ฝันลึก ๆ
email-icon facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ทำได้เพียงร้องไห้

ชื่อตอน : ทำได้เพียงร้องไห้

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ทั่วไป

คนเข้าชมทั้งหมด : 805

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 27 ส.ค. 2562 20:57 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ทำได้เพียงร้องไห้
แบบอักษร

บทที่ 26

 

จนเขาเองอยากกระอักเลือดออกมา คำว่าจุกในอกกลืนไม่เข้าคายไม่ออกเขารู้ซึ้งก็วันนี้เอง

 

"ดิฉันมีข้อตกลงเรื่องลูก"เธอตัดสินใจแล้ว อย่างไรเสียเขาก็เป็นพ่อ ถ้าเขาสำนึกผิดเธอก็ควรให้อภัยและไม่ควรกีดกันเรื่องลูก

 

"ว่ามาสิน้องปุณ....."วีรีบปาดน้ำตาทิ้งในทันทันที เขาตั้งใจฟังสิ่งที่ปุณจะพูด

 

"คุณจะได้เป็นพ่อ แต่ไม่มีสิทธิในการดูแลลูก คุณจะมาพูดมาคุยมาเล่นกับลูกฉันไม่ห้าม แต่อย่าล้ำเส้นเข้ามายุ่งกับชีวิตดิฉัน คุณลืมไปแล้วเหรอฉันยังมีนพอยู่...ฉันรักเขา..."เธอตัดบทเพราะอยากเอาคืนวีรภพให้สาสม

 

วีถอยหลังหนึ่งก้าว ก่อนหัวใจจะเจ็บหนึบอีกครั้ง นี่เขาไม่มีทางได้เธอกลับคืนมางั้นหรือ เธอปักใจรักนพนทีจริงๆหรือนี่ วีคิดไปว่าปุณคงรักนพจริงเหมือนที่เธอปักใจรักตน ดวงตาที่ฉายแววเจ้าเล่ห์หายวับไป เหลือเพียงแววตาหม่นซึ่งความเหน็บหนาวและโดดเดี่ยวเริ่มเกาะกุมหัวใจอีกครั้ง ถึงปุณจะไม่รัก เขาก็ต้องดูแลลูกให้ดีที่สุด

 

"พี่ไม่ยอม...น้องปัฐเป็นลูกพี่ ทุกเสาร์อาทิตย์ลูกต้องอยู่กับพี่"วีกัดฟันพูด เขาไม่อยากทำร้ายจิตใจปุณเลย แต่เขาก็อยากนอนกอดลูกบ้าง ทั้งชีวิตของลูกยังไม่เคยได้รับอ้อมกอดยามค่ำคืนจากเขาที่เป็นพ่อแท้ๆ

 

"คุณจะเอายังไงกันแน่ ถ้าไม่ตกลงฉันก็ไม่บอก"ปุณยืนกอดอกและหันหลังให้อีกฝ่าย ไม่ใช่ไม่รัก แต่ไม่อยากมองหน้าให้ใจอ่อนไหว เวลาเขาทำหน้าเศร้าทีไร ใจเธอก็หวั่นและเจ็บปวดอยู่ทุกครั้ง

 

"ฟลุบ!...พี่ขอร้องนะปุณ ให้พี่ได้นอนกอดลูกก็ยังดี"วีหมดหนทาง เขาคุกเข่าลงกับพื้น แววตาอ้อนวอนพลางเกาะขาหญิงสาวที่เขารักหมดหัวใจ จะให้เขากลั้นน้ำตาอย่างไร เขาไม่เคยร้องไห้ให้ใครเห็น แต่เธอคนนี้ทำให้เขาเป็นแบบนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า เขาเจ็บไปทั้งใจ มันระบมช้ำชอกไปหมดแล้ว

 

"พอเถอะปุณ... แกควรบอกน้องปัฐ ถ้าไม่อยากให้ลูกมีปัญหาและปมในใจ แกต้องพูด"ปั่นเห็นเหตุการณ์เธออดสงสารวีรภพไม่ได้ เขาไม่เคยอ่อนข้อให้ใคร แต่ภาพตรงหน้ามันไม่ใช่เขาเลย ปั่นเองก็ไม่อยากเชื่อ ว่าความรักมันจะมีอานุภาพร้ายแรงขนาดนี้

 

ปุณรีบเช็ดน้ำตาที่มันไหลซึมออกมา แม้จะข่มใจยังไงมันก็ไหลไม่หยุด ยิ่งเขาเจ็บเธอก็ยิ่งเจ็บกว่า นี่เธอกำลังทำบ้าอะไรกันแน่ ปุณสับสนไปหมดเพราะคนตรงหน้าทำให้เธอบ้าแบบนี้ ก่อนปุณจะหันมาสบตาและพูดอย่างจริงจัง

 

"ตกลงฉันจะบอกลูก แต่หลังจากนี้คุณจะไม่มีสิทธิ์ต่อรองหรือเรียกร้องอะไรทั้งนั้น ความเห็นใจ ความสงสารงั้นเหรอ..ฮึ.. คุณจำไม่ได้เหรอคุณพูดอะไรกับฉันไว้บ้าง ความเหน็บหนาวที่คุณพบเจอตอนนี้ ยังไม่ได้ครึ่งความเหน็บหนาวในใจฉัน ตลอดระยะเวลาที่เฝ้ารอคุณอย่างมีความหวัง วันที่ทุ่มเทใจ ฝันในวันแต่งงาน เฝ้าดูแลและรอคุณเห็นใจ คุณกร่นด่าขับไล่สารพัดทั้งที่ฉันเองไม่มีที่ไป ความหวังของฉันคือคุณ...แต่ฉันต้องเดินโซเซหอบใจพังๆออกมาจากไร่....ฉันต้องจากคนที่รัก ทั้งคุณย่า ปั่น เจ้าสีหมอกเจ้าบ้าบิ่นและ......คุณ...แค่นี้มันยังน้อยไป หลังจากเดินออกมายังต้องทำให้ลูกเจ็บปวดเพราะไม่มีพ่อ คุณว่าฉันไม่เจ็บหรือ ฉันไม่เจ็บใช่ไหม ฉันต้องทนเห็นลูกร้องไห้หาพ่อ ทุกครั้งที่เขาร้องฉันทำได้แค่กอดและร้องไห้ตามเขา พ่อที่ไม่เคยชายตาแลฉัน จะให้ฉันพูดหรือบอกลูกยังไงว่าคุณคือพ่อ ในเมื่อตอนนั้นคุณแต่งงานใหม่ต่อหน้าต่อตา ฉันต้องเจ็บแค่ไหนคุณถึงจะเรียกว่าเจ็บ...ฮือ.ฮือ."ปุณปล่อยโฮและระบายความอัดอั้นในใจ ก่อนจะเดินร้องไห้เข้าบ้าน.... ทิ้งไว้เพียงร่างสูงที่หัวใจหดหู่และสิ้นหวัง

 

ความผิดทั้งหมดผุดเข้ามาในความทรงจำอีกครั้ง ภาพเหล่านั้นคือเขาเองวีรภพปฏิเสธไม่ได้จริงๆว่าเมื่อก่อนเขาเลวเพียงใด ยังมีหน้ามาขอความเห็นใจให้เธอเจ็บช้ำใจอีกงั้นหรือ เขาเดินคอตกไปพร้อมกับน้ำตาและความรู้สึกผิด วีสงสารปุณยนุชจับใจน้ำตาที่ไหลไม่ใช่สงสารตัวเอง แต่ลองคิดในมุมปุณยนุชทำไมเมื่อก่อนเขาเย็นชาและใจร้ายกับคนตัวเล็กที่ทั้งโดดเดี่ยวและน่าสงสารได้ถึงเพียงนี้ ใช่แล้วความเหน็บหนาวที่เขาเจอตอนนี้ ยังไม่ได้ครึ่งที่ปุณยนุชต้องพบเจอ เขามีบ้านมีเงินมีทุกอย่าง แต่เธอไม่มีอะไรเลย เธอต้องสู้คนเดียวเพียงลำพัง กว่าจะผ่านพ้นช่วงเวลาที่โดดเดี่ยวและเหน็บหนาวมาถึงวันนี้เธอคงเจ็บปวดยิ่งกว่าเขาร้อยเท่าพันเท่า 

 

ความคิดเห็น