ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 9

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 495

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 08 มี.ค. 2564 16:45 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 9
แบบอักษร

บทที่9 

"ประกาศราชโองการ ฟู่ฉา ฟู่เหิงรับราชโองการเนื่องด้วยฟู่ฉา ฟู่เหิงที่ทำความดี ปกป้องแผ่นดินปราบศัตรูจนกำชัยชนะกลับมา เลื่อนขั้นให้เป็นขุนนางชั้นยอด และพระราชทานสมรสให้กับฟู่ฉา ฟู่เหิงกับหญิงนามเว่ยเทียน มอบป้ายทองคำเข้าออกวังแก่เจ้าสาวเป็นของรางวัล จากนี้ยังมีทองหมื่นชั่ง ผ้าแพรไหมห้าสิบพับมอบให้จบราชโองการ" 

ตอนนี้ผมน่ะอยู่ในคราบของหญิงสาวแล้วล่ะครับ ทุกคนที่ได้เห็นผมครั้งแรกก็ตะลึงไปตามๆกันเลยล่ะครับก็แหมงานแต่งของตัวเองทั้งทีนี่นะมันต้องอลังการหน่อย แขกเหรื่อนี่มากันเพียบ 

พอไหว้ฟ้าดินจบ ผมก็ถูกส่งตัวมารออยู่ในห้องหอกับพวกแม่ซื้อ ผ่านไปไม่นานเจ้าบ่าวของผมก็เดินมาเปิดผ้าคลุม รอยยิ้มของฟู่เหิงทำให้ใจผมเต้นกระหน่ำอีกแล้ว ผมไม่คิดเลยว่าการได้เป็นเจ้าสาวแล้วได้แต่งกับคนที่รักมันจะดีอะไรเช่นนี้ 

"วันนี้เจ้าสาวของข้าช่างงามเหลือเกิน" 

"ข้าเขินแล้วนะเจ้าค่ะ"พอเจอการแสดงความหวานเข้าไปแม่ซื้อทั้งหลายก็รีบทยอยออกจากห้องไปเลย พอจบพิธีทุกอย่างในห้องก็เหลือเพียงผมสองคนต้องบอกไหมว่ามันเกิดอะไรขึ้น เข้าหอคงไม่มานั่งซักผ้ากันหรอกเนอะ อู้ว วันนี้ไอ้เทียนจะเสียซิงรอบสองให้สามีแหละ อ๊าย!พูดแล้วเขินตัวเองชะมัด 

"ข้าอยากรักเจ้าแล้วเทียนเอ๋อร์"เสียงแหบพร่ามาเลยวุ้ย แบบนี้ต้องจัดให้ซักหน่อยแล้วล่ะครับ 

ผมผลักฟู่เหิงลงกับเตียงจากนั้นก็ขึ้นคร่อมตัวช่วงล่างของฟู่เหิงเอาไว้ ผมค่อยๆถอดชุดของตัวเองออกจนตอนนี้ท่อนบนของผมก็เปลือยเปล่าแล้ว ฟู่เหิงที่เห็นแบบนั้นก็พลิกร่างผมให้ลงไปนอนแทน 

ฟู่เหิงถอดเสื้อผ้าที่แสนเกะกะของตัวเองออกจากนั้น เขาก็ก้มลงมามอบจูบที่แสนเร้าร้อนให้ก่อนจะผละตัวออก ดึงเสื้อผ้าท่อนล่างของผมไปกองอยู่บนพื้นทันทีของเขาเองก็ด้วยเช่นกัน 

ร่างกายของผมไม่มีส่วนไหนเลยที่จะไม่เป็นรอย คิดไม่ถึงว่าคนที่เงียบขรึมตอนมีเซ็กส์จะฮอตดังไฟเยอร์แบบนี้ เขาทำให้ผมมีความสุขจนแทบจะล้นทะลักเลยล่ะ 

"อ๊ะๆ อ่า ท่านพี่ ข้ารักท่าน" 

"ข้า...อืม อ่า ข้าก็รักเจ้าเช่นกันอาเทียนของพี่ พี่ไม่ไหวแล้ว เจ้าช่างรัดพี่แน่นเหลือเกิน" 

บทรักที่ร้อนแรงนี้ครั้งแรกยังเทียบไม่ติดเลยล่ะครับ ผมกำลังจะคลั่งตายแล้วมันทั้งเสียดทั้งเสียว ความรู้สึกหลายหลากจนแทบสิ้นสติแล้วผมก็หมดสติคาอกไปจริงๆ ตื่นมาอีกทีพี่ท่านก็ยังไม่เลิกกินผมเลย ไปตายอดตายยากมาจากไหนเนี่ยตอบสิตอบ 

"ท่านพี่พอก่อนข้าแทบจะไม่ไหวแล้ว ปล่อยข้าก่อนเถิด วันนี้เราต้องไปคาระวะท่านแม่ก่อนนะขอรับท่านพี่ แถมข้ายังต้องแต่งตัวเป็นหญิงอีกมันยุ่งยากมากเลยนะขอรับ"ผมต้องเบรคสามีตัวเองดังเอี๊ยดเลยล่ะครับไม่งั้นพี่แกได้กินไม่หยุดแน่ แล้วเป็นผมเองนี่แหละที่จะแย่เอาได้ 

"พี่จะช่วยเจ้าเอง"พูดจบฟู่เหิงเขาก็อุ้มผมเข้าห้องน้ำเลยครับ และตอนที่ฟู่เหิงฟอกสบู่ให้ผมไปจนถึงพวงสวรรค์ของผมตอนที่เขาลูบไล้ถูข้างใต้ให้ผมน่ะ ผมรู้สึกว่ามันเสียวแปลกๆมากเลย ผมรู้ไม่รู้ว่าทำไมมันเสียวได้มากขนาดนี้เสียวชนิดที่ว่าผมเขาอ่อนเลยล่ะ ฟู่เหิงที่เห็นแบบนั้นก็ได้ใจดิลูบไล้ผมจนเสร็จเลยล่ะ กว่าจะขึ้นจากอ่างน้ำได้ก็เล่นผมซะหมดเเรงเลยล่ะ 

(โถงจวนฟู่ฉา) 

ตอนนี้ผมมาคารวะแม่ของสามีแล้วครับ และผมก็ต้องตกใจกับสิ่งที่ฟู่เหิงพูดออกไปและไม่คิดว่าฟู่เหิงจะกล้าพูดด้วย 

"ท่านเเม่ ข้าขออภัยที่เป็นลูกอกตัญญูมีหลานชายให้ท่านอุ้มได้เพียงคนเดียว" 

"ทำไมพูดเช่นนั้นฮูหยินเล็กที่เจ้าแต่งเข้าบ้านเราล่ะ"ท่านแม่ของฟู่เหิงสายตาฝ้าฟางมากแล้วครับเห็นแบบนี้ผมก็ร้อนวิชานะอยากทำให้ท่านกลับมามองเห็นได้อีกครั้ง 

"เขาเป็นชายขอรับไม่สามารถมีบุตรได้" 

"อ่า เช่นนี้เองเอาเถอะ เอาเถอะ ข้าได้ข่าวมาแล้วว่าเจ้านั้นชอบพอกับขันทีหนุ่มหน้าหยก แต่ราชโองการกลับบอกว่าหญิงงาม ข้าอยากจะเห็นหน้าสะใภ้คนนี้ของข้าจริงๆว่าจะงามเพียงใด หากข้าไม่ตาฝ้าฟางแบบนี้ข้าคงได้มองเห็นลูกสะใภ้ของข้าแล้ว"ท่านพูดเหมือนน้อยใจในโชคชะตามากเลยอ่ะ 

"ท่านแม่ขอรับอย่ากล่าวเช่นนั้น ข้ามีวิธีทำให้ท่านกลับมามองเห็นอีกครั้ง ขอเพียงท่านกินอาหารที่บำรุงสายตาอยู่เสมอข้าจะพาหมอเย่วมาช่วยท่านรักษาตาท่านเองขอรับ" 

"เอ๊ะ?หมอเย่วหรือครั้งที่แล้วเขาก็มาแต่เขาก็ไม่สามารถรักษาข้าได้นะลูกสะใภ้" 

"ท่านแม่อย่าห่วง ลูกสะใภ้ท่านคนนี้มีวิชาแพทย์ตะวันตกติดตัว ข้าจะช่วยท่านเองขอรับ" 

"หืม ไม่เคยรู้เลยว่าเจ้านั้นเรียนรู้วิชาแพทย์ด้วย"ฟู่เหิงเขาหันมาถามผมอย่างสงสัย ก็ใครจะบอกเล่าว่าผมมันนักแสดงเก่า ได้รับบทบาทอะไรมาผมไปเรียนรู้หมดนั่นแหละแต่จะให้พูดแบบนั้นก็คงไม่ได้ล่ะเนอะ ใครจะไปเชื่อเรื่องแบบนี้กัน 

"คนเรามีความสามารถไม่จำเป็นต้องป่าวประกาศอวดอ้างตนหรอกนะขอรับท่านพี่ จริงสิขอรับท่านแม่หากข้าจะเปิดโรงหมอ ร้านขายขนมแล้วก็โรงน้ำชา ท่านแม่จะอนุญาตลูกสะใภ้คนนี้ได้ไหมขอรับ" 

"ได้ๆ ดียิ่งดียิ่ง ตระกูลฟู่ฉาของเราได้สะใภ้ดีจริงๆ"แม่สามีผมอ่อนต่อโลกไปไหมเนี่ย แต่แบบนี้ก็ดีผมจะทำให้รู้ไปเลยว่าตระกูลฟู่ฉาน่ะมันน่ากลัวขนาดไหน 

"คารวะฮูหยินใหญ่ ข้ามาเยี่ยมท่านแล้วเจ้าค่ะ"เสียงเปรตมาขอส่วนบุญแล้วแหะ ไม่คิดว่าคุณเธอจะกล้าเสนอหน้ามาถึงที่นี่ รอก่อนเถอะผมจะตามไปคิดบัญชีกับนางนี่ให้มันไม่ได้ตายแบบสบายแน่ 

"อ่อ ฮูหยินเล็กเอ๋อร์ฉิงเจ้ามาแล้ว" 

"หืม พี่เอ๋อร์ฉิงนั่นเอง แหมคนกันเองทั้งนั้นเลยนะเจ้าค่ะท่านแม่" 

"ใช่แล้วๆ ระหว่างที่ฟู่เหิงไม่อยู่นางก็มาอยู่เป็นเพื่อนคุยให้แม่ตลอดเลย" 

"แบบนี้เองขอบคุณพี่เอ๋อร์ฉิงที่ดูแลท่านแม่ของเราสองสามีภรรยานะเจ้าค่ะ"นางคงงงอ่ะผมว่า แต่ต่อมาสายตานางมันกลับบอกผมว่าอีนี่น่ะหรอที่มาแต่งกับฟู่เหิงยังไงอย่างนั้นเลยล่ะครับ แต่สายตานั้นผมเห็นคนเดียวไงเพราะต่อมานางกลับมาทำว่าตัวเป็นคุณหนูที่มีจิตใจโอบอ้อมอารีจัดเลยล่ะครับ หึ ไม่ได้แต่งเข้าแต่ก็ยังมาสาระแนได้ ผมล่ะเชื่อคุณเธอเลยจริงๆ 

"ท่านแม่ ท่านพ่อ"เสียงเด็กจากไหนวะ ฝูคังอันในอนาคตหรอใช่ไหมๆ แหมหล่อแต่เด็กแต่ผมว่าไม่น่าใช่ว่ะเพราะฝูคังคือโอรสลับๆของฝ่าบาทนี่ 

"อ้าวๆ อาหมิงมาแล้ว" 

เชี่ยเด็กแม่งน่ารักอ่ะ แถมฉลาดซะด้วยรู้ว่าใครคือพ่อ แม่ของตัวเอง เด็กคนนั้นวิ่งเข้ามาเกาะขาผมซะแน่นเลย แถมยังมองเอ๋อร์ฉิงอย่างหวาดกลัวอีกด้วย แบบนี้ก็ถึงเวลาเอาคืนแล้วดิ 

"ไหนคนดี เจ้าเป็นอะไรบอกแม่สิ"เนียนครับเนียนในเมื่อเด็กเขาส่งซิกมาผมก็จะตามน้ำไปแหละนะครับ 

"ท่านป้าเอ๋อร์ฉิงทำร้ายเหลียนเอ๋อร์ของข้าขอรับท่านแม่"เด็กมันร้ายครับฮ่าๆ 

"หืมทำไมหล่ะ"ผมทำหน้าตาใสซื่อถามเด็กน้อยต่ออย่างตกใจ เอ๋อร์ฉิงนี่หน้าซีดเป็นกระดาษเลยครับ 

"เหลียนเอ๋อร์ เหลียนเอ๋อร์แค่จะช่วยลูกเก็บของเล่นที่ตกน้ำแต่ท่านป้ากลับบอกทุกคนว่าเหลียนเอ๋อร์จะผลักข้าตกน้ำขอรับท่านแม่ ฮือๆ" 

"เหลียนเอ๋อร์อยู่ที่ไหนพ่อบ้าน"พี่เหิงของผมถามเสียงเข้มเลยครับ พ่อบ้านนี่ถึงกับเหงื่อตกเลยล่ะครับก่อนจะตอบคำถามด้วยที่เบาหวิวอย่างกับสายลมเลยล่ะ 

"กำลังโดนโบยอยู่ขอรับ" 

"เจ้าโบยนางได้อย่างไร!!"เรื่องเล่นใหญ่น่ะขอให้บอกไอ้เทียนล่ะโคตรจะถนัด 

"เออแม่นางเอ๋อร์ฉิงสั่งโบยขอรับ"พี่เหิงของผมตวาลั่นเลยครับ พ่อบ้านนี้รีบตอบทันควันจนยัยเอ๋อร์ฉิงทำหน้ากินเลือดกินเนื้อใส่พ่อบ้านแทบไม่ทันเลยครับ 

"แม่นางเอ๋อร์ฉิงนางไม่ใช่คนตระกูลฟู่ฉาเหตุใดมาสั่งลงโทษคนของตระกูลเราได้ล่ะเจ้าค่ะ มันไม่ล้ำเส้นไปหน่อยหรือเจ้าค่ะ ดูแลก็ส่วนดูแล เป็นคนนอกอย่าได้คิดมาล้ำเส้น!ไปบอกให้คนหยุดโบยนางเดี๋ยวนี้แล้วหาหมอมารักษานางด้วย ส่วนท่าน แม่นางเอ๋อร์ฉิงได้โปรดกลับไปด้วย ตลอดมาที่ดูแลฮูหยินใหญ่และฮูหยินเล็กของตระกูลเรา เทียนหลิงในนามฮูหยินรองของตระกูลฟู่ฉาเราซาบซึ้งน้ำใจท่านมาก แต่ต่อไปในตระกูลฟู่ฉามีข้าที่เป็นฮูหยินรองแล้วต่อไปเราคงไม่รบกวนท่านอีก แม่สามีของท่านก็คงอยากจะได้การปรนนิบัติที่ดีจากลูกสะใภ้บ้าง เช่นนั้นท่านก็ไม่ต้องห่วงทางนี้แล้ว เชิญ!ข้าคงไม่ได้ส่งนะเจ้าค่ะ เพราะมีงานอีกมากที่ข้าต้องชำระความและทำให้มันกลับมาอยู่ในกฏของบ้านตระกูลฟู่ฉา" 

บอกเลยว่างานนี้ผมก็เล่นใหญ่เหมือนกันครับ และเหมือนยัยคุณเธอจะแค้นผมมากเลยด้วยแหละแต่ผมต้องสนใจที่ไหนล่ะในเมื่อตอนนี้ผมมีสิทธิ์ผมก็ไม่เกรงกลัวเธอหรอกบอกเลย 

"เช่นนั้นข้าขอตัวลาเจ้าค่ะท่านป้า"สั่น สั่นเข้าไป เดี๋ยวเธอได้สั่นกว่านี้แน่ 

"อ่ะๆ ไปดีมาดีนะ"แม่สามีผมพูดลาไม่เต็มเสียงเลยล่ะครับ ใช่สิแม่สามีผมตามองไม่เห็นแล้วนี่จะรู้ได้ไงว่านางนั่นมันร้ายน่ะ พอทุกอย่างเปิดเผยแม่สามีผมคงเข็ดไปอีกนานเลยล่ะ 

"ฮูหยินเอ๋อร์ฉิง ข้ามีอีกเรื่องนะเจ้าค่ะ หากกลับไปบ้านสามีแล้วอย่าไปโกหกฮูหยินเซี่ยว่าไปสงบจิตสงบใจอยู่ที่อารามอีกนะเจ้าค่ะ ใครรู้เข้าว่าแท้จริงมาบ้านสามีคนอื่น ชาวบ้านเขาจะเอาไปนินทากันได้" 

"กรี๊ด!!!!เจ้า คอยดูแล้วเราจะได้เห็นดีกัน"ผมทิ้งบอมลูกใหญ่ใส่เธอ จนเธอโกรธจนตัวสั่นงันงกกว่าเก่าอีกฟู่เหิงนี่ถึงกับดึงผมไปหลบข้างหลังเลยล่ะครับตอนที่เธอกรี๊ดออกมาอย่างบ้าคลั่งก่อนจะชี้หน้าฝังความแค้นเอาไว้ด้วย 

"เอาเรื่องนี้ไปลือให้ทั่วตลาดเลยนะเข้าใจไหม อ่อพ่อบ้านอีกเรื่องข้าต้องการบันทึกการรักษาฮูหยินใหญ่และฮูหยินเล็กที่ผ่านมาด้วยข้าจะเอาไปปรึกษาท่านหมอเย่ว" 

"ขอรับฮูหยินรอง"ท่านพ่อบ้านก็สั่นไม่แพ้กันเลยครับ คงกลัวผมน่าดูเลยแหะ 

"เจ้าสงสัยอะไรเช่นนั้นหรือเทียนเอ๋อร์"ฟู่เหิงเขาถามผมออกมาด้วยสีหน้าที่ค่อนข้างจะซีเรียสเลยล่ะไม่เว้นกระทั่งคุณแม่สามีของผมก็ด้วย 

"นั่นสิลูกสะใภ้" 

"ข้าสงสัยว่าแม่นางเอ๋อร์ฉิงคนนี้จะวางยาทำให้ฮูหยินหลิงป่วยตายน่ะขอรับและการที่ตาของท่านแม่อยู่ๆก็แย่ลงเช่นนี้ด้วย ข้าคิดว่านางไม่ได้มาดีอย่างแน่นอน แต่ท่านแม่โปรดวางใจเราคงได้ความกระจ่างในอีกไม่นานขอรับ" 

"ขอบคุณสวรรค์ ขอบคุณสวรรค์ที่ส่งลูกสะใภ้ดีๆมาให้ตระกูลฟู่ฉาของเรา ว่าแต่โรงหมอ และกิจการอื่นเล่าเจ้าจะเริ่มดำเนินการเมื่อใด"งุ้ย แม่สามีผมน่ารักเนอะ สายเปย์เหมือนกันแหะแบบนี้ผมรักตายเลย 

"ข้าน้อยอยากไปดูทำเลในตลาดก่อนขอรับท่านแม่ และคงต้องไปทาบทามหมอฝีมือดีมาก่อนด้วยขอรับ แต่ตอนนี้ท่านแม่หยุดยาที่แม่นางเอ๋อร์ฉิงนำมาให้ก่อนนะขอรับ เจ้าพาท่านแม่ไปพักผ่อนประเดี๋ยวข้าจะทำขนมและน้ำที่ช่วยบำรุงสายตาให้ท่านแม่" 

"ได้ๆ แม่จะไปพักฝากพวกเจ้าด้วย/เจ้าค่ะฮูหยินรอง" 

เมื่อแม่สามีถูกสาวรับใช้พาออกไปแล้ว ผมก็ได้เวลาอ้อนสามีทันที เดี๋ยวสามีจะงอนที่ผมไม่สนใจเขาซะก่อน แต่มันกลับผิดคาดน่ะสิครับ เขายิ้มกว้างแล้วมองหน้าผมแบบไม่ละสายตาไปไหนเลย ผมก็ว่าแล้วทำไมสาวรับใช้ถึงหน้าแดงกันจังก็เล่นจ้องแบบจะแดกผมเข้าไปได้ทั้งตัวเลยอ่ะแถมยิ้มทีก็มีแสงออร่าที่เจิดจ้ามาก บอกเลยว่าผมหวงมาก 

"ท่านพี่หยุดยิ้มเดี๋ยวนี้ ข้าหวงรอยยิ้มท่าน รอยยิ้มท่านเป็นของข้าคนเดียว" 

"ได้ๆ ข้าจะยิ้มให้เจ้าคนเดียว" 

"อื้อ น่ารักมากสามี งั้นรอข้าซักครู่นะสามีข้าไปทำของว่างให้ท่านแม่ก่อนแล้วเดี๋ยวเราไปเดินดูทำเลเปิดกิจการกัน"ผมหยิกแก้มสามีไปหนึ่งทีล่ะ แก้มนิ่มมากเลยอ่ะงื้อ>///<> 

"เช่นนั้นข้าจะรอเจ้าที่นี่"น่ารักกว่านี้มีอีกไหม พอผมแสดงความหวานกับสามีเรียบร้อยผมก็ไปทำขนมโดนัทแครรอทกับน้ำแครอทเย็นๆให้กับแม่สามีทันทีเลยครับ 

20นาทีต่อมา 

"ท่านแม่ น้ำและขนมมาแล้วขอรับ นี่เป็นขนมโดนัทแครอทขอรับท่านแม่ลองชิม"ผมจับมือแม่สามีถือขนมเพื่อให้ท่านได้ชิมขขนมที่ผมทำ 

"เทียนเอ๋อร์เจ้าลำบากไหมที่ต้องแต่งตัวแบบหญิงสาวเช่นนี้"แม่สามีผมทำหน้าลำบากใจออกมาเลยครับเมื่อถามคำถามผมจบ 

"ไม่เลยขอรับข้าแค่อยากจะทำให้ตัวเองชินไวๆ เพื่อในวันข้างหน้าจะได้ช่วยแบ่งเบาท่านพี่ได้บ้าง" 

"อืมเด็กดี แม่ฝากเจ้าด้วยนะลูกสะใภ้" 

"ขอรับเช่นนั้นข้าขอตัวไปดูทำเลทองในตลาดก่อนนะขอรับท่านแม่" 

"ได้ๆ เดินทางกันดีๆล่ะ" 

"ขอรับท่านแม่"หลังเทียนออกไปสาวใช้คนสนิทก็พูดขึ้นด้วยรอยยิ้มปลื้มปริมที่นายหญิงรองคนนี้นิสัยดี 

"ตระกูลฟู่ฉาคงมั่งคั่งมากแน่ๆเจ้าค่ะฮูหยิน หากมีนายหญิงรองคนนี้" 

"นั่นสินะ"ฮูหยินผู้เฒ่าเห็นด้วยกับคำพูดของสาวใช้เป็นอย่างมากถึงแม้จะไม่มีทายาทอีกแต่เพียงมีลูกสะใภ้คนนี้ นางก็คิดว่าชาตินี้นางก็ตายตาหลับแล้ว 

ทางด้านเทียนที่เดินกลับมายังโถงกลางก็เห็นว่าฟู่เหิงนั้นรอตนอยู่ก่อนแล้ว เทียนจึงรีบเดินเข้าไปหาฟู่เหิงแล้วกอดอีกคนจากด้านหลังเมื่อเห็นสีหน้าคิ้วผูกโบว์ของสามี 

"ท่านพี่ขอรับข้ามาแล้ว เราไปเดินดูที่ทางทำมาหากินของเรากันเถิดขอรับ ลำพังท่านทำงานคนเดียวคงไม่ไหวแน่ ให้ข้าช่วยแบ่งเบาภาระอันหนักอึ้งนี้นะขอรับ" 

"ภรรยาข้าดีที่หนึ่งเลยล่ะ ข้ารักเจ้านะเทียนเอ๋อร์" 

"ปากหวาน ข้าก็รักท่านพี่ขอรับ" 

ในวังหลังผมไม่รู้ว่ามีข่าวลือเสียๆหายๆอะไร แต่ข้างนอกนี่ทุกคนต้องรู้ว่าผมและสามีรักกันขนาดไหน วันนี้ผมจะยิงปืนทีเดียวเอาให้ได้นกทั้งฝูงเลย เมื่อมาถึงตลาดผมเดินดูร้านค้ามากมาย มันก็มีแต่ของจำเจทั้งนั้นเลยแหะ ถ้าหากว่าผมเปิดร้านของตัวเอง ผมรับรองได้เลยว่ามันต้องรุ่ง เหลาอาหารโรงน้ำชา โรงสุรา ผมจะเหมามันให้มาอยู่ในที่เดียวเลย หึใครกล้าแหยมก็ต้องเจอกับผมหน่อยแหละ และทำเลทองของผมก็คือที่ๆคนต้องเดินผ่านเยอะๆและผมก็เห็นอยู่ร้านหนึ่งแล้ว 

"ไอ้หนุ่มเจ้าจะเปิดร้านตรงนี้รึ แต่ว่าที่นี่ไม่มีใครทำกิจการได้นานเลยนะ เห็นว่าเจ๊งกันทุกราย"มีลุงคนหนึ่งแกทักขึ้นมาแต่ผมสนที่ไหนล่ะครับ 

"ซื้อที่นี่ให้ข้านะสามี นะๆ น้า"ผมอ้อนฟู่เหิงจนฟู่เหิงต้องยอมผมเลยล่ะแต่ผมเห็นนะว่าลุงคนนั้นเขายิ้มให้ผมก่อนที่จะเดินหายไปกับฝูงชน 

"ได้ๆ ข้าซื้อให้เจ้า" 

"ขอบคุณขอรับ เช่นนั้นเราไปหาช่างไม้ซักคนดีหรือไม่ขอรับ ข้าอยากจะปรับปรุงร้านเสียงหน่อย" 

"อืมไปสิ" 

ผมรู้ว่าทำไมทำการค้าตรงนี้แล้วไม่เจริญ เพราะหอโคมเขียวนี่ไง ที่ดึงลูกค้าไปหมด แต่สินค้าที่แตกต่างของผม ผมรับรองได้ว่าไม่มีทางแพ้พวกหอโคมเขียวแน่ พวกมันมีสาวงามที่ขายเรือนร่างแต่ผมมีสาวงามที่ขายความสามารถ ดูสิว่าใครจะเจ๊งก่อนกัน หึ 

ตอนนี้ผมเดินรอบตลาดแล้ว และผมก็ได้ทำเลดีมาอีก2-3ที่ ที่หนึ่งเหมาะแก่การทำโรงหมอมากเพราะมันอยู่ไม่ห่างจากร้านขายสมุนไพร แถมลุงเถ้าแก่ท่านก็แก่มากแล้วด้วยแต่ลูกๆของท่านไม่มีใครสนใจสืบทอดซักคน เพราะแต่ล่ะคนก็ไปอยู่เมืองอื่นมีครอบครัวของตัวเอง ผมเลยขอซื้อร้านของท่านเลยสิครับ แต่ก็ยังให้ท่านทำการค้าต่อไปจนกว่าท่านจะไม่ไหวจริงๆ คุณปู่ท่านเป็นคนที่ใจดีมากๆเลยล่ะครับ 

เมื่อได้ทำเลที่ดีแล้วมันเป็นยุทธศาสตร์สามเหลี่ยมของผมเลยนะจุดสูงสุดคือร้านอาหารบวกโรงน้ำชาและร้านเหล้าไปในตัว แถมโซนชั้นที่ 2ก็เป็นแบบวีไอพี ชั้นบนสุดก็เป็นที่พักคล้ายๆโรงแรม ซ้ายคือร้านขนมหวาน 3ชาติของผม คือไทย จีน ฝรั่ง มีให้เลือกหลากหลาย ส่วนทางขวาคือร้านสมุนไพรและโรงหมอของผม หึหึดูสิใครจะกล้ามีเรื่องกับผมกัน 

"เจ้าเหนื่อยหรือไม่เทียนเอ๋อร์"ฟู่เหิงเขาถามผมก่อนจะเอาผ้าเช็ดหน้ามาซับหน้าให้ผมเบา แหมก็เขินกันไปสิครับรออะไร 

"ข้าต้องถามท่านมากกว่าว่าเหนื่อยไหมที่ต้องมาแบกข้าแบบนี้"คือตอนนี้ฟู่เหิงเขาแบกผมไว้บนหลังน่ะครับ 

"ไม่เหนื่อยเลย ข้ามีความสุขมากที่ได้ใช้เวลาอยู่กับเจ้า" 

"ปากหวานซะจริง"ผมก็แก้เขินด้วยการเอาผ้าเช็ดหน้ามาซับเหงื่อให้ฟู่เหิงเขาแทน ผมไม่คิดว่าความมโนเพ้อพกของผมมันจะกลายเป็นจริงได้เลยนะครับ แต่วันนี้ผมกลับกำลังได้ใช้ชีวิตอยู่เคียงข้างชายคนหนึ่งที่มีชื่อเสียงของประวัติศาสตร์จีน ถ้าเป็นฝันผมก็ไม่อยากจะตื่นเลยจริงๆครับเพราะมันฟินมาก 

"เอาล่ะข้าจะพาเจ้าข้ามสะพานแล้วเกาะข้าให้เเน่นๆล่ะ" 

ตอนนี้ผมกับฟู่เหิงกำลังจะไปร้านช่างไม้ครับ เพื่อจะซ่อมแซมร้านค้าทั้งสามที่ให้มันแข็งแรงและสมบูรณ์ และที่ฟู่เหิงมาแบกผมได้ก็เพราะผมอยากมีโมเม้นต์หวานๆแบบในซีรี่ย์ที่พระเอกชอบให้นางเอกขี่หลังน่ะ ผมเลยกระโดดขึ้นหลังของฟู่เหิงมันซะเลยและแล้วพวกผมก็มาถึงร้านไม้ซักที ร้านนี้เป็นร้านที่ใหญ่มาก คนงานมากความสามารถก็เยอะ ผมบอกอะไรไปทำกันได้หมดเลย ถึงพวกเขาจะบอกว่ามันแปลกก็เหอะ ร้านที่ผมจะทำการซ่อมแซมก่อนเลยก็คือร้านอาหาร ทุกคนคงไม่เชื่อผมนะว่าผมน่ะแอบบ่มเหล้าเอาไว้หลายไหเลยตอนที่อยู่ในวังน่ะ  

แถมตอนนี้มันก็ยังอยู่ดีกันทุกไห ถึงแม้ว่าผมจะย้ายพวกมันมาไว้ที่ตำหนักเหยี่ยนสี่ของอิงลั่วแล้วก็เถอะ แต่ก็ยังไม่มีใครจับได้ซักคน คงถึงเวลาที่ผมต้องไปเอามันกลับมาไว้ที่จวนซะแล้ว ส่วนร้านที่ผมจะปรับปรุงเป็นลำดับที่สองก็คือร้านขนมหวานของผมนี่แหละร้านขนมของผมอยู่ติดกับคลองอีกหน่อยการจราจรคงคับคั่งกว่านี้แน่เพราะจะมีพวกชาวต่างชาติเข้ามาเพียบเลยล่ะ ส่วนโรงหมอรอหมอเย่วออกจากวังก่อนเถอะผมจะให้เขาไปเที่ยวเล่นให้สนุกจากนั้นค่อยให้เขากลับมาอยู่กับที่ 

เมื่อธุระทุกอย่างเสร็จหมดแล้วผมก็ไปยังท่าเรือที่มีพวกของทะเลมาส่ง ผมต้องติดต่อการซื้อขายไว้ก่อนล่ะนะแล้วผมก็ซื้อของติดมือกลับมาด้วยนั่นก็คือกุ้ง ปลาหมึกและปู ผมไปเดินแถวตลาดสยามด้วย พืชผักสมุนไพรไทยมีเต็มเลยล่ะครับ ผมก็ซื้อทั้งที่เป็นเมล็ด ต้นอ่อน แล้วก็ที่เอาไปทำอาหารได้เลย เมื่อซื้อของเสร็จไปก็ไปเจอคู่สามีภรรยากำลังช่วยกันขายผักแถมผักก็ดูสวยทุกต้นเลยด้วย 

"ท่านน้า ท่านอา ข้าน้อยอยากทราบว่าผักพวกนี้ท่านปลูกเองหรือ" 

"ใช่แล้วเจ้าค่ะคุณหนู ผักพวกนี้ข้าและสามีช่วยกันปลูกเอง" 

"งามทุกต้นเลย ไม่ทราบว่าหากว่าข้าจะขอเหมาทั้งสวนท่านจะขายให้ข้าหรือไม่ พอดีข้าน้อยกำลังจะเปิดร้านอาหารน่ะเจ้าค่ะ" 

"ได้ๆ อยากได้เมื่อใดคุณหนูส่งคนมาที่บ้านพวกข้าได้เลยนะขอรับ บ้านข้าอยู่ไม่ไกลท่านจะไปกับข้าหรือไม่" 

" ข้ารู้ว่าบ้านของพวกท่านอยู่ที่ใด ถ้าข้าต้องการผักเมื่อใดข้าจะส่งคนไปรับนะเจ้าค่ะ" 

"ขอรับ/เจ้าค่ะ" 

ผมรีบเดินออกมาจากตรงนั้นเลยครับเพราะอยู่ๆในหัวผมมันก็ดันมีภาพความทรงจำของไอ้เจ้าของร่างมันไหลเข้าหัวผมมาเฉยเลย แถมมันมีประโยคเด็ดที่ว่าต้องปกป้องหลานสองเพศเอาไว้ ฉิบหายร่างนี้มีสองเพศจริงหรอว่ะแบบนี้ผมจะท้องได้รึเปล่า นี้มันเรื่องแปลกประหลาดเกินไปไหม ผมได้เห็นแล้วว่าผมมีอวัยวะเพศของหญิงสาวเพิ่มมาด้วย  

ผมก็ว่าแล้วทำไมเวลาที่ฟู่เหิงไปสัมผัสตรงนั้นผมถึงเสียวกว่าปกติ แต่จะให้ผมมานั่งแหกแข้งแหกขาดูอวัยวะเพศตัวเองมันก็ดูจะแปลกๆไปหน่อยล่ะเนอะว่าไหม แต่ครั้งนี้ผมว่าผมต้องกลับไปสำรวจอย่างจริงจังแล้วล่ะครับ เพราะที่แล้วมาผมไม่เคยรู้สึกถึงมันมาก่อนเลยจนตอนที่ฟู่เหิงสัมผัสไปโดนนั่นแหละแต่ผมยังมีข้อสงสัยผมจึงเดินเข้าไปหาพวกเขาอีกครั้ง 

"ท่านน้า ท่านอา ท่านมีหลานชายกี่คนหรือขอรับ" 

"มีอยู่2คนนะขอรับเห็นท่านพ่อของข้าบอกว่า คนหนึ่งถูกส่งไปเป็นขันทีแต่ก็ไม่เคยส่งเบี้ยหวัดกลับมาบ้าน ส่วนอีกคนพอได้อ่านจดหมายอะไรบางอย่างก็หายออกจากบ้านไปไม่มีข่าวคราวใดเลย ข้าสองสามีภรรยาก็ไม่ได้เข้าไปยุ่งมากนักแต่พ่อของข้าก็ได้มีคำสั่งเอาไว้ว่าให้ดูแลหลานชายคนโตที่มีสองเพศให้ดีเท่านั้นนะขอรับ แต่เล่นมาหายไปแบบนี้ข้ากับเมียก็ไม่รู้จะไปตามที่ใดได้เช่นกัน" 

"เจ้าค่ะ"ผมตอบออกไปสั้นๆคือ ผมกำลังช็อคไงเรื่องของเรื่องน่ะ 

ผมเดินออกมาอีกครั้ง ฟู่เหิงก็พาผมขึ้นรถม้าเพื่อกลับจวน พอกลับมาถึงจวนผมก็เข้าครัวทำอาหารทันที วันนี้ผมจะแสดงฝีมือทำอาหารให้แม่สามีทานซักหน่อย ผมทำผักบุ้งไฟแดง ผักกวางตุ้งจีนผัดน้ำมันหอย กุ้งเผาพร้อมน้ำจิ้มซีฟู๊ด ปูผัดผงกะหรี่แค่นี้ก็เยอะแล้วครับ ผมแบ่งให้กับพวกบ่าวไว้ด้วยส่วนหนึ่ง ส่วนซือเหลียนผมทำเป็นข้าวต้มกุ้งให้เธอ 

เมื่ออาหารถูกยกออกมา ฟู่เหิงก็ทำการคีบอาหารกินก่อน ผมโคตรลุ้นเลยว่ามันจะเป็นไง แต่เมื่อฟู่เหิงทานได้ปกติผมก็ตักอาหารให้แม่สามี และน้องสามี ผมเห็นนะว่าน้องสามีมองผมอย่างไม่พอใจ ผมก็รู้แหละว่าเขาคงจะหลงรักนางงูพิษคนนั้นมากแต่รอให้เรื่องเปิดโปงก่อนเหอะว่าอะไรเป็นอะไร น้ำตาจะเช็ดหัวเข่าล่ะไอ้น้องเอ้ย 

"ท่านแม่ทานข้าวเยอะๆนะขอรับ วันนี้ข้าลงครัวเองเลยขอรับ อาหารพอจะถูกปากท่านแม่ไหมขอรับ"ผมถามออกไปอย่างลุ้นๆ 

"อร่อยมากเลยล่ะนะ ลูกสะใภ้ของเเม่เจ้าเก่งมากจริงๆ"พอแม่สามีว่ามางั้นไอ้ผมก็แทบจะตัวลอยลืมเรื่องเครียดไปเลยล่ะครับ 

"ท่านแม่ชอบข้าก็ดีใจขอรับ" 

เมื่อตกดึกผมก็ยังคงนอนไม่หลับเพราะไอ้ประโยคนั้นประโยคเดียวเลย แล้วแบบนี้ผมต้องทำไงดีว่ะ เกิดท้องขึ้นมาล่ะผมจะคลอดลูกยังไง สมัยนี้ยังไม่มีการผ่าคลอดเลยด้วยซ้ำ ตายๆผมยังเก็บเกี่ยวความสุขระหว่างกันไม่พอเลยนะ หากระหว่างคลอดเเล้วผมตายล่ะจะทำไงไม่ได้การแล้วคร๊าบ ไอ้เทียนอยากเบิกตัวช่วยที่เป็นหมอยุคปัจจุบันจังเลยโว้ย 

>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>> 

น้องเทียนของเราจะเป็นอย่างไรต่อไปและจะมีเรื่องป่วนๆมาอีกไหม รอติดตามได้เลยจ้า 

ความคิดเห็น