ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 24

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 336

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 08 มี.ค. 2564 23:17 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 24
แบบอักษร

บทที่ 24 

(1 อาทิตย์ต่อมา) 

เทียนที่ย้อนเวลากลับมาหาฟู่เหิงได้อีกครั้งแต่กลับมาในสภาพของชายหนุ่มวัย20ปีที่เป็นเพียงเด็กบ้านนอกมาทำงานเป็นบ่าวรับใช้ของตระกูลฟู่ฉาเท่านั้นแต่การทำงานก็ไม่ได้มีปัญหาอะไรเพราะงานที่ทำนั้นเป็นงานที่เทียนเคยอยู่เป็นประจำอยู่แล้วแต่ที่ทำให้เทียนหัวเสียคงเป็นฟู่เหิงที่ชอบแกล้งตนอยู่เป็นประจำมากกว่าทั้งทำห้องรก รื้อตำราวันละหลายๆรอบจนเทียนอยากจับฟู่เหิงมาเขย่าเสียให้ได้ 

"เทียนเว่ย! เทียน....." 

"ขอรับๆท่านพ่อบ้าน โอ๊ย! ท่านเรียกข้ามีอันใดหรือขอรับ"เทียนที่นั่งคิดอะไรเรื่อยเปื่อยอยู่นั้นก็ตกใจกับเสียงของท่านพ่อบ้านที่มาตะโกนข้างหูของตัวเองจนโดนมีดที่ถืออยู่นั้นเฉือนนิ้วตัวเองเข้าอย่างจังแต่เทียนก็เก็บความเจ็บนั้นได้อย่างแนบเนียนก่อนจะหันไปถามพ่อบ้านว่าเรียกตนทำไม 

"นายท่านให้ข้ามาตามเจ้าไปเก็บห้องให้หน่อยน่ะเห็นว่านายท่านหาตำราบางเล่มไม่เจอจึงรื้อตำราออกมาทั้งชั้นเลย รีบไปล่ะ" 

"ขอรับ อีกแล้วหรอวะนี่มันแกล้งกันชัดๆไปติดนิสัยขี้แกล้งมาจากใครกันอย่าให้รู้นะ" 

เทียนที่ได้รับคำสั่งมาก็ตรงไปที่ห้องตำราทันทีและเมื่อเปิดประตูเข้าไปก้พบกับตำรามากมายที่กรัจัดกระจายเต็มพื้นไปหมดโดยมีเจ้าของห้องอย่างฟู่เหิงกำลังนั่งอ่านตำราอยู่ที่ริมหน้าต่าง 

"นี่หาของหรือจงใจทำให้มันกระจัดกระจายแบบนี้น่ะห๊ะพี่เหิง!"เทียนที่ทนไม่ไหวก็ระเบิดอารมณ์ออกมาแต่ฟู่เหิงก็ยังคงทำหน้านิ่งมองเทียนที่เก็บตำราไปก็บ่นไปแต่ใครเลยจะรู้ว่าภายใต้หนังสือตำราที่บดบังใบหน้าของฟู่เหิงนั้นมันกลับเต็มไปด้วยรอยยิ้มขบขันและเอ็นดูเทียนเป็นอย่างมาก 

"วันนี้เจ้าช่วยทำกุ้งเผากับน้ำจิ้มรสเด็ดให้ข้าหน่อยนะเทียนเว่ย พอดีวันนี้ข้ามีแขกมาร่วมทานมื้อเย็นด้วย ข้าได้ให้พ่อบ้านไปซื้อกุ้งที่ท่าเรือพร้อมกับเครื่องเทศที่ต้องใช้มาให้เจ้าแล้ว" 

เทียนที่ได้ยินคำสั่งจากฟู่เหิงก็หน้าบึ้งตึงขึ้นมาทันทีและหันไปมองฟู่เหิงตาขวางก่อนจะตั้งหน้าตั้งตาเก็บตำราต่อไปจนเวลาผ่านไปเทียนก็เก็บตำราเข้าชั้นจนครบหมดแต่เทียนนั้นได้กลิ่นของกุ้งเผาลอยมายั่วน้ำลายตัวเองจึงเดินออกไปไม่คิดบอกเจ้าของห้องเลยซักนิด ฟู่เหิงที่เก็กท่าอ่านตำรามานานก็หัวเราะออกมากับท่าทางเหมือนเด็กของเทียน  

"หึหึ กลับมาครั้งนี้เจ้าดูนิสัยเด็กลงไปเยอะเลยนะเว่ยเทียนของข้าแค่เอาของกินมาล่อเจ้า เจ้าก็ติดกับของข้าเสียแล้ว" 

(ห้องครัว) 

"หลบๆ ท่านพ่อบ้านข้าขอชิมกุ้งเผาซักตัวสิขอรับ"เทียนที่แทรกตัวจนมาถึงเตาไฟได้ก็เอ่ยขอกุ้งจากท่านพ่อบ้านทันที 

"ไม่ได้ นี่มันของเจ้านาย บ่าวรับใช้อย่างพวกเรามีสิทธิ์เสียที่ไหนกัน"พ่อบ้านพูดขึ้นด้วยเสียงเข้มๆแต่แววตานั้นกลับรู้สึกสนุกสนานที่ได้แกล้งนายหญิงของตัวเองเป็นอย่างมาก  

"ขอรับท่านพ่อบ้าน"เสียงของเทียนหงอยลงทันตาเห็นก่อนจะเดินแทรกตัวออกไปที่โต๊ะไม้เพื่อทำน้ำจิ้มซีฟู๊ดให้กับท่านพ่อบ้านตามที่ได้รับคำสั่งมาจากฟู่เหิงมา  

"ชิส์สวรรค์ลงโทษกันรึไงนะ ผมก็แค่โลภนิดหน่อยที่อยากจะกลับมาหาคนที่ผมรักก็เท่านั้นไม่เห็นต้องลงโทษกันขนาดนี้เลย คอยดูนะรวยเมื่อไรแม่งจะเหมากุ้งทั้งท่าเรือเลยคอยดู" 

"เจ้าอยากกินกุ้งขนาดนั้นเลยหรอเว่ยเทียน" 

"ก็ใช่น่ะสิ ของโปรดข้า.....น่ะ นายท่าน เออจะมาดูว่าน้ำจิ้มหรือขอรับ รอสักครู่นะขอรับ"เทียนที่หลุดพูดออกไปก็ถึงกับหน้าซีดทันทีเมื่อเงยหน้าขึ้นมาเห็นคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าของตัวเองคือใคร เทียนจึงรีบเปลี่ยนเรื่องทันที 

"หึหึ ถ้าเจ้าชอบกินข้าจะแบ่งให้เจ้าซัก5ตัวดีหรือไม่ถือเป็นรางวัลให้กับเจ้าที่ตั้งใจทำงาน" 

"จริงหรอ น่ารักที่สุดเลย เออขออภัยขอรับนายท่านที่ข้าน้อยเสียมารยาท อ๊ะ!" 

เทียนที่ดีใจจนกระโดดกอดคอฟู่เหิงอย่างที่เคยทำประจำเมื่อนึกได้ว่าไม่ใช่เช่นเดิมอีกแล้วเทียนก็รีบปล่อยมือออกจากคอของฟู่เหิงทันทีแต่เทียนก็ยังถูกฟู่เหิงนั้นโอบรอบเอวเอาไว้ไม่ปล่อยทำให้เหล่าบ่าวคนอื่นๆพากันสลายตัวอย่างรู้กันว่านายท่านของตนนั้นต้องการความเป็นส่วนตัว 

"ไม่กอดต่อแล้วหรือเทียนเอ๋อร์" 

"นายท่าน ท่านเรียกข้าแบบนี้จะดีหรือขอรับ" 

"ดีสิ ข้ารู้ว่าถึงแม้หน้าตาจะไม่ใช่เจ้าแต่ดวงจิตของเจ้าข้าเชื่อว่าต้องเป็นเทียนเอ๋อร์ของข้าอย่างแน่นอน เจ้ากลับมาหาข้าแล้วใช่หรือไม่เว่ยเทียน" 

"ท่านพี่!ฮือๆๆๆ" 

"ไม่ต้องร้องนะคนดีของข้า"ฟู่เหิงกอดปลอบเทียนที่ร้องไห้ไม่หยุดโดยมีฝาแฝดและเหล่าองค์ชายมายืนแอบดูอยู่ห่างๆอย่างดีใจที่ได้แม่บุญธรรมของตัวเองกลับมา 

"ท่านพี่ ท่านรู้ได้อย่างไรว่าข้าคือเว่ยเทียนของท่านน่ะ"เทียนถามอย่างสงสัยเพราะเทียนนั้นไม่รู้ว่าทำไมฟู่เหิงถึงมั่นใจว่าเป็นตน 

"หึ จะมีใครบ้างจะขี้บ่นได้เท่าเจ้ากันและใครกันที่จะจัดห้องนอนให้ข้าได้อย่างเรียบร้อยดีจนไร้ที่ติแล้วใครกันเล่าจะเรียงตำราได้เก่งเท่าเจ้ากันเทียนเอ๋อร์ เจ้าลองให้พ่อบ้านหรือไม่ก็บ่าวรับใช้ผู้อื่นมาทำดูเถิด ข้าว่าพวกเขาคงได้ฟังเจ้าบ่นจนหูชาเป็นแน่"  

"ท่านพี่!นี่ท่านกำลังว่าข้าอยู่ใช่หรือไม่ ชิส์ วันนี้ข้าจะแย่งกุ้งทุกคนให้หมดเลยคอยดู" 

"ได้ข้ายอมให้เจ้าทั้งหมดเลยเทียนเอ๋อร์" 

"ท่านพูดแล้วนะ ว่าแต่วันนี้มีใครมาเพิ่มหรอที่ท่านบอกว่ามีแขกน่ะ"เทียนเริ่มถามอีกครั้งเพราะตอนนี้ก็เย็นมากแล้วกลับไม่เห็นมีใครมาเลย 

"ไม่มีหรอกข้าก็แค่จะหลอกให้เจ้าทำน้ำจิ้มรสเด็ดเท่านั้นเพราะคนที่ทำได้อร่อยก็มีเพียงแค่เจ้าและเมื่อไรที่เกี่ยวกับอาหารการกินของพวกข้า เจ้าจะทำมันอย่างลืมตัวทุกทีเลยยังไงเล่า" 

"อ่า...นี่ท่านรู้ตั้งแต่เมื่อไรกันว่าข้าคือใครน่ะ"เทียนถามเสียงอ่อยๆอย่างเขินอายที่ตัวเองทำอะไรลงไปแบบไม่รู้ตัวอีกแล้ว 

"ตั้งแต่วันแรกที่เจ้ามาเหยียบที่นี่แล้วล่ะเทียนเอ๋อร์ แต่ที่มาคุยกับเจ้าวันนี้ก็เพราะข้าต้องหาสิ่งที่เจ้ามักทำได้เพียงผู้เดียวมาพิสูจน์เจ้าเสียก่อนและเจ้าก็ไม่ทำให้ข้าผิดหวังเลยซักนิด"ฟู่เหิงนั้นพูดไปด้วยก็กอดเทียนไว้อย่างแน่นเพราะกลัวว่าคนตรงหน้านั้นจะหายไปอีกครั้ง 

"ท่านกอดข้าแน่นไปแล้วท่านพี่ ข้าหายใจไม่ออก"เทียนที่ถูกฟู่เหิงกอดแน่นเกินไปจึงดิ้นคลุกคลักอยู่ในอ้อมแขนของฟู่เหิงเพื่อให้ตัวเองได้หายใจบ้างแต่ฟู่เหิงนั้นกลับไม่ยอมคลายแรงลงทำให้เทียนนั้นหมดความอดทนกระทืบเท้าของฟู่เหิงเข้าอย่างเต็มแรงจนฟู่เหิงนั้นร้องออกมา 

"โอ๊ย!ข้าเจ็บนะเว่ยเทียน" 

"สมน้ำหน้าอยากแกล้งข้าดีนัก" 

เมื่อฟู่เหิงร้องโอดครวญออกมาเทียนก็สมน้ำหน้าฟู่เหิงทันทีแต่เทียนก็ยังคงเฝ้าสังเกตอาการของฟู่เหิงว่าเจ็บมากหรือไม่ ฟู่เหิงที่เห็นว่าเทียนนั้นห่วงตนมากฟู่เหิงจึงเดินแล้วทำท่าจะล้ม เทียนที่เห็นแบบนั้นก็รีบเข้ามาประคองฟู่เหิงทันที 

"นั่งก่อนท่านพี่ไหนให้ข้าดูหน่อยว่าเป็นอย่างไรบ้าง ข้าขอโทษข้าไม่ได้ตั้งใจท่านเจ็บมากไหม"เทียนที่พยุงฟู่เหิงมานั่งที่เก้าอี้ได้ก็รีบถอดรองเท้าของฟู่เหิงออกดูทันทีเมื่อได้เห็นเท้าขาวๆของฟู่เหิงนั้นบวมเเดงเทียนก็แทบจะร้องไห้ออกมาเพราะไม่คิดว่าเท้าของฟู่เหิงจะบอบบางขนาดนี้ 

"เจ้าอย่าได้โทษตัวเองไป ข้าเป็นชายชาติทหารเท้าแดงแค่นี้ข้าไม่เจ็บมากหรอกเดี๋ยวทายาก็หายแล้ว"ฟู่เหิงนั้นก็ยังเอาแต่พูดปลอบเทียนทั้งที่เท้านั้นบวมเป็นอย่างมาก 

"แต่มันก็แดงอยู่ดีนะท่านพี่ งั้นรอข้าสักครู่ข้าขอไปเอายาในห้องนอนของข้าก่อน"เทียนทำท่าจะเดินไปแต่ก้ถูกฟู่เหิงดึงเอาไว้ 

"ไม่ต้องไปหรอกเดี๋ยวก็มีคนเอายามาให้เอง เจ้ารีบทำน้ำจิ้มเถอะก่อนที่จะไม่มีกุ้งให้จิ้มเจ้าก็รู้ว่าสองแฝดน่ะก็ชอบกุ้งเช่นเดียวกับเจ้า" 

"ข้าไม่ยอมหรอกท่านนั่งดีๆก่อนนะข้าทำน้ำจิ้มแปปเดียว ซี๊ด! แสบๆ"เทียนที่กำลังบีบมะนาวก็ร้องออกมาเสียงดังเพราะรู้สึกแสบนิ้วเป็นอย่างมาก 

"นายท่านขอรับยาแก้ฟกช้ำมาแล้วขอรับ นายหญิงเป็นอะไรไปขอรับ"พ่อบ้านที่เข้ามาพร้อมยาแก้ฟกช้ำที่ได้ยินเสียงร้องของเทียนก็รีบถามทันทีแต่คนที่ไวที่สุดกลับเป็นฟู่เหิงที่เข้าไปดึงมือของเทียนมาดูจึงได้เห็นแผลที่นิ้วของเทียนที่แดงยิ่งกว่ารอยแดงที่เท้าของตนเสียอีก 

"ไปโดนอะไรบาดมาตอนไหนกันเทียนเอ๋อร์แผลลึกมากเลย ฟู่หมิง ฝูคังไปตามหมอเย่วมาให้พ่อที!" 

"ขอรับท่านพ่อx2!!"สองหนุ่มที่ได้รับคำสั่งของพ่อตัวเองก็รีบไปตามหมอเย่วมาทันทีโดยที่เทียนนั้นเรียกไว้ไม่ทันแล้ว 

"ท่านพี่แผลเล็กแค่นี้ท่านจะไปตามหมอเย่วมาทำไมขอรับ ข้าแค่ทายานิดหน่อยเดี๋ยวก็หายแล้วข้าไม่ได้ถูกแทงเสียหน่อยจะไปเรียกมาทำไมกัน" 

"ไม่ได้หรอกแผลเจ้าลึกมากไป ข้าไม่วางใจให้ท่านหมอดูหน่อยเถอะนะ"ฟู่เหิงก็ยังคงยืนยันคำเดิม เทียนก็ได้แต่นึกอ่อนอกอ่อนใจนั่งเป็นหุ่นให้ฟู่เหิงสำรวจบาดแผลต่อไป 

"ท่านพ่อบ้าน ท่านช่วยบีบมะนาว2ซีกที่เหลือลงไปในน้ำจิ้มที เจ้าแฝดเอากุ้งมาให้แม่ของเจ้าเดี๋ยวนี้ นั่นมันกุ้งของข้าพวกเจ้าห้ามแย่ง!" 

"ขอรับ!x2"แล้วกุ้งจานใหญ่ที่ถูกแกะเปลือกก็มาอยู่ตรงหน้าของเทียน เทียนยิ้มรับอย่างยินดีก่อนจะใช้ตะเกียบคีบกุ้งไปจิ้มในน้ำจิ้มแล้วยื่นไปจ่อปากของแฝดคนโตและชิ้นที่สองเป็นของแฝดคนน้อง 

"อร่อยไหมหืมลูกแม่ หย่งเหลียน หย่งซ่งเข้ามาหาแม่สิไปยืนแอบแบบนั้นแม่จะป้อนกุ้งพวกเจ้ายังไง" 

"ท่านแม่...พวกเราขอโทษที่ปกป้องท่านแม่ไม่ได้ ท่านสอนพวกข้าทำยาแก้พิษมาตั้งหลายครั้ง แต่พวกข้าก็ยังทำมันออกมาช่วยท่านช้าอีก" 

"ไม่เป็นไรอยู่กลางป่าเขาเช่นนั้น เจ้าจะหาได้ช้าก็ไม่แปลกหรอก เอาล่ะมาเถอะแม่จะป้อนกุ้งพวกเจ้าแล้วมาใกล้ๆแม่สิ ดูสิโตขึ้นรึเปล่ามีคนในใจรึยังหืมบอกแม่ได้นะแม่จะไปขอให้พวกเจ้าเอง" 

"เออเรื่องนั้นข้ายังไม่ได้คิดขอรับท่านแม่" 

"ข้าก็เช่นกันขอรับ"ทั้งองค์ชาย6และ7ต่างก็ปฏิเสธเทียนออกมาทำให้เทียนรู้ได้ทันทีเลยว่าทั้งสองนั้นกำลังโกหกตนอยู่ 

"เช่นนั้นหรือ งั้นบางทีแม่ของต้องหาภรรยาให้กับฟู่หมิงเป็นตัวอย่างก่อนแล้ว"เทียนนั้นพูดออกมาอย่างนิ่งๆพร้อมคีบกุ้งเข้าปากตัวเองไปด้วย 

"ไม่ได้นะขอรับท่านแม่ เออข้าหมายถึงว่าท่านแม่ต้องให้ฟู่หมิงเขาเลือกคนรักเองสิขอรับ" 

"ชิส์ ไอ้พวกปากแข็งรักก็บอกว่ารักสิจะอมพะนำกันไปถึงไหนไม่รู้ได้นิสัยใครมา อ่อถ้ากลัวว่าจะทำพวกข้าผิดหวังก็ไม่ต้องกลัวหรอกชีวิตคนเรามันสั้นนะอยากทำอะไรก็รีบทำซะโอกาสมันไม่ได้มีเข้ามาบ่อยๆนะเข้าใจที่แม่พูดไหม" 

"ขอรับx4"ทั้งแฝดและองค์ชายทั้งสองต่างก็ตอบรับออกมาเสียงอ่อยๆและคิดตรงกันว่าแม่ของพวกตนนั้นช่างน่ากลัวและร้ายกาจกว่าเดิมมาก 

"ไหนๆใครนิ้วขาดมาๆข้าจะช่วยเย็บต่อนิ้วให้" 

"แค่กๆนิ้วขาดเนี่ยนะ"เสียงหมอเย่วที่ตะโกนมาแต่ไกลก็ทำเอาเทียนถึงกับสำลักเพราะประโยคที่หมอเย่วตะโกนออกมาจนเทียนต้องมองหน้าลูกชายสองคนที่พึ่งกลับมาและยืนลูบคอแก้เก้อกันทั้งคู่ 

"อ้าวไหนล่ะคนเจ็บน่ะ" 

"แฮ่ม!อืม...ข้าเองขอรับท่านหมอแต่ขอแก้ข่าวนิดนึงนะขอรับ นิ้วข้ามิได้ขาดนะขอรับแค่ถูกมีดบาดเพียงเท่านั้นขอรับ" 

"แค่มีดบาดก็ตามข้าแล้วรึเนี่ย งั้นข้ากลับก่อนนะนายท่านฟู่เหิง บ่าวรับใช้ของท่านแค่มีดบาดมิได้ถูกแทงไม่ต้องตามข้าก็ได้นะขอรับ" 

"ฮ่าๆพูดเช่นเดียวกันไม่มีผิดเลยนะขอรับท่านพ่อ ข้าแค่ถูกมีดบาดไม่ได้ถูกกแทงท่านจะตามหมอเย่วมาทำไม สมแล้วที่เป็นลูกศิษย์อาจารย์กันนะขอรับ"แฝดน้องพูดขึ้นมาอย่างทะเล้นทำเอาฟู่เหิงรีบมองฟ้ามองอากาศแก้เก้อทันที ส่วนเทียนก็ได้แต่ส่ายหัวแล้วหันไปพูดกับหมอเย่ว 

"ต้องขออภัยที่ทำให้ท่านเสียเวลานะขอรับ เออข้าขอฝากกุ้งเผาพร้อมน้ำจิ้มไปให้ภรรยาของท่านด้วยนะขอรับเห็นนายน้อยบอกว่านายหญิงลั่วหยางนั้นชอบทานมาก" 

"เออ...แหะๆนางมิได้ชอบทานหรอกนะ นางแค่ทานเพราะทำให้นึกถึงผู้มีพระคุณของนางน่ะ"คำพูดของหมอเย่วทำให้เทียนนั้นแทบน้ำตาร่วงเพราะความตื้นตันใจ 

"แล้วนางสบายดีหรือไม่ขอรับท่านหมอ" 

"ไม่ดีเท่าไรนัก ตั้งแต่นายหญิงรองจากไปนางก็เอาแต่เศร้าใจข้าก็มิรู้ว่าต้องทำเช่นไรดี เฮ้อ...ข้าขอตัวแล้วกันนะ"หลังจากหมอเย่วจากไปเทียนก็หันมามองหน้าของฟู่เหิงด้วยแววตาออดอ้อนทำให้ฟู่เหิงรู้ได้ทันทีว่าเทียนนั้นต้องการอะไร 

"พรุ่งนี้ข้าจะพาไปเอง ข้าไม่อนุญาตให้เจ้าไปไหนมาไหนคนเดียวหรอกนะเว่ยเทียน" 

"ขอรับท่านพี่ งั้นเรามาทานข้าวกันเถอะขอรับเดี๋ยวรอข้าทำอาหารอีกซัก2-3อย่างก่อนนะขอรับ" 

"คืนนี้กลับมานอนด้วยกันเถอะนะเทียนเอ๋อร์"ฟู่เหิงพูดขึ้นมากลางวงทำให้ทุกคนนั้นอึ้งไปตามๆกันกับความตรงของฟู่เหิงแต่เทียนนั้นกลับยิ้มและเดินเข้าไปกระซิบข้างหูของฟู่เหิง  

"นอนคนเดียวอีกซักเดือนสองเดือนนะท่านพี่เป็นการลงโทษท่านที่แกล้งข้ามาตลอดหนึ่งอาทิตย์ หึหึ" 

>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>> 

ความคิดเห็น