ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 19

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 416

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 08 มี.ค. 2564 22:18 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 19
แบบอักษร

บทที่ 19 

(เทียน พาร์ท) 

ผมอยากจะไปเรียกตำรวจมาจับคนมากๆเลยครับเมื่อคืนนี้ ทำเอาผมแทบไม่ได้หลับได้นอนเลยทั้งคืนและคนนั้นก็คือสามีของอิงหลินนั่นแหละครับที่มายืนตะโกนอยู่หน้าบ้านผมตั้งแต่ตอนเที่ยงคืน ผมอยากจะรู้จังบ้านเขาสอนให้มาง้อคนตอนเที่ยงคืนรึไงก็ไม่รู้นะครับคนจะหลับจะนอนแม่งมาแหกปากอยู่ได้ พี่อิงหลินเลยต้องไปเปิดบ้านให้เข้ามาไม่งั้นผมคงถูกบ้านอื่นแจ้งข้อหาก่อกวนแน่ 

แล้วพอเขาเข้ามาผมที่เป็นเจ้าบ้านก็เลยต้องมาอยู่เป็นเพื่อนพี่อิงหลินเขาไง แล้วกว่าเขาจะกลับก็ตี5 คือมาแม่งแล้วไม่คุยอะไร มาถึงก็เอาแต่จ้องหน้าผม ผมเลยสับปหงกใส่ไปหลายรอบเลยล่ะ แล้วถ้าตาผมไม่ฝาดผมเห็นเขาแม่งหัวเราะเยาะผมด้วยอ่ะ น่ากระทืบจริงๆ แล้วผลของการนอนดึกก็คือขอบตาผมดำเลยไง หมดกันความหล่อของไอ้เทียนโทรมสาดๆเลยครับ 

"ไหวไหมเทียน ให้พี่ไปเป็นเพื่อนไหม" 

"ไม่เป็นไรครับพี่หลิน ผมยังไหวอยู่ผมก็แค่รับไม่ได้ที่หน้าผมมันโทรมอ่ะพี่" 

"อ๋อจ๊ะ งั้นมานี่สิพี่จะช่วยแต่งหน้าให้บางๆจะได้ไม่ดูโทรม" 

"จะดีหรอครับพี่" 

"แน่สิรับรองว่าหายโทรมแน่" 

แล้วผมก็นั่งให้พี่อิงหลินเขาแต่งหน้าให้ พอมาดูผมแทบตกใจตกเก้าอี้ที่เห็นคนหล่อในกระจกอ่ะครับ ฮ่าๆๆ ขอหลงตัวเองนิสนึงอ่ะนะเพราะว่าพี่อิงหลินเข้าแต่งได้โคตรดีหน้าไม่ลอยเลยด้วย สุดยอดมากอ่ะ ตอนแรกผมคิดว่าตัวเองจะหน้าวอกเป็นงิ้วซะอีกนะเนี่ย  

"ป๊าไปทำงานก่อนนะครับสองแฝดอย่างอแงใส่คุณป้าเขานะครับ"ผมบอกลาลูกทั้งสองก่อนจะขึ้นรถออกไปยังบริษัทแบร์นน้ำหอมที่ผมนัดเอาไว้ตอน10โมงและตอนนี้มันก็8โมงครึ่งแล้วอ่ะ หวังว่าการจราจรจะไม่แน่นนะครับไม่งั้นผมกลัวว่าตัวเองจะไปไม่ทัน 

(บริษัท หงฟู่) 

เอาล่ะครับในที่สุดผมก็มาถึงบริษัทน้ำหอมที่ผมนัดไว้แล้ว บอกเลยว่าไม่ใช่บริษัทเล็กๆนะครับ บริษัทโคตรใหญ่อ่ะครับผมชักตื่นเต้นแล้วสิทำไงดีครับเนี่ย ผมก้าวเท้าเข้าลิฟต์ตื่นเต้น แล้วก่อนที่ลิฟต์มันจะปิดก็มีคนเอามือเข้ามาแทรกตอนที่ลิฟต์มันปิดอ่ะครับ หัวใจผมกระตุกวูบมันไหวสั่นจนผมแทบทำอะไรไม่ถูกแล้วครับเพราะคนที่อยู่ตรงหน้าของผม เขาคือฟู่เหิงสุดหล่อของผมเองครับ อร๊ายยมาไงวะไอ้เทียนจะเป็นลม ผมจะเป็นลมจริงๆครับผมรู้สึกร่างกายตัวเองมันไม่ค่อยสมบูรณ์มาตั้งแต่เช้าแล้ว แต่ตอนนี้ผมฟินหนักมากเมื่อฟู่เหิงเขาเข้ามาโอบตัวผมเอาไว้ตอนที่ผมกำลังทรุดลงพื้น 

"คุณเป็นอะไรรึเปล่าหน้าซีดๆนะ" 

"ผมนอนไม่ค่อยพอน่ะคุณ เมื่อคืนมีคนมาป่วนที่บ้านผมตอนเที่ยงคืน อืม ไม่ไหวแล้ว"งานนี้ไอ้เทียนขอทุ่มสุดตัวที่จะได้อยู่ในอ้อมกอดที่เคยโอบกอดผมแถมกลิ่นตัวที่หอมแบบเดิมจนผมชักงงว่าเขาฉีดน้ำหอมของแบร์นผมรึเปล่านะ มันทำให้ผมรู้สึกปลอดอย่างประหลาดมากอ่ะ 

"ทนแปปนึงนะคุณเดี๋ยวผมพาไปพัก ฮัลโหลครับพี่เหม่ยหลิน ผมเจอคนที่พี่นัดเป็นลมหน้ามืดอยู่ในลิฟต์ครับพี่ ครับงั้นผมขอให้เขาพักในห้องทำงานผมก่อนแล้วกันนะครับ"เขาเป็นอะไรกับเจ้าของบริษัทรึเปล่านะ แต่ตอนนี้ผมไม่ไหวแล้วล่ะครับง่วงจนหนักตาไปหมดแล้ว ผมขอพักหน่อยแล้วกันเนอะ 

(2 ชั่วโมงต่อมา) 

"ทำไมสภาพเขาถึงเป็นแบบนี้ล่ะเฉิงอัน นายทำอะไรหุ้นส่วนพี่รึเปล่าหืม" 

"เปล่านะครับพี่เหม่ย ผมก็แค่คลายเสื้อสูทเขาออกแล้วถอดกระดุมให้แค่3เม็ดเองครับ เขาจะได้สบายตัวขึ้นไง"เฉิงอันรีบแก้ตัวทันทีเมื่อพี่สาวเข้ามาในห้องเพื่อดูอาการของร่างบางที่ยังหลับไม่ตื่น 

"หรา พี่เชื่อแกได้จริงๆนะเฉิงอัน" 

"แน่สิพี่ งั้นดูเขาไปแล้วกันผมจะไปทำงานแล้ว"เฉิงอันรีบออกไปเพราะไม่อยากเผยพิรุธอะไรให้พี่สาวของตัวเองเห็น เพราะเขาเองก็ไม่อยากจะเชื่อตัวเองที่กล้าจะลักหลับเจ้าของแบร์นน้ำหอมที่ตัวเองหลงใหลมานานตั้งแต่เจ้าตัวยังอยู่ที่ไทย กลิ่นน้ำหอมที่เป็นเอกลักษณ์ทำเขาหลงจนโงหัวไม่ขึ้นและยิ่งได้เจอตัวจริงเฉิงอันก็ยิ่งหลงหนักเข้าไปอีกทั้งที่เขาก็ไม่เคยรู้สึกดีหรือตื่นเต้นกับทั้งชายและหญิงใดมาก่อนเลย 

"ให้ตายสิ แกนี่ท่าจะอาการหนักซะแล้วสิไอ้เฉิงอัน ทำไมถึงหลงใหลคนนั้นได้มากขนาดนี้กันนะ"เฉิงอันที่พูดถามตัวเองก็ไม่ได้สังเกตคนที่มาใหม่เลยซักนิด 

"หึ เฉิงอันผู้ตายด้านแพ้พ่ายให้กับความน่ารักของชายร่างบางซะแล้วสินะเพื่อนเรา" 

"ต้าชุน!อะแฮ่ม นายมาได้ไงกันวันหยุดรึไง"เฉิงอันถามเพื่อนรักด้วยสีหน้านิ่งเรียบเหมือนเมื่อกี้ไม่มีอะไรเกิดขึ้นแต่ต้าชุนก็ยังสังเกตเห็นว่าเพื่อนของตัวเองนั้นหูเเดงมากแค่ไหน 

"หึ ฉันถูกพี่เหม่ยเรียกมาน่ะสิ เพราะคนน่ารักของนายอยู่ๆก็ไข้ขึ้นสูงดูท่าแล้วร่างกายยังไม่ค่อยฟื้นตัวเท่าไรเลยแต่ก็ยังจะนอนน้อยอีก" 

"เทียนไม่ได้ตั้งใจนอนน้อยซะหน่อย เทียนบอกฉันว่าเมื่อคืนมีคนมาป่วนถึงบ้าน" 

"หืม เทียนงั้นหรอเนี่ยในที่สุดก็เรียกชื่อเขาได้เต็มปากเต็มคำแล้วสินะเพื่อน" 

"อย่ามาแซวกันน่ะเข้าไปดูอาการของเทียนเถอะ"ว่าจบร่างของต้าชุนก็ลอยตามแรงลากของเฉิงอันเข้าไปในห้องพักทันที เวลาผ่านไปเพียง5นาทีต้าชุนก็เก็บอุปกรณ์ของตัวเองเข้ากระเป๋าแล้วนำเข็มฉีดยาออกมาพร้อมยาลดไข้เพื่อฉีดให้กับเทียน 

"ฟู่เหิงข้าขอโทษ ฮึก ข้ารักท่านฟู่เหิง ข้าคิดถึงท่านเหลือเกิน"เสียงละเมอเพราะพิษไข้ทำให้คนทั้งห้องนั้นชะงักทันที สีหน้าของเฉิงอันนั้นซึมลงเมื่อร่างบางนั้นละเมอถึงชายคนรัก แต่เมื่อฟังคำพูดของเทียนแล้วคำแทนตัวนั้นช่างแปลกมากจนเฉิงอันเลิกที่จะเศร้าแล้วทิ้งไว้เพียงความสงสัยก่อนจะออกจากห้องเพื่อให้เทียนได้พักผ่อน แต่พอออกมาก็เจอพี่เขยของตัวเองที่หน้ามืดครึ้มมาแต่ไกล 

"เหม่ยหลินคุณช่วยไปคุยกับคุณแม่หน่อยเถอะ ผมอยากให้อิงหลินกลับไปอยู่ที่บ้าน ผมไม่อยากให้อิงหลินต้องลำบากยังไงเขาก็เป็นภรรยาของฉันคนหนึ่งเหมือนกัน" 

"หลี่เหว่ย ภรรยาคุณมากมายทำไมคุณต้องไปสนใจผู้หญิงที่ให้อะไรคุณไม่ได้ล่ะคะ อีกอย่างอย่าคิดว่าฉันไม่รู้ว่าเมื่อคืนคุณไปไหนมา คุณทำให้คนของฉันป่วย กลับบริษัทของคุณไปได้แล้ว"เหม่ยหลินพูดด้วยน้ำเสียงทรงอำนาจอย่างไม่เกรงกลัวคนร่างสูงใหญ่ที่เป็นสามีของตัวเองเลยซักนิด 

"หึ อ่อนแอแบบนั้นน่ะหรอที่จะดูแลอิงหลินได้ ไหนจะไอ้เด็กแฝดพวกนั้นอีกแค่ฉันออกแรงนิดเดียวก็ตายแล้ว" 

เพี๊ยะ! 

"ไปตายที่ไหนก็ไป!อย่ามายุ่งกับครอบครัวของผม แค่กๆ อึก ปล่อยอย่ามายุ่งกับผมคนนิสัยไม่ดี" 

เทียนที่ตื่นขึ้นมาก็ทันได้ยินสิ่งที่หลี่เหว่ยพูดออกมาจึงตรงเข้ามาตบหน้าของหลี่เหว่ยอย่างแรง แต่เทียนก็ประคองร่างของตัวเองไว้ไม่ไหวจนเกือบล้มแต่ก็ได้หลี่เหว่ยที่อยู่ใกล้ที่สุดเข้ามาประคองร่างของเทียนเอาไว้ ทำให้หลี่เหว่ยได้รู้ว่าเทียนนั้นตัวเล็กขนาดไหน แต่เทียนที่ไม่ชอบหลี่เหว่ยจึงผลักหลี่เหว่ยออกแล้วเดินเข้าไปหาเฉิงอันแทน 

"คุณช่วยส่งผมกลับไปหาพี่อิงหลินกับลูกที"เทียนเกาะไหล่ทั้งสองข้างของเฉิงอันพร้อมเอาหน้าซบลงกับอกของเฉิงอันเพื่อหาความปลอดภัยของตัวเอง ทำให้เฉิงอันนั้นยิ้มอย่างได้ใจจึงไม่คิดจะปฏิเสธคำขอของเทียนเลยแม้แต่นิดเดียว 

"ได้" 

"อ๊ะ!"เทียนตกใจเป็นอย่างมากเมื่อเฉิงอันอุ้มตัวเองออกจากห้องไปที่ลิฟต์ท่ามกลางสายตาของทุกคนจนถึงลานจอดรถของบริษัท 

(ลานจอดรถ) 

"เอากุญแจรถของคุณมาสิเทียน ผมจะขับรถพาคุณกลับบ้านเอง" 

"ครับ"เทียนล้วงเข้าไปในภายในกระเป๋าสูทพร้อมหยิบกุญแจรถส่งให้กับเฉิงอัน เมื่อร่างกายสัมผัสกับเบาะรถเทียนก็กระชับแขนกอดตัวเองเอาไว้เมื่อไออุ่นจากคนที่อุ้มตัวเองหายไปแต่นาทีต่อมาไออุ่นนั้นก็กลับมาอีกครั้งเมื่อเฉิงอันถอดสูทของตัวเองห่มให้กับเทียน เมื่อทุกอย่างเรียบร้อยเฉิงอันก็สตาร์ทก่อนจะหันมามองเทียนอีกครั้ง 

"คุณจะทำให้ผมหลงไปถึงไหนกันนะเทียน แค่นี้ผมก็สึกผิดมากแล้วที่หัวใจของผมมันไม่รักดีไปหลงรักคุณที่มีเจ้าของหัวใจแล้ว"เฉิงอันพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เศร้าก่อนจะตัดใจขับรถไปส่งเทียนที่บ้าน 

(บ้านเทียน) 

เฉิงอันที่พาเทียนมาถึงบ้านก็อุ้มเทียนที่หลับเข้าตัวบ้านก็ได้เห็นอิงหลินกำลังอุ้มเด็กอยู่ในอ้อมแขนมาเปิดบ้านให้ตัวเอง แต่เฉิงอันก็ไม่ได้พูดอะไรเดินตรงไปที่ห้องของเทียนเลยอย่างรู้จุดว่าห้องของเทียนนั้นอยู่ที่ไหน และใช่เขารู้เพราะว่าบ้านหลังนี้เขาได้ให้ทนายอย่างเจสสิก้าเป็นคนซื้อเองกับมือเพื่อให้เทียนได้อยู่อย่างสุขสบายเวลาที่อยู่จีน 

"ผมขออ่างน้ำกับผ้าขนหนูพื้นเล็กด้วยครับคุณอิงหลิน"เฉิงอันหันไปพูดกับอิงหลินที่มายืนอยู่หน้าประตูเมื่อได้ยินสิ่งที่เฉิงอันพูดอิงหลินก็รีบไปจัดการทันทีและกลับมาพร้อมอ่างน้ำและผ้าขนหนูผืนเล็ก 

"ขอบคุณครับ คุณไปดูแลเด็กๆเถอะเดี๋ยวผมดูแลเทียนเอง" 

"ค่ะคุณเฉิงอัน" 

เมื่ออิงหลินออกไปเฉิงอันก็เดินไปปิดประตูและล็อคเอาไว้แล้วกลับมาที่เตียงทำการถอดเสื้อผ้าของเทียนออกเพื่อเช็ดตัวให้กับเทียนเพื่อลดความร้อนของร่างกาย แต่เฉิงอันกลับต้องหายใจสะดุดเมื่อเจอกับผิวขาวราวน้ำนมของเทียนเข้าอย่างจังทำให้เฉิงอันไม่สามารถละสายตาและมือจากผิวนุ่มลื่นของเทียนได้เลยซักนิด 

"ให้ตายสิวะไอ้เฉิงอันแกคิดจะทำอะไรอีก หยุดคิดลามกกับเทียนเขาเดี๋ยวนี้เลยมึง อึก ชมพู ขาว นุ่มลื่น" 

"อืม อื้อ!"เทียนถูกสัมผัสก็ครางออกมา 

ตึง! 

เฉิงอันที่ตกใจผงะจนตกเตียงก้ลุกขึ้นมาดูคนป่วยที่ยังคงหลับไม่รู้เรื่องอีกครั้ง 

"ฟู่!นึกว่าจะตื่นซะแล้ว ไอ้เฉิงอันเอ้ย มึงมาทำอะไรอยู่วะเนี่ยตั้งใจเช็ดตัวสิโว้ย"เฉิงอันที่ตีกับตัวเองก็หยุดทุกอย่างลงก่อนจะเริ่มเช็ดตัวให้กับเทียนอย่างจริงจังจากนั้นเฉิงอันก็รีบแต่งตัวให้กับเทียนทันทีเพราะแทบจะทนความต้องการของตัวเองแทบไม่ไหวแล้ว 

"อ่าในที่สุดก็เสร็จแล้วโว้ย เก่งมากไอ้เฉิงอัน"เแฺงอันที่ชมตัวเองเสร็จก็รีบเดินเข้าห้องน้ำอย่างไวเพราะต้องการปลดปล่อยตัวเองอย่างด่วน เมื่อเฉิงอันเข้าห้องน้ำไปแล้วคนที่หลับอยู่อย่างเทียนก็ลุกขึ้นมานั่งอมยิ้มกับความหื่นของคนรักที่กลับชาติมาเกิด 

"หึ กลับมาเกิดชาตินี้ก็ยังหื่นไม่เปลี่ยนไปเลยนะขอรับท่านพี่เหิงของข้า คึคึ" 

>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>> 

อ๊ายยยน้องมันร้ายกาจเริ่มปฏิบัติการอ่อยพี่เหิงที่กลับมาเกิดแล้วจร้า มาดูกันว่าพี่เหิงของเราจะอดทนได้มากขนาดไหนกันน้า 

ความคิดเห็น