ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 21

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 309

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 08 มี.ค. 2564 22:45 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 21
แบบอักษร

บทที่ 21 

(เทียน พาร์ท) 

เชื่อไหมวันหวานๆของผมถูกแทนที่ด้วยใบหน้าของอีตาฮ่องเต้มากเมียอีกแล้วล่ะ ผมอยากจะรู้จริงๆว่าใครอนุญาตให้เขามาเสนอหน้าในบ้านผมกัน 

"คุณมาทำไมไม่ทราบที่บ้านไม่มีคนทำอาหารให้ทานรึไงครับถึงมารบกวนบ้านคนอื่นเค้าน่ะ" 

"ฉันมาหาภรรยาของฉันแล้วมันเกี่ยวอะไรกับเธอไม่ทราบ" 

"ก็นี่มันบ้านผมแล้วอีกอย่างผมไม่อยากให้ตัวอันตรายอย่างคุณมาใกล้ลูกของผม"ไงล่ะใบ้แดกไปเลยครับ ไม่กล้าพูดสิถ้าเขาพูดล่ะก็ผมจะพูดเรื่องที่เขาจะฆ่าแฝดให้พี่อิงหลินฟังแน่แล้วมาดูกันว่าพี่เขาจะเกลียดอีตานี่เข้าไส้ไหม 

"ฝากไว้ก่อนเถอะไอ้เด็กแสบ อ่อ เฉิงอันก่อนที่ฉันจะมาที่นี่พี่แกบอกฉันว่ามีสาวสวยมาหาแกที่บ้านน่ะ"ห๊ะ!ไม่ทันไรก็มีสาวสวยมาหาแล้วงั้นหรอ ฮึ้ยแล้วไหนว่าไม่เคยมีใครไงวะ 

"ถ้าจะพูดอะไรก็ควรจะพูดให้มันครบๆหน่อยนะคะคุณหลี่เหว่ย ดิฉันเป็นสาวสวยที่มีสามีและลูกที่น่ารักแล้ว อย่ามาดึงดิฉันไปมีเอี่ยวกับความน่ารังเกียจของคุณ"คนที่มาคือคุนเจสสิก้าทนายสาวสวยของผม เออแล้วเค้ามาหาเฉิงอันทำไมล่ะเนี่ย 

"คุณเฉิงค่ะ ดิฉันนำเอกสารที่คุณต้องการมาให้แล้วค่ะ" 

"ขอบคุณครับพี่เจส" 

"เอกสารอะไรหรอครับพี่"ผมถามเฉิงอันเลยครับอยากเผือกเต็มที่แล้วอ่ะ 

"เอกสารใบสมรสของเราสองคนน่ะ เทียนจะให้เกียรติแต่งงานกับพี่ได้ไหมครับ" 

"แต่งครับพี่เฉิง"ไม่แต่งก็โง่เต็มทีแล้วล่ะครับ ทั้งหล่อทั้งรวยแถมใหญ่อีกต่างหาก ใครมารังแกนี่ไม่ต้องกลัวใครเลยมีเจ้าพ่อเฉิงอันทั้งคน 

"ใจง่าย"เอ๊ะ เสียงใครวะเหมือนว่าผมจะได้ยินเสียงความไม่พอใจของใครบางคน คนที่ว่าผมก็คืออีตาหลี่เหว่ยนั่นแหละครับนี่ยังไม่กลับไปอีกหรอ ผมก็นึกว่ากลับไปนานแล้วนะเนี่ย 

"พูดจาไม่น่าโตมาได้นานเลยนะครับคุณหลี่เหว่ย พูดจาก็เหมือนไม่ใช่คน ชอบมาพูดจาหมาๆใส่ผมเดี๋ยวก็เจอผมพูดจาหมาๆใส่บ้างหรอก"ผมชักจะหมดความอดทนกับเขาแล้วสิ คนอะไรกัดไม่ปล่อยจริงๆ 

"เทียนครับ พี่ว่าเราไปทานข้าวกันเถอะนะครับ ส่วนพี่ก็กลับไปเถอะครับอย่าได้มาสร้างปัญหาให้กับภรรยาผมเลยส่วนเรื่องของพี่อิงหลินผมว่าพี่ปล่อยพี่เขาไปเจอคนที่ดีกว่าเถอนะครับ" 

"แกมายุ่งอะไรด้วยเฉิงอัน หุบปากของแกไปซะ ยังไงอิงหลินก็ต้องไปกับฉัน"คุณหลี่เหว่ยมันเขาตวาดลั่นเลยครับแล้วพี่อิงหลินที่นั่งเงียบมานานก็โพล่งประโยคเด็ดออกมา 

"ฉันถามคุณหน่อยเถอะคะ ถ้าตอนนี้คุณยังไม่รู้ว่าฉันเป็นลูกสาวอีกคนของนักธุรกิจน้ำมันอับดับหนึ่งของประเทศคุณยังจะมานั่งตื้อฉันแบบนี้อยู่ไหมคะหลี่เหว่ย"ตาหลี่เหว่ยถึงกับนิ่งค้างไปเลยครับ ที่แท้ก็รักเพราะผลประโยชน์นี่เองแล้วแบบนี้มันเรียกว่ารักได้ด้วยหรอว่ะเนี่ยไอ้เทียนงง 

"..............."ไม่สัญญาณตอบรับจากหมายเลขที่ท่านเรียก คือตอนนี้เงียบกันเป็นป่าช้าเลยเหมือนกับว่าทุกคนจะตกใจกับเรื่องนี้กันมาก แสดงว่าไม่มีใครรู้เลยสินะว่าพี่อิงหลินน่ะเป็นลูกคนรวยแหมพอรู้แบบนี้มันช่างว้าวจริงๆอย่างกับอ่านนิยายดราม่าอยู่เลยล่ะครับ 

"คุณกลับไปอยู่ในที่ของคุณได้แล้ว เพราะต่อจากนี้ฉันจะไม่ช่วยอะไรคุณอีก ภรรยาของคุณก็มีเยอะแยะอย่าได้มายุ่งกับฉันอีกเลยคะ คุณทำแบบนี้เหมือนจับตัวฉันมาเรียกค่าไถ่จากพ่อของฉันมากกว่าที่จะรับฉันมาเป็นภรรยา แล้วที่แม่ของคุณไม่มาตามราวีฉันอีกก็เพราะคุณไปบอกท่านใช่ไหมล่ะคะว่าฉันน่ะมีประโยชน์" 

"เธอรู้ได้ยังไง" 

"หึ เพราะแม่ของคุณเขาโทรมาขอร้องอ้อนวอนให้ฉันกลับไปคุณยังไงล่ะ พอรู้ว่าฉันเป็นใครก็รีบเข้ามาทำดีด้วยมันช่างน่าสมเพชซะจริง" 

"อย่ามาว่าแม่ของฉันนะอิงหลิน" 

"แล้วฉันพูดผิดตรงไหนไม่ทราบ กลับบ้านของคุณไปซะแล้วอย่าได้มายุ่งวุ่นวายกับฉันและครอบครัวอีกถ้าไม่ใช่เพราะคุณ พ่อของฉันก็คงไม่ตัดฉันออกจากตระกูลและเป็นเพราะแม่ของคุณทำให้ฉันไม่มีที่ไปจนต้องไปนอนอยู่ตามสวนสาธารณะเงินซักบาทก็ไม่มี หากไม่ได้เทียนฉันก็ไม่รู้จะมีสภาพเป็นยังไง"พี่อิงหลินโคตรน่าสงสารแล้วสายตาของอีตาหลี่เหว่ยก็เปลี่ยนไปมันเป็นสายตาที่ดูถูกดูแคลนและคำพูดแทนแสนจะน่ากระทืบที่พรั่งพรูออกมาก็แทบจะทำให้ผมอยากจะกระทืบเขาจริงๆแต่ก็ถูกเฉิงอันดึงเอาไว้ 

"ก็สมควรกับคนไร้ประโยชน์อย่างเธอแล้วล่ะ มันก็ไม่แปลกหรอกที่ครอบครัวเธอจะตัดหางปล่อยวัดเพราะความไม่ได้เรื่องของเธอเป็นฉัน ฉันก็ไม่อยากจะเสวนากับคนอย่างเธอนักหรอกแต่สิ่งที่ฉันต้องการมันอยู่ที่นี่และเมื่อฉันต้องการก็ไม่มีใครที่จะหยุดยั้งฉันได้หรอกนะ เข้ามาได้เอาตัวไป"ผมว่ามันเป็นรางที่ไม่ค่อยดีเท่าไรเหมือนผมกำลังจะเกิดปัญหาเลยอ่ะครับเพราะตอนนี้คนร่างยักษ์ประมาณ3-4คนกำลังเดินมาทางแล้วอ่ะ 

"คิดว่าผมจะยอมให้พี่เอาตัวเมียของผมไปงั้นหรอ พี่คิดผิดแล้วล่ะ" 

"หึ ก็ลองดูสิว่าแกจะสู้คนของฉันได้ไหมของที่ฉันถูกใจและต้องการไม่ว่าอะไรฉันก็อามาหมดแล้ว แม้แต่คนรักของแกอย่างลั่วหลานฉันยังแย่งมาแล้วแค่คนนี้ด้วยมันจะซักเท่าไรกันเชียว"หึไม่ว่าชาติไหนก็แย่งไม่เปลี่ยนเลยสินะแต่ผมจะไม่ยอมเป็นของใครนอกจากฟู่เหิงของผมแน่ 

"คิดว่าฉันอยากจะไปกับแกหรอตาแก่ ฝันไปเหอะไอ้เทียนสู้ตายโว้ย!"ผมวิ่งไปขึ้นห้องสิครับรออะไรความเจ็บไม่มีอยู่ในหัวแล้วตอนนี้ สิ่งแรกที่ผมต้องทำคือการปกป้องตัวเอง ผมวิ่งเข้าห้องแล้วล็อคตัวเองให้อยู่ในห้องแค่นั้นยังไม่พอหรอกครับผมวิ่งเข้าห้องลับที่ผมแอบทำเอาไว้ในห้องก่อนอื่นผมก็ต้องทำกับดักก่อน ผมเอาผ้าห่มต่างๆมาผูกปมแล้วออกทางหน้าต่างที่ผมแน่ใจแล้วว่าไม่มีใครเห็นแน่ แล้วผมก็เดินเข้าไปในห้องลับที่มีพร้อมทุกอย่างคึคึสนุกล่ะงานนี้ 

"ออกมานะเทียนยังไงเธอก็หนีฉันไม่พ้นหรอก!"ออกให้โง่น่ะสิยังไงผมก็ไม่ออกหรอก 

ปัง! โครม! 

งื้อประตูไม้สักห้องผมพังซะแล้วแต่ช่างมันเหอะผมรวยและหลัวหล่อมากหาซื้อใหม่ได้สบายๆอยู่แล้ว ผมไปที่กระจกสองด้านเพื่อดูสถานการณ์ในห้องสิ่งที่ผมเห็นคือหลี่เหว่ยหัวเสียมากที่ผมหนีลงหน้าต่าง 

"กลับไปตามหาตัวมาให้เจอ!" 

"ผมว่าพี่หยุดจะดีกว่านะเทียนเขาเป็นภรรยาของผม ผมไม่มีทางยอมให้พี่แย่งเทียนไปแน่และถ้าหากพี่ยังดึงดันล่ะก็อย่าหาว่าผมไม่เตือนนะครับก็เเล้วกัน" 

"มึงคิดว่ามึงจะทำอะไรได้ลั่วหลานกูก็เคยแย่งมาแล้ว" 

"หึ พี่มันโง่ลั่วหลานก็แค่หลอกใช้อำนาจในมือพี่กำจัดคน ถึงแม้ว่าเธอจะรักพี่ได้จริงเธอก็ไม่มีวันมาง้อพี่หรอกนะไม่งั้นเธอจะไปเปิดร้านแบรนด์น้ำหอมที่ฝรั่งเศสเพื่ออะไรกันแล้วอีกอย่างผมกับลั่วหลานเป็นแค่เพื่อนกันเท่านั้นที่เธอทำตัวสนิทสนมกับผมเพราะต้องการใช้ประโยชน์จากพี่ พี่มันก็แค่หมากที่ลั่วหลานใช้แล้วทิ้ง พี่มันก็แค่ของตายสำหรับลั่วหลานก็เท่านั้นแหละ"อย่างเจ็บเลยไหมล่ะนั่น หึแต่มันก็สมควรแล้วล่ะนะ 

"นี่พวกมึงหลอกกูงั้นหรอ" 

"ถ้าใช่แล้วไง ไม่ใช่แล้วไงเพราะสุดท้ายลั่วหลานก็บรรลุวัตถุประสงค์ของตัวเอง" 

"กลับ!"หึก็นึกว่าจะแน่คงเสียเซลฟ์ไม่น้อยเลยมั้งน่ะ แต่ก็เอาเถอะผมรอดปลอดภัยดีนั้นคือเรื่องน่ายินดี เอาล่ะผมคงต้องใช้ชีวิตอยู่แต่ในบ้านสินะมันก็คงไม่เท่าไรหรอกมั้งเพราะไงในห้องลับของผมก็มีพร้อมทุกอย่างอยู่แล้ว แบบนี้ก็คงต้องโทรหาเฉิงอันก่อนแล้วก็ต้องลองเอาเบอร์ที่ไม่คุ้นเคยโทรไปซักหน่อยผมรอสายอยู่แปบนึงเสียงนุ่มทุ้มอันเป็นเอกลักษณ์ของเฉิงอันก็พูดขึ้น 

"สวัสดีครับเฉิงอันรับสายครับ" 

"เสียงหล่อจังเลยนะครับพี่เฉิง" 

"เทียน! เทียนอยู่ที่ไหนครับให้พี่ไปรับไหม"โอ๊ย!น้ำเสียงร้อนรนช่างขยี้ใจไอ้เทียนจริงๆ ผมว่าไม่ว่าชาตินี้หรือชาติไหนผมก็ตกหลุมรักผู้ชายคนนี้เข้าอย่างจังเลยล่ะครับ 

"ไม่ต้องมารับหรอกครับแค่พี่เดินเข้ามาในห้องผมแค่นั้นก็พอ"รอไม่ถึงนาทีเสียงผลักประตูก็ดังขึ้นสีหน้าของเขาดูตลกมากเลยครับ ยิ่งพี่อิงหลินที่อุ้มแฝดตามมานั้นสีหน้าดูเป็นห่วงหนักยิ่งกว่าอีกครับ ผมเลยรีบออกจากห้องลับเพราะถ้ารอนานกว่านี้ห้องผมมีสิทธิพังได้เลยนะครับเพราะตอนนี้ดูเฉิงอันของผมเขาดูหัวร้อนมากเลย 

"พี่เฉิงครับ"ผมที่ออกมาจากตู้เสื้อผ้าก็ถูกดึงตัวเข้าไปกอดเต็มแรงเลยล่ะครับ คุณเจสที่มาทีหลังทำสีหน้าโล่งอกออกมา นี่พวกเขาเป็นห่วงผมขนาดกันเลยหรือนี่รู้สึกอบอุ่นจังเลยแหะ 

"ไปอยู่ไหนมาครับบอกพี่ได้ไหม พี่เป็นห่วงเทียนมากนะรู้ไหม"เสียงสองก็มา แบบนี้จะไม่ให้ผมเอ็นดูเขาได้ไงจริงไหมล่ะครับ 

"ผมเข้าไปอยู่ในห้องลับมาน่ะครับ" 

"ครับ แต่ต่อไปไม่ต้องห่วงแล้วนะครับพี่ให้พี่สาวของพี่จัดการให้แล้ว ต่อไปพี่เหว่ยคงไม่มายุ่งกับเทียนอีก" 

"ขอบคุณครับพี่เฉิง พี่อิงหลินกลับไปอยู่ที่ไทยกับผมไหมถ้างานที่จีนของผมเรียบร้อยดีแล้ว" 

"ไปจ๊ะ ที่ไหนมีเทียนกับแฝดอยู่พี่ก็ไปทั้งนั้นแหละนะ"พี่อิงหลินเขาน่ารักเนอะว่าไหม แต่สีหน้าของเฉิงอันสิเศร้าลงทันทีทันใดเลยครับพอผมพูดเรื่องจะกลับไทยเนี่ย 

"ไม่กลับได้ไหมครับเทียนอยู่กับพี่ที่จีนเถอะนะ"ยังใช้เสียงสองไม่เลิกครับ พี่อิงหลินกับพี่เจสนี่มองบนกันหมดแล้วครับก็อยากจะทำซึ้งนะครับแต่แบบนี้คงไม่ไหวผมแทบจะหลุดขำแล้วครับเนี่ย 

"เอาไว้ผมคิดดูอีกทีแล้วกันนะครับ ตอนนี้ผมหิวมากเลยครับเสียพลังไปตั้งเยอะตอนนี้จะเที่ยงแล้วผมยังไม่ได้ทานอะไรเลย" 

"งั้นไปข้างล่างเถอะพี่เตรียมอาหารไว้แล้วเดี๋ยวเอาไปอุ่นก็ทานได้เลย"พี่อิงหลินเขาพูดตัดหน้าเฉิงอันเลยครับ เฉิงอันนี่หันไปมองหน้าเลยโอ๊ยผมขำอ่ะตายๆไม่ไหวครับ 

(1อาทิตย์ต่อมา) 

การใช้ชีวิตอยู่แต่ในบ้านเป็นเวลาหลายๆวันแบบนี้ผมบอกได้เลยว่าไม่ใช่เรื่องตลกนะครับ สำหรับผมมันเป็นอะไรที่โคตรน่าเบื่อเลย ผมอยากจะพาแฝดออกไปเที่ยวที่สวนในบ้านยังทำไม่ได้เลยเพราะคนของอีตาหลี่เหว่ยมันมาเฝ้าเอาไว้น่ะสิก็เลยเป็นพี่อิงหลินที่เป็นคนพาแฝดออกไปเดินเล่นแทน ส่วนเฉิงอันของผมก็ต้องทำงานไม่ค่อยได้มาหาผมเท่าไรส่วนมากจะโทรคุยกันมากกว่าอ่ะครับ แต่ดีที่วันนี้เฉิงอันเขามาหาผมไม่งั้นผมคงเหงาตายอ่ะครับ 

"วันนี้อยากไปข้างนอกไหมเดี๋ยวพี่พาไปแต่ถ้าออกไปต้องปลอมตัวหน่อยนะครับ"เออว่ะผมปลอมตัวออกไปข้างนอกก็ได้นี่หว่าทำไมผมถึงนึกไม่ได้ล่ะเนี่ย เซ็งเลยแบบนี้ 

"ไปครับพี่เฉิง งั้นพี่รอผมแปบนะครับ พี่อิงหลินไปช่วยผมทีครับ" 

(1ชั่วโมงต่อมา) 

ผมแปลงโฉมตัวเองเรียบร้อยแล้วครับตอนนี้ผมก็กลายเป็นสาวน้อยร่างบางไปแล้วโคตรอนาจตัวเองเลยแต่เเลกกับการได้ไปเที่ยวกับคนที่รักผมก็โอเคอยู่นะ 

"พร้อมไหมครับเทียน" 

"พร้อมครับพี่เฉิง ไปกันครับพี่อิงหลินวันนี้เราจะไปเที่ยวกันครับ"ที่ที่ผมจะไปเที่ยวคือหาดส่วนตัวของเฉิงอันเขาครับที่นั่นเฉิงอันบอกว่าเป็นบ้านพักตากอากาศที่เขาซื้อเอาไว้พักผ่อนกับครอบครัวและที่นั่นผมจะได้เจอพ่อแม่และพี่สาวของเขาด้วย ชักจะตื่นเต้นแล้วสิครับแต่พอเดินออกมาจากบ้านผมก้แทบหน้าทิ่มเลยครับเพราะอีตาหลี่เหว่ยมายืนขวางรถของพวกผมอยู่น่ะสิ 

"ไอ้เฉิง มึงพาเหม่ยหลินไปไว้ที่ไหนบอกกูมาเดี๋ยวนี้นะ" 

"ผมไม่รู้ ผมไม่ได้นั่งเฝ้าพี่เขาไว้นี่ครับพี่สาวผมเขามีขาเขาจะไปไหนจำเป็นต้องรายงานด้วยรึไงครับ"โอ้วแรงส์ ผมไม่คิดว่าฟู่เหิงคนใหม่นี้จะปากคมเป็นกรรไกรขนาดนี้เลยนะครับ 

"มึง! ฮึ้ย!ฝากก่อนเถอะมึง ไปกลับ!"หัวเสียเก่งจริงๆเลยครับแต่ผมไม่สนหรอกผมจะไปเที่ยวแล้วครับแล้วก็จะไปฝากตัวกับครอบครัวของสามีด้วยซะเลย 

(บ้านพักตากอากาศ) 

ตอนนี้ผมมาถึงบ้านพักตากอากาศที่ว่าแล้วครับ แต่อยู่ๆขาผมมันก็แข็งเฉยเลย เอาจริงคือตอนนี้ขาสั่นใจสั่น สั่นมันไปทั้งตัวแล้วครับ 

"ถึงแล้วครับเทียน หนาวหรอครับตัวสั่นเชียว หึหึ"น่ะมีการมาแซวกันอีก 

"กลับบ้านได้ไหมครับ ผมว่าผมยังไม่พร้อมอ่ะผมกลัวน่ะครับ" 

"ไม่ต้องกลัวหรอกนะ พ่อแม่พี่หัวทันสมัยจะตายแถมพวกท่านก็ใจดีมากด้วย"แล้วผมควรจะเชื่อไหมนะ ก็อย่างที่รู้กันคนจีนเขาคงอยากให้ลูกชายสืบทอดตระกูลมากกว่าแล้วถ้าพ่อแม่ของเฉิงอันเขารู้ว่าผมเป็นแฟนกับลูกชายเขา เขาไม่เอาปืนมายิงหัวผมเอาหรอเนี่ยหรือหนักกว่านั้นก็อาจจะเอาเงินฟาดหัวซัก10ล้านอะไรแบบเนี่ย แหะๆนั่นก็คงจะละครหลังข่าวมากไปเนอะ แต่พอผมลงจากรถเท่านั้นแหละครับก็มีชายและหญิงสูงวัยมายืนรออยู่ก่อนแล้ว 

"O_O!!" 

>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>> 

มาแล้วจ้า ที่หายไปหลายวันไม่ได้ไปไหนนะคะ แต่ไรท์นอนเปื่อยค่ะกลับมาจากต่างจังหวัดอยู่ๆก็ไข้ขึ้นเฉยเลย อย่าพึ่งหนีหายไปไหนกันน้า  

ความคิดเห็น