ฝันลึก ๆ
email-icon facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

กามเทพย้อนศร

ชื่อตอน : กามเทพย้อนศร

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ทั่วไป

คนเข้าชมทั้งหมด : 579

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 30 ส.ค. 2562 12:20 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
กามเทพย้อนศร
แบบอักษร

บทที่ 33

 

นี้เขาปั่นหัวเธอทั้งวัน แถมลูกชายสุดที่รักยังเข้าข้างพ่อเสียด้วย

 

เมื่อทานอาหารเสร็จก็ถึงเวลาเข้านอน วีรภพเดินวนอยู่หน้าห้องตัวเองอย่างรุกรน วันนี้เขาจะได้นอนกอดคนทั้งสองหรือไม่ ขึ้นอยู่กับเด็กตาแป๋วที่เขาฝากความหวังเอาไว้

 

"คุณแม่ครับ น้องปัฐอยากนอนกับพ่อ ปัฐไม่เคยนอนกอดพ่อเลย"

 

"งั้นน้องปัฐจะไปนอนกับพ่อไหมครับ"

 

"ปัฐอยากนอนกับคุณแม่ด้วย"ปัฐทำหน้าอ้อนอีกครั้ง

 

"ทำแบบนั้นไม่ได้หรอกครับทุกคนล้วนมีเหตุผลของตัวเอง แม่กับพ่อเราไม่ได้เป็นอะไรกันแล้ว หน้าที่ตอนนี้ของเราคือทำให้น้องปัฐมีความสุข แม่อยากให้ปัฐยิ้มทุกวัน ถ้าอยากนอนกับพ่อแม่ก็จะไปส่ง"

 

ปุณเดินจูงมือน้อยมาส่งให้วีรภพ "ให้ลูกนอนด้วยนะ ฉันไม่อยากขัดลูก"

 

"แล้วแม่น้องปัฐไม่นอนด้วยเหรอครับ"

 

"อย่าฝันไปเลย ไปกล่อมลูกนอนเสียเถอะ"พูดจบปุณก็หันไปหอมแก้มซ้ายขวาของลูกชายฟอดใหญ่ วียืนมองภาพเมื่อครู่ก็ยิ้มไม่หุบ ถ้าปุณทำแบบนี้กับเขาบ้างจะมีความสุขขนาดไหน

 

"พ่อ...พ่อครับ"ปัฐใช้มือดึงเสื้อนอนของพ่อ ที่ตอนนี้มองตามแผ่นหลังของแม่อย่างจดจ่อ

 

"ครับ..ครับผม มาให้พ่อฟัดหน่อย"เมื่อสติกลับมาเขาก็อุ้มลูกชายเดินเข้าห้อง เมื่อวางลงเตียงเขาก็กระโดดไล่ฟัดกันอย่างสนุกสนาน...

 

1ชั่วโมงผ่านไป

 

ไม่มีท่าว่าปัฐวีจะหลับ ทั้งขี่ม้าทั้งไล่จับ ทั้งเป็นผู้ร้ายให้ลูกชายเป็นผู้กองหนุ่ม แต่รอแล้วรอเล่าลูกชายก็ไม่ยอมง่วง วีรภพหมดแรงอ่อนล้า ภาพที่เขาฝันถึงคือนอนกอดและเล่านิทานให้ลูกฟัง เขาซ้อมอ่านมาหลายเรื่อง แต่แค่เอ่ยปากลูกชายบอกเบื่อ แม่เล่าให้ฟังหมดแล้ว สิ่งที่ลูกต้องการคือการพูดคุยหยอกล้อและเล่นกันตามประสา แม้จะเหนื่อยและผิดคาดแต่เขาก็มีความสุขแบบที่ไม่เคยมีมา

 

"ก๊อกๆๆ!"เสียงประตูดังขึ้น

 

กลอนประตูค่อยๆดังกึก "ห้องไม่ได้ล็อค "ปุณเดินเข้ามาอย่างหน้ามุ่ย คิ้วทั้งสองข้างผูกโบงอคดจนเก็บอาการไม่อยู่ ทำไมทั้งคู่ยังไม่ยอมนอน เสียงหยอกล้อดังไปถึงห้องเธอที่อยู่ติดกันทำให้เธอหงุดหงิดเป็นที่สุด ปุณอ้าปากกับลังจะบ่น แต่ตาเหลือบมองตรงหน้าอย่างนิ่งอึ่ง เธอมองขึ้นลงอย่างอดไม่ได้ภาพที่เห็น

 

วีรภพไม่ได้สวมเสื้อมีเพียงกางเกงนอนตัวเดียวผ้าขนหนูผืนใหญ่พาดบ่าและผูกที่คอ  พร้อมเนคไทรัดรอบศรีษะ ใบหน้าที่มีหน้ากากจากแผ่นกระดาษและแป้งที่ถูกโปะเต็มตัวทำให้ดูประหลาดจนบอกไม่ถูก เเขนขามีรอยเมจิกวาดแหวนนาฬิกาเต็มไปหมด เธอจะด่าหรือขำขันดี นาทีนี้เธอเองก็กลั้นไม่ไหว ปุณหลุดเสียงหัวเราะออกมาเล็กน้อย

 

"ช่วยพี่ด้วย"วีทำหน้าเหวอ พร้อมกับไปไม่เป็น ลูกชายตัวแสบไม่ธรรมดาเอาซะเลย เขาไม่เคยเลี้ยงเด็กจึงไม่รู้วิธีหลอกล่อหรือปลอบโยนให้ปัฐหลับ

 

"แม่ดูพ่อหล่อไหม...ปัฐยังหาดาบไม่ได้"ปัฐมองพ่ออย่างภูมิใจ นี่คืออัศวินในจินตนาการของเขา

 

"ยังไม่หมดอีกเหรอลูก"วีหงายหน้าพร้อมเสียงหายใจฟืดใหญ่ เขาจะทำอย่างไรต่อดี

 

"พอได้แล้วลูก พรุ่งนี้ค่อยเล่นใหม่ วันนี้ดึกแล้ว น้องปัฐต้องไปเรียนนะครับ"

 

"ก็ปัฐนอนไม่หลับนี่ครับ ปัฐเคยนอนกอดแม่ ส่วนพ่อปัฐก็ชอบเล่นด้วย ปัฐเคยเล่นสนุกกับพ่อแต่ไม่เคยนอนด้วยปัฐก็เลยนอนไม่หลับ"

 

"แบบนี้นี่เอง"วีมองหน้าลูกชายอย่างเข้าใจ เด็กน้อยยังไม่สนิทพอที่จะหลับตาในอ้อมกอดเขา

 

"งั้นปัฐไปนอนกับแม่นะครับ พ่อจะให้เวลาปัฐปรับตัวให้ชินเสียก่อน"วีลูบหัวลูกด้วยความรักและเข้าใจ เขาเคยนอนกอดแม่จะให้มานอนหลับกับพ่อซึ่งไม่เคยอยู่ด้วย แถมยังแปลกที่แปลกทาง นอนกับปุณคงดีที่สุดแล้วในตอนนี้

 

"ไม่ใช่ปัฐไม่อยากนอนกับพ่อนะครับ ปัฐชอบพ่อมากเลย แต่แม่ไม่ยอมนอนด้วย....."ปัฐใช้นิ้วเล็กชนกันไปมา พลางอยากจะบอกว่าอยากหลับในอ้อมกอดของทั้งสองคน

 

"แม่เข้าใจแล้ว ตกลงเราไปนอนด้วยกัน โอเครไหมครับ"ไม่ต้องพูดเธอก็รู้ ปัฐคงอยากกอดพ่อแต่อาย ส่วนเธอถ้าอยู่ด้วยเขาจะรู้สึกอุ่นใจ

 

"เรา....หมายถึงพี่ด้วยใช่ไหม?"วีชี้มาที่ตัวเองพลางมองหน้าคนทั้งคู่อย่างตื่นเต้น ไม่คิดว่าจะพลิกล็อคกลับไปกลับมา

 

"จะไปไหมละ ถ้าไปก็ตามมาแล้วกัน"ปุณจูงมือเด็กตัวน้อยเข้าห้องนอน พร้อมจัดแจงที่นอนให้ลูกชาย จริงๆเธอก็นอนไม่หลับ หากไม่ได้กอดเจ้าตัวเล็กก็รู้สึกผิดแปลกไม่เหมือนเดิม ยิ่งเป็นบ้านใหม่ยิ่งทำให้หลับยากยิ่งขึ้น

 

วีรภพรีบถอดชุดเกราะออกจากร่าง แล้ววิ่งพรวดตามปุณยนุชกับลูกไป เขาเดินเข้าไปในห้อง ไม่คิดไม่ฝันว่าจะได้นอนกอดคนทั้งคู่ในคืนนี้ ก่อนจะทิ้งกายไปนอนอีกฝั่งโดยมีปัฐวีกั้นกลาง

 

ปุณนอนเล่านิทานให้ลูกฟัง ส่วนวีนอนกอดลูกหลับตาเคลิ้ม เขาตั้งใจจะแอบกอดปุณยนุชยามหลับไหล แต่ตอนนี้ร่างกายไม่ตอบสนอง ความเหนื่อยล้าจากการไล่จับลูกชายตัวแสบ แถมมีเสียงหวานพูดคลอให้เคลิบเคลิ้ม...คิดอยู่ไม่นานคนทั้งคู่ก็หลับสลบไสลไปพร้อมๆกัน

 

ปุณมองใบหน้าวีรภพ ยามหลับไหลเขาไม่มีพิษมีภัย แขนที่มีเมจิกวาดเขียนยังติดอยู่ที่มือ....แถมตอนนี้ยังจิตใจดีจนเธอปลื้มปริ่มอย่างบอกไม่ถูก ใครเล่าจะรักลูกเธอได้เท่าเขาคนนี้ หากเขารักเธอจริง เธอก็ไม่ควรปฏิเสธความสุขที่อยู่ตรงหน้าเช่นกัน

 

ความคิดเห็น