้รับบาดเจ็บก็จะไวขึ้น อึก อ่อก แค่กๆ"เทียนที่เห็นชายตรงหน้าท่าไม่ดีแล้ว เทียนจึงใช้ยาแก้พิษให้กับมือสังหารทันทีจนมือสังหารไม่ทรมานทุรนทุรายอีกเทียนก็ทรุดตัวลงนั่งอย่างหมดแรง 

"ยาแก้พิษของข้ายังใช้ได้ แบบนี้ก็ไม่ต้องกลัวแล้วขอรับท่านพี่" 

"อืม เช่นนั้นเราไปพักผ่อนกันเถิดพรุ่งนี้เราต้องเข้าพิธีกันอีก" 

"ขอรับท่านพี่ แต่ข้าคงต้องไปตรวจสอบอาหารและเหล้าก่อนนะขอรับว่าได้รับพิษไหม" 

"อืม เช่นนั้นข้าจะไปกับเจ้าด้วย" 

"ขอรับท่านพี่" 

แล้วทั้งเทียนและฟู่เหิงก็เดินออกมาตรวจสอบอาหารที่โต๊ะแต่ก็ไม่พบพิษและในไหสุราเองก็ไม่มีเช่นกัน เทียนจึงสรุปในใจว่าเป้าหมายที่แท้จริงมีเพียงตนเท่านั้น หลังจากตรวจสอบจนละเอียดเทียนก็ให้ทุกคนออกมาดื่มกินกันต่อได้เลยเพราะตอนนี้ก็ยังไม่ดึกมากแต่พิธีแต่งงานของเทียนนั้นต้องเลื่อนไปพรุ่งนี้แทนเพราะเลยฤกษ์ยามมาแล้ว 

"ท่านพ่อท่านแม่ข้ากับท่านพี่เหิงขอตัวไปนอนก่อนนะขอรับ" 

"ได้แต่พวกเจ้าต้องแยกกระโจมกันนอนไม่งั้นมันจะผิดธรรมเนียมเอาล่ะไปพักผ่อนกันซะ"ฟู่เหิงที่ได้ยินว่าตนต้องแยกกันนอนกับเทียนก็คอตกอีกรอบจนซีหลานที่กำลังคีบเนื้อเขาปากยังต้องป้องปากขำเพราะได้รู้มาบ้างว่าฟู่เหิงผู้เกรียงไกรนั้นถูกน้องชายของตัวเองลงโทษแยกห้องมาก่อน 

"ฝันดีขอรับท่านพี่" 

"อืม"เทียนที่ทนเห็นสีหน้าหงอยเหงาของฟู่เหิงไม่ไหวจึงดึงฟู่เหิงเขามาหอมแก้มซ้ายขวาแล้ววิ่งเข้าที่พักของตัวเองทันที ทำให้ฟู่เหิงนั้นยิ้มกว้างออกมาจนพาให้สาวๆนั้นหลงเคลิ้มไปกับรอยยิ้มนั้นของฟู่เหิง 

(2วันต่อมา) 

พิธีแต่งอย่างเรียบง่ายแต่สินสอดที่ฟู่เหิงนั้นนำมาแต่งเทียนกลับไม่ธรรมดาเลยซักนิด ทั้งสองนั่งเคียงข้างกันด้วยชุดของชนเผ่าโดยมีพ่อแม่ของซีหลานและผู้เฒ่าของเผ่ามาร่วมทำพิธีแต่งงานให้กับเทียนและฟู่เหิงจนพิธีจบลงก็มีการเลี้ยงฉลองที่ยิ่งใหญ่ภายในเผ่า จนถึงช่วงส่งตัวทุกอย่างก็ผ่านไปอย่างราบรื่นและเทียนก็เตรียมตัวพร้อมสำหรับการเข้าหอแล้วเช่นกัน 

"ท่านพี่นอนกันเถอะขอรับ พรุ่งนี้ข้าต้องแกล้งเป็นคนตายเพื่อเดินทางไปจวนตระกูลเว่ยแล้วนะขอรับ" 

"สักนิดไม่ได้หรือ"ฟู่เหิงถามเทียนด้วยสีหน้าเรียบนิ่งแต่แววตานั้นวิบวับราวกับเพชรอย่างมีความหวังแต่ก็ถูกเทียนตัดความหวังเสียสิ้น 

"หลังจบงานขอรับท่านพี่ ครั้งนี้ข้าจะรอดปลอดภัยกลับมาอย่างแน่นอนท่านไม่ต้องห่วงนะขอรับ" 

"ข้าไม่ห่วงเพราะครั้งนี้ข้าจะประกบติดเจ้าไม่ห่างเลยเทียนเอ๋อร์" 

"ขอรับท่านพี่" 

และเมื่อเช้าวันใหม่มาถึงทั้งเทียนและฟู่เหิงพร้อมกับเหล่านักสู้ฝีมือดีของเผ่าและเงาส่วนตัวของฟู่เหิงก็เตรียมพร้อมรบแล้ว ทางด้านฟู่เหิงก่อนหน้านี้ราว1เดือนก็ได้ส่งจดหมายลับให้กับฮ่องเต้เนื้อความในนั้นได้บอกเล่าถึงสาเหตุที่เว่ยเทียนนั้นเสียชีวิตไว้อย่างเรียบร้อยแต่ฟู่เหิงก็ไม่รู้ว่าฮ่องเต้นั้นจะจัดการกับคนตระกูลเว่ยอย่างไร 

"ไปกันขอรับเราออกเดินทางกันเถิดขอรับ" 

"อืม ออกเดินทางได้" 

การเดินทางเป็นไปอย่างเร่งรีบทำให้การเดินทางครั้งนี้ใช้เวลาเพียง15วันเท่านั้นก็ถึงยังหน้าจวนตระกูลเว่ยเป็นที่เรียบร้อย บ่าวรับใช้ที่ทราบข่าวก็นำเรื่องไปแจ้งกับนายท่านของบ้านว่าร่างของเด็กหนุ่มของชนเผ่ามาถึงแล้ว ด้วยความยินดีเว่ยเฉียงและเว่ยหลิงหลงก็รีบเดินออกมาดูทันทีเมื่อได้เห็นสภาพเขียวม่วงคล้ำเว่ยหลิงหลงก็หัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่งเหมือนคนที่เสียสติไปแล้ว 

"ฮ่าๆๆๆๆในที่สุดก็หมดเสี้ยนหนามเสียทีนะเจ้าคะท่านพ่อ จากนี้ข้าก็จะจัดการพวกในวังให้หมดสิ้นไปเช่นกันดีหรือไม่เจ้าคะท่านพ่อ" 

"ดีมากลูกพ่อ แล้วหลังจากนี้บัลลังก์มังกรก็จะเป็นของพวกเราฮ่าๆๆๆๆ" 

"ช่างฝันหวานกันซะจริงนะสนมข้า เจ้าคิดจะวางยาข้าเพื่อชิงบัลลังก์จากข้าเช่นนั้นหรือ คงวางแผนกันมานานแล้วสินะพวกเจ้า แค่กๆ"ฮ่องเต้ที่มาถึงทันได้ยินประโยคของสองพ่อลูกก็ทำให้พระองค์เดือดดาลเป็นอย่างมากจนต้องเผยตัวออกมาเพื่อให้สองพ่อลูกนั้นได้รู้ตัวว่าใครกันแน่ที่ดวงชะตากำลังจะถึงคาดแต่ว่าพระวรกายพระองค์กลับอ่อนแรงเป็นอย่างมากเมื่อจวนจะล้มพับก็ได้ฟู่เหิงและหลี่กงกงเข้ามารับตัวได้อย่างทันท่วงที 

"หึหึ ยาของข้ามันออกฤทธิ์แล้วเตรียมตัวตายซะเถอะ ข้าจะไม่ทนเป็นตัวแทนของผู้ใดอีก ข้าคือเว่ยหลิงหลงผู้ที่สังหารเว่ยเทียนที่พวกเจ้ารักนักรักหนาอย่างไรเล่า ได้รู้ก่อนตายเช่นนี้คงตายตาหลับนะเพคะฝ่าบาท พระองค์นั้นเขลานักที่เอาแต่สนใจคนที่ตายไปแล้วหากพระองค์เหลียวแลหม่อมฉันซักนิดป่านนี้พระองค์ก็คงยังนั่งบนบัลลังก์ได้อย่างสบายแต่พระองค์กลับไม่สนใจหม่อมฉันเลยซักนิดงั้นก็ตายตามเว่ยเทียนไปซะเถอะ" 

"ยอมรับออกมาง่ายๆก็ดีข้าจะได้คิดบัญชีกับเจ้าถูกที่กล้ามาฆ่าคนรักของข้า" 

"หึแค้นงั้นหรอ ไม่กลัวว่าภรรยาใหม่ของเจ้าน้อยบ้างรึไง นี่ล่ะนะผู้ชายได้ใหม่ก็ลืมเก่าและไม่คิดจะแคร์ความรู้สึกของใคร"เว่ยหลิงหลงพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่เจ็บปวดแต่หาได้มีใครสนใจนาง เพราะตอนนี้ทุกคนสนแต่พระวรกายของฮ่องเต้ทำให้เว่ยหลิงหลงนั้นเดือดดาลมากขึ้น 

เทียนที่รำคาญและอยากจบเรื่องให้ไวที่สุดก็สะบัดเข็มพิษที่ได้มาจากมือสังหารก่อนหน้านี้ใส่เว่ยหลิงหลงและเว่ยเฉียง ทั้งสองที่ไม่ทันระวังก็ถูกพิษเข้าไปเต็มๆและเพราะไม่คิดว่าตัวเองจะถูกโจมตีซะเองทั้งสองพ่อลูกตระกูลเว่ยจึงไม่ได้หยิบยาแก้พิษออกมาด้วย 

"สวัสดีขอรับท่านเว่ยเฉียงความรู้สึกที่ตัวเองใกล้จะตาย มันรู้สึกดีไหมขอรับ ไหนท่านบอกข้าหน่อยสิว่าพ่อแม่ของแฝดเว่ยเทียนและเว่ยเป่านั้นตายยังไงงั้นหรือขอรับ ข้าล่ะสงสัยเหลือเกินท่านช่วยไขข้อสงสัยให้พวกข้ารู้หน่อยสิขอรับ" 

"ข้า ข้าหลงรักน้องสะใภ้ของตัวเองในตอนที่บ้านเมืองมีสงครามข้าฉวยโอกาสนั้นฆ่าน้องชายฝาแฝดของตัวเองตอนอยู่สนามรบแล้วสวมรอยเป็นน้องชายกลับมาอยู่กับน้องสะใภ้แต่แล้วข้าก็ได้รู้ว่านางนั้นคลอดลูกแฝดออกมาแล้วแต่ข้าไม่อยากเลี้ยงลูกของน้องชาย ข้าจึงออกอุบายให้นางไปข้างนอกแล้วข้าก็เอาลูกของนางไปให้กับพ่อบ้านแก่ๆเลี้ยงโดยอ้างว่านางเลี้ยงลูกเองไม่ได้เพราะป่วย และเมื่อข้ากลับมาข้าก็บอกกับนางว่าลูกชายทั้งสองของนางนั้นหายไปแล้ว หึหึ หลังจากนั้นข้าก็ได้ครอบครองนางและได้นางมาเป็นภรรยา ฮ่าๆๆ" 

"นี่ท่านคือเว่ยหลวน พี่ชายของเว่ยเฉียงงั้นหรือ ไม่นะๆทำไมข้าถึงจำชายคนที่ข้ารักไม่ได้กัน เว่ยเฉียงข้าขอโทษฮือๆข้าสมควรตายจริงๆ"หญิงวัยกลางคนที่เดินออกมาพร้อมไม้เท้าค้ำยันพูดออกมาอย่างเพ้อๆเมื่อได้รู้ความจริงที่ถูกปกปิดมาอย่างเนิ่นนาน นางก็เริ่มเสียสติพร้อมกับร้องไห้โหออกมา 

เว่ยเทียนที่ได้รู้ถึงความลับนี้ก็ได้แต่สงสารปนเวทนากับเรื่องราวซับซ้อนที่เกิดขึ้นกับคนในตระกูลเว่ย เทียนจึงได้แต่แแอบคิดไปว่าแล้วถ้าเป็นเว่ยเทียนตัวจริงที่มารับรู้เรื่องราวแบบนี้จะเป็นยังไงนะ เทียนที่คิดไม่ตกก็ได้แต่ถอนหายใจออกมาและเวลาที่ผ่านไปเพียงก้านธูปเดียวทั้งเว่ยหลวนและเว่ยหลิงหลงก็มีเลือดออกปากออกจมูกและเริ่มดิ้นทุรนทุรายเพราะพิษที่แพร่กระจายไปทั่วทั้งตัว 

"อึก หลินหลานยกโทษให้ข้าเถอะนะ ข้าผิดไปแล้ว แค่กๆ ข้ารักเจ้านะหลินหลาน" 

"ท่านรักข้าหรือ แต่ทำไมท่านถึงได้พรากคนรักถึงสามคนไปจากข้าเช่นนี้เล่า ท่านรักข้ายังไงพี่เขยฮึก ลูกข้าเล่าลูกทั้งสองคนของข้าเล่าฮือพวกเขาอยู่ที่ใด ฮือๆๆเอาพวกเขาคืนข้ามา" 

"ท่านแม่ แค่กๆ ท่านแม่ยังมีข้านะเจ้าค่ะ อึก ข้ารักท่านแม่นะเจ้าค่ะข้าอยากให้ครอบครัวของเราได้ดิบได้ดีข้าอุตส่าห์ฆ่าพี่ชายยาจกคนนั้นกับมือตัวเองเลยนะเจ้า...." 

"หลิงเอ๋อร์! เจ้าทำอะไรลงไปเจ้าฆ่าพี่ชายตัวเองได้อย่างไร เจ้าทำได้อย่างไรข้าสอนให้เจ้าโหดเหี้ยมอำหิตเช่นนี้หรือ ฮือๆตอบข้ามาหลิงเอ๋อร์" 

"ข้าอยากสบายไม่ใช่ให้ท่านพี่ยาจกนั่นมันได้ดีไปคนเดียวแล้วข้าก็ไม่อยากให้มีคนที่หน้าเหมือนข้ามันมาได้รับความรักมากกว่าข้า"เว่ยหลิงหลงพรั่งพรูคำพูดออกมาจนหมดเปลือกก่อนจะสิ้นลมหายใจตามบิดาของตนไป หลินหลานที่ได้แต่ดูการจากไปของคนทั้งสองก็เอาแต่ร้องไห้เสียใจเทียนที่ยืนมองอยู่จึงเดินเข้าไปกอดร่างของหญิงวัยกลางคนนั้นอย่างแน่นแต่เสียงร้องก็ยังไม่หยุดแต่กลับดังมากกว่าเดิม เทียนก็ได้แต่กอดอยู่เช่นนั้นจนทุกคนช่วยเคลียร์สถานที่ให้กลับมาน่ามองอีกครั้ง 

"ท่านป้า ท่านอย่าได้เศร้าใจไปเลยนะขอรับลูกชายฝาแฝดของท่านนั้นคงไปดีในภพภูมิที่ดีแล้วล่ะขอรับ" 

"ข้าไม่เหลือใครแล้วทั้งลูกและสามีของข้าถูกชายผู้นั้นพรากไปหมดแล้วฮึก" 

"อย่าร้องเลยนะขอรับคนที่ท่านป้ารักคงไม่สบายใจนัก"เทียนพยายามปลอบโดยมีฟู่เหิงคอยยืนอยู่ข้างๆ จนสุดท้ายแล้วเทียนก็ได้พาแม่ของเว่ยเทียนตัวจริงไปอยู่ที่จวนด้วยแต่นางกลับขอออกบวชตลอดชีวิตเพราะนางนั้นไม่อยากจะเผชิญโลกที่โหดร้ายนี้อีกแล้วเรื่องทุกอย่างจบลงอย่างง่ายดายแต่งานใหญ่ก็ยังคงรอเทียนอยู่เพราะทุกคนในวังนั้นล้วนถูกวางยาทุกคนไม่เว้นแม้แต่ขันทีและนางกำนัล 

"ท่านพี่เรื่องยาถอนพิษข้าขอให้ท่านหมอเย่วออกหน้านะขอรับข้าไม่อยากไปยุ่งกับเรื่องราวในวัง" 

"ได้สิ ว่าแต่เจ้าจะไปดูอาการของฮองเฮากับอิงลั่วหรือไม่" 

"ว่าจะแอบไปดูอยู่ขอรับ แต่ช่วงนี้ข้ามีนัดกับพี่ซีหลานไปหาคนๆหนึ่งอยู่นะขอรับว่าจะไปก็ยังไม่ได้ไปเสียทีมัวแต่ทำยาถอนพิษอยู่" 

"งั้นข้าไปด้วยได้หรือไม่" 

"ไม่ทำงานหรือขอรับจะตามไปทำไม"เทียนแกล้งพูดกับฟู่เหิงอย่างเหินห่าง ฟู่เหิงที่ได้ยินคำพูดของเทียนก็ยิ่งอยากจะไปดูว่าคนที่เทียนจะไปหานั้นคือใครกันแน่ทำไมถึงได้ดูมีความลับเหลือเกิน 

"ข้าจะไป" 

"หึหึ ก็ไปสิขอรับดีเสียอีกข้าจะได้แนะนำให้ท่านพี่ได้รู้จักเขาด้วยเลย" 

"เจ้าพูดเหมือนรู้จักเขามาก่อน เขางั้นหรือ?ผู้ชาย" 

"ขอรับเขาเป็นผู้ชายไปกันเถิดขอรับท่านพี่"แล้วทั้งเทียนและฟู่เหิงก็นั่งรถม้าไปยังร้านขายขนมของตัวเองทันทีและเมื่อมาถึงเทียนก็ได้พบกับซีหลานที่มารออยู่ก่อนแล้วด้วยใบหน้ายิ้มแย้มอย่างอารมณ์ดี 

"วันนี้ดูพี่หญิงอารมณ์ดีนะขอรับมีเรื่องอะไรดีๆหรือขอรับ"เทียนลงจากรถม้าได้ก็เข้าไปทักทายซีหลานที่หน้าร้านทันที 

"ก็เค้กที่ข้ากับหลวนคุนทำ ขายหมดตั้งแต่เช้าเลยน่ะสิข้าเกือบเก็บเอาไว้ให้เจ้าไม่ทันแนะ" 

"งั้นหรือขอรับ ข้ายินดีด้วยขอรับพี่หญิงว่าแต่หลวนคุนน้องชายสุดที่รักคนใหม่ของพี่หญิงอยู่ที่ใดหรือขอรับ" 

"ในครัวน่ะ"เทียนที่มองไปรอบร้านและยังไม่เจอเป้าหมายจึงถามซีหลานขึ้นมาแทนและเมื่อได้คำตอบก็ลากฟู่เหิงเข้าไปในครัวทันที เมื่อเทียนได้เห็นร่างเล็กๆของเด็กหนุ่มวัย16หนาวกำลังตั้งหน้าตั้งตานวดแป้งอยู่เทียนก็ยกยิ้มออกมาพร้อมทั้งเรียกชื่อเก่าของคนที่หลุดตามตัวเองมาทั้งน้ำตา 

"พี่อิงหลิน สบายดีไหมครับ" 

"!!!!"เด็กหนุ่มที่ยุ่งอยู่กับการนวดแป้งเมื่อได้ยินชื่อเก่าของตัวเองมือที่กำลังเทน้ำใส่ตัวแป้งก็ทำชามน้ำหล่นทันทีและมองมายังเทียนที่ยืนยิ้มทั้งน้ำตาอยู่หน้าประตูครัวด้วยท่าทางที่ตื่นตะลึงอย่างสุดๆก่อนที่จะวิ่งเข้ามากอดร่างของเทียนที่ตัวพอๆกันจนล้มลงไปกองกับพื้นครัวท่ามกลางสายตาเอาเรื่องของฟู่เหิงที่มองมายังคนทั้งสองที่ยังนอนกอดกันไม่ปล่อย 

>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>> 

ว้าวที่แท้ก็พี่อิงหลินนี่เอง พี่อิงหลินของเราจะรอดจากเงื้อมมือมารอย่างฟู่เหิงหรือไม่มาติดตามตอนต่อไปจ้าและมาดูกันว่าความรู้สึกของอิงหลินจะเป็นอย่างไรเมื่อตัวเองหลุดมายังสถานที่ไม่คุ้นเคยแถมยังมาเจอกับคนที่หน้าเหมือนตัวเองอีก แล้วต่อไปน้องเทียนของเราจะพาพี่สาวไปป่วนที่ไหนติดตามชมตอนต่อไปจร้า 

ความคิดเห็น