ฝันลึก ๆ
email-icon facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

เติมเต็มไออุ่น

ชื่อตอน : เติมเต็มไออุ่น

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ทั่วไป

คนเข้าชมทั้งหมด : 649

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 29 ส.ค. 2562 08:43 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เติมเต็มไออุ่น
แบบอักษร

บทที่ 29

 

หินนอนหงายลงกองฟาง ยิ้มของเธอช่างหวานละมุนจนใจละลาย

 

เช้ารุ่งขึ้น

 

รถฟอร์ดเอเวอร์เรสต์คันสีดำเรียบจอดอยู่หน้าบ้านปุณยนุช วีรภพไปรอรับเด็กตัวน้อยไปโรงเรียน วันนี้เขาสวมเสื้อเชิตสีฟ้าและกางเกงขายาวสุภาพ เด็กน้อยเห็นพ่อรีบวิ่งมาสวมกอดในทันที

 

"คุณพ่อหล่อจัง"ปัฐวีวิ่งมากอดพ่อ ในที่สุดเขาก็มีพ่อเหมือนเพื่อนๆซักที แต่ในสายตาปัฐพ่อเขาทั้งหล่อและเท่ห์สุดๆไปเลย

 

"วันนี้พ่อจะไปส่งนะครับ"

 

ปุณยนุชเดินมาเห็นพอดี จึงไม่อยากขัดก่อนจะบอกลาลูกชาย"ตั้งใจเรียนนะลูก แม่รักปัฐครับ"เธอหอมแก้มลูกชายฟอดใหญ่ แต่ยังไม่ทันม้วนตัวหันหลังกลับ

 

"คุณแม่ไม่ไปด้วยหรอครับ ปัฐอยากให้แม่ไปด้วยจัง"เด็กน้อยทำหน้าหงอย ก่อนที่วีรภพจะแทรกขึ้น

 

"แม่น้องปัฐไปหน่อยเถอะนะ ตามใจลูกซักวัน น้องปัฐจะได้จดจำช่วงเวลาดีๆของเรา"

 

ปุณรีบเดินมากระซิบข้างหูวีรภพทันที"คุณจะทำอะไร? บอกแล้วอย่ามายุ่งกับดิฉัน จะไปก็ไปดีๆหรือจะไม่ไป"เธอแปลกใจที่เขาไม่เรียกเธอน้องปุณ แต่กลับเรียกแม่น้องปัฐแทน มันยังไงๆไม่รู้ วีจึงรีบกระซิบกลับ

 

"ต่อหน้าลูกเราต้องรักกันมากๆ ลูกจะได้มีความสุข พี่ไม่ข้ามเส้นเหล็กที่ปุณกั้นไว้หรอก ......แต่ดูใบหน้าลูกสิน้องปัฐยิ้มแก้มปริด้วยความสุขใจ หรือแม่น้องปัฐดูไม่ออกละครับ"

 

ปุณได้แต่ทำหน้าเหวอ เขาจะมาไม้ไหนกันแน่จู่ๆก็พูดว่าจะไม่ข้ามเส้น ทั้งที่เมื่อก่อนคุยโวจะแย่งเธอมาจากนพให้ได้...แต่ที่เห็นๆคือปัฐน้อยดูมีความสุขมากจริงๆ

 

"ปัฐชอบให้คุณพ่อเรียกคุณแม่แบบนี้....คุณแม่เรียกคุณพ่อบ้างสิครับ พ่อน้องปัฐๆ"ปัฐตื่นเต้นและดีใจ คำนี้มันทำให้เด็กน้อยหัวใจพองโตและเต็มอิ่มไปด้วยความอบอุ่น

 

ปุณทำหน้าไม่เต็มใจ แต่มองแววตาใสเชิงอ้อนวอนของเด็กน้อยก็อดที่จะตามใจไม่ได้ ปัฐสดใสขึ้นเยอะมาก ไม่น่าเชื่อคำว่าพ่อและแม่จะทำให้ลูกสุขใจได้ถึงขนาดนี้

 

"จะไปก็รีบไปสิพ่อน้องปัฐ!....เดี๋ยวก็สายกันพอดี"เธอพูดอู้อี้ในลำคอ แต่ต้องข่มใจไม่ให้ลูกเห็นแววตาดุที่ถูกส่งไปยังวีรภพเพียงคนเดียว

 

"ครับแม่น้องปัฐ"วีรีบยกกระเป๋าและอุ้มลูกชายไปนั่งบนรถก่อนจะหอมแก้มลูกชายตัวน้อยเบาๆด้วยความรักและหมั่นเขี้ยว พลางวิ่งไปเปิดประตูรถให้ปุณยนุช

 

"เชิญครับ!"

 

ทั้งสามนั่งรถไปด้วยกัน เสียงเด็กน้อยร้องเพลงเจื่อยแจ้ว ปัฐน้อยคงมีความสุขมากจริงๆ ต่อไปนี้ปุณคงปฏิเสธเสียงกล้าไม่ได้ ว่าเธอสามารถดูแลลูกได้ดีเพียงคนเดียว เพราะลึกๆเด็กตัวน้อยยังต้องการความอบอุ่นจากทั้งพ่อและแม่ เมื่อรถเรียบจอดหน้าโรงเรียน วีเดินไปเปิดประตู้ให้ปุณยนุช และอุ้มเด็กตัวน้อยลงจากรถ เขาเดินจูงมือไปยังห้องเรียน

 

"แม่จับมือนี้สิ"ปัฐยกมืออีกข้างให้แม่จับ ภาพนี้ทำให้คุณครูมองแล้วมองอีกด้วยความแปลกใจช่างเป็นภาพที่อบอุ่นหัวใจเหลือเกิน ชายหญิงที่เดินจูงมือเด็กน้อย หล่อสวยสมกันราวเทพบุตรและเทพธิดาก็ไม่ปาน เมื่อเดินมาถึงหน้าประตูวีหอมแก้มลูกชายอีกครั้ง ก่อนที่ปัฐจะบอกลา

 

"น้องปัฐไปเรียนแล้วนะครับ"ปัฐโบกมือบ๊ายบ่ายพ่อและแม่ ก่อนที่ปุณและวีจะโบกมือตามพร้อมกัน

 

"สวัสดีครับครูอ้อม"ปัฐก้มไหว้ก่อนจะยิ้มสดใสให้คุณครู

 

"สวัสดีครับ"ครูกล่าวทักทายก่อนที่ปัฐจะเดินผ่านประตูไปชั้นเรียน

 

"โอ้...คุณพ่อน้องปัฐหรือคะ ครูพึ่งเคยเห็น"

 

วีรภพไหว้คุณครูก่อนจะพูดเสียงนุ่ม"สวัสดีครับ ผมเป็นพ่อน้องปัฐ พึ่งเคยมาส่งลูกครั้งแรก ฝากคุณครูดูแลต่อด้วยนะครับ หลังจากนี้ผมจะหาเวลามาส่งลูกบ่อยๆ"วียิ้มเล็กๆและมองตามเด็กตัวเล็กที่เดินหอบหิ้วกระเป๋าหายวับไป ครูยิ้มรับเบาๆ ก่อนวีรภพจะเดินกลับรถและหันมาพูดกับปัญยนุช

 

"ไปหาอะไรทานกันไหมแม่น้องปัฐ"

 

"เลิกเล่นละครได้แล้ว ดิฉันจะกลับบ้าน"

 

"บ้านมันไม่หายหรอกครับ พี่ไม่เล่นละครพี่อยากพูดแบบนี้จริงๆ"

 

"งั้นก็เชิญคุณพูดคนเดียวเถอะ"ปุณเดินจ่ำเท้าไปนั่งรอบนรถ ก่อนจะกอดอกและถอนหายใจ อย่าว่าแต่ลูกมีความสุข เจอแบบนี้เธอก็มีความสุขมากเช่นกัน

 

เมื่อวีรภพเดินมาขึ้นรถ เขาก็เริ่มแผนแรกที่คุยกับปั่นไว้

 

"พี่มีเรื่องจะบอก"

 

"อะไรอีกล่ะ"เธอพูดแกมรำคาญ คงไม่พ้นเรื่องเธอ แต่กลับผิดคาด

 

"พี่จะไม่ดูแลฟาร์มแล้ว จะปลดคนงานด้วย พี่เหนื่อยและเบื่อ แค่เงินที่มีอยู่ก็ใช้ดูแลลูกได้จนตาย ไม่รู้จะหาไปทำไมเยอะแยะ ใช้เงินเที่ยวรอบโลกกับลูกดีกว่า"เขาทำหน้าตาเฉยให้ปุณปั่นป่วนและเชื่อคำพูดของเขา

 

"คุณไม่คิดถึงคนงานบ้างเหรอคะ...ครอบครัวเขาก็มี พวกเขาจะอยู่กันยังไง คิดใหม่เถอะค่ะ"จิตใจที่เมตตาถูกส่งผ่านออกมาในน้ำเสียงอ้อนวอน

 

"พี่ไม่สน พี่ไม่มีความสุข..ทุกคนก็ไม่ต้องมี โลกนี้มันไม่ยุติธรรมอยู่แล้ว"

 

"ฉันผิดหวังมากคุณรู้ไหม"

 

"ปุณก็ไปทำเองสิ ถ้าไม่ไปอยู่ที่ฟาร์มพี่จะขายทิ้งให้หมด เหลือไว้แค่บ้านพักให้มันรู้แล้วรู้รอด"

 

"คุณวี คุณใช้สมองบ้างสิ! คุณจะทำแบบนี้ไม่ได้คุณย่ารักไร่นี้มาก..ท่านเป็นห่วงทุกคน ถ้าคุณจะเลวก็อย่าทำให้คนนับร้อยเดือดร้อนตามไปด้วยสิ"เธอพยายามใจเย็นแต่ก็ไม่เป็นผล เขาดื้อดึงและไร้ซึ่งเหตุผลมาหักล้าง

 

"ปุณก็รู้ว่าพี่ต้องการอะไร เงินทองหรือ...ไม่เลย พี่ต้องการแค่ปุณกับลูก ถ้าปุณไม่ไปพี่จะไปแล้วนะ แล้วอย่าหาว่าพี่ไม่บอก."

 

แค่ได้ฟังยังใจหล่นวูบ ถ้าเขาทำบ้าแบบที่พูดจริงๆจะทำยังไง เธอทั้งโมโหและเจ็บใจ เขาเห็นแก่ตัวขนาดนี้เลยหรือ ใช่สิเขาก็เป็นแบบนี้มาแต่ไหนแต่ไร จะไปหวังอะไรกับคนพรรค์นี้ เธอรวบรวมสติและสูดหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนจะพูดออกไปอย่างเลือกไม่ได้

 

"ตกลงฉันจะไป....คุณห้ามทำอะไรให้ไร่เสียหายก็พอ ที่ไปไม่ใช่เพราะคุณนะ แต่เพราะเป็นห่วงทุกคนในไร่"ปุณหน้างอโมโหสุดขีด แต่ทำได้แค่นั่งหันหน้าไปอีกฝั่ง

 

"เยส!"วีพูดอย่างผู้ชนะ เป็นไปตามแผนไม่มีผิดเพี้ยน เขาแอบขบขำใบหน้าคนสวยที่ตอนนี้บูดบึ่งบิดเบี้ยวไปทั้งหน้า

 

ความคิดเห็น