ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 22

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 303

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 08 มี.ค. 2564 22:57 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 22
แบบอักษร

บทที่ 22 

(เทียน พาร์ท) 

"O_O!!" 

"เหมือน.....เหมือนมากเหมือนจริงๆ" 

ผมโคตรงงกับชายหญิงสูงวัยทั้งสองท่านมาก เขาเห็นผมเหมือนเขาเห็นผีก็ไม่ปานอ่ะครับแทนที่จะเป็นผมที่ตกใจกลับเป็นเขาทั้งสองคนที่ช็อคจนไม่ได้สติไปแล้วและพูดเพ้อๆเหมือนเขากำลังนึกถึงบางอย่างที่เขาลืมกันไปนานมากแล้วและพึ่งนึกขึ้นมาได้วันนี้ตอนที่เห็นผม 

"คุณป้าเจียงเป็นอะไรไปครับ ลุงจงด้วยเห็นภรรยาของผมแล้วถึงกับอึ้งไปเลยหรอครับเนี่ย"เฉิงอันเขาเองก็ดูจะงงๆเหมือนกันครับที่คนเก่าคนแก่ของบ้านดูจะช็อคไปแล้ว 

"ไปค่ะนายหญิงรองเว่ยเทียน" 

"ห๊ะ!!"ผมยังไม่ทันตั้งตัวก็ถูกป้าเจียงลากแแขนเข้าไปในตัวบ้านเลยครับโดยมีเฉิงอันและพี่อิงหลินที่เข็นแฝดตามเข้ามาด้วยอย่างตกใจในการกระทำของผู้สูงวัยทั้งสองท่าน 

"คุณหญิงค่ะ คุณหญิงดูสิค่ะว่าเจียงพาใครมา"ป้าแกดูตื่นเต้นมาก ผมว่ามันต้องมีเรื่งอะไรเกิดขึ้นตอนที่ผมจากมาอย่างแน่นอนเลย 

"ท่านบรรพบุรุษ!!"เหมือนผมมาอยู่กลางวงประสานเสียงยังไงยังงั้นเลยล่ะครับรวมถึงพี่สาวของเฉิงอันด้วยที่ถือกระดาษที่ดูจะเก่าแก่ใบหนึ่งแล้วมองมาทางผมด้วยสายตาที่เหลือเชื่อแบบสุดๆ 

"นี่มันเรื่องอะไรกันครับคุณพ่อคุณแม่!"เฉิงอันที่ตามมาทันก็ดึงผมเข้าไปในอ้อมกอดทันทีและสีหน้าของเขาก็พร้อมจะมีเรื่องแบบสุดๆเลยด้วย 

"อ่ะ เอาไปดูแกจะได้รู้ว่ามันเรื่องอะไร"พี่สาวของเฉิงอันเขาส่งกระดาษภาพอันเก่าๆมาให้เฉิงอันดูผมที่อยู่ใกล้เลยได้เห็นภาพวาดนั้นไปด้วย มันคือภาพวาดของผมตอนที่เป็นเว่ยเทียนนั่นเอง  

"เออ...ไม่ทราบว่าบรรพบุรุษของพวกคุณเขามีคำสั่งเสียอะไรไว้ไหมครับ"ผมไม่รู้ว่าเสียงที่ผมถามออกไปมันจะสั่นมากแค่ไหนแต่ผมกลับรู้สึกหัวใจพองโตที่ได้รู้ว่าฟู่เหิงนั้นเขารักผมมากขนาดไหน ผมมองภาพทั้งน้ำตาเพราะว่าผมนั้นรู้สึกได้ว่ายามที่ฟู่เหิงกำลังวาดภาพผมนั้นหัวใจเขาร้าวรานขนาดไหนที่เราต้องจากกัน 

"บรรพบุรุษของเราสั่งกันมารุ่นต่อรุ่นว่าให้หานายหญิงรองเว่ยเทียนให้เจอในปีค.ศ.2020 มันเป็นคำสั่งที่แปลกมากแต่ทายาททุกรุ่นก็ปฏิบัติตามกันมาอย่างเคร่งครัดจนมาถึงรุ่นของฉัน วันนี้ฉันจึงเรียกลูกให้มารวมตัวกันเพื่อถ่ายทอดคำสั่งของบรรพบุรุษแต่ไม่คิดว่ายังไม่ทันหา คุณก็ดันมาหาเราซะก่อนแล้วนายหญิงรองเว่ยเทียนคนรักของท่านบรรพบุรุษตระกูลฟู่ฉาของเรา" 

"แบบนี้คุณพ่อคุณแม่คงไม่คิดขวางหากว่าผมกับเทียนจะเป็นแฟนกันใช่ไหมครับ" 

"ถามจริงนี่แกจีบเขาติดแล้วหรอตาเฉิง แม่ไม่เคยเห็นแกจีบใคร แหมไม่อยากจะเม้าท์ระยะเผาขนหรอกนะคะแต่ตาเฉิงอันน่ะตั้งแต่5ขวบพอได้เห็นภาพนี้ก็ตั้งปนิธานกับตัวเองเลยว่าจะหาแฟนหน้าตาแบบนี้มาไหว้พ่อแม่ให้ได้" 

"โธ่คุณแม่ครับพอเถอะครับ อย่าเล่าต่อเลยครับมันทำให้ผมดูคลั่งรักยังไงก็ไม่รู้นะครับเนี่ยผมอายเค้าครับแม่"เวลาที่เฉิงอันเขาอยู่กับครอบครัวดูสบายๆน่ารักอ่ะผมอยากจะจับเขามาฟัดจังเลยแต่ก็เกรงใจพ่อแม่เขาอ่ะนะ ผมเลยต้องใช้คำพูดแทน 

"ไม่เห็นจะเป็นอะไรไปเลยครับผมว่าดูน่ารักดีออก แต่ว่านะครับภาพนี้น่ะมันดูไม่สมดุลเท่าไรข้างๆนี่ยังว่างอยู่เลยและดูจากเนื้อกระดาษแล้วคงเป็นกระดาษที่ถูกน้ำได้งั้นผมขอลองอะไรดูหน่อยนะครับ"ใช่มันแปลกผมว่าตอนฟู่เหิงวาดคงซ่อนอะไรไว้อย่างแน่นอน 

"ได้จ๊ะ"พอผมได้รับคำอนุญาตผมก็สั่งการเฉิงอันเลยครับเพราะผมเองก็อยากรู้เหมือนกันว่าจะเป็นอย่างที่ผมคิดไหม 

"พี่เฉิงครับช่วยไปคั้นน้ำเลมอนมาให้เทียนทีสิครับ" 

"ได้ครับพี่จะรีบไปเดี๋ยวนี้เลยครับ"พอเฉิงอันออกไปทุกคนก็มารุมผมทันทีเลยครับเพราะอยากจะรู้ว่าภาพที่สืบทอดมารุ่นต่อรุ่นมันมีอะไรกันแน่เพราะไม่เคยมีรุ่นไหนสังเกตถึงข้อนี้เลย เหมือนเด็กเลยครับแต่ละคนจนเสียงร้องของแฝดดังขึ้นนั่นแหละครับทุกคนถึงหันไปสนใจแล้วก็เป็นป้าเจียงที่อุทานออกมา 

"ว๊าย!!นี้มันคุณเฉิงอันตอนเด็กชัดๆเลยค่ะแต่พอมองดีๆก็เหมือนนายหญิงรองเว่ยเทียนเหมือนกันนะค่ะเนี่ย" 

"เรียกผมว่าเทียนเฉยๆเถอะนะครับ เรียกนายหญิงรองเว่ยเทียนมันดูจั๊กจี๊ยังไงไม่รู้ครับ" 

"ไม่นะ....นี่ลูกของคุณเทียนหรอคะ"แม่ของเฉิงอันที่เดินเข้ามาดูสองแฝดก็ถามออกมาพร้อมกับน้ำตาที่หลั่งรินอาบแก้ม ทำเอางงกันทั้งบ้านเลยทีนี้  

"ไม่ใช่หรอกครับเด็กแฝดสองคนนี้พ่อแม่เขาเสียชีวิตเพราะอุบัติเหตุรถชนน่ะครับ แล้วพอดีผมก็กำลังจะออกจากโรงพยาบาลพอได้ยินว่าแม่เด็กอาจไม่รอดและพวกเขาก็ไม่มีญาติที่ไหนแล้วผมจึงรับเด็กแฝดมาเลี้ยงเป็นลูกของผมเอง" 

"ฮืออออ!!ไม่นะลูกแม่ ไหนลูกบอกจะพาหลานกลับมาหาแม่ไง ฮือๆ" 

"คุณหญิงทำใจดีๆไว้" 

"คุณแม่! นี่มันเกิดอะไรขึ้น" 

เรื่องพลิกเฉยเลยครับสรุปแล้วสองแฝดเป็นลูกของลูกสาวคนโตของตระกูลฟู่หลันที่หนีออกจากบ้านไป ผมก็ว่าแล้วว่าทำไมผมรู้สึกผูกพันธ์ได้ขนาดนี้แต่เอาเถอะครับถือว่าเป็นโชคดีของเด็กสองคนนี้ที่มาเจอผม แต่เรื่องวุ่นวายมันได้จบลงเพียงแค่นั้นหรอกครับเพราะระหว่างที่ผมกำลังละเลงน้ำมะนาวลงกับแผ่นกระดาษก็มีญาติสายหลักของตระกูลฟู่หลันเข้ามาหาเรื่องเสียเฉยๆงั้นแหละ จับใจความได้ประมาณว่าผมต้องไปแต่งงานกับลูกชายของตระกูลสายหลักอะไรนี่แหละ 

แต่ทางด้านพ่อแม่ของเฉิงอันก็ไม่ยอมครับเขาบอกว่าผมน่ะเป็นลูกสะใภ้ของพวกเขาแล้วจะให้คนอื่นมาแย่งคนรักของลูกชายไปได้อย่างไร อันนี้ผมเห็นด้วยล้านเปอร์ฯเลยครับแต่ทางฝั่งนั้นก็ยังไม่ยอมครับยังคงเจ้าเล่ห์จะเอาทุกอย่างไปอยู่ดี พี่สาวของเฉิงอันเล่าให้ผมฟังว่าตระกูลสายหลักมาจากตระกูลฟู่ฉากับตระกูลน่าหลาน แต่ตระกูลสายรองน่ะมาจากตระกูลฟู่ฉากับตระกูลเว่ยของฮองเฮาหลิงและตระกูลสายรองนั้นก็ร่ำรวยกว่าตระกูลสายหลักเพราะได้รับสืบทอดกิจการทุกอย่างจากตระกูลฟู่ฉาและตระกูลเว่ย ส่วนสายหลักนั้นได้แค่การค้าขายของน่าหลานไปเท่านั้น 

"สำเร็จแล้วครับเอาล่ะเรามาดูกันว่าส่วนว่างเปล่านั้นมีอะไร"ผมเอากระดาษไปส่องไฟก็เห็นเป็นภาพของผมกับฟู่เหิงยืนเคียงคู่กันทำเอาทุกคนที่เห็นถึงกับตกตะลึงไปตามๆกันเมื่อเห็นผมกับเฉิงอันมายืนข้างกันอยู่ใกล้ๆภาพ 

"ทีนี้รู้รึยังว่าใครคู่ควรกันแน่อย่าได้ริอาจมาวุ่นวายกับตระกูลฟู่ของเราอีก อย่าโลภมากในสิ่งที่ไม่ใช่ของตัวเองเดี๋ยวจะไม่ได้อะไรซักอย่างกลับไป"แม่ของเฉิงอันที่ปะทะคารมเมื่อกี้ก็พูดอย่างเป็นต่อขึ้นมาจนตระกูลฟู่หลันถึงกับควันออกหูเลยทีเดียว 

"หึครั้งนี้โชคดีเป็นของพวกแกแต่ครั้งหน้าความโชคดีต้องเป็นของพวกฉันแน่"เสียงอาฆาตดังออกมาก่อนที่กลุ่มคนของตระกูลฟู่หลันจะทยอยออกจากบ้านพักตากอากาศไปทำให้ภายในบ้านกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง 

แล้วภายในเย็นวันนั้นแขกไม่ได้รับเชิญอย่างอีตาหลี่เหว่ยก็มาเยือนระหว่างที่พวกผมกำลังนั่งทานอาหารกันอยู่ ผมสังเกตว่าเขามองผมด้วยสายตาแปลกๆหลายต่อหลายครั้งจนมื้ออาหารผ่านไปเขาก็มาดึงแขนผมเอาไว้และมอบหนังสือที่ดูเก่าเล่มหนึ่งให้กับผมแล้วเดินออกไปเลยโดยที่ไม่ได้พูดอะไรกับผมอีก คือจะบอกหน่อยก็ได้ไหมว่ามันคือหนังสืออะไรสงสัยกลัวดอกพิกุลจะร่วงมั้ง 

ผมลองเปิดหนังสือดูผ่านๆแต่ผมก็ต้องสะดุดแหละครับเพราะนี่มันคือรายมือของฟู่เหิงของผมเอง แต่ทำไมหนังสือที่ฟู่เหิงเขียนมันถึงไปอยู่กับอีตาหลี่เหว่ยได้กันล่ะเรื่องนี้ดูจะไม่ธรรมดาซะแล้วสิ ผมเดินไปตามชายหาดเดินไปเรื่อยๆคนเดียวจนมาเจอเปลที่ถูกผูกติดไว้กับต้นไม้มันเป็นบ้านของใครซักคนที่ผมก็ไม่ได้สนใจ ผมนั่งลงที่เปลและเริ่มเปิดหนังสือเพื่ออ่านมัน มันเป็นไดอารี่ครับ เรื่องราวมันก็เริ่มหลังจากที่ฟู่เหิงกับผมได้พบเจอกันมันเป็นความรู้สึกที่มีต่อผมมาเนิ่นนาน ผมอ่านไปได้10หน้าผมก็ตัดสินใจปิดมันลงเพราะถ้าหากผมอ่านต่อน้ำตาของผมคงท่วมโลกเพราะความคิดถึงแน่ 

"เทียนมาทำอะไรตรงนี้หืมพี่ตามหาเราซะทั่วเลย"เป็นพี่อิงหลินครับที่มาหาผม สายตาพี่เค้าดูเป็นห่วงผมมากคงจะเพราะผมออกมานานแล้วรึเปล่าพี่เขาถึงได้ออกมาตามหาผม 

"ผมขอโทษครับพี่อิงหลิน ผมแค่มาเดินเล่นน่ะครับแต่ไม่คิดว่าตัวเองจะออกมานานขนาดจนฟ้ามืดซะแล้ว" 

"เป็นอะไรรึเปล่าเทียน เราดูไม่ร่าเริงเลยนะมีอะไรเล่าให้พี่ฟังได้นะ"นี่หน้าผมมันดูเศร้าขนาดนั้นเลยหรอเนี่ย 

"ไม่มีอะไรครับพี่ เรากลับบ้านพักกันเถอะครับป่านนี้ทุกคนคงห่วงกันแย่แล้ว" 

"อืม" 

(บ้านพักตากอากาศ) 

"คุณไปไหนมาเทียน รู้บ้างไหมว่าผมเป็นห่วงคุณมากขนาดไหนออกไปไหนก็ช่วยบอกผมหน่อยสิไม่ใช่หายไปเฉยๆแบบนี้มือถือก็ไม่รับสายแล้วจะมีไปเพื่ออะไร!" 

เฉิงอันดูโมโหผมมาก ผมไม่เคยเห็นสีหน้าแบบนี้ของเขาเลย มันทำให้ผมเริ่มมีข้อเปรียบเทียบมากมายระหว่างฟู่เหิงของผมกับเฉิงอันคนนี้ ฟู่เหิงของผมแม้พูดน้อยแต่ไม่เคยแสดงความโมโหใส่ผมเลยถึงเขาจะยิ้มไม่เก่งแต่ก็ไม่เคยตวาดผมจนผมเริ่มรู้สึกว่ามันไม่ใช่เขาคนนี้ไม่ใช่ฟู่เหิงของผมและไม่อาจเป็นฟู่เหิงที่กลับชาติมาเกิดได้เลยด้วยซ้ำ 

"ขอโทษ นะครับที่ทำให้ห่วง ผมขอตัวก่อนผมเหนื่อยผมอยากจะพักผ่อนแล้ว อ่อ คุณป้าครับภาพวาดของนายหญิงรองกับท่านฟู่เหิงผมขอได้ไหมครับ" 

"ได้จ๊ะ งั้นหนูเทียนไปพักผ่อนเถอะนะลูกวันนี้เจอเรื่องมามากมายแล้วคงจะเหนื่อยใช่ไหมจ๊ะ" 

"ครับคุณป้า" 

"เทียนผมยังพูดไม่จบคุณจะเดินหนีผมไปแบบนี้ไม่ได้กลับมาพูดกับผมให้รู้เรื่องก่อน" 

"ถ้าผมไม่รู้มาก่อนผมคงคิดว่าคุณมีฝาแฝดนะเฉิงอัน อย่าได้มาทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของผมแบบนี้เพราะสำหรับผม ผมเป็นของฟู่เหิงคนเดียวเท่านั้นส่วนของก๊อบเกรดเอแบบคุณผมไม่นับอย่าได้มาใช้หน้าตาของเขาทำกิริยาต่ำทรามกับผมแบบนี้" 

"อะไรก็ฟู่เหิงๆ ผมเป็นผม ผมไม่ใช่เขาผมไม่อยากจะเป็นตัวแทนของเขาคุณเข้าใจไหมเทียนผมอยากให้คุณมองว่าผมคือเฉิงอันไม่ใช่เงาของใครอีกคนที่คุณรักสุดหัวใจ"นี่ผมทำอะไรผิดไปงั้นหรอครับทำไมทุกอย่างมันถึงเป็นแบบนี้กัน ผมรู้แล้วว่าความต้องการที่แท้จริงของผมนั้นก็คือการได้กลับไปอยู่กับคนที่ผมรักไม่ใช่รักคนที่หน้าตาเหมือนเขา 

"ผมขอโทษนะเฉิงอันผมว่าผมขอตัวกลับบ้านของผมก่อนดีกว่า" 

"เดี๋ยวจ๊ะหนูเทียน ป้ามีของที่อยากจะมอบให้หนู ความจริงมันต้องมีสมุดบันทึกด้วยแต่คนรุ่นก่อนๆของป้าบอกว่ามันหายไปไม่มีใครรู้ว่ามันอยู่ที่ไหน"ป้าเขาเดินไปเปิดลิ้นชักและหยิบของบางอย่างออกมามันคือถุงหอมที่ผมมอบให้กับฟู่เหิงเมื่อก่อนสภาพมันดูเก่ามากแล้วแต่ก็ยังคงสภาพเดิมอยู่ผมหยิบมาด้วยมือที่สั่นเทา ผมออกจากตัวบ้านพักขับรถมาเพียงลำพังใช่ผมลืมพี่อิงหลินเอาไว้ที่นั้นพร้อมกับแฝดแต่ผมไม่อยากจะย้อนกลับไปแล้วผมอยากจะกลับให้ถึงบ้านไวที่สุดเท่าที่จะทำได้ 

แต่ผมก็ง่วงเกินกว่าที่จะไปต่อผมจึงแวะปั๊มและเริ่มหยิบไดอารี่ของฟู่เหิงออกมาอ่าน พอได้เริ่มอ่านผมก็ไม่อาจจะหยุดได้ผมยังคงนั่งอ่านมันไปเรื่อยๆจนมาถึงหน้าหลังจากที่ผมเสียชีวิตไป มันไม่ใช่ลายมือของฟู่เหิงแต่มันเป็นรายมือขององค์ชาย7ที่เป็นผู้บันทึกแต่ก่อนหน้านั้นมีอยู่หน้าหนึ่งที่มันถูกฉีกขาดไป ผมว่าอาจจะมีบางคนฉีกมันออกไป  

หน้าใหม่เริ่มบันทึกว่าฟู่เหิงเริ่มป่วยจากอาการไข้ใจและไม่อาจไปรับราชการได้อีก สองแฝดเองก็ไม่รับราชการต่อแต่มาทำกิจการเหลาอาหารแทน ฟู่หมิงก็ออกมาทำโรงหมอต่อร่วมกับท่านหมอเย่วและปี้เฉิน ทุกคนเศร้ากับการจากไปของผมโดยเฉพาะฟู่เหิง อิงลั่วและหมิงอวี้ แต่ก็มีใครบางคนที่แอบเศร้ากับการจากไปของผมอีกคนหนึ่งคนนั้นก็คือองค์ฮ่องเต้  

ผมไม่คิดเลยว่าทุกคนจะอยู่กันอย่างยากลำบากถึงเพียงนี้ อาการไข้ใจของฟู่เหิงเริ่มหนักขึ้นร่างกายของเขาเหลือแต่กระดูกและจากไปอย่างสงบ หลังจากที่ผมเสียไปได้เพียงแค่สามเดือน นั่นมันเท่ากับเวลาที่ผมกลับมาอยู่โลกฝั่งนี้เลย ถ้าเป็นไปได้ผมอยากจะกลับไป กลับไปหาฟู่เหิงที่ผมรัก ผมอ่านมาจนถึงหน้าสุดท้ายมันเป็นอะไรที่ช็อคมากเพราะผมจำลายมือนี้ได้เป็นอย่างดีมันคือลายมือของฮ่องเต้ 

"ข้าคิดถึงเจ้าเหลือเกินเว่ยเทียน ข้าคิดถึงรสอาหารที่เจ้าทำให้ข้าทาน ข้าคิดถึงรอยยิ้มของเจ้า ข้าน่าจะเห็นแก่ตัวเก็บเจ้าไว้ข้างกายของข้าไปชั่วนิรันดิไม่เช่นนั้นเจ้าก็ยังคงมีชีวิตอยู่กับข้าไปจนแก่เฒ่า กลับมาหาข้าเถิดนะเว่ยเทียน" 

บันทึกจบลงเพียงเท่านั้น ผมไม่คิดเลยว่าฮ่องเต้เค้าจะมีใจให้ผมได้ยาวนานขนาดนี้ผมก็นึกว่าเขารักอิงลั่วซะอีก เฮ้อ...เอาล่ะผมคงต้องเดินทางต่อแล้วผมอยากกลับไปเก็บของเพื่อกลับไทยบ้านเกิดผมเสียทีส่วนเรื่องแบรนด์น้ำหอมผมคงต้องให้เจสช่วยและเรื่องพินัยกรรมของผม คนที่จะได้รับมรดกของผมก็มีสามคนนั้นก็คือแฝดและอีกคนคือพี่อิงหลิน เฮ้อ....ผมอยากจะกลับไปหาฟู่เหิงของผมจังเลยครับถ้าผมกลับไปได้ผมจะทำทุกทางไม่ให้เขาต้องจากไปแบบนี้ 

ปึง!โครม! 

>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>> 

ความคิดเห็น