ฝันลึก ๆ
email-icon facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ซ้อนแผน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ทั่วไป

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.2k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 30 ส.ค. 2562 12:20 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ซ้อนแผน
แบบอักษร

บทที่ 34

 

ใครเล่าจะรักลูกเธอได้เท่าเขาคนนี้ หากเขารักเธอจริง เธอก็ไม่ควรปฏิเสธความสุขที่อยู่ตรงหน้าเช่นกัน ปุณโน้มกายหอมแก้มลูกชายที่หลับไหล แต่เมื่อจะโน้มตัวกลับก็เหนใบหน้าคมหลับสงบหันหน้ามาทางเธอ ตอนนี้ปุณเองก็ไม่อาจละสายตาจากเขาได้เช่นกัน เธอก้มลงจูบหน้าผากชายหนุ่มเบาๆด้วยความลืมตัว

 

เช้าวันใหม่สดใสมากขึ้น ปุณยนุชเตรียมอาหารและพร้อมทำงานเพราะวีรภพตื่นเช้าอาสาอาบน้ำแต่งตัวให้ลูกชายและพาไปส่งที่โรงเรียน เธอจึงไม่ต้องห่วงเรื่องลูกมากนัก เมื่อเดินเข้าฟาร์มไม่นานก็ได้ยินเสียงคนงานสาวคุยกันซุบซิบ แม้จะเบามากแต่เธอก็ได้ยิน

 

"เธอว่าคุณวีจะทำสำเร็จไหม"

 

"น่าจะสำเร็จนะ คุณวีวางแผนเพื่อให้คุณปุณมาอยู่ด้วย"

 

"อิ๋งรู้ได้ไงว่าจะสำเร็จ"

 

"ไม่รู้สิเดาเอา....ก็เมื่อคืนนายหินไปกินเหล้ากับพ่อแต่ดันเมา จนเล่าความลับออกมาหมด เป็นแผนของปั่นด้วยนะ นายหินแอบชอบเธออยู่"

 

เมื่อหันหน้ามีอีกฝั่งทั้งสองต้องสะดุ้งเฮือก

 

"ชู่ว์!!!....พูดมาให้หมด ปุณไม่บอกคุณวีหรอก"ปุณใช้สองมือโอบบ่าคนงานสาวทั้งสองข้าง ก่อนจะได้รับฟังเรื่องราวทั้งหมด

 

"ร้ายจริงๆนะ นายวียัยปั่น!"ปุณทำหน้าครุ่นคิดก่อนจะรีบปั่นจักรยานไปหาเพื่อนสาว เธอชะเง้อมองหาอยู่นาน ก่อนจะเห็นนายหินและปั่นนั่งหยอกล้อกันสนุกสนาน พึ่งรู้ว่าทั้งคู่แอบนัดพบกันหลังคอกม้า ก่อนที่เธอจะเดินไปขัดความสุขของคนทั้งคู่

 

"แกมีอะไรจะเล่าให้ฉันฟังไหม?"ปุณทำหน้าจริงจังใส่ปั่นวรา

 

"ยัยปุณ แกเป็นอะไร"

 

"จะอะไรละ ฉันรู้เรื่องหมดแล้ว"

 

"เรื่องอะไร!"ปั่นทำหน้าไม่ยอมรับพร้อมเสียงสูงปรี๊ดจนคนฟังจับได้แน่ๆ

 

"เรื่องแผนบ้าบอของเธอกับคุณวี เล่ามาให้หมด เขารู้อะไรเรื่องฉันบ้าง!"

 

ไม่นานปั่นกับหินก็ปฏิเสธไม่ได้ จึงยอมเล่าเรื่องทุกอย่างให้ปุณฟัง ตั้งแต่เรื่องคุณย่า เรื่องนพ และเรื่องแผนการทั้งหมด

 

"เรื่องมันก็เป็นแบบนี้แหละ ฉันขอโทษจริงๆ แต่เรื่องนพฉันไม่ได้บอกคุณวีนะ นายหินเป็นคนบอก"

 

"ยังจะเนียนอีกนะ...หึยย"เธอฟึดฟัดใส่ปั่น ก่อนจะรู้สึกโล่งใจที่คุณย่ารู้เรื่องของปัฐและเธอ แม้จะอยากต่อว่าเพื่อนสาว แต่มันก็มีเรื่องดีๆแฝงอยู่ด้วย

 

ปุณกำชับให้สองคนปิดปากเงียบ ห้ามบอกวีรภพว่าเธอรู้เรื่องหมดแล้ว เธอก็หลงตกลงปรงใจให้อภัยเขาแล้วแท้ๆ แต่ดันโดนหลอกซะนี่ งานนี้ก่อนจะให้อภัยต้องเล่นงานให้เข็ดซะหน่อย

 

เมื่อถึงเวลาทานอาหาร ปุณยนุชจัดเตรียมทุกอย่างไว้รอคนทั้งคู่ วีและปัฐเดินลงมาทานข้าวหลังอาบน้ำเสร็จ

 

"พ่อน้องปัฐ...แม่มีเรื่องจะคุณด้วยค่ะ"

 

วีหันควับตามเสียงหวานแว่ว เขาฟังไม่ผิดใช่ไหมนี้เธอเป็นอะไรไปหรือเปล่า วีใช้มือแตะที่หน้าผากสาวงามเบาๆอย่างแปลกใจ เธอไม่ได้ป่วยแต่ทำไมเธอเรียกเขาแบบนี้

 

"แม่ได้ยินคนงานบอก พ่อน้องปัฐจะแต่งงานกับแม่จริงๆใช่ไหม?"

 

"...จริงสิครับ!"วีตาลุกพราวอีกครั้ง"

 

"งั้นแม่จะให้โอกาสพ่อน้องปัฐพิสูจน์รักแท้"

 

"พิสูจน์ยังไงครับแม่น้องปัฐ"วีใจเต้นโครมครามเขาหยิกแก้มตัวเองไปมา นี่เขาไม่ได้ฝันไปใช่ไหม

 

"พ่อก็รู้ว่าแม่รักไร่นี้ พ่อต้องดูแลสัตว์ทุกตัวที่แม่รัก ต้องทำให้เห็นว่าพ่อเอาการเอางาน และจริงจัง พร้อมตั้งใจจะดูแลสิ่งที่แม่รักเท่าชีวิต"

 

"ได้สิครับแม่น้องปัฐ...พ่อจะทำทุกอย่างให้แม่พอใจ"เขาแอบหอมแก้มปุณยนุชฟอดใหญ่ แม้ต่อหน้าปุณจะยิ้มรับ แต่ลับสายตาวีรภพแล้วมันคือแววตาพิฆาตที่น่ากลัวเป็นที่สุด

 

ปัฐวีเห็นเหตุการณ์เขารู้ทันทีว่านี่ไม่ใช่เรื่องปกติ แม่ต้องคิดอะไรอยู่แน่ๆ ก่อนปัฐจะวิ่งไปกอดให้กำลังใจผู้เป็นพ่อ

 

"กอดพ่อทำไมครับ...ดีใจใช่ไหมที่แม่ใจอ่อนแล้ว"วีอุ้มลูกชายชูขึ้นหอมแก้มอย่างดีใจ ก่อนเสียงเล็กจะตอบกลับ

 

"ปัฐเป็นกำลังใจให้พ่อครับ สู้ๆ"ปัฐยิ้มแห้งอย่างรู้ทันผู้เป็นแม่

 

หลังทานอาหารเสร็จ ทั้งสามก็เดินเข้าห้องนอน วีรภพขอนอนด้วย ปุณก็ตามใจโดยไม่ได้พูดอะไร เธอเล่านิทานจนเด็กน้อยหลับไหล แต่คืนนี้วีรภพกลับไม่ยอมหลับ เขาเอาแต่ส่งยิ้มหวานชวนใจละลายให้เธออยู่ตลอดเวลา

 

"พรุ่งนี้ก่อนเถอะ...ฮึๆ"ปุณพูดเบาๆและยิ้มแห้งให้วีรภพเพื่อหลอกให้เขาตายใจ แต่ไม่นานวีรภพก็รวบตัวเธอและลูกชายเข้าสู้อ้อมกอดอย่างอบอุ่น เธอลืมเรื่องเมื่อครู่ไปเสียสนิท สัมผัสนี้เธอไม่เคยลืมเลยจริงๆ 

 

ด้านวีรภพแค่กายแตะกันยังร้อนวูบวาบปานจะกลืนกินเธอเสียให้ได้ เขาทำได้แค่นอนมองหน้าสาวงาม แม้จะอยากรวบรัดเหมือนทุกครั้งก็คงไม่ได้ เธอกำลังจะให้อภัย ถ้าพลาดครั้งนี้คงอดอีกยาวนาน

 

ปุณข่มตาหลับด้วยหัวใจที่เต้นรัว ด้านวีรภพก็ตัวแข็งทื่อทำอะไรไม่ถูก ตัวเธอช่างนุ่มนิ่มน่าขยำเสียจริงๆ แต่เมื่อเวลาผ่านไปทั้งคู่ก็พล้อยหลับไปในอ้อมกอดอันอบอุ่นของกันและกัน

 

.........................

 

อรุณเบิกฟ้า เสียงไก่ขันร้องตามเวลา ปุณลุกมาทำหน้าที่แม่บ้านที่ดี เธอจัดแจงข้าวของเสื้อผ้าให้ลูกชายและวีรภพ แม้จะทำทีมองข้ามแต่เธอก็อดไม่ได้จริงๆ คนเคยทำจะให้เดินผ่านไปเฉยๆก็คงไม่ได้ วีรภพนอนมองปุณยนุชอย่างสุขใจ นานเท่าไหร่แล้วที่เขาเฝ้ารอคอยให้วันนี้มาถึง

 

"พ่อน้องปัฐวันนี้ต้องเริ่มงานแล้วนะคะ....งานแรกไปรดน้ำที่สวนดอกไม้ เพราะตอนเช้าๆดอกไม้เจอน้ำจะงามและสดชื่น....หลังจากรดน้ำเสร็จก็ไปเกี่ยวหญ้าที่ไร่ให้วัวนมที่คอก เมื่อเสร็จแล้วก็พาน้องม้าไปกินหญ้าและเดินเล่นให้หายเครียด แม่จะไปส่งน้องปัฐแล้วจะกลับไปดูผลงานนะคะ"

 

"ทำไมไม่ให้คนงานทำละครับ"

 

"พ่อต้องหัดทำเองให้เป็นค่ะ งานแค่นี้สบายอยู่แล้วใช่ไหมคะ ....อืม ไม่ต้องห่วงว่าคนงานจะมาวุ่นวายนะคะ แม่แจ้งพวกเขาไปแล้วตั้งแต่เมื่อวาน"ปุณยิ้มหวานให้วีรภพอีกครั้ง แม้วีจะอยากปฏิเสธเพียงใด แต่เห็นรอยยิ้มของเธอเขาก็มีแรงขึ้นมาทันที

 

เช้าสดใสเขาเดินเปิดน้ำรดดอกไม้จนทั่วทุกมุม เขาไม่เคยลงมือทำจริงๆด้วย แม้เช้าๆจะไม่มีแดดแต่เมื่อเดินวนไปวนมาก็ทำให้ร้อนได้เหมือนกัน หลังจากรดน้ำเสร็จ เขาก็ถือเคียวพร้อมรถเข็นไปเกี่ยวหญ้าสดที่ปลูกไว้ เม็ดเหงื่อผุดเต็มใบหน้า แม้จะเหนื่อยและร้อนเขาก็ต้องทำให้ได้ ต่อไปนี้เขาจะไม่ยอมให้เธอต้องลำบากแล้ว เขาพึ่งรู้ว่ามันทั้งเหนื่อยและร้อน มือที่ไม่เคยจับเคียวก็เริ่มพองเพราะแรงเสียดสีที่ไม่คงที่ เมื่อได้เต็มกะบะเขาก็เข็นไปให้วัวนม เขาวางตามช่องเหมือนที่คนงานทำ วีทำแบบนั้นซ้ำอยู่หลายรอบจนแน่ใจว่าวัวทุกตัวได้อาหารเพียงพอแล้ว หลังจากเสร็จภารกิจ เขานอนหงายลงกับพื้นกลางแดดจ้าอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะรีบลุกไปจูงเจ้าบ้าบิ่นและเจ้าสีหมอกไปเล็มหญ้าใต้ต้นไม้ใหญ่ ส่วนม้าตัวอื่นๆเขาปล่อยให้เดินเล็มหญ้าตามขอบรั้วที่กั้นแบ่งไว้ชัดเจน เขารู้ดีถ้าม้าสุดที่รักของเธอไม่ได้ออกจากคอกมันจะหงุดหงิดพอๆกับเจ้าของ วีเดินเข้าไปลูบหัวสีหมอกพร้อมพูดเบาๆกับมัน

 

"หวังว่าแม่น้องปัฐจะใจเย็นขึ้นนะ"ทำไมเขาจะไม่รู้ว่ามันแปลก เธอเรียกเขาพ่อๆทั้งที่ไม่เต็มใจ เธอคงไปรู้อะไรมาแน่ๆ แต่อะไรก็ช่างขอแค่ปุณสั่งมา เขาจะทำให้เธอพอใจให้ได้

 

ปุณที่แอบมองอยู่ก็ชักแปลกใจ ทำไมครั้งนี้เขาไม่บ่นเลย เขาตั้งหน้าตั้งตาทำงานจนเหงื่อเปียกชุ่มไปทั้งตัว เห็นแล้วเธอก็อดสงสารไม่ได้จึงเดินหยิบน้ำเย็นไปให้เขา

 

"พ่อน้องปัฐเหนื่อยไหม แม่เอาน้ำมาให้"ปุณยิ้มอย่างจริงใจครั้งแรก เมื่อเขามีความจริงใจเธอก็ไม่ควรเสแสร้งให้เปล่าประโยชน์

 

"ขอบใจจ๊ะ....แค่ได้เห็นหน้าสวยๆพ่อก็มีแรงอีกแล้ว"วีกระดกดื่มน้ำไปครึ่งขวดก่อนจะใช้มือปาดเหงื่อที่หยดเต็มใบหน้าคม เผยให้เห็นมือที่พองจากการทำงานเมื่อช่วงสาย

 

"เจ็บไหม?"ปุณดึงมือวีรภพมาดู เธอลูบเบาๆก่อนจะเงยหน้าถามอย่างห่วงใย

 

วีรภพซึ้งใจในแววตาที่มองมายังเขา นอกจากย่าก็มีแต่เธอคนนี้ที่มอบความรักและความห่วงใยให้เขามาตลอด แววตาของปุณยนุชคนเดิมกำลังจะกลับมาอีกครั้ง 

 

"แค่นี้เอง แม่น้องปัฐทำหนักกว่าพ่อต้องหลายเท่ายังไม่เคยบ่นเลย พ่อพึ่งเข้าใจว่าความเหนื่อยล้าที่แท้จริงเป็นแบบนี้"ตั้งแต่กลับมาไร่เขาก็ทำหน้าที่บริหาร ไม่เคยสัมผัสการใช้แรงงานอย่างแท้จริง เขาเริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมย่ากับปุณถึงรักคนงานทุกคนมากมายขนาดนี้ เพราะขาดพวกเขาไร่ก็ไปต่อไม่ได้เช่นกัน

 

ความคิดเห็น