ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 5

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 489

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 08 มี.ค. 2564 15:01 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 5
แบบอักษร

บทที่5 

เทียนที่เพิ่งฟื้นและเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าเหตุการณ์ต่อจากนี้มันคืออะไร ฟู่เหิงที่กำลังเทน้ำให้กับเทียนก็ต้องชะงักมือเพราะเเขนเสื้อของตนนั้นถูกดึงเอาไว้โดยเทียน 

"พี่เหิงท่านได้ไปพบกับพี่อิงลั่วยังขอรับอย่าเพิ่งไปนะขอรับรอข้าไปด้วยได้หรือไม่ นะนะ รอข้านะพี่เหิง" 

"หึหึ ได้สิข้าจะรอเจ้า เช่นนั้นข้าไปตามหมอหลวงก่อนนะ เจ้าก็เป็นเด็กดีรอพี่นะ" 

"ขอรับ"เมื่อฟู่เหิงออกไปได้ไม่นานหมิงอวี้ก็วิ่งเข้ามากอดเทียนเอาไว้พร้อมร้องไห้เสียใจออกมาจนเทียนนั้นต้องตบไหล่ให้หมิงอวี้สงบลง 

"เจ้าฟื้นแล้ว เว่ยเป่าเจ้าเจ็บตรงไหนไหม ฮือๆ" 

"ข้าไม่เจ็บขอรับ แต่ข้าหายใจไม่ออกขอรับ"เมื่อหมิงอวี้ได้ยินเช่นนั้นก็รีบปล่อยตัวเทียนทันที เทียนก็เอาแต่ขำกับความเป็นห่วงที่โอเว่อร์เกินเบอร์ของหมิงอวี้ จนหมอหลวงเย่วเดินเข้ามาดูอาการของเทียน 

"อาการของเว่ยเป่าเป็นอย่างไรบ้างท่านหมอ" 

"อืม...ไม่มีอะไรน่าห่วงแล้วล่ะนะ ที่เหลือก็แค่ฟื้นฟูกำลังอีกซักหน่อยเท่านั้นก็เพียงพอแล้ว" 

"ขอบคุณท่านหมอหลวงเย่วขอรับ" 

"ไม่เป็นไรๆ ข้าขอตัวล่ะ"หลังหมอหลวงออกไปฮ่องเต้ก็เดินเข้ามา พระองค์มองไปยังฟู่เหิงที่อยู่ในห้องนี้ก่อนจะมองไปยังคนที่อยู่บนเตียงที่สาบเสื้อนั้นเผยอเล็กน้อย ทำให้เห็นผิวขาวๆของเทียนได้อย่างไม่ยาก 

"แค่กๆ อืม เสื้อเจ้าน่ะ" 

ฟู่เหิงนั้นแกล้งไอออกมาเพื่อให้เทียนนั้นใส่เสื้อผ้าให้เรียบร้อย ฮ่องเต้ที่เห็นการกระทำของฟู่เหิงก็ได้แต่ลูบหัวของตัวเองและเดินเข้ามาหาเทียนที่เตียง เทียนที่จะลุกทำความเคารพก็ถูกห้ามเอาไว้ 

"ไม่ต้องลุก ข้าได้ข่าวว่าเจ้าฟื้นแล้วจึงมาเยี่ยมเจ้าและมาขอบคุณเจ้าที่ช่วยฮองเฮาไว้โดยไม่คิดถึงชีวิตของตัวเอง" 

"ฮองเฮา....พระนางเป็นอย่างไรบ้างขอรับ"เทียนที่พึ่งนึกขึ้นได้ก็รีบถามอาการของฮองเฮาทันที 

"ฮองเฮายังไม่ฟื้นเลย"หมิงอวี้ตอบคำถามแทนทุกคนที่เงียบไว้ 

"ไม่นะทำไมเป็นแบบนี้ไปได้กัน" 

"วันนั้นเกิดอะไรขึ้นกันแน่"ฮ่องเต้ถามขึ้นอย่างอยากรู้เหตุการณ์ในวันนั้น 

"พระสนม พระสนมเกากุ้ยเฟย พระนาง...พระนางผลักฮองเฮาลงจากตำหนัก กระหม่อมเห็นกับตาจึงกระโดดลงไปเพื่อรับแรงกระแทกแทนพระนาง ทำไมจึงเป็นเช่นนี้ไปได้ ทำไมพระนางยังทรงไม่ฟื้นอีกล่ะพ่ะย่ะค่ะ"เทียนจับเเขนเสื้อของฮ่องเต้เเล้วเขย่าอย่างเสียอาการแต่ฮ่องเต้ก็จับมือของเทียนและปลอบเทียนทันที 

"เจ้าอย่าได้เสียใจไปเลยฮองเฮาจะต้องฟื้นขึ้นมาอย่างแน่นอน" 

"พ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท" 

หลังจากนั้นผ่านไปสามวันเทียนที่ดีขึ้นจึงมาเข้าเฝ้าฮองเฮาและสิ่งที่เทียนเห็นนั้นคือฮองเฮากำลังนอนร้องไห้อยู่บนเตียงเพียงลำพังโดยที่ไม่มีผู้ใดสังเกตแต่เทียนที่เข้ามาเพียงคนกลับได้เห็น 

"ฮองเฮาพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมเว่ยเป่าเองพ่ะย่ะค่ะ ในที่สุดพระนางก็ทรงฟื้นแล้วจริงๆด้วย" 

"เจ้ารู้ด้วยหรือเว่ยเป่า" 

"กระหม่อมรู้พ่ะย่ะค่ะ พระนางคงไม่อยากจะยอมรับความจริงใช่ไหมพ่ะย่ะค่ะ" 

"หึหึ ข้าคงไม่มีวาสนาจริงๆมีลูกกี่คนพวกเขาก็จากข้าไปเร็วนัก ทั้งๆที่ข้ายังไม่ทันได้ชื่นชมพวกเขาเลย" 

"ฮองเฮาต้องทรงเข้มแข็งนะพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมเชื่อว่าพระองค์ต้องมีโอกาสได้ดูแลพวกเขาอีกแน่นอน แต่ตอนนี้พระองค์ต้องทรงเข้มแข็งซะก่อนและดูแลตัวเองให้ดีนะพ่ะย่ะค่ะ เชื่อกระหม่อมนะพ่ะย่ะค่ะ ทรงตื่นได้แล้วนะพ่ะย่ะค่ะแล้วกระหม่อมจะเป็นคนที่จะปกป้องพระองค์เอง อ่า...ยังมีพี่อิงลั่วและพี่หมิงอวี้ด้วยที่พร้อมจะปกป้องพระนางนะพ่ะย่ะค่ะ พระองค์ไม่ได้หลับไปจริงย่อมรู้ใช่ไหมว่าใครที่จริงใจกับพระองค์" 

"อืม เช่นนั้นเจ้าไปตามหมอหลวงเถอะข้าอยากรู้ว่าข้าจะเดินได้อีกหรือไม่" 

"พ่ะย่ะค่ะ พี่หมิงอวี้ พี่หมิงอวี้ ฮองเฮาทรงฟื้นแล้วขอรับ พี่หมิงอวี้"ฮองเฮาได้แต่มองขันทีหนุ่มวัย17ปีวิ่งไปมาอย่างตื่นเต้นผิดกับความจริงจังเมื่อครู่ที่เหมือนกับคนที่ผ่านโลกมานาน และไม่นานหมิงอวี้ก็วิ่งเข้ามาด้วยอีกคน ทำให้ฮองเฮาได้เห็นแล้วว่าตัวเองนั้นควรจะตื่นได้ตั้งนานแล้ว นางทำให้ทุกคนเป็นห่วงและกังวลไปเสียแล้ว 

ผ่านไปสองวันที่ฮ่องเต้ติดราชกิจเมื่อฮ่องเต้ได้ข่าวการฟื้นของฮองเฮาก็รีบมายังตำหนักฉางชุนทันที และเมื่อมาถึงกลับพบเจอสิ่งน่าประหลาดใจเมื่อพระองค์ได้เห็นรอยยิ้มของฮองเฮาที่กำลังชมละครเรื่องเล่าแบบชาวบ้านอย่างสบายใจ แต่สิ่งที่พระองค์คาดไม่ถึงคือคนเล่านิทานในยามนี้นั้นที่เห็นว่าเป็นหญิงงามถึงสองคนแท้จริงแล้วนั้นกลับเป็นนางในและขันทีอย่างเว่ยเป่านั้นเอง 

และเมื่อฮ่องเต้ได้เห็นหน้าของทั้งสองอย่างชัดเจนพระองค์ก็จำได้ทันทีว่าสาวงามคนหนึ่งนั้นคืออิงลั่วและอีกหนึ่งนั้นคือสาวงามที่ไปเที่ยวงานฉลองการเก็บเกี่ยวกับฟู่เหิงนั้นเอง 

"ถวายพระพรฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ/เพค่ะ" 

"เจ้าคือ..." 

"แหะๆ กระหม่อมเว่ยเป่าเองพ่ะย่ะค่ะ พอดีนักแสดงไม่ครบ กระหม่อมจึงมาช่วยพี่อิงลั่วแสดงการเล่านิทานเพียงเท่านั้นพ่ะย่ะค่ะ" 

"หึหึ เช่นนั้นเอง พวกเจ้าออกไปก่อนข้าจะคุยกับฮองเฮาเสียหน่อย" 

และในยามค่ำคืนนั้นเองที่เอ๋อร์ฉิงกลับมายังวังหลวงนางก็ได้เห็นถึงความสนิทสนมของฟู่เหิงและอิงลั่ว ทำให้นางเจ็บปวดและอิจฉาริษยาเป็นอย่างมากจึงใช้โอกาสนี้ ขวางทางกลับของฮ่องเต้และพาไปยังสวนด้านหลังที่ฟู่เหิงและอิงลั่วกำลังช่วยกันตักน้ำอยู่ แต่สิ่งที่นางผิดพลาดในครั้งนี้นั้นคือเมื่อมาถึงกลับพบเจอหมิงอวี้ อิงลั่วและเว่ยเป่าเพียงเท่านั้นกลับไม่เห็นฟู่เหิงเลย ทำให้แผนที่นางวางไว้ล้มไม่เป็นท่า 

แต่เมื่อฮ่องเต้ได้เห็นอิงลั่วก็รีบหันหลังแล้วเดินจากไป เพียงไม่นานฟู่เหิงที่พึ่งแบกถังน้ำเข้าไปในครัวก็เดินออกมา ทำให้หมิงอวี้และเทียนได้แต่พากันหัวเราะกับแผนการที่ล้มเหลวของเอ๋อร์ฉิง 

"เจ้ามันร้ายกาจมากเลยนะเว่ยเป่า" 

"ข้าน้อยน้อมรับคำชมขอรับ" 

"เจ้าเด็กแสบ งั้นข้าคงต้องขอตัวแล้ว"ฟู่เหิงใช้มือโยกหัวของเทียนไปมาอย่างนึกเอ็นดู ก่อนจะลาทั้งสามกลับไปทำงานต่อ แต่เทียนนั้นก็ยังได้แต่ยืนเขินอายอยู่แบบนั้น 

และในวันต่อมานั้นกลับมีข่าวว่าเอ๋อร์ฉิงนั้นได้นัดพบกับองครักษ์สองต่อสอง ทั้งที่มีโองการพระราชทานสมรสให้แต่งกับฟู่เหิง แต่องครักษ์คนนั้นไม่ใช่ฟู่เหิงแต่กลับเป็นเพียงองค์รักษ์ธรรมดาคนหนึ่งและด้วยวัยที่สามารถออกจากวังได้แล้ว ฮ่องเต้จึงทรงพระราชทานสมรสให้กับเอ๋อร์ฉิงและองครักษ์คนนั้นทันที ทำให้เว่ยเป่าอยากจะหัวเราะดังๆออกมา ที่แผนของตัวเองนั้นสำเร็จลงด้วยดี แถมตอนนี้นางเอกของเราก็ได้กลับมารับใช้ฮองเฮาเหมือนเดิมแล้ว  

เวลาผ่านไปถึง2เดือนเต็มแล้ว ที่ผมและอิงลั่วกับหมิงอวี้ดูแลฮองเฮามา ในทุกวันจนตอนนี้กลับได้ข่าวว่าพระสนมฉุนเฟยนั้นตั้งพระครรภ์เสียแล้วก็นะคำยุยงของพระสนมเสียนกุ้ยเฟยซะอย่าง เพื่อแก้แค้นนางทำได้หมดนั่นแหละ แต่พระสนมเสียนกุ้ยเฟยครั้งนี้ดูแล้วคงไม่หมายหัวฮองเฮาเหมือนครั้งก่อนแล้ว 

เวลามันก็ช่างผ่านไปไวเหลือเกินเพียงไม่นานทุกอย่างก็ผ่านไปแล้ว ตอนนี้ฮองเฮาก็ทรงเดินได้เหมือนปกติดีแล้ว ทำให้ทุกอย่างดูราบรื่นไปหมด ทั้งการค้าและเรื่องต่างๆก็ราบรื่นดีเกินคาดแถมวังหลังก็ดูสงบเงียบพระสนมทุกพระนางดูปรองดองกันจนน่าแปลกใจ  

แต่ความสงบกลับถูกทำลายด้วยอดีตคนสนิทอย่างเอ๋อร์ฉิงที่อยู่ๆก็กลับมาที่วังหลวงเพื่อขอพึ่งใบบุญของฮองเฮา แต่ไม่รู้ว่าเหตุผลครั้งนี้มาด้วยสาเหตุอะไร แต่คำที่ออกจากปากนางที่ผมได้รู้มาคือเข้ากับแม่สามีไม่ได้ สามีก็ไม่อยู่จึงมาขอความเมตตาจากฮองเฮา ฮองเฮาจึงให้อยู่ได้แค่ชั่วคราวเท่านั้น 

และเรื่องราวมันก็ดำเนินไปอย่างที่ผมเคยดูมาในซีรี่ย์ นางร้ายคนนี้ให้ยากับฮองเฮาเพื่อให้ฮองเฮาท้องทำให้นางเอกของเราโกรธเป็นอย่างมาก และเมื่อถึงวันครบรอบวันตายขององค์ชาย ฝ่าบาทก็ทรงเสด็จมาจริงๆ แถมผมก็ดันมาป่วยวันนั้นพอดีเลยด้วยเรื่องราวมันจึงดำเนินต่อไปสมใจนางร้ายเลยดิ พอนางได้ในสิ่งที่ต้องการนางก็จากไป  

และแล้วฮองเฮาก็เจ็บท้องคลอด ฮ่องเต้นั้นก็ทรงกังวลเป็นอย่างมาก ผมเลยนำชาและขนมเข้าไปให้พระองค์เพื่อให้พระองค์ได้สงบใจลงบ้าง ก็นะผมเป็นผู้ชายเข้าไปในห้องทำคลอดได้ที่ไหนล่ะ 

พอผมออกมาก็เจอฟู่เหิงที่เลื่อนขั้นจากองครักษ์มาเป็นขุนนางกำลังยืนคุยอยู่กับอิงลั่ว เจ็บปวดที่ใจชิบหายเลยครับแต่ทำไงได้ล่ะก็เค้าเหมาะสมกันนี่นะแต่พอฟู่เหิงเห็นผมเขากลับเดินเข้ามาหาผมซะงั้น แบบนี้มันให้ความหวังกับผมนะเว้ยเฮ้ย 

"เป่าเอ๋อร์ เจ้าเป็นอย่างไรบ้างไม่ได้เจอเจ้าเพียงไม่นาน เจ้าดูอ้วนขึ้นรึเปล่าหืม" 

"ใต้เท้า ท่านว่าข้าอ้วนงั้นหรือ เช่นนั้นข้าคงต้องอดข้าวเสียสามวันแล้วกระมั้งไม่งั้นคงกลิ้งได้อย่างแน่นอน" 

"หึหึ แบบนี้ก็น่ารักดีแล้วไม่ได้อ้วนขนาดกลิ้งได้หรอกนะ" 

"ขอรับ?"อะไรคือน่ารักวะ ใจจะกระดอนแล้วเฮ้ย แต่เสียงของเด็กน้อยก็ดังขึ้นเสียก่อนผมจึงหันไปให้ความสนใจทันที 

อุแว้ อุแว้ 

"หืม พระโอรสประสูติแล้ว ท่านจะเข้าไปหรือไม่ขอรับ" 

"ไม่หรอก แค่รู้ว่าพี่หญิงของข้าปลอดภัยดี มันก็ดีมากแล้วและที่ข้ามาวันนี้ก็เพราะข้ามีเรื่องจะมาบอกเจ้า" 

"เรื่องอะไรหรือขอรับ" 

"น้ำหอมและเครื่องประทินผิวของเจ้านั้นโด่งดังไปไกลถึงที่ข้าไปตรวจการแล้วนะ ดีใจหรือไม่" 

"จริงหรือขอรับ ข้าน้อยดีใจจริงๆขอรับ อ่า วันนี้ช่างมีแต่สิ่งดีๆนะขอรับ อ่ะ ถวายพระพรพระสนมกุ้ยเฟย พระสนมฉุนเฟย" 

"อะไรที่ทำให้เจ้าดีใจขนาดนี้หืมเป่าเอ๋อร์"เสียนกุ้ยเฟยถามผมโดยไม่ได้สนพระทัยพระสนมอีกคนที่นิ่งค้างเลยครับ 

"สินค้าต่างๆของเรากำลังโด่งดังใหญ่แล้วขอรับพระสนม กระหม่อมคิดถึงเงินที่จะเข้าท้องพระคลังไม่ได้เลยพ่ะย่ะค่ะว่ามันจะมากเพียงใด" 

"เช่นนั้นหรือ ดียิ่ง ดียิ่ง" 

"อ่ะพระนางทั้งสองเข้าไปด้านในเถิดพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมทูลลา" 

เมื่อพระนางทั้งสองเข้าไปในตำหนักแล้ว ผมเองก็เดินไปหาอิงลั่วเช่นกันโดยมีฟู่เหิงเดินตามหลังมาด้วย พอผมถึงที่หมายฟู่เหิงกลับหยุดเดินซะงั้นผมเลยหันไปถาม 

"มีอะไรหรือขอรับพี่เหิง ทำไมท่านหยุดเดิน" 

"ข้าแค่มาส่งเจ้าเท่านั้นเว่ยเป่า เจ้าเข้าไปหาพี่อิงลั่วของเจ้าเถิด" 

"ขอรับ เช่นข้าน้อยขอลานะขอรับพี่เหิง" 

"อืม"ผมเดินเข้ามาไปหาอิงลั่วที่กำลังจะเข้าตำหนักพอดี ผมเลยเรียกนางให้หยุดเสียก่อน 

"พี่อิงลั่วขอรับ จะไปเฝ้าฮองเฮาใช่หรือไม่ข้าฝากความเป็นห่วงไปถึงพระนางด้วยนะขอรับ" 

"ได้สิเว่ยเป่า" 

"ขอบคุณขอรับ" 

>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>> 

ความคิดเห็น