ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 23

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 306

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 08 มี.ค. 2564 23:07 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 23
แบบอักษร

บทที่ 23 

ปึง!โครม! 

"อึก เจ็บจัง นี่มันเกิดอะไรขึ้นนะ ฟู่เหิงข้ากำลังจะไปอยู่กับท่านแล้วนะ ท่านรอข้าด้วยนะฟู่เหิง"สภาพตอนนี้ของผมคือนอนหัวแตกอยู่ในรถที่หงายท้องอยู่บนถนนผมจำไม่ได้เลยว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับผมกันแน่เพราะภาพสุดท้ายที่ผมจำได้คือผมเห็นรถบรรทุกมันพุ่งมาทางผมเร็วมากแล้วจากนั้นผมก็มานอนแม็บอยู่ตรงนี้แล้ว 

"คุณๆ ทำใจดีๆไว้" 

ผมได้ยินเสียงคนพูดเป็นภาษาจีนดังไปทั่วเลยแต่ผมกลับจับใจความอะไรไม่ได้เลยซักนิด ตัวผมมันไม่รู้สึกอะไรเลยไม่เจ็บไม่ปวดมันเบาหวิวเหมือนกับว่าตัวผมกำลังลอยอยู่ นี่ผมกำลังจะตายจริงๆใช่ไหมเนี่ยผมยังไม่ได้บอกลาใครเลย อื้อไม่ไหวแล้วง่วงจังเลยครับ 

"เฮือก! แค่กๆ" 

"เจ้าไหวหรือไม่พ่อหนุ่ม บาดเจ็บตรงไหนไหม"พ่อหนุ่มเนี่ยนะเออผมยังไม่แก่แต่คนถามเนี่ยเสียงก็ไม่ได้แก่แต่ทำไมถามผมแบบนี้ล่ะขอดูหน้าหน่อยเหอะ  

"O_O!!......^_^"นี่ผมกลับมาแล้วงั้นหรอเนี่ย โอ้มายกอดผมรักท่านจริงๆไม่ว่าเทพองค์ไหนก็เถอะที่ส่งผมกลับมา เลิฟยูๆ 

"นี่เจ้าตกน้ำจนสติฟั่นเฟือนไปแล้วเรอะไอ้หนุ่ม" 

"ฮ่าๆๆคงงั้นแหละขอรับท่านลุง ว่าแต่ข้าคือใครล่ะเนี่ย ข้าจำอะไรไม่ได้เลยขอรับท่านลุง^_^" 

"ห๊า!เจ้าจะบอกว่าเจ้าจำอะไรไม่ได้เลยรึ เฮ้อ...เจ้าชื่อเทียนเว่ย ข้าน่ะกำลังจะพาเจ้าไปเป็นทาสที่ตระกูลฟู่ฉาแต่เจ้าน่ะสิดันเมาเรือจนหัวทิ่มตกน้ำ"แหม ชื่อสลับกันนิดเดียวเองเนอะเว่ยเทียนกับเทียนเว่ยเนี่ยแต่เมื่อกี้ลุงแกบอกว่าไงนะไปเป็นทาสตระกูลฟู่ฉางั้นหรอ 

"ตระกูลฟู่ฉารึขอรับ ไปๆข้าไปขอรับ ว่าแต่นายหญิงรองของตระกูลฟู่ฉาที่ว่าสวยน่ะท่านสวยจริงไหมขอรับ"แหมนาทีนี้ขออวยตัวเองหน่อยแล้วกันเนอะ แต่เหมือนผมจะลืมอะไรไปอย่างนะ 

"เจ้าจำอะไรไม่ได้แต่จำตระกูลฟู่ฉาแล้วก็นายหญิงรองที่เสียไปได้ด้วยเนี่ยนะ"น่านไง ขุดหลุมให้ตัวเองเต็มๆเลยไอ้เทียนเอ้ยแบบนี้คงต้องแถจนสีข้างถลอกไปข้างแล้วล่ะครับ 

"แหะๆก็แบบว่าอยู่ๆมันวูบเข้ามาในหัวนี่ขอรับท่านลุง แล้วนายหญิงรองเขาเสียไปนานแล้วหรือยังขอรับท่านลุง"ผมต้องถามหาเวลาที่แน่นอนหน่อยล่ะนะจะได้รู้ว่ามันจะอะไรยังไงต่อไป 

"นายหญิงรองเสียได้49วันแล้ว พูดแล้วข้าก็ขนลุกเลยเขาว่ากันว่าคนที่ตายไปครบ49วันจะกลับมาหาคนรัก เฮ้อ...แต่ถ้ากลับมาได้จริงนายท่านตระกูลฟู่ฉาของข้าอาจจะดีขึ้นก็เป็นได้ เออๆเอาเถิดเลิกพูดกันดีกว่าอีกไม่นานจะถึงท่าเรือของเมืองหลวงแล้วคนก็จะเยอะหน่อยเจ้าก็อย่าอยู่ห่างจากข้าล่ะ"ลุงแกพูดด้วยท่าทางเหนื่อยใจ แล้วแบบนี้ฟู่เหิงของผมจะมีสภาพเป็นแบบไหนนะอยากเจอเขาเร็วๆจัง 

(จวนตระกูลฟู่ฉา) 

"ท่านอาข้าพาบ่าวรับใช้คนใหม่มาแล้วขอรับ" 

"เออๆรอก่อน ว่าแต่พวกเจ้าชื่ออะไรกันบ้างล่ะ"พ่อบ้านดูลุกลี้ลุกลนมากแล้วก็คอยชะโงกหัวออกไปดูอะไรซักอย่างโดยไม่ได้สนใจอะไรพวกผมเลย3-4คนเลยซักนิด 

"ฮึกๆ ท่านพ่อบ้านเจ้าค่ะ นายท่านฟู่เหิงไม่รับข้าวหรือน้ำเลยเจ้าค่ะเอาแต่ดื่มเหล้าอย่างเดียวเลยเจ้าค่ะ"อาการท่าจะหนักแหะแบบนี้ผมคงต้องทำอะไรซักอย่างแล้วล่ะ 

"เฮ้อ...เอาไปเก็บเถอะจะเป็นแบบนี้ไปอีกนานเท่าไรกันนะนายท่าน สวรรค์ท่านได้โปรดเมตตาช่วยส่งนายหญิงเทียนกลับมาทีเถอะขอรับ บ้านจะได้กลับมาเป็นบ้านอีกครั้งซักที"เล่นของซะแล้วพ่อบ้านฮ่าๆ 

ผมไม่ได้สนใจพวกเขาอีกเพราะสิ่งที่ผมสนใจตอนนี้คือการทำอาหารนั่นเองครับ ผมก็ทำหลายอย่างเลยนะทั้งหมูมะนาว ยำไข่เค็มใส่ผักกาดดอง ยำไข่เยี่ยวม้า มีซุปสาหร่าย ผัดผักบุ้งแล้วตบท้ายด้วยข้าวต้มกุ๊ย พอผมทำเสร็จก็ยกทุกอย่างผ่านหน้าของพ่อบ้านและท่านลุงที่พาผมมาไปยังเรือนนอนของผมกับฟู่เหิงทันทีโดยไม่มีใครสามารถห้ามผมได้ทันซักคน 

(เรือนนอน) 

"ขออนุญาตขอรับนายท่านฟู่ อึก อื้อหื้อเหม็นชะมัดเลยนี้ดื่มหรือเอาตัวเองไปลงถังเหล้ากันแน่ล่ะเนี่ย ดื่มขนาดนี้กลัวไม่ตายเร็วสินะเนี่ยตาแก่เอ้ย เฮ้อ...เมาจนหลับไปซะแล้วคออ่อนก็ยังจะดื่มอีกนะ น่าฟาดก้นจริงๆเลย เฮ้อ....เอาเถอะเว่ยเทียนกลับมาหาท่านพี่เหิงแล้วนะขอรับ อ๊ะ!"โอ๊ยๆหัวใจจะวายเลยครับอยู่ๆก็ดึงตัวผมเข้าไปกอดเฉยเลย 

"เว่ยเทียนข้าคิดถึงเจ้าเหลือเกิน อื้อ อย่าจากข้าไปเทียนเอ๋อร์กลับมาหาข้าก่อน"หึตอนละเมอก็ยังน่ารักเนอะคนเรา เอาล่ะครับผมคงต้องเช็ดตัวให้คนขี้เมาซะหน่อยแล้วครับกลิ่นเหม็นแบบนี้ผมรับไม่ได้จริงๆห้องนี่ก็มีแต่กลิ่นเหล้าผมแทบจะเมาตามแล้วเนี่ย โอ้วได้เวลาลอกคราบสามีตัวเองแล้วคร้าบหึหึ 

"เชี่ย!หุ่นน่าหม่ำมาก อื้อกล้ามเเน่นๆสุดยอดเลยแบบนี้สิฟู่เหิงตัวจริงของผมแต่ดำลงไปนิดแหะแต่แบบนี้ก็เท่ๆคลูๆไปอีกแบบเลย" 

"เจ้าเป็นใครแล้วเข้ามาในห้องของท่านพ่อของข้าได้อย่างไร!"โอ๊ยไอ้ลูกอย่าเสียงดังเดี๋ยวแม่หัวใจวายก่อน เข้ามาเงียบๆแบบนี้ได้ไงฟ่ะตายขึ้นมาอีกรอบก็ซวยสิ 

"เออ...ข้า ข้าเป็นบ่าวรับใช้คนใหม่ขอรับ" 

"อื้อหื้อพี่ใหญ่อาหารรสมือเหมือนท่านแม่ของเรามากเลยขอรับ ท่านพี่ทุกท่านลองมาชิมดูสิขอรับ"ไอ้แฝดนั่นมันกับข้าวของพ่อแกเว้ยจะมาแย่งกินแบบนี้ไม่ได้สิ ฮือๆได้แต่ด่าในใจเท่านั้นแหละครับ ด่าจริงๆไม่ได้สถานะผมตอนนี้มันไม่เหมือนเดิมแล้ว 

"อืม จริงด้วยอาหารพวกนี้ไม่ใช่ฝีมือพ่อบ้านแน่ เจ้า! เจ้าทำอาหารพวกนี้เองงั้นหรือแล้วทำออกมาได้รสมือแบบนี้ได้เช่นไรบอกข้ามานะ"อีลูกช่างซักจะมาสงสัยอะไรแม่แกตอนนี้เล่าหาคำแถไม่ทันโว้ย 

"เออ อาหารพวกนี้รสมือเหมือนของแม่พวกท่านจริงหรือขอรับ" 

"ใช่ งั้นต่อไปเจ้าทำอาหารแล้วก็ดูแลท่านพ่อของพวกข้าให้ดีก็แล้วกัน"เออบทจะง่ายมันก็ง่ายดายขนาดนี้เลยนะ ผมยังไม่ได้พูดอะไรต่อสองแฝดกับฟู่หมิงก็ออกไปแล้วครับไปพร้อมกับถาดอาหารที่ผมทำมาให้ฟู่เหิงด้วย ฮือๆอาหารของผมไว้อาลัยสามวิเอาล่ะครับมาชื่นชมร่างกายของสามีต่อดีกว่าครับคึคึ 

เวลาผ่านไป2ชั่วยามแล้วครับที่ผมทั้งดูแลเจ้าของห้องและทำความสะอาดห้องใหม่เอาผ้าห่มและเสื้อผ้าต่างๆไปซัก เสื้อผ้าพวกนั้นมันรวมถึงเสื้อผ้าผมด้วยนี่เขาถึงกับเอาเสื้อผ้าผมมานอนกอดเลยอ่ะคิดดูว่าเขาคลั่งรักผมขนาดไหน โอ๊ยยิ้มจนแก้มจะแตกหมดเเล้วครับเนี่ย พอผมทำความสะอาดทุกอย่างจบผมก็เข้าครัวทำอาหารต่อ พ่อบ้านเขาก็มองผมทำนู้นนี่แบบไม่คลาดสายตาเลยครับอีกนิดคงเอาแป้งมาขัดหาหวยแล้วมั้งครับเนี่ย 

"ท่านพ่อบ้านขอรับจะจ้องข้าอีกนานไหมขอรับเรียกพี่ๆเขามายกอาหารออกไปที่โต๊ะสิขอรับ ส่วนในถาดเดี๋ยวข้าเอาไปให้นายท่านฟู่เหิงเองนะขอรับ" 

"เออ....อะ แฮ่ม เช่นนั้นเจ้าก็ทำต่อไปเถอะข้าจะไปดูแลความเรียบร้อยด้านนอกแล้ว"ผมว่านะต้องเป็นฝีมือพวกลูกผมแน่ที่ส่งพ่อบ้านมาสอดแนมผมเนี่ยร้ายกาจกันจริงเจ้าเด็กพวกนี้ พอผมทำอาหารเย็นเสร็จผมก็ยกถาดอาหารไปที่เรือนตำราเพราะตอนที่ผมเอาผ้าไปเก็บที่เรือนนอนผมไม่เจอฟู่เหิงแล้วน่ะสิแล้วอย่างฟู่เหิงน่ะไปไหนไม่ได้หรอกนอกจาอสองที่นี้ 

ก๊อก ก๊อก 

"ขออนุญาตขอรับนายท่าน ข้าน้อยเอาอาหารมาให้ขอรับ" 

"ข้าไม่ทานเจ้าเอาไปเก็บเถอะ"แหนะมีการปฏิเสธ คนอย่างไอ้เทียนไม่รับคำปฏิเสธหรอกนะ 

"ทานซักนิดเถอะนะขอรับ ข้าวต้มทรงเครื่องร้อนๆหากนายท่านไม่ทานอะไรเลยแบบนี้นายหญิงรองผู้ล่วงลับคงเสียใจแย่ที่สามีของตัวเองทำร้ายร่างกายตัวเองแบบนี้ ท่านคิดหรอว่านางจะดีใจที่ท่านทรมานร่างกายตัวเองน่ะ ช่างน่าสมเพชไม่รู้ว่านายหญิงรองรักคนแบบท่านลงไปได้อย่างไร อ๊ะ!" 

ปึง! 

"เจ้ากล้ามาดูถูกข้างั้นหรอ เป็นแค่บ่าวกลับทำตัวราวกับรู้ใจเมียของข้างั้นหรือ ไหนบอกมาสิว่าเว่ยเทียนของข้าจะรู้สึกเช่นไรอีก เป็นแค่บ่าวตัวเล็กๆบังอาจมาทำปากดีใส่ข้างั้นหรือ"ม่ายน้า ไอ้เทียนผิดไปแล้วสามีฮือๆผมจะตายอีกรอบด้วยฝีมือสามีตัวเองไหมเนี่ยไม่น่าไปกระตุ้นด้านมืดของพี่แกเลยซวยแล้วไอ้เทียนถูกจับยกลอยอัดเสาเลย 

"ก็ท่านมันน่าสมเพชจริงๆนี่ ข้าไม่รู้หรอกนะว่านายท่านรักนายหญิงมากแค่ไหนแต่นายท่านก็ควรจะมีชีวิตต่อไปเพื่อนายหญิงสิขอรับ อึก แค่กๆ" 

"ก็ได้ หากข้าทานข้าวต้มหมดเจ้าจะปล่อยให้อยู่คนเดียวได้ใช่หรือไม่" 

"ขอรับ ใครอยากจะไปอยู่กับคนอารมณ์ร้ายเช่นท่านกันเล่า ชิส์เจ้าปีศาจน้ำแข็งหมื่นปี เย็นชาอารมณ์ร้าย เป็นไบโพล่ารึไงอารมณ์ขึ้นๆลงๆ ไม่เห็นน่ารักเหมือนตอนนั้นเลยซักนิด แหมแต่แบบนี้ก็แบดบอยไปอีกเนอะคึคึ" 

"เจ้าบ่นอะไรข้างั้นหรือหึ เจ้าเด็กตัวป่วน" 

"เฮ้ย!นายท่าน ท่านเข้ามาเงียบๆเช่นนี้ไม่ได้นะ ท่านทำข้าเกือบหัวใจแทบวายเป็นรอบที่ล้านของวันแล้วนะ"ไม่ๆหน้าผมกับหน้าของฟู่เหิงมันใกล้กันเกินไปหัวใจผมมันแทบทะลุออกมานอกอกแล้ว ดีนะที่ผมเอาตำรามาปิดหน้าตัวเองเอาไว้ไม่งั้นฟู่เหิงคงได้เห็นหน้าผมที่แดงเป็นก้นลิงแน่เลย 

"หึ ทำงานของเจ้าต่อไปเถิด" 

"ขอรับๆฟู่วรอดตัวไปเรา" 

(ฟู่เหิง พาร์ท) 

การจากไปของเว่ยเทียนทำให้ข้าเศร้าเป็นอย่างมาก ข้านั้นนอนไม่หลับจนต้องพึ่งสุราเพื่อทำให้ตัวเองนั้นนอนได้แต่มันกลับไม่ได้ช่วยอะไรข้าเลยยิ่งดื่มข้าก็ยิ่งจดจำได้อย่างแม่นยำทุกเรื่องราวในอดีตที่ข้าได้ใช้มันกับเว่ยเทียน แต่ในห้วงฝันหนึ่งข้ากลับได้ยินถึงเสียงที่อ่อนโยนของใครคนหนึ่งพูดกับข้า ข้าจำมันได้ดีว่านั่นเป็นเสียงของเว่ยเทียนอย่างแน่นอน 

แต่เมื่อข้าตื่นจากฝันข้ากลับพบว่าห้องนั้นสะอาดมากและข้าวของทุกอย่างที่เป็นของเว่ยเทียนมันได้หายไปหมดแล้ว รวมถึงไหสุรานับสิบที่ข้าดื่มก็หายไปด้วยเช่นกัน ข้าเดินออกมาและพบเข้ากับพ่อบ้าน ข้าถึงได้รู้ว่าบ่าวรับใช้คนใหม่เป็นคนจัดการทั้งหมดรวมถึงร่างกายของข้าด้วย 

ข้าจึงเลิกสนใจบ่าวรับใช้คนนั้นและใช้เวลาทั้งหมดไปกับการขังตัวเองอยู่ในห้องตำราแต่ก็ยังไม่วายมีคนมารบกวนเวลาอยู่กับตัวเองของข้าจนได้ ผู้ที่เข้ามาใหม่นั้นมาร่างกายที่บอบบางแต่คำพูดกลับเจ็บแสบจนทำให้ข้านั้นหลุดความโมโหของตัวเองออกมาจนยกบ่าวรับใช้ร่างเล็กอัดไปกับเสาอย่างแรง และข้าก็ต้องแปลกใจกับตัวเองเมื่อข้าได้เห็นหยดน้ำตาและคำบ่นนั้นแล้วทำให้ข้านึกถึงเว่ยเทียน ข้าจึงปล่อยเจ้าเด็กนั้นลงแล้วไปนั่งทานข้าวต้ม 

"O_Oข้าวต้มนี่มัน ไม่จริงรสมือเช่นนี้....."ข้าที่ตัดความรำคาญเจ้าเด็กรับใช้คนใหม่ด้วยการมานั่งทานข้าวต้มทรงเครื่องที่หน้าตาดูน่าทานเป็นอย่างมากแต่เมื่อข้าได้ลิ้มรสชาติข้าก็แทบอยากจะกระชากคอเจ้าเด็กรับใช้มาถามเสียเหลือเกินว่าผู้ใดกันที่เป็นคนทำข้าวต้มชามนี้มาให้ข้า แต่เมื่อข้าทานข้าวต้มจนหมดและกำลังจะเดินมาถามเจ้าเด็กรับใช้ข้ากลับได้ยินเสียงบ่นด้วยคำแปลกๆที่ข้ามักจะได้ยินเว่ยเทียนบ่นข้าเป็นประจำยามที่ข้านั้นรังแกร่างกายของเว่ยเทียน 

และหัวใจข้ามันก็กลับมาเต้นแรงอีกครั้งเมื่อข้าได้มองนัยตาของเด็กรับใช้คนนี้เข้าอย่างจัง เหมือนช่างเหมือนเหลือเกินเหมือนกับเว่ยเทียนของข้าไม่มีผิดจริงๆหรือเว่ยเทียนของข้าจะกลับมาหาข้าแล้วงั้นหรือ แต่เรื่องเช่นนี้ข้าคงต้องพิสูจน์หลายๆสิ่งหลายๆอย่างเสียก่อน ข้าจะต้องรู้ให้ได้ว่าบ่าวรับใช้ผู้นี้ใช่เว่ยเทียนของข้าหรือไม่ 

>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>> 

ในที่สุดน้องเทียนของเราก็กลับมาหาพี่เหิงได้สำเร็จแต่ก็มาถูกพี่เหิงสงสัยจนได้แล้วแบบนี้น้องเทียนจะแถเอ้ยจะอธิบายให้พี่เหิงของเราฟังยังไงนะ ติดตามตอนต่อไปจร้า 

ความคิดเห็น