ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 10

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 457

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 08 มี.ค. 2564 17:28 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 10
แบบอักษร

บทที่ 10 

(เทียน พาร์ท) 

ผมจะบ้าตายแล้วครับ ผมลบไอ้ความทรงจำนั่นไม่ได้เลยจริงๆนะ ผมอดคิดไม่ได้แล้วชีวิตต่อจากนี้ของผมมันจะเป็นยังไง อยากมีลูกก็อยากมีแต่ก็แอบกลัวเหมือนกันนะครับเนี่ย ผมยังใช้ชีวิตคู่กับฟู่เหิงไม่จุใจเลย ส่วนไอ้อวัยวะส่วนเกินผมก็ยังไม่ได้ดุเลยว่ามันเป้นไง ก้นะผมขอทำใจซักปีสองปีแล้วค่อยดูมันได้ป่ะ ฮ่าๆล้อเล่นครับ 

"เทียนเอ๋อร์ เจ้าเป็นอะไรไปนอนไม่หลับหรือ" 

"ท่านพี่ ขอรับข้านอนไม่หลับขอรับ ท่านอาและท่านน้าที่เราเจอกันวันนี้เขาเป็นญาติของข้าขอรับ"ผมตัดสินใจแล้วว่าจะต้องเล่าเรื่องนี้ให้ฟู่เหิงฟังเพราะผมน่ะไม่อยากจะมีความลับกับเขานี่นะ 

"จริงหรือ เจ้าเริ่มมีความทรงจำกลับมาแล้วหรือ"ดูฟู่เหิงของผมเขาจะดีใจมากเลยนะ แต่ผมดิโคตรเครียดเลยแบบนี้ผมคงต้องให้หมอเย่วออกจากวังมาไวๆแล้วสิ ผมต้องสอนเขาผ่าตัดหน่อยแล้วไม่งั้นในอนาคตผมคงไม่รอด พรุ่งนี้ผมคงต้องรีบดำเนินการแล้วล่ะ 

"ท่านพี่ข้ามีเรื่องที่ต้องบอกท่านขอรับ" 

"เรื่องอะไรงั้นหรือ"ฟู่เหิงของผมนิ่งมากแต่ผมนี่ตื่นเต้นแทบแย่แล้วเนี่ย 

"ข้าคิดว่า ข้าน่าจะตั้งท้องได้ขอรับ" 

พรวด! 

ถึงกับชาพุ่งเลยครับสามีผม ช่างน่าสงสารชาจริงๆ เอ้ยไม่ใช่แล้ว เพราะตอนนี้ผมคงต้องสงสารตัวเองมากกว่าเพราะฟู่เหิงมองผมอย่างกระหายหิวมากเลยอ่ะ แย่แล้ว 

"ท่านพี่ขอรับ ท่านพี่ตั้งสติขอรับ อ๊าก!!"ฟู่เหิงเขาพุ่งมาแบกผมเลยครับไม่ต้องคิดเลยว่าตื่นมาสภาพผมนั้นเป็นยังไง แต่มันอิมพอสสิเบิลมากเมื่อตรงส่วนไข่ของผมมันมีอวัยวะเพศของผู้หญิงซ่อนอยู่ด้วย เมื่อคืนผมลองให้ฟู่เหิงเขาดูให้ผมแล้ว ว่ามันมีจริงไหมปรากฎว่าดันมีจริงๆด้วยครับ ฟู่เหิงก็ลองสอดใส่เลยสิไม่ถามสุขภาพผมซ๊ากคำ ทำให้ผมรู้เลยว่าการโดนเปิดซิงแบบผู้หญิงมันเจ็บจริงๆ แต่มันก็ไม่ได้เจ็บมากหรอกนะครับแค่เลือดไหลออกมาแค่นั้นเอ๊ง ฮือๆ 

"ข้าอยากมีลูกกับเจ้าเยอะๆเลยเทียนเอ๋อร์"หลังจากเสร็จกิจที่ผมเบรคฟู่เหิงจอมหื่นเอาไว้ได้ ตอนนี้เขาก็ให้ผมนอนหนุนแขนของเขาอยู่และพูดถึงเรื่องลูก ผมที่เพลียเอามากๆอยากจะหลับแต่ก็เหนียวตัวจะแย่แล้วครับ 

"ขอรับๆ แต่ตอนข้าไม่ไหวแล้วขอรับข้าอยากอาบน้ำมากๆเลยขอรับ ข้าเหนียวตัวเพราะน้ำท่านไปหมดแล้ว" 

"ได้ๆสามีจะให้คนเตรียมน้ำอุ่นให้เจ้า แล้วเดี๋ยวข้าจะช่วยอาบน้ำให้เจ้าเอง วันนี้เจ้าอยากไปไหนข้าจะแบกเจ้าไปเอง" 

"ดีมากเลยที่รัก" 

เมื่อน้ำพร้อม ผมก็ถูกฟู่เหิงอุ้มลงถังน้ำอยากจะบอกว่ามันสบายมากเลยครับ ส่วนเรื่องอวัยวะเพศที่เกินมามันเหมือนกับว่ามีไว้ให้ผมท้องโดยเฉพาะนะครับเพราะเวลาผมฉี่ มันก็ยังออกมาทางรูเดิม นั่นจึงเป็นเหตุผลที่ว่าทำไมผมถึงไม่รู้ว่ามันมีอยู่ 

พออาบน้ำเสร็จผมก็ชวนฟู่เหิงไปที่ร้านตีเหล็กทันที ผมต้องสร้างชุดเครื่องมือการผ่าตัดให้พร้อมหน่อยแล้ว เพราะผมเชื่อว่าตัวเองท้องแน่ พอมาถึงร้านตีเหล็กผมก็วาดแบบเครื่องมือเเพทย์ทั้งเซ็ตเลยครับไม่ว่าจะเป็นเข็มเป็นมีด กรรไกร เสาห้อยน้ำเกลือ เมื่อผมสั่งทำเรียบร้อยผมก็ไปที่ร้านอาหารของผมที่กำลังมีการตกแต่งร้านใหม่อยู่ ถึงจะยังไม่เป็นรูปเป็นร่าง แต่ก็ถือว่ามีความก้าวหน้า แล้วผมก็ไปร้านผ้าเลือกผ้าหลากสีมามากมายเพื่อที่จะทำเป็นชุดให้กับสาวๆในร้าน งานนี้คงต้องพึ่งอิงลั่วและหมิงอี้แล้ว 

........................................................................................................... 

(วังหลวง) 

วันนี้ถึงเวลาที่ผมกับฟู่เหิงต้องมาเข้าเฝ้าฮ่องเต้แล้วล่ะครับ แต่ก่อนที่ผมจะไปเข้าเฝ้าผมก็ได้ให้คนของผมเอาของไปส่งที่ตำหนักเหยี่ยนสี่ไว้ก่อน และนำเทียบยาของฮูหยินหลิงที่เสียไป ไปให้ท่านหมอเย่ววิเคราะห์ด้วย 

"ฟูฉ่า ฟู่เหิงและฮูหยินเว่ยเทียนขอเข้าเฝ้า" 

"ให้พวกเขาเข้ามา" 

"ถวายพระพรฝ่าบาทx2" 

"ลุกขึ้นเถอะ เว่ยเทียนเจ้าดูโทรมไปรึเปล่า"พอฝ่าบาททักมาแบบนั้นผมก็หันไปค้อนวงโตให้สามีตัวเองทันที แถมยังมีน่ามาอมยิ้มอารมณ์ดีอีกนะไม่สำนึกไม่สำนึก คืนนี้ให้ไปนอนห้องตำราคนเดียวซะเลยนี่ 

"ก็นิดหน่อยพ่ะย่ะค่ะก็แบบว่าข้าวใหม่ปลามัน 3วันไม่ทำอะไรเลยอย่างไรล่ะพ่ะย่ะค่ะ"กล้ามาว่าผมโทรมผมก็กล้าบอกเหตุผลแหละ 

"หึเจ้ามันช่างหน้าหนาเหลือเกินนะเว่ยเทียน"เหมือนจะด่าผมแต่สายตาของเขาผมอ่านไม่ออกจริงๆ 

"ขอบพระทัยที่ชมพ่ะย่ะค่ะ ตอนนี้กระหม่อมกำลังจะเปิดเหลาอาหาร ร้านขนมและโรงหมอพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมคาดว่าในอนาคตจะมีพวกชาติตะวันตกเข้ามาเยือนต้าชิงของเราอีกมาก เราควรจะพัฒนาเมืองของเราให้ดีขึ้นพ่ะย่ะค่ะ ไม่เช่นนั้นคงถูกพวกนั้นเอาเปรียบเป็นแน่" 

"อืมดี เรื่องนอกวังข้าฝากเจ้าจัดการด้วย เจ้าว่าจะเปิดโรงหมอใช่ไหม เจ้ากำลังคิดจะทำอะไร" 

"หากวันข้างหน้าหมอหลวงเย่วทำสิ่งใดผิดกระหม่อมอยากจะขอร้องให้ฝ่าบาทไล่หมอเย่วออกจากวังพ่ะย่ะค่ะ" 

"มันจะมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นกัน"ฮ่องเต้ดูจะตกใจที่ผมพูดเรื่องนี้ขึ้นมานะ 

"ก็อย่างเช่นว่านำตัวยาที่ถูกแมลงกัดแทะออกไปขายนอกวังอย่างไรล่ะพ่ะย่ะค่ะ จนทำให้เกิดการสืบค้นบันทึกตัวยาจนไปพบบันทึกยาห้ามครรภ์ของพระสนมลิ่งผิน" 

"เจ้าว่าอะไรนะ!"เสียงดังเว่อร์ผมแทบจะปิดหูแทบไม่ทันเลยครับ 

"อ่า ฮูหยินเรื่องแบบนี้อย่าเอามาล้อเล่นนะ ฝ่าบาทอย่าทรงกริ้วพ่ะย่ะค่ะ"หลี่กงกงรีบห้ามผมเลยครับ 

"มันเป็นเรื่องของอนาคตพ่ะย่ะค่ะ ที่พระนางใช้ยาห้ามครรภ์นั้นมีเหตุ แต่พระองค์อย่าวู่วามไปเค้นความจริงจากพระนางนะพ่ะย่ะค่ะ เมื่อนางรู้ใจตัวเองนางจะเปิดใจให้พระองค์ได้รู้เรื่องของพระนางเอง ตอนนี้พระองค์ก็ทำเพียงแค่ปิดตาลงข้างหนึ่งไปก่อนวันใดที่เกิดเรื่องกับห้องยาพระองค์ค่อยถามพระนางก็ไม่สายนะพ่ะย่ะค่ะ" 

"ก็ได้ๆ พวกเจ้านี่มันลับลมคมในเยอะกันจริงๆ"ยอมง่ายไปนะเอาจริงๆ ผมนึกว่าเขาจะโกรธมากกว่านี้ซะอีก 

"อ่อ ฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะกระหม่อมจะทำการกำจัดอดีตคนสนิทของอดีตฮองเฮาที่ชื่อเอ่อร์ฉิงแล้วนะพ่ะย่ะค่ะ เพราะนางนั้นล้ำเส้นมากไปกระหม่อมคงไม่สามารถปิดหูปิดตาได้อีก ขอให้ฝ่าบาทช่วยเขียนราชโองการให้นางยกลูกชายของนางให้เข้าตระกูลฟู่ฉาเพื่อเป็นการแลกชีวิตที่เสียไปของฮูหยินหลิงด้วย ส่วนโทษของนางคือการสารภาพความผิดที่เคยก่อตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบันต่อหน้าป้ายวิญญาณของอดีตฮองเฮาด้วยพ่ะย่ะค่ะและให้นางปลิดชีวิตด้วยมือตัวเองด้วยนะพ่ะย่ะค่ะ เพื่อเป็นการให้เกียรตินางที่ครั้งหนึ่งเคยภักดีต่ออดีตฮองเฮา" 

"ได้ เจ้ารอข้าซักครู่"หึ เร็วทันใจดีจริงๆผมก็เข้าใจอ่ะนะว่าพระองค์ก็คงไม่ชอบยัยนี่อยู่พอตัวไม่งั้นคงไม่ออกราชโองการให้ผมไวขนาดนี้ เพียงไม่นานผมก็ได้ราชโองการมาอยู่ในมือแล้ว หึหึ เสร็จกูแน่ๆอีตัวร้าย ตอนที่ผมดูซีรี่ย์นะผมอยากจะเอามีดไปจ้วงนางจริงๆนะครับบอกเลย 

"ฝ่าบาท กระหม่อมอยากให้พระองค์มีเมตตาต่อขุนนางของพระองค์ ฝ่าบาททรงช่วยส่งหมอหลวงไปตรวจสุขภาพของพวกเขาถึงจวนได้หรือไม่พ่ะย่ะค่ะ"ฮ่องเต้เขามองผมด้วยสายตาที่แบบว่ามึงจะหาเรื่องอะไรให้กูอีก อะไรประมาณนี้เลยครับ 

"หึหึ เจ้าแผนการซะจริงนะเจ้าคิดจะทำสิ่งใดอีก" 

"หากบอกก็ไม่สนุกสิพ่ะย่ะค่ะ สามีเราไปกันเถอะข้ามีเรื่องอีกมากที่ต้องจัดการ กระหม่อมทูลลาพ่ะย่ะค่ะ" 

"ระวังด้วยน้องหญิง กระหม่อมทูลลาพ่ะย่ะค่ะ" 

เมื่อทั้งสองออกไปฝ่าบาทก็ทำหน้าเหม็นความรักใส่คนทั้งสองไล่หลังไปทำให้หลี่กงกงอดที่จะขำเสียมิได้ เพราะเขารู้ดีว่าฮ่องเต้นั้นสนใจร่างบางมากขนาดไหน 

"เจ้าหัวเราะข้าหรือกรมวังหลี่" 

"มิกล้าพ่ะย่ะค่ะ มิกล้า กระหม่อมเพียงเหมือนจะตาฝาดไปว่าคนที่แสนเย็นชาอย่างท่านฟู่เหิงจะมีมุมอ่อนโยนเช่นนี้ด้วยพ่ะย่ะค่ะ" 

"อืม ก็จริงของเจ้าเวลาที่ฟู่เหิงอยู่กับเว่ยเทียนเเล้วนั้นต่างจากเวลาที่ทำงานจริงๆเสียด้วย" 

"พ่ะย่ะค่ะ พระองค์สายตาเฉียบคมมากพ่ะย่ะค่ะ" 

.......................................................................... 

(ตำหนักเหยี่ยนสี่) 

"พระสนมลิ่งผิน กระหม่อมมาเยี่ยมพ่ะย่ะค่ะ" 

"หึเจ้ามาเยี่ยมหรือเจ้าเอางานมาให้พระสนมกันแน่หืม เว่ยเทียน"หมิงอวี้พูดดักคอเว่ยเทียนทันทีที่เข้ามาภายในตำหนัก 

"พี่หมิงอวี้ ข้าคิดถึงท่าน ได้ข่าวว่าตลาดวังกำลังจะเปิดแล้วข้าให้เจ้ายืมเหล้าของข้าดีไหมพระสนมลิ่งผิน" 

"เจ้ารู้ใจข้าที่สุดเลยเว่ยเทียน" 

"พวกเจ้านี่เห็นเป็นเรื่องเล่นไปซะหมดเลยนะ หัดระวังตัวบ้างสิ" 

"พี่หมิงอวี้อย่าได้ห่วง งานนี้เราชนะขาดลอยแน่ คืนนี้พี่หมิงอวี้ท่านอยู่เวรเฝ้าใช่ไหม คืนนี้จะมีโจรขโมยของท่านจับมันให้ได้นะ" 

"ข้าเป็นเพียงผู้หญิงตัวเล็กๆเองนะ เจ้าจะให้ข้าไปจับโจรหรือ" 

"ใช่ขอรับ เพราะคืนนี้ข้าจะอยู่เป็นเพื่อนท่านด้วย ข้ากำลังหนีฟู่เหิงที่แสนน่ากลัวอยู่ พี่สาวท่านไม่รู้อะไรเห็นเย็นชาเช่นนั้นเขารังแกข้าทุกคืนเลย ขนาดฝ่าบาทยังทักข้าว่าหน้าโทรมเลยนะพี่หมิงอวี้ ท่านสงสารข้าไหม" 

"ห๊า!!ขนาดนั้นเลยหรอ อึ้ยข้าชักกลัวแทนเจ้าแล้วสิเทียนเอ๋อร์"หมิงอวี้ทำหน้าโคตรตลกเลยครับ ขนาดอิงลั่วยังต้องขำกับสีหน้าของหมิงอวี้เลย 

"หึหึ อีกหน่อยหากเจ้าแต่งให้องครักษ์ไฮหลันฉา เจ้าอาจจะเจอหนักกว่าเว่ยเทียนก็ได้นะหมิงอวี้" 

"งั้นข้าไม่แต่งแล้ว" 

"55555" 

"นี้พี่หมิงอวี้ พระสนมหลิง มาวัดตัวก่อนเร็วข้ากำลังจะตัดชุดใหม่ให้พวกเจ้าไปตลาดของวังหลวง ข้าเตรียมเหล้าให้เจ้าแล้วด้วยนะ อ๋ออีกอย่างเตรียมรับมือกับสนมเจียผินให้ดี วันครบรอบวันสวรรคตของพระนางที่จะถึงนี้ แถมยังต้องรับมือกับฉุนกุ้ยเฟยที่จะเข้าคืนเจ้าด้วย" 

"อืม ข้าเข้าใจแล้วน้องเล็ก" 

เมื่อถึงยามค่ำคืนโจรขันทีก็เริ่มก่อกวนทันที หมิงอวี้กับผมก็ทำเป็นบังเอิญออกมาเจอ ไม่ต้องบอกสภาพที่โดนจับได้เลยหน้าซีดปากสั่นไปหมด แถมพูดขอความเมตตาไม่หยุดเลยด้วยช่างน่าตลกสิ้นดีเลย แล้วแผนการร้ายของผมก็เริ่มขึ้น ณ บัดนี้ 

วันต่อมาผมก็ถูกฟู่เหิงลากกลับจวนทันทีที่ทานอาหารเช้ากับอิงลั่วเสร็จ คนในวังใครๆต่างก็คิดว่าฟู่เหิงน่ะชอบอิงลั่วทั้งนั้น แต่ใครจะรู้ว่าแท้จริงแล้วน่ะฟู่เหิงคลั่งรักผมจะตายไม่อยากจะโม้ พอมาถึงจวนก็เล่นจับผมกดเตียงตั้งแต่ฟ้าพึ่งสว่างกันเลย ไม่อายผีบ้านผีเรือนเลยรึไงนะผมอยากจะถามเขาจริงๆ 

พอถึงมื้อกลางวันผมก็เข้าครัวเอง ทำอาหารให้ทุกคนในบ้านได้ทาน ถ้าถามหาสามีผมล่ะก็เขาเข้าวังไปทำงานแล้วล่ะ วันนี้ผมเลยว่าจะพาเด็กน้อยออกไปเที่ยวที่ตลาดเสียหน่อย ให้เขาได้เปิดหูเปิดตาบ้าง แต่ก็ถูกน้องสามีมาขวางทางเอาไว้ 

"เจ้ามีอะไรจะพูดกับข้าเช่นนั้นหรือ ถ้าจะมาพูดเรื่องแม่นางเอ๋อร์ฉิงที่เจ้าแอบออกไปหาบ่อยๆก็หยุดพูดเสียเถอะ นางแค่อยากทำลายชื่อเสียงตระกูลฟู่ฉา นางจึงเข้าหาเจ้าที่หัวอ่อนหลอกใช้เจ้าทำลายตระกูลของตัวเอง หากว่าเจ้ารักนางมากก็ออกจากตระกูลไปเถอะ อย่ามาทำให้ตระกูลเสียชื่อเสียงเพราะเจ้าแอบไปเป็นชู้เมียของคนอื่น และอีกไม่นานความจริงทุกอย่างก็จะเปิดเผยออกมาแล้ว อย่าคิดว่าข้าไม่รู้ไม่เห็น ข้ารู้ข้าเห็นทุกเรื่องที่เจ้าทำแต่ข้าอยากให้เจ้าได้บทเรียน แต่หากเจ้ายังดันทุรังเช่นนี้ต่อไป จะเป็นเจ้าเองนั่นแหละที่ถูกหยามเกียรติในฐานะที่เป็นชู้ของหญิงแพศยาเช่นนั้น ข้าจะบอกอะไรดีๆแก่เจ้าซักเรื่อง เผื่อจะหายโง่ลงไปบ้าง ลูกที่นางคลอดออกมาไม่ใช่ลูกของเจ้าแต่เป็นลูกของฮ่องเต้ที่นางแอบไปหลับนอนมาด้วยตอนที่ฝ่าบาทเมา" 

"ข้าไม่เชื่อ!"สีหน้าสีตาคือไม่เชื่อจริงๆครับแถมยังมาจับผมเขย่าจนหัวแทบหลุดระบมไปยันก้นผมเลย 

"นั่นก็แล้วแต่เจ้าเถอะ หลีกทางข้าจะพาลูกไปเดินตลาดไม่อยากเสียเวลามาเสวนากับคนโง่ไร้ปัญญาเช่นเจ้า!" 

ผมเดินออกจากจวนก็ได้ยินเสียงซุบซิบนินทาเรื่องที่ลูกชายตระกูลเซี่ยเป็นหมัน แต่ลูกสะใภ้ที่แต่งเข้ามากลับท้องได้อย่างปาฏิหาริย์ ปาฏิหาริย์กับผีสิใครๆต่างก็พูดว่าลูกของนางคือลูกชู้กันทั้งนั้น บางคนถึงขั้นพูดว่าอาจจะเป็นลูกของคุณชายสี่ตระกูลฟู่ฉาก็เป็นได้ เหอะเป็นเรื่องแล้วสิ งั้นผมคงต้องจัดการขั้นเด็ดขาดหน่อยแล้ว 

ผมเดินตรงไปที่ร้านหมอแห่งหนึ่งและเชิญท่านหมอไปตรวจสุขภาพคนทั้งบ้าน และผลที่ได้คือคุณชายสี่เป็นหมัน เจ้าตัวนี่ถึงขั้นรับไม่ได้เลยล่ะแล้วเรื่องนี้ผมก็ให้คนในจวนไปเล่าลือกันให้ทั่วเพื่อให้จวนตระกูลฟู่ฉานั้นพ้นภัยไม่ต้องรับหญิงแพศยาเข้ามาในจวน สวรรค์ช่วยผมแล้วสิ 

"หึเป็นยังไงล่ะ ลูกข้า ลูกข้า เจ้าเชื่อข้าหรือยังว่านางน่ะก็แค่หลอกใช้เจ้าเพื่อให้ได้เข้ามาในจวนเพื่ออ่อยพี่สามของเจ้าต่างหาก เจ้ามันก็แค่หมากโง่งม เสียชาติเกิดที่เกิดมาในตระกูลฟู่ฉาแต่กลับไม่มีความฉลาดเฉลียวเลยซักนิด"เจอผมด่าเข้าหน่อยน้ำตาถึงกับคลอหน่วยเลย อ่อนแอชะมัด 

"อึก ฮืออออ! ไม่จริงงงง!" 

"เกิดเรื่องอะไรขึ้นกัน" 

"น้องของท่านมีความสัมพันธ์กับแม่นางเอ๋อร์ฉิงและคิดว่าเด็กที่คลอดออกมาคือลูกของตัวเอง แต่วันนี้ข้าได้พาท่านหมอมาตรวจถึงบ้านถึงได้รู้ว่าน้องท่านเป็นหมัน แถมคุณชายตระกูลเซี่ยก็เป็นหมันเช่นกัน ท่านพี่เข้าใจใช่ไหมขอรับ" 

"อืม เจ้าจะทำเช่นไรเว่ยเทียน" 

"ตามราชโองการขอรับท่านพี่ พ่อบ้านจับคุณชายสี่ไปสงบสติอารมณ์ของตัวเองเฝ้าเอาไว้ให้ดีของที่มีคมและแตกได้เก็บให้ห่าง เฝ้าประชิดตัวอย่าได้คาดสายตา"ผมกลัวเขาคิดสั้นน่ะครับป้องกันได้ก้ต้องทำให้หมด 

"ขอรับนายหญิงรอง" 

"นี่มันเรื่องอะไรกันหืมลูกสะใภ้"แม่สามีผมมาแล้วครับสงสัยจะได้ยินเรื่องซุบซิบนอกจวนแล้วแน่เลย 

"ท่านแม่ แม่นางเอ๋อร์ฉิงกำลังจะถูกขับออกจากตระกูลเซี่ยขอรับและเป้าหมายของนางก็คือตระกูลของเรา ข้าจึงให้ท่านหมอในตลาดมาตรวจคุณชายสี่ปรากฏว่าคุณชายสี่เป็นหมันขอรับ ทีนี้นางก็จะไม่มีข้ออ้างเข้ามาป่วนในบ้านเราได้" 

"ไอ้หย๋า ทำไมนางถึงจ้องแต่จะทำร้ายตระกูลเรากัน" 

"เพราะท่านพี่เหิงไม่ยอมแต่งงานกับนางในตอนแรกอย่างไรล่ะขอรับ มันทำให้นางเสียหน้าเป็นอย่างมาก นางจึงจ้องจะทำลายตระกูลของเราขอรับท่านแม่" 

"เฮ้อ...ข้าเหนื่อยเหลือเกิน แม่ขอไปพักก่อนนะลูกสะใภ้"แม่สามีผมถึงกับกุมขมับเลยครับ 

"ขอรับท่านแม่ ที่เหลือข้าจะจัดการเอง ท่านอย่าห่วง" 

"เรียนนายหญิงรอง แม่นางเอ๋อร์ฉิงมุ่งหน้าสู่วังหลวงแล้วขอรับ" 

"ดี ไปกันท่านพี่ไปดูเรื่องสนุกกันเถอะ" 

"นับวันเจ้าช่างน่ากลัวจริงๆน้องหญิงของข้า หึหึ" 

"ใครคิดร้ายต่อตระกูลของพระนาง ข้าไม่มีทางปล่อยใครไปเด็ดขาด และใครคิดทำร้ายท่านข้าก็ไม่ยอมเช่นกัน จำเอาไว้ข้ารักท่านมากข้าไม่มีทางทรยศท่านแน่นอน"ผมหันไปพูดกับฟู่เหิงแล้วแกล้งบีบจมูกของเขาเล็กน้อย 

"ข้าก็เช่นกันจะไม่มีวันทรยศเจ้าที่รักของข้า"พูดจบฟู่เหิงก็กดจมูกลงบนหน้าผากของผมเลยครับ โอ๊ยฟิน! 

"อืม ข้ารู้สึกง่วงจังเลยขอรับ ปล่อยนางไปก่อนเนอะรอวันครบรอบของพระนางก่อนแล้วกัน อีก5วันเองหวังว่าฝ่าบาทจะรับมือนางได้ ไปนอนกันขอรับท่านพี่" 

"อืม" 

...................................................................... 

แล้ว5วันก็ผ่านไปอย่างเร็วและดูเหมือนว่าฝ่าบาทจะหมดความอดทนกับนางแล้วครับ ผมมาถึงวังหลวง ผมก็ตรงไปที่สำนักหมอหลวงทันทีเพื่อเอาหลักฐานไปยันกับนาง โดยพาหมอหลวงเย่วไปร่ายสรรพคุณของยาให้นางฟังที่ป้ายวิญญาณของอดีตฮองเฮา ก่อนที่ละครฉากต่อไปจะเริ่มผมต้องเริ่มก่อน เมื่อนางเห็นผมกับฟู่เหิงนางก็หัวเราะเยาะเย้ยใส่ผมว่าไม่สามารถทำอะไรนางได้  

อิงลั่วนี่มองบนเลยล่ะจนผมพูดถึงเรื่องการดูแลนายหญิงหลิงของนาง เอ๋อร์ฉิงก็หน้าซีดทันที แถมด้วยวีรกรรมที่นางไปพ่นให้ฮองเฮาฟังว่าได้นอนกับฝ่าบาทจนท้องนั่นก็ด้วย แล้วจากนั้นนางก็พ่นแผนการที่นางจะทำลายตระกูลฟู่ฉาและอิงลั่วออกมามากมาย ผมเลยอ่านราชโองการของฝ่าบาททันทีนางนี่ถึงกับเข่าอ่อนไปเลยครับ  

แล้วก็เป็นอิงลั่วที่ยื่นมีดให้นางเพื่อให้นางได้ปลิดชีวิตของตัวเองลงจนเลือดนั้นสาดกระเซ็นเต็มพื้นจนเลอะเสื้อไปหมด ผมเลยแนะนำฟู่เหิงให้ไปล้างตัวเปลี่ยนเสื้อผ้า พอฟู่เหิงเข้าไปแล้วขันทีที่เข้ามาก็เอาศพของเอ๋อร์ฉิงออกไป แล้วสาวใช้เรือนฟู่ฉาก็เข้ามาทำความสะอาดเลือดออกก่อนที่ฝ่าบาทจะมาถึง 

"เตรียมพร้อมยังพี่อิงลั่ว" 

"หึหึ ข้าตื่นเต้นจนทนไม่ไหวแล้วล่ะน้องเล็ก"  

"งั้นข้าไปก่อนฝ่าบาทมาแล้ว"ผมรีบหลบฉากทันทีเมื่อบ่าวรับใช้มารายงานว่าฝ่าบาทมาพร้อมกับพระสนมเจียผินแล้ว แล้วผมก็ดันสามีของตัวเองออกไป ฟู่เหิงเขาทำท่าเหมือนกับจะบอกกับผมว่ากลับไปผมเจอหนักแน่  

แล้วพระสนมช่างจ้อก็เริ่มคำพูดของตัวเองจนฝ่าบาทเริ่มหน้าเสีย จนฟู่เหิงเริ่มขยับตัวปิ่นก็ร่วงทันที แล้วจากนั้นนางก็จ้องไม่หยุด จนสุดท้ายขันทีผู้กลัวตายก็พูดสารภาพจนหมดเปลือกก็นั่นแหละครับพระสนมเจียผินโดนหลังแหวนไปเต็มๆพร้อมกับคำสั่งลงโทษ และก่อนที่ฝ่าบาทจะเดินออกไปผมเลยรีบเดินออกมา 

"ท่านพี่ชุดข้ามันแน่นไปรึป่าวท่านดูให้ข้าที อ้าว!ถวายพระพรเพคะฝ่าบาทนี่มุงอะไรกันหรือเพค่ะหรือว่าเหตุการณ์เดิมอีกแล้ว ข้าเบื่อแล้วนะท่านพี่ ท่านพี่ถูกพวกพระสนมทั้งหลายใช้เป็นเครื่องมือทำลายพี่หญิงของน้องทุกทีเลย" สวมบทแม่หยิงแล้วครับผม พอผมพูดแค่นั้นล่ะเหมือนพระสนมเจียผิงก็งงเป็นไก่ตาแตกไปแล้วครับ 

"ก็ทำเช่นไรได้ก็พี่หญิงเจ้ากับข้าเราเป็นน้องของอดีตฮองเฮามาก่อน ทำให้ทุกคนมองว่าข้ากับพระสนมลิ่งมีอะไรเกินเลยกันน่ะสิเลยเอาเรื่องนี้มาเล่นงานข้ากับพระสนมลิ่งไม่เลิกเลย น้องหญิงของพี่เจ้าอย่าเข้าใจพี่ผิดไปนะต้องระวังลูกในท้องของเจ้าด้วยกังวลมากไปจะกระทบถึงลูกของเราได้"น่านเล่นใหญ่ไปอีกไอ้คุณสามีของผมแบบนี้ผมก็ต้องจัดบ้างสิจะยอมแพ้สามีได้ไงจริงป่ะ 

"ท่านพี่พูดเช่นนี้ได้อย่างไร น้องอายคนอื่นนะ"เอาตามน้ำกันไป ปั่มป้ามกันไม่ถึงเดือนท้องแล้วคิดดูเอาเถอะหากใครเชื่อก็โง่เต็มทนแล้วล่ะ แต่ก็มีคนเชื่อจริงๆครับก็พระสนมเจียผินไงที่เชื่อ ฮ่าๆๆไอ้เทียนอยากขำแต่ต้องทำเก๊กว่าเขินอายแทนล่ะครับ ส่วนฮ่องเต้นี่ลูบหัวตัวเองแล้วลูบหัวตัวเองอีกไม่รู้จะพูดอะไรดี พอพระสนมออกไปแล้ว อิงลั่ว หมิงอวี้ก็พ่นเสียงหัวเราะออกมากันแทบจะทันที 

"พวกเจ้าเล่นอะไรกันเนี่ยหืม ข้า ข้าจะทำยังไงกับพวกเจ้าดี"ฮ่องเต้นี่ถึงกับไปไม่เป็นเลยครับ 

"ก็ทำเย็นชาใส่พระสนมลิ่งผินซัก7วันสิพ่ะย่ะค่ะแล้วพระองค์จะได้รู้ว่าใครบ้างที่จ้องเล่นงานพระสนมลิ่งผิง" 

"พวกเจ้านี่มันเจ้าเล่ห์กันจริงๆ" 

"ฝ่าบาทเพค่ะอย่าโกรธหม่อมฉันเลยไม่เช่นหม่อมฉันคงไม่ได้ปิ่นที่พระองค์มอบให้คืนแน่เลย" 

"ข้าจะทำเย็นชากับเจ้าลิ่งผิน ส่วนเจ้าสองคนจัดการปัญหาให้ข้ารึยัง แล้วอะไรคือท้องช่างน่าขันสิ้นดี"น่ะยังมีการมาจิกกัดผมอี๊ก 

"หึหึ กระหม่อมจัดการแล้วพ่ะย่ะค่ะ อยู่นั่นน่ะพ่ะย่ะค่ะ ส่วนเด็กน้อยพระองค์ไม่ต้องทรงห่วงเขาจะปลอดภัยดีอย่างแน่นอน อีกเรื่องพ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท"ผมเข้าไปกระซิบข้างหูของฝ่าบาทแล้วรีบออกมาทันที สีหน้าของพระองค์เข้มขึ้นเลยล่ะ  

"อืม เช่นนั้นข้าไปล่ะ เจ้าดูแลตัวเองด้วยลิ่งผิน" 

พอฝ่าบาทออกไปอิงลั่วก็ดึงผมมาถามทันทีว่ากระซิบอะไรให้ฝ่าบาทฟัง แต่เรื่องอะไรผมจะบอกล่ะเนอะ 

"สามีกลับไปข้าจะให้รางวัลท่าน" 

"หึหึ เช่นนั้นรีบกลับบ้านกันเถิดน้องหญิง" 

>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>> 

ความคิดเห็น