ฝันลึก ๆ
email-icon facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ใจเต้นรัว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ทั่วไป

คนเข้าชมทั้งหมด : 563

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 29 ส.ค. 2562 20:51 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ใจเต้นรัว
แบบอักษร

บทที่ 31

 

วีคิดได้ก็รีบมุ่งหน้าไปหาปุณยนุช เพื่อรับปุณกลับสู่บ้านที่แท้จริงของเธอ

 

"แม่น้องปัฐอยู่ไหมครับ พี่มาช่วยเก็บของ"

 

"ไม่ต้อง ฉันเก็บเองได้ คุณออกไปรอข้างนอกเถอะค่ะ"ปุณกำลังงุ่นงงกับการเก็บของ ต้องย้ายที่อยู่อีกแล้ว แม้จะไม่เต็มใจแต่คิดในแง่ดีน้องปัฐอาจจะรู้สึกดีมากก็ได้

 

ปุณสวมเสื้อเชิตแขนยาวสีขาว แขนเสื้อถูกพับขึ้นมาถึงศอก พร้อมสวมกางเกงยีนส์รัดรูปทับเสื้อเข้าในกางเกง เผยให้เห็นสะโพกงามยามโยกย้ายหรือเดินส่ายไปโน้นทีไปนี่ที ผมสลวยถูกรัดรวบตึงสูงทิ้งให้ปลายผมปัดแกว่งไปมาเบาๆ  หน้ากลมเรียวรูปไข่พอแต้มแต่งนิดหน่อยก็สวยดูดีจนวีนึกว่าจำคนผิด วีคิดไปว่าหากเธอสวมใส่ชุดเจ้าสาวเธอจะสวยขนาดไหนกันนะ

 

"ทำไมแม่ปุณสวยจัง!"วีพูดเบาๆดวงตาคมยังคงเพ่งมองความสวยจากล่าง...ขึ้นบนอยู่อย่างนั้น เขากลืนน้ำลายลงคือเบาๆ.."เอือก!"

 

" หยุดความคิดในหัวคุณ แล้วยกของพวกนี้ไปด้วยค่ะ"ปุณดับฝันพลางชี้มือไปที่กระเป๋าและของใช้ที่จำเป็น ก่อนจะสวมรองเท้าผ้าใบสีขาวและรีบก้าวเท้าจากไป ขาที่แสนเรียวยาวหุ่นทรงสมส่วน เดินสะบัดก้นอย่างไม่ใยดีทิ้งให้วีรภพฝันหวานหากเขาได้นอนกอดก่ายร่างนี้อีกครั้ง เขาจะไม่มีวันทำให้เธอคนนี้เสียใจและทิ้งเขาไปอย่างไม่ใยดี

 

เมื่อเดินมาถึงบ้านใหญ่ ปุณยนุชมองไปรอบบ้าน ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม ต้นไม้ดอกไม้ที่คุณย่ารักยังคงออกดอกสวยงาม เธอมองไปยังห้องเล็กที่เธอเคยอยู่อาศัย ไม่ทันได้เดินเข้าไป

 

"น้องปุณนอนบ้านใหญ่เถอะนะ จะได้อยู่ด้วยกันพ่อแม่ลูก"

 

ปุณหันไปมองบ้านไม้สักสองชั้นหลังใหญ่ที่ตอนนี้คงมีแค่วีรภพอาศัยอยู่เพียงผู้เดียว ด้านบนมีห้องนอนราวสี่ห้อง ส่วนชั้นล่างเป็นห้องโถงกว้างใหญ่สะอาดตา สายตาที่กวาดมองรอบบ้าน ต้องสะดุดที่ผนังทางขึ้นบันได ซึ่งมีรูปแต่งงานของเธอและเขาติดอยู่หลายภาพ เธอรู้สึกดีและรู้สึกอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก

 

"จะให้ฉันนอนกับคุณงั้นหรือ...ไม่มีทางซะหรอก!"

 

"พี่หมายถึงอยู่ห้องข้างๆไงละ ชั้นบนมีห้องว่างตั้งเยอะ ถ้าพี่อยากเข้าไปหาลูกจะได้สะดวกดีด้วย"

 

ปุณยืนนิ่งอยู่พักนึงก่อนจะใช้นิ้วชี้เรียวงามเคาะคางเบาๆอย่างครุ่นคิด และจากที่วิเคราะห์ ทำตามที่เขาพูดก็ดีเหมือนกัน หลังจากนี้ไป ลูกชายตัวน้อยควรจะมีความสุขมากกว่ามานั่งเป็นทุกข์เพราะเธอ

 

"ถ้าเรื่องที่พักโอเครแล้ว ดิฉันจะเริ่มงานแล้วนะคะ"เธอไม่ขึ้นไปดูห้อง แต่เลือกหันหลังจะกลับไปทำงาน

 

"เดี๋ยวสิ!"มือหนาคว้าเอวสาวงามมาแนบอกแกร่ง ก่อนจะกระซิบข้างหูปุณยนุชแผ่วเบา

 

"นับจากวินาทีนี้ ปุณเตรียมรับมือได้เลย รับรองปุณต้องใช้ความอดกลั้นมากถึงมากที่สุดเพื่อที่จะข่มใจไม่ให้รู้สึกอะไรกับพี่"วีกระซิบข้างหู จนปุณยนุชขนลุกซู่ไปตามเสียงนุ่มละมุนจนเธอระทวยสั่นไหว

 

เมื่อเรียกสติกลับมา ปุณใช้เท้าเล็กกระแทกเท้าใหญ่ของคนเจ้าเล่ห์ก่อนจะหมุนตัวออกจากวงแขนแกร่งและวิ่งออกจากบ้านไป วีปล่อยมือด้วยความตกใจและแสนเสียดายโอกาสดีๆ....ยังไม่ทันได้หอมแก้มกรุ่นก็โดนเธอเล่นงานเสียก่อน

 

"ตึกตักๆๆ!"ปุณยกมือขวาจับอกด้านซ้าย ที่มันเต้นแรงจนเธอคิดว่าตัวเองป่วย เวลาที่ได้แนบชิดวีรภพหัวใจน้อยๆมันยังคงเต้นแรงแบบนี้ทุกครั้ง"อย่าอ่อนไหวยัยปุณ เธออย่าพึ่งรู้สึกแบบนี้"คำพูดของเขาเมื่อครู่ วนเวียนอยู่ในหัวเธอ "ใช่แล้วเธอต้องอดกลั้นให้มากกว่านี้ อย่ายอมแพ้เด็ดขาด"ปุณให้กำลังใจตัวเอง ก่อนจะเดินไปหาหิน ผู้ช่วยคนเก่งของวีรภพ

 

ปุณเดินมาหยุดอยู่สวนดอกไม้ คนงานบอกมาว่าหินทำงานอยู่แถวนี้ เธอจึงกวาดสายตามองหาชายหนุ่มในทันที"สวัสดีจ๊ะหิน...ปุณอยากมาคุยเรื่องฟาร์มพอจะมีเวลาซักครู่ไหมคะ"

 

"คุณวีไม่มาด้วยเหรอครับ"

 

"อ้าวก็ไหนบอกคุณวีเขาจะขายไร่ทิ้ง!!"

 

"ขายไร่ทิ้ง!!"หินพูดเสียงดังและทำหน้าตกใจ เจ้านายจะขายไร่จริงหรือมันเป็นแค่แผน เขาจะพูดดีไหม"

 

"คือ...คือ..."หินพูดไม่ถูก เพราะตอนคุยกันหินก็ไม่ได้ยินว่าเจ้านายพูดอะไรกับปั่น ไม่นานเสียงระฆังช่วยชีวิตก็ดังขึ้น

 

"อ้าวน้องปุณอยู่นี่เอง พี่วิ่งตามมาเห็นหลังไวๆ"วีรภพรีบวิ่งมาห้ามเพราะกลัวผู้ช่วยจะหลุดปากออกไป

 

"มีอะไรกันหรือเปล่า ทำไมหินเหงื่อหยดเต็มหน้าเลย!"ปุณพูดไปตามที่เห็นโดยไม่ได้คิดอะไรซับซ้อนวุ่นวาย

 

"อ่อนายหินไม่สบาย ไปพักก่อนไป วันนี้เดี๋ยวให้ชินดูแลต่อ"วีกระพริบตาไล่ ก่อนที่หินจะรีบหันหลังวิ่งออกไปจากที่แห่งนี้ 

 

"คุณตามมาทำไม..."ยังไม่ทันพูดจบปุณยนุชสะดุดก้อนหินที่หลบซ่อนตามกอหญ้าที่มีดอกไม้รายรอบอย่างสวยงาม วีเห็นจึงเข้าไปรับแต่เสียหลักจึงล้มหลังกระทบพื้น"โอ้ย"ไม่นานรางบางก็เสียหลักล้มตาม.."ตุบ!"

 

รางบางล้มทับร่างใหญ่เข้าอย่างจัง เธอตกใจมาก แต่ก็รีบลุกลนออกจากร่างใหญ่แต่มีหรือที่เธอจะลุกได้โดยง่าย วีรภพจับบ่าและพาเธอพลิกจนร่างเล็กนอนตื่นตกใจใต้ร่างวีรภพ เขาค่อมเธอไว้จนสะบัดแกว่งกายยังไงก็ไม่พ้น

 

"ปล่อยนะ...คุณ!"

 

ก่อนเสียงแหบพร่าจะดังขึ้น"ปุณปลุกพี่เองนะ "วีก้มลงประกบปากปิดเสียงใสมิด หัวใจทั้งคู่เต้นรัวจนต่างฝ่ายต่างสัมผัสถึงแรงเสน่หา เขาอดกลั้นตั้งแต่เมื่อเช้า แต่นาทีนี้มันไม่ไหวจริงๆได้จูบก็ยังดี

 

ปุณพยายามไม่อ่อนไหวไปตามปากหนาที่ตอนนี้ดูดกลืนความหวามหวานจากปากเธออย่างไม่ลดละ แม้มันจะร้อนผ่าวจนแก้มแดงระเรื่อแต่เธอจะปล่อยตัวแบบนี้ไม่ได้ มือเล็กทั้งสองข้างจับบ่าของวีรภพไว้มั่น ก่อนจะกระแทกเข่าเข้าหว่างขาอย่างจัง"บัก!"ปุณรีบพลิกตัวออกมาจากอกวีรภพ

 

"โอ้ยยย!...."วีร้องเสียงหลงนอนขดกุมน้องชายอย่างอดไม่ได้ เขาเสียทีเธออีกแล้ว แม่น้องปัฐใจร้ายเหลือเกิน เห็นจับบ่านึกว่าจะคล้อยตาม ที่ไหนได้...ซัดเข้าจนจุกไปหมด

 

ความคิดเห็น