ฝันลึก ๆ
email-icon facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ต้องร่วมมือกัน

ชื่อตอน : ต้องร่วมมือกัน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ทั่วไป

คนเข้าชมทั้งหมด : 650

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 28 ส.ค. 2562 14:43 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ต้องร่วมมือกัน
แบบอักษร

บทที่ 27

 

กว่าจะผ่านพ้นช่วงเวลาที่โดดเดี่ยวและเหน็บหนาวมาถึงวันนี้เธอคงเจ็บปวดยิ่งกว่าเขาร้อยเท่าพันเท่า

 

ค่ำคืนเงียบสงัด ปุณเดินเท้าเบาเข้าไปกอดลูกชาย เธอต้องพูดจริงๆแล้วสินะ ปุณกังวลและคิดหนักกับเรื่องนี้มาตลอด 5ปี"น้องปัฐครับ แม่มีอะไรจะบอก"เธอกวักมือเรียกให้ลูกมานอนหนุนตักนุ่มเหมือนทุกครั้ง

 

"อะไรครับแม่"

 

"ฟังดีๆนะลูก....จริงๆแล้ว พ่อของหนูคือลุงวี แม่กับพ่อเคยแต่งงานกัน แต่อยู่ด้วยกันไม่ได้เพราะมีปัญหาบางอย่าง พูดไปน้องปัฐคงไม่เข้าใจ ต้องรอให้โตกว่านี้นะครับ"เธอพยายามอธิบายและหยิบรูปแต่งงานที่พกติดตัวมาตลอดให้ลูกชายดู

 

"แล้วพ่อนพล่ะครับ...ทำไมปัฐมีพ่อสองคน?"ปัฐไม่เข้าใจที่แม่พูด แต่ในรูปก็เป็นลุงวีและแม่จริงๆ 

 

"พ่อนพคือเพื่อนของแม่ เพื่อนรักเหมือนน้าปิ่น ซึ่งน้องปัฐก็ต้องเรียกพ่อนพเหมือนเดิม เข้าใจไหมครับ"เธอลูบหัวลูกเบาๆ

 

"งั้นพ่อกับแม่ก็เคยรักกันจริงๆนะสิ...ปัฐคิดอยู่แล้วทำไมลุง...เฮ้ย พ่อวีชอบแอบมองแม่ประจำ"ปัฐยิ้มกว้างอีกครั้ง เมื่อรู้ว่าลุงข้างไร่คือพ่อของเขา เด็กน้อยจินตนาการถึงความสุขที่เขาฟังมาจากนิทานบ่อยๆ

 

ปุณสะอึกเมื่อได้ยินคำพูดของลูก แม่นะรักแต่พ่อเขาไม่รักแม่ จะบอกลูกได้อย่างไร เธอเก็บอารมณ์ไม่ให้มีน้ำตา ก่อนจะยิ้มหวานและพูดกับลูกชาย

 

"รู้แบบนี้จะทิ้งแม่ไหมครับ แม่กลัวปัฐทิ้ง แม่เลยไม่ยอมบอกปัฐ"เธอแกล้งแหย่เพื่อให้ลูกยิ้มสดใส

 

"ปัฐจะทิ้งแม่ได้ไง ปัฐรักแม่ที่สุดในโลก"เด็กน้อยลุกขึ้นนั่ง แล้วยกมือน้อยๆไปจับกุมแก้มปุณยนุชทั้งสองข้าง ก่อนจะหอมหน้าผากและกอดแม่ด้วยความรัก ทำให้ปุณนึกถึงตัวเอง เธอชอบปลอบใจลูกแบบนี้ นึกไม่ถึงวันนี้ลูกกลับเป็นคนปลอบให้เธอยิ้มได้อีกครั้ง

 

เช้าสดใส ปุณเองโล่งใจมากที่ลูกเข้าใจและไม่โกรธ ที่เธอโกหกเขามาตลอด เธอหิ้วกระเป๋าและข้าวของเพื่อไปส่งลูกชายที่โรงเรียนเหมือนทุกครั้งเธอชะเง้อมองหาวีรภพแต่วันนี้ไม่เห็นมา ปุณคิดว่าเขาคงเสียใจที่เธอว่าเขาแรงเกินไป ก่อนจะถอนหายใจเบาๆและขับรถไปส่งลูกดังเช่นเคย

 

ปั่นที่รู้เห็นทุกอย่างชักทนไม่ไหว ปุณยังรักวีและวีเองก็รักปุณมากเช่นกัน งานนี้เธอคงต้องออกโรงเองเสียแล้ว ไม่นานเธอก็เดินไปไร่ทักษ์ดิยากร เธอก้าวเท้าเดินไปบ่นไป สองคนนี้จะโกรธกันไปมาถึงไหน

 

"นายหินอยู่ไหม?"เธอตะโกนอยู่หน้าบ้านพัก เพราะรู้ดีว่าช่วงเวลานี้เขายังไม่ออกไปทำงาน

 

"ใครมาตะโกนแว๊ดๆอยู่หน้าบ้าน"หินเดินใส่บ๊อกเซอร์ลายลูกเป็ดน้อยออกมาจากบ้านพัก ท่าทางงัวเงียเหมือนพึ่งตื่นนอน

 

"อุ้ยตาย! หน้าโหดๆแต่ใส่บ๊อกเซอร์ลายเป็ดน้อย"ปั่นทำหน้าอึ่ง ก่อนจะหัวเราะเยาะอีกฝ่ายด้วยความขำขัน

 

"เฮ้ย!!! ยัยคนนี้"หินอายมากรีบวิ่งไปใส่เสื้อยืดและกางเกงขาสั้น สาวที่เขาแอบชอบมาเห็นแบบนี้ จะเริ่มจีบอย่างไรดี ตั้งแต่วันนั้นหินก็เอาแต่คิดถึงปั่นตลอดเวลา ก่อนจะเกาหัวจนฟูและเดินออกมาหาเธอ

 

"มาหาฉันมีธุระอะไร?"

 

"ฟังดีๆนะนายหิน ฉันจะมาสงบศึก เรามาจับมือกันเพื่อช่วยคุณวีกับยัยปุณดีกว่า"ปั่นทำหน้าจริงจังเหมือนคนมีแผน

 

หินคว้ามือเล็กมากุมในทันที เขายิ้มกว้างให้อีกฝ่ายอย่างหน้าตาเฉย

 

"เห้ย!!! นี่ซื่อหรือโง่ ฉันหมายถึงร่วมมืออะ...แบบช่วยกันลงแรง เข้าใจไหม?"เธอสะดุ้งเล็กน้อย จู่ๆก็ดันมากุมมือเธอซะนี่

 

"อ๋อ...ขอโทษครับคุณปั่น"เขาปล่อยมือแล้วยิ้มอีกครั้ง จริงๆเขาก็เข้าใจทุกอย่าง แต่แค่อยากจับมือคนหน้ารักช่างพูดแค่นั้นเอง

 

"เอาหูมานี่..."เธอกระชากเสื้อบริเวณบ่าไหล่ของหินมาประชิดเพื่อกระซิบข้างหู

 

"จุ๊บบบ!!"หินทำเซและหันหน้าไปจูบปากบางของปั่นวราในทันที หัวใจปั่นวราเต้นตึกตักๆไม่เป็นท่า "ไอ้บ้า!...ฉวยโอกาส...ผวะ!!"มือน้อยชกเข้ากลางหน้า หินหน้าหงายไปตามแรงมือในทันที ปั่นคิดว่าเธอคงมองนายคนนี้ผิดไป นึกว่าจะซื่อบื่อที่แท้กระล่อนไม่แพ้นายเลยทีเดียว

 

"ขอโทษครับ ผมยอมแล้วๆ "ก่อนจะหันหูไปฟังอีกฝ่าย พลางจับกุมจมูกที่โดดกำปั้นน้อยซัดเข้าจังๆไปหมาดๆ

 

ปั่นเล่าแผนการและเรื่องราวทุกอย่างให้หินฟัง เธอกำชับให้หินไปบอกผู้เป็นนายและปิดเรื่องนี้เป็นความลับ หินพยักหน้าตอบรับ ใจเขาเต้นระส่ำเพราะลมปากของสาวงามผ่านแว่วเข้าในหูเขาเป็นระยะๆ เมื่อปั่นพูดจบหินเลยขโมยหอมแก้มแล้ววิ่งเข้าบ้านไปทันที

 

"ไอ้บ้า...มานี่!!"เธอกะจะชกอีกหมัด แต่รายนั้นเล่นวิ่งล็อคประตู ตามไปก็คงเท่านั้น ก่อนจะจับกุมแก้มแล้วเดินยิ้มหน้าบานกลับบ้านไปด้วยความสุขใจก่อนจะพูดเบาๆคนเดียว" เธอรักนายนี่เข้าแล้วปั่นวรา "

 

ความคิดเห็น