ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 18

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 399

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 08 มี.ค. 2564 22:10 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 18
แบบอักษร

บทที่ 18 

(เทียน พาร์ท) 

ผมอยากจะบ้าตายจริงๆนะกับไอ้ความรู้สึกที่ทรมานเหมือนจะตายเสียให้ได้เนี่ย แล้วสรุปแล้วผมตายไหมนะ แต่เมื่อผมลืมตาคำตอบที่ได้คือผมนอนเน่าอยู่ที่โรงพยาบาลในประเทศจีนและเมื่อมองไปรอบๆผมก็เห็นใครบางคนที่ผมคุ้นตากำลังฉีดอะไรบางอย่างเข้ามาในสายน้ำเกลือของผม ผมเลยขยับแขนเบาๆเพื่อถอดสายน้ำเกลือออก ดีที่ผมไม่ได้ใส่เครื่องวัดการเต้นของหัวใจด้วยไม่งั้นอีกฝ่ายคงรู้แน่เลย 

"ทำไมมึงตายยากตายเย็นแบบนี้นะเทียน กูอุตส่าห์หลอกอีเมียหลวงนั่นให้ผลักมึงตกน้ำไปแล้วแท้ๆ มึงก็ยังดวงแข็งรอดมาได้ตลอดแต่ครั้งนี้กูคงไม่พลาดอีก ขอให้มึงหลับสบายนะเทียนอย่าโทษกูเลยที่ฆ่ามึงแบบนี้" 

เอิ่ม หมดคำจะพูดจริงๆครับ นี่คือเพื่อนที่ผมรักและไว้ใจมากที่สุดสินะ มันทำกับผมได้ลงคอเลยหรอมันเคยคิดถึงคำว่าเพื่อนกับผมบ้างไหมผมอยากจะถามมันจริงๆว่ามันมีเหตุผลอะไรที่ต้องฆ่าผม 

"บีมยังไม่เสร็จอีกรึไง รีบไปกันเถอะรอโรงพยาบาลเขาโทรมาแจ้งว่ามันตายแล้วเราค่อยไปเอาเงินของมันมาใช้หนี้ให้พี่"เสียงที่เรียกเพื่อนผมดังขึ้นและผมจำได้ดีเลยว่าคือพี่สินแฟนหนุ่มของไอ้บีม ที่แท้ไอ้บีมเพื่อนผมก็ยังแอบคบกับไอ้เชี่ยนี่อยู่นี่เองและหากว่าผมตาย เงินประกันชีวิตของผมก็จะตกเป็นของพวกมันทันที ใช่ผมทำประกันชีวิตเอาไว้และลงชื่อผู้รับคือไอ้บีมเพราะมันคือคนเดียวที่เป็นทุกอย่างสำหรับผม ในเมื่อมันอยากให้ผมตายผมก็จะตายให้มันก็แล้วกัน 

"กูขอโทษนะเทียนแต่กูจำเป็นจริงๆ มึงเข้าใจกูนะเพื่อน"เข้าใจเชี่ยไรล่ะแม่งทำกับกูได้นะเพื่อนเชี่ย คนหล่อปวดใจจริงๆ หลังจากที่พวกมันออกไปได้ไม่นานพยาบาลก็เดินเข้ามา พยาบาลอย่างสวยเลยครับหน้าอกแบบว่าโอ้โห้นี่มันบักแตงโม ฮ่าๆ เอาเถอะครับถึงผมจะมีสามีแล้วแต่เรื่องของใหญ่โตแบบนี้ผมไม่คิดจะพลาดหรอกนะครับ 

"เอ๊ะ สายน้ำเกลือหลุดงั้นหรอ หลุดได้ยังไงเนี่ย" 

"คุณพยาบาลครับ.."ผมพยายามอย่างมากเลยนะที่จะเปล่งเสียงออกไปแต่ปฏิกิริยาที่ได้กลับมาคือเสียงที่เกือบทำหูผมหนวกเลยล่ะ 

"กรี๊ดดดดดด!" 

"คุณพยาบาล คุณจะกรี๊ดทำป้าคุณหรอ ผมแค่ฟื้นครับยังไม่ตาย!"ผมตวาดลั่นจนคุณเธอเงียบปากเลยล่ะครับ แม่งขวัญอ่อนขนาดนี้มาเป็นพยาบาลได้ไงว่ะตกใจที่คนไข้ไม่ตายก่อนเรอะ 

"ขะ ขอโทษค่ะ" 

"ไม่เป็นไรครับ แต่คุณช่วยโทรหาคนในเบอร์นี้ให้มาพบผมหน่อยเถอะครับ ผมขอร้อง" 

"ได้ค่ะ"รอไม่นานเลยครับคุณหมอก็เดินเข้ามาตรวจนั่นตรวจนี่ผมแล้วก้มหน้าก้มตาเขียนชาร์ตในมือของตัวเองจนเขาเงยหน้าขึ้นมาเหมือนพึ่งนึกได้ว่าก็ยังมีผมนอนเป็นคนป่วยในห้องอีกคน 

"จากที่ตรวจดูคุณไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงแล้วนะครับแค่นอนดูอาการอีกคืนก็กลับบ้านได้แล้วครับ"แค่เนี่ย!โอ้โห้ก็นึกว่าจะพูดอะไรคือหมอเขาจ้องหน้าผมซะ ผมนึกว่าหมอจะบอกว่าผมเป็นมะเร็งระยะสุดท้ายซะอีก คือจ้องแบบเหมือนจะรู้จักกันงั้นแหละ 

"ขอบคุณครับคุณหมอ"พอผมขอบคุณแล้วหมอแกก็ยังไม่ไปอีกนะยังจ้องหน้าผมไม่เลิกเลย นี่หมอจะไฝว้กับผมใช่ป่ะเนี่ย ฮ่าๆแต่พอเจอผมจ้องกลับหมอก็เดินกราวน์ปลิวออกจากห้องผมไปเลยครับ จะว่าไปหมอคนนี้ก็หน้าเหมือนโซวหลันอยู่นะแต่ช่างมันเหอะครับ ตอนนี้ผมคงต้องทวงคืนทุกอย่างของผมก่อน และเพียงไม่นานทนายความของผมก็เดินหน้าตื่นเข้ามาหาผมถึงในห้องเลยครับ 

"เชี่ย!"นี่คือปฏิกิริยาที่ผมเจอทนายความของตัวเองครับ ที่ผมอุทานออกมาแบบนี้ก็เพราะว่าทนายความคนใหม่ของผมที่เคยคุยผ่านแค่มือถือ ตอนนี้ผมได้มาเห็นเขาตัวเป็นๆแล้ว หน้าตาของเขาคือปี้เฉินชัดๆเลยครับ นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ยหรือผมแดกน้ำในแม่น้ำนั่นจนสมองอืดแล้วรึเปล่าเนี่ย 

"สวัสดีค่ะคุณเทียน ดิฉันคือทนายความคุณชื่อเจสสิก้าค่ะ วันนี้คุณเรียกดิฉันมาพบมีเรื่องอะไรรึเปล่าค่ะ" 

"เออ...ครับมีครับ คือผมอยากให้คุณช่วยจัดการเรื่องบริษัทของผมให้หน่อยครับดูเหมือนว่าจะมีการโกงกันเกิดขึ้นในบริษัทของผมน่ะครับแล้วก็ประกันชีวิตของผมกับพินัยกรรมของผมที่ให้ทนายที่ไทยทำไว้ ผมอยากจะเปลี่ยนผู้รับใหม่น่ะครับคุณเจสช่วยหาเด็กให้ผมซักคนได้ไหมครับ ผมอยากจะเลี้ยงเด็กน่ะครับ" 

"เรื่องบริษัท ประกันชีวิตและพินัยกรรมดิฉันจะจัดการให้ไม่เกินพรุ่งนี้นะคะ ส่วนเรื่องเด็กดิฉันคงต้องขอเวลารวบรวมเด็กมาให้คุณเลือกซักสองวันค่ะ ว่าแต่เด็กคุณต้องการอายุเท่าไหร่คะ"เธอกลับมาเกิดใหม่ก็ยังคงเก่งและฉลาดเหมือนเดิมเลยแหะ 

"ซักขวบสองขวบก็ได้ครับ"ผมตอบเธอออกไปแล้วเธอก็ทำแค่พยักหน้าให้ผมแล้วขอตัวไปจัดการเรื่องทุกอย่าง จะว่าไปพออยู่คนเดียวแล้วก็ทำให้ผมคิดถึงทุกคนจังโดยเฉพาะฟู่เหิงของผม พวกเขาจะได้กลับมาเกิดรึเปล่านะ แต่เรื่องนั้นคงต้องพักไว้ก่อนตอนนี้คือผมอยากรู้ว่าใครเป็นคนช่วยผมขึ้นจากน้ำที่เย็นเป็นห้องเย็นแบบนั้นกันนะ 

แล้วการนอนที่โรงพยาบาลในคืนนั้นก็ผ่านพ้นไป เช้าวันใหม่มาถึงผมก็จัดการเรื่องทุกอย่างเพื่อออกจากโรงพยาบาล แต่ขณะที่ผมกำลังจะก้าวออกจากโรงพยาบาลรถเข็นก็เข็นคนเจ็บเข้ามาจนผมต้องหลบทาง 

"คนท้องประสบอุบัติเหตุรถคว่ำ ไม่มีญาติคนที่นั่งมาด้วยเสียชีวิตแล้ว" 

"เอาเข้าห้องผ่าตัดด่วนเลยดูท่าไม่รีบคงได้เสียชีวิตทั้งแม่ทั้งลูกแน่" 

มันจะบังเอิญไปไหมนะ แต่ก็ไม่รู้ทำไมมันเหมือนมีแรงดึงดูดให้ผมเดินตามรถเข็นคันนั้นไป รู้ตัวอีกทีผมก็มานั่งอยู่หน้าห้องผ่าตัดได้สองชั่วโมงแล้ว งงใจตัวเองจริงๆ จนหมอหมอออกจากห้องพยาบาลมาผมก็รีบเดินเข้าไปถามคุณหมอทันที 

"คุณหมอครับแม่และเด็กปลอดภัยดีไหมครับ" 

"เด็กๆปลอดภัยดีครับแต่แม่ของเด็กคงต้องรอดูอาการไปก่อนครับไม่ทราบว่าคุณเป็นญาติคนไข้รึเปล่าครับ" 

"ใช่ครับ"เชี่ยผมพูดอะไรออกไปนะถ้าโดนจับได้ทีหลังคงแย่แน่เลย 

"งั้นถ้าคุณจะไปดูเด็กๆในห้องเด็กแรกเกิดก็ได้นะครับ"หมอเขาพูดแล้วยิ้มที่คิดว่าตัวเองหล่อมากให้กับผมแต่โทษทีเถอะผมไม่ใช่คนอ่อนไหวง่ายนะหมอได้โปรดอย่ามายิ้มให้ผมเลย ผมเดินมาห้องเด็กแรกเกิดเพื่อดูเด็กแฝดใช่ครับเด็กแฝด มันคงไม่ใช่เรื่องบังเอิญอีกแล้วล่ะครับแบบนี้ เด็กสองคนน่ารักมากดูก็รู้แล้วว่าโตขึ้นต้องหล่อมากแน่ๆ พอผมดูเด็กจนพอใจแล้วผมก็เดินกลับไปห้องไอซียูที่แม่ของเด็กนอนดูอาการอยู่ พอผมใส่ชุดเข้าเยี่ยมเรียบร้อยพอเธอเห็นผมเธอก็ยิ้มออกมา 

"ฉันขอยกลูกๆให้คุณ ฝากคุณช่วยดูแลพวกเขาด้วยนะคะ ฉันคงดูแลพวกเขาได้เท่านี้จริงๆ"มาถึงเธอไม่รอให้เสียเวลาเลยครับ เธอรีบพูดเข้าเรื่องกับผมเลยเหมือนกับรู้ว่าผมจะมาคุยอะไรกับเธองั้นแหละ ในเมื่อเป็นแบบนี้ผมก็คงไม่มีอะไรต้องพูดอีกแล้ว 

"ครับ ผมจะดูแลพวกเขาเอง คุณไม่ต้องห่วง" 

แค่นั้นแหละครับเสียงเครื่องวัดการเต้นหัวใจก็ร้องดังขึ้นมาก่อนที่เส้นมันจะตรงราบแสดงการไม่มีชีวิตอีกต่อไป แล้วก็เป็นอีกวันที่ผมต้องเรียกใช้คุณทนายคนสวย พอผมโทรปุ๊บเธอก็มาหาผมปั๊บภายในเวลาครึ่งชั่วโมงและดำเนินการทำให้เด็กแฝดทั้งสองคนกลายเป็นลูกชายของผมอย่างถูกต้องตามกฎหมาย ส่วนแม่ของเด็กที่พึ่งเสียไปพร้อมกับสามีของเธอผมก็จัดการให้เรียบร้อยเลยล่ะครับ  

2วันต่อมา 

ผมทำเรื่องพาเด็กแฝดออกจากโรงพยาบาลโดยมีคุณทนายมาช่วยผม และพาผมเข้ามายังบ้านใหม่ที่ผมซื้อไว้ที่จีน ผมกะว่ารอจนเด็กๆโตผมค่อยพาพวกเขากลับไทย ส่วนเรื่องของเพื่อนรักผมอย่างไอ้บีมรอผมจัดการเรื่องสองแฝดก่อนเถอะแล้วผมจะไปจัดการมันซะ ไอ้บีมมันรู้แล้วครับว่าผมยังมีชีวิตอยู่มันโทรหาผมไม่หยุดเลยล่ะ แต่ผมไม่ได้รับสายมันเลยไงเพราะยุ่งเรื่องของเด็กแฝดอยู่ เด็กแฝดนี่ก็ดีครับเลี้ยงง่ายไม่ค่อยงอแงเท่าไรเลยครับทำให้ผมมีเวลาทำงานเยอะเลย 

"นี่คุณเจสครับขอบคุณคุณมากเลยนะครับที่มาช่วยผม ว่าแต่คุณเจสแต่งงานรึยังครับ" 

"แต่งแล้วค่ะ สามีของดิฉันเป็นหมอศัลยแพทย์ค่ะเรามีลูกสาวด้วยกันหนึ่งคนด้วยค่ะ"หน้าตาเธอโคตรดูมีความสุขมากอ่ะเวลาพูดถึงครอบครัวของเธอเอง จนทำให้ผมอยากรู้แล้วสิว่าสามีของเธอคือใคร 

แล้วเวลาก็ผ่านไปหลายอาทิตย์แล้วครับตอนนี้ ตั้งแต่ที่ผมฟื้นขึ้นมาผมก็ยังไม่ได้เจอกับคนที่ช่วยผมเลยครับเพราะเวลาทั้งหมดของผมทุ่มให้กับงานและเจ้าแฝดหมดเลยแล้ววันนี้ผมก็ต้องฝากลูกชายของผมเอาไว้กับพี่เลี้ยงเด็กที่ผมจ้างเธอมาช่วยผมเลี้ยงเจ้าแฝด ผมให้ทายว่าเธอคือใครกลับชาติมาเกิด เดาไม่ถูกใช่ไหมล่ะครับเธอคือพระสนมอวี้เฟยเองครับ ผมเจอเธอโดยบังเอิญที่สวนสาธารณะเหมือนว่าเธอไม่มีบ้านอยู่ผมเลยเข้าไปทักก็ได้รู้มาว่าเธอนั้นถูกแม่สามีไล่ออกจากบ้าน ส่วนสามีก็ไม่ทำบ้าอะไรเลยปล่อยให้แม่ตัวเองทุบตีทำร้ายภรรยาตัวเองได้ ผมเลยให้เธอมาช่วยดูแลเจ้าแฝดให้ผม 

"วันนี้จะไปไหนหรอเทียน"คำพูดแสนธรรมดาครับตอนแรกเธอเรียกผมว่าคุณด้วยซ้ำแต่ผมให้เธอคิดว่าผมเป็นน้องชายของเธอก็พอ 

"วันนี้ผมจะไปเคลียร์กับเพื่อนครับ พอดีผมนัดเขาไว้ที่ร้านอาหาร พี่อิงหลินไม่ต้องห่วงนะครับผมจะรีบกลับมา" 

"จ๊ะ" 

(ร้านอาหารxx) 

ผมมาถึงร้านอาหารที่นัดไอ้บีมไว้ก่อนเวลา พอเห็นมันมาผมก็นั่งนิ่งสีหน้ามันคือคงกลัวมากหากผมไปแจ้งตำรวจจับมันกับแฟน 

"เทียนกูขอโทษ มึงอย่าให้ตำรวจมาจับกูเลยนะ กูทำเพราะความจำเป็นหากกูไม่ทำพี่สินก็จะฆ่ากู มึงเข้าใจกูนะเทียน" 

"จริงหรอว่ะ มึงจะถูกมันฆ่าจริงน่ะหรอ แล้วมึงโง่ถึงขั้นจ่ายค่าเครื่องบินให้มันตามมาฆ่ามึงถึงจีนเลยรึไงว่ะบีม กูโคตรเสียใจเลยว่ะที่รู้ว่ามึงที่เป็นทุกอย่างของกูกล้าลงมือฆ่ากูแบบนี้อ่ะบีม" 

"กูขอโทษนะเทียน พรุ่งนี้วีซ่าก็จะหมดแล้วมึงจะกลับไทยพร้อมกูไหม"ดูมันดิทำเหมือนกับว่าเป็นเรื่องปกติเลยเนอะสัดจะฆ่ากูแล้วยังคิดว่ากูจะกลับด้วยอีกรึไง คิดได้เนอะคนเรา 

"มึงคิดเอาสิว่ากูจะกลับพร้อมมึงไหม กูขอตัวนะ อ่อนี้คือเช็คเงิน 50 ล้านบาทกูให้มึงต่อจากนี้ก็ทางใครทางมันเถอะนะ"ผมเดินออกจากร้านมาเลยครับ แล้วผมก็ขับรถมาที่สวนสาธารณะครั้งก่อนที่ผมตกน้ำ ผมก็หวังนะว่าจะเจอคนที่ช่วยผม แต่ถ้าไม่เจอก็ช่างมันแล้วกัน ผมนั่งกินเบียร์อยู่ข้างสระน้ำที่ผมตกลงไปผ่านไปซักพักผมก็ได้ยินเสียงผู้ชายเดินเข้ามาพูดอยู่ข้างหลังของผม 

"ยังคิดจะโดดน้ำฆ่าตัวตายอีกหรอคุณ ครั้งนี้ผมไม่ช่วยแล้วนะ"ผมรีบหันไปตามเสียงของผู้ชายคนนั้นเลยครับและสิ่งที่ผมเห็นอยู่ตรงหน้าก็คือฟู่เหิงของผม ผมทิ้งขวดเบียร์ที่กินอยู่ลงพื้นแล้วกระโดดกอดเขาเลยครับ 

"ฟู่เหิงนายกลับมาหาฉันแล้ว ฉันคิดถึงนายมากนะฟู่เหิง" 

"คุณผมไม่ใช่ฟู่เหิงของคุณหรอกครับ คุณปล่อยผมก่อน เห้ยคุณเป็นคนหรือกาวเนี่ยเกาะผมแน่นไม่ปล่อยเลยเนี่ย"เขาคงแค่หน้าเหมือนฟู่เหิงของผมล่ะมั้งนะแต่ผมเกาะเขาแน่นเป็นลูกลิงเลยอ่ะคนที่วิ่งไปมาต่างก็มองผมสองคนไม่วางตาเลยล่ะ 

"คุณเป็นคนดังหรอทำไมคนมองมาเยอะจังอ่ะ" 

"ผมไม่ดังและคนที่เขามองไม่ใช่ผมแต่เป็นคุณที่เกาะตัวผมแน่นต่างหากเล่าที่พวกเขามองน่ะ ตัวก็ใช่ว่าจะเล็กมากระโดดกอดซะเต็มแรงนะคุณ"เออผมลืมตัวฮ่าๆอายไปเลยสิครับ ผมเลยรีบปล่อยตัวเองลงทันทีเลยครับไม่งั้นคงได้อายกว่านี้แน่ 

"ขอโทษครับพอดีคุณหน้าคล้ายสามีผมน่ะ ผมเลยดีใจมากไปหน่อย" 

"อย่าบอกนะที่คุณโดดน้ำฆ่าตัวตายเพราะคิดสั้นจะตายตามคนรักน่ะ"มโนเก่งว่ะมีอาชีพเป็นนักเขียนนิยายป่ะเนี่ยมโนเก่งชิบ 

"เปล่าคุณผมถูกเพื่อนผลักตกน้ำตอนเมาเพื่อให้ผมตายแล้วมันจะได้เอาเงินประกันของผมไปใช้หนี้พนันน่ะ ต้องขอบคุณคุณมากที่มาช่วยชีวิตผมไว้นะ เอาไว้ผมจะตอบแทนน้ำใจของคุณแล้วกันส่วนวันนี้ผมคงต้องขอตัวแล้ว เออว่าแต่คุณมีแฟนยังอ่ะ"ถึงจะดูหน้าด้านไปหน่อยแต่ผมก็จะเอาคนนี้มาเป็นสามีให้ได้ไอ้เทียนขอสาบานแต่มันก็โคตรบังเอิญเชี่ยๆทั้งเขาในอดีตและปัจจุบันเป็นคนมาช่วยผมที่จมน้ำเอาไว้งั้นหรอเนี่ย รู้สึกฟินแปลกๆวุ้ย 

"......."เขาไม่ตอบผมแหะงั้นเดี๋ยวผมยกตัวเองใส่พานให้เขาเลยแล้วกันเนาะ 

"นี่นามบัตรผม หากอยากทวงบุญคุณเมื่อไรก็โทรมานะคุณ ผมจะอยู่ที่นี่อีกแค่11เดือนเท่านั้นรีบมาใช้สิทธิ์ของตัวเองนะคุณ"ผมไม่ได้อยู่ฟังคำตอบของเขาหรอกผมกลัวคำตอบมันจะไม่เป็นดั่งหวังน่ะ และที่ผมจะอยู่อีก11เดือนก็เรื่องจริงครับเพราะแบรนด์น้ำหอมในจีนเขาขอร่วมทุนกับแบรนด์น้ำหอมของผม ผมเลยต้องอยู่ต่อเพื่อจัดการเรื่องทุกอย่างทางธุรกิจให้เรียบร้อยแล้ววันพรุ่งนี้ก็คือวันที่ผมต้องเข้าไปพบกับเจ้าของแบรนด์แล้วล่ะครับตื่นเต้นชะมัดเลยครับ 

ผมก็เพิ่งมารู้ครับว่าเจ้าของแบรนด์คนเนี่ยเขาติดต่อไว้หลายเจ้าเลยล่ะ วันนั้นเขาก็แค่ส่งลูกน้องมาทำความรู้จักกับผมเฉยๆ เป็นผมที่มโนไปเองว่าเขาร่วมทุนด้วย บ้าชะมัดเลยครับ เอาล่ะผมกลับไปหาเจ้าแฝดกับพี่อิงหลินดีกว่าครับป่านนี้คงเป็นห่วงผมกันแย่แล้ว 

แต่พอผมกลับมาถึงบ้านก็ต้องตกใจยิ่งกว่าถูกโจรปล้นอีกครับ เพราะตอนนี้หน้าบ้านผมน่ะเต็มไปด้วยรถสีดำและคนสวมชุดสูทสีดำยืนทำหน้าทะมึนอยู่รอบบ้านผมเลยไง มันมาทวงหนี้ผิดบ้านป่าวว่ะเนี่ยแต่พอผมเข้ามาตัวบ้านเท่านั้นแหละ ผมก็เห็นผู้ชายร่างสูงใหญ่คนหนึ่งกำลังหิ้วเจ้าแฝดของผมอย่างน่ากลัวอยู่ที่ห้องนั่งเล่น เชี่ยนั่นลูกคนนะไม่ใช่ลูกแมวหิ้วแบบนั้นลูกผมจะคอหักไหมน่ะ 

"คุณจะกลับไปกับผมหรือจะให้ผมฆ่าเจ้าของบ้านนี้ทิ้งซะอิงหลิน"เชี่ยอย่างโหดนี่มันเจ้าพ่อในตำนานเปล่าเนี่ย ทำไมดุยิ่งกว่าพิดบลูอีกล่ะแล้วลูกผมใช่เจ้าของบ้านซะที่ไหนเล่า 

"คุณปล่อยฉันไปเถอะนะค่ะหลี่เหว่ย ยังไงแม่คุณก็ไม่ชอบฉันอยู่แล้ว"  

"ไม่!ผมไม่ยอมปล่อยคุณไป"ผมไม่ทนแล้วโว้ยถ้าลูกผมหล่นผมจะฆ่ามันทิ้งเลยคอยดู 

"นี่คุณปล่อยลูกผมลงนะ คุณมีสิทธิ์อะไรมาหิ้วลูกผมเป็นของเล่นแบบนี้ เอาลูกผมคืนมานะ"ผมฟิวส์ขาดแล้วตอนนี้ แต่พอเขาเห็นผมก็ยอมคืนลูกผมเลยว่ะอะไรกันว่ะ แต่เดี๋ยวนะนี่มันไอ้ฮ่องเต้จอมเจ้าอารมณ์นี่หว่า เชี่ยหนีกันไม่พ้นจริงๆสินะ 

"นี่หรอคนที่เธอหนีมาอยู่ด้วยน่ะอิงหลิน ผู้ชายคนนี้ดูยังไงก็รู้ว่าเลี้ยงคุณไม่ได้ คุณกลับไปกับผมเหอะนะ" 

"นั่นปากหรอว่ะ เห็นผมตัวเท่าลูกหมาแต่ผมก็สู้คนเก่งนะขอบอก อย่าได้มาทำปากดีในบ้านของผมมาทางไหนกลับไปทางนั้นเลยอย่ามายุ่งกับพี่สาวผมอีกถ้าหากอยากมีปัญหาก็มาลองดูกันซักตั้งว่าผมหรือคุณจะฟันล่วงหมดปากก่อนกัน"แม่งมาดูถูกผมอ่ะแบบนี้มันต้องถอน ถอนฟันแม่งให้หมดปากไปเลย 

"กลับ!"ไปเลยชิ่วๆ แม่งเก็กหน้าโหดตั้งแต่ชาติที่แล้วยันชาตินี้เลยวุ้ย จะใครซะอีกล่ะครับก็ไอ้คุณฮ่องเต้เจ้าอารมณ์คนนั้นไง แล้วแบบนี้ผมจะเจอใครอีกไหมเนี่ย ถ้าเจออีกคงได้บันเทิงแน่เลย 

>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>> 

ติดตามตอนต่อไปค่ะว่าน้องเทียนของเราจะเจอเจ้ากรรมนายเวรคนไหนของตัวเองอีกนะจ๊ะ 

ความคิดเห็น