ฝันลึก ๆ
email-icon facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ความเสียใจ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ทั่วไป

คนเข้าชมทั้งหมด : 785

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 27 ส.ค. 2562 20:57 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ความเสียใจ
แบบอักษร

บทที่ 25

 

หินก็อายมากรีบวิ่งกลับไร่ไปเปลี่ยนชุดทันที

 

"ไปทานข้าวด้วยกันนะปั่น"ปุณถามเพื่อนสาวเบาๆ ขณะที่แววตาเพื่อนสาวจดจ่อไปที่คนงานหนุ่มเมื่อครู่

 

"ไม่...ไม่ ไปกันเลย ฉันมีสิ่งที่สนใจอยู่แล้ว"เธอสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะคิดได้ว่าหินไม่อยากให้เธอเข้าไปยุ่ง แล้วทำไมเธอต้องเชื่อนายนั่นด้วย

 

"อย่าบอกนะแกจะตามจีบนายหิน"

 

"แกพูดอะไร นายนั่นสิต้องตามจีบฉัน ดูหน้าฉันด้วยสวยขนาดนี้"ปั่นทำตาโตปัดมือไปมาไม่ยอมรับ มีหรือที่ปุณจะดูไม่ออก

 

"เฮ้อ แกนี่ปากไม่ตรงกับใจ ปกติแกชอบก็บอกว่าชอบ"ปุณพูดตามที่คิด คราวนี้ปั่นดูแปลกไม่ยอมรับความจริง...เมื่อก่อนปั่นตามจีบหนุ่มๆมากมายแต่ไม่มีใครถูกใจเธอจริงๆเลยซักคน คบไม่ถึงสองวันเธอก็เลิกแทบทุกราย คราวนี้เห็นทีจะไม่เหมือนทุกครา

 

"งั้นไปแล้วนะ"ปุณโบกมือลาเพื่อน และจูงมือเด็กน้อยเดินไปที่รถกระบะสีดำ ยังไม่ก้าวเท้าขึ้นรถวีรภพก็ร้องเรียกเสียงดัง

 

"ปุณๆ รอพี่ด้วย "วีวิ่งหอบแฮกไปหาสาวงาม เธอไม่รอเขาจริงๆหรือนี่ ใจนึกอยากจับหญิงสาวมาตีก้นซักทีสองที แต่ถ้าทำแบบนั้นคงได้โดนหมัดสาวงามซัดเข้าที่ใบหน้าเป็นแน่แท้ พักหลังมานี้เธอดูโหดจนเขาหวาดหวั่นแววตาดุไปเสียแล้ว

 

"ลุงจะไปด้วย ดีจัง"ปัฐยิ้มกว้างด้วยความดีใจ

 

"เดี๋ยวพี่ขับเอง ปุณไปนั่งเถอะ"เขาจะวิ่งไปเปิดประตูให้ปุณและลูก เสียงดุก็แทรกทันที

 

"ไม่ต้อง ดิฉันเปิดเองได้ มือก็มีเหมือนกัน"เธอเชิดคอขึ้นรถโดยไม่สนใจคนฟังจะรู้สึกอย่างไร

 

วีวิ่งกลับมาขับรถทันที เขาได้แต่แอบมองหญิงสาวเวลาเผลอ ผมตรงยาวถูกรวบไปไว้ด้านข้าง เผยให้เห็นใบหน้างามอีกด้าน ทำไมได้อยู่ใกล้ๆแบบนี้ใจถึงเต็นแรงตึกตักๆ แถมยังรู้สึกดีและอบอุ่นใจอย่างบอกไม่ถูก เธอผู้นี้คือเจ้าของหัวใจทั้งสี่ห้องของเขาแล้วละสิ

 

ไม่นานรถก็มาจอดหน้าร้านอาหาร ทั้งสามเดินไปทานข้าวเงียบๆ ร้านนี้เป็นร้านอาหารที่ขึ้นชื่อของภาคเหนือ ในร้านมีแต่สาวงามเมืองเหนือเต็มไปหมด และชุดน้ำพริกอ่องก็ต้องถูกสั่งมาวางเรียงรายแทบทุกโต๊ะ วียิ้มเบาๆก่อนจะหันไปถามน้องปัฐ

 

"ปัฐอยากทานอะไรครับลูก?"

 

"ต้มจืดไข่น้ำครับ"

 

วียิ้มเล็กๆ พลางพูดคนเดียว "ชอบเหมือนแม่ไม่มีผิด "เขายังจำแววตาและท่าทางในวันนั้นได้ไม่ลืมเลือน เธอทั้งสดใสและน่ารัก ถ้าเขาไม่โง่ดักดานช่วงเวลาโหดร้ายแบบนี้คงไม่เกิดขึ้นเป็นแน่

 

วีหยอกล้อปัฐวีตลอดเวลา รอยยิ้มที่สดใสทำให้ปุณอดยิ้มตามไม่ได้ เวลาอยู่กับลูกวีเป็นตัวของตัวเองที่สุด เขามอบความรักให้ปัฐได้สมบูรณ์จนเธอเองก็มีความสุขตามไปด้วย หลังทานอาหารเสร็จทั้งสามก็เดินทางกลับบ้าน วีมองปุณยนุชเป็นระยะๆจนรถเรียบจอดที่หน้าบ้าน ปัฐอดที่จะพูดไม่ได้

 

"เหมือนพ่อแม่ลูกเลยครับ"ปัฐมองวีและปุณแล้วยิ้มกว้าง แต่ไม่นานแววตาก็หลุบลง

 

"เป็นอะไรไปครับน้องปัฐ"วีถามเบาๆเพราะเห็นเด็กน้อยทำหน้าเศร้า

 

"อยากให้พ่อทำแบบนี้จัง"เสียงเล็กทำให้ปุณชะงักในทันที แววตาลูกชายเศร้าสร้อยจริงๆหรือเธอจะต้องบอกความจริงกับลูกเสียแล้ว....ส่วนพ่อคนเจ้าเล่ห์ค่อยไปจัดการทีหลัง 

 

วีมองใบหน้าปุณด้วยความอ้อนวอน อยากให้ปุณบอกความจริงกับลูก ปัฐจะได้มีรอยยิ้มที่สดใสจริงๆเสียที เขารู้ดีว่าปัฐพยายามเข้มแข็งเพราะสงสารแม่ แต่ตอนนี้เขาก็ไม่ได้เลวร้ายพอที่จะทำให้ปุณบอกปัฐไม่ได้ว่าเขาเป็นพ่อของปัฐวี

 

"พี่มีเรื่องจะพูดกับปุณ"อยู่ๆเสียงเข้มก็ดังขึ้นทันที

 

"น้องปัฐเข้าบ้านไปก่อนลูก"ปุณกอดและหอมแก้มลูกชายเพื่อปลอบใจ เธอตั้งใจจะบอกลูกในวันนี้ หลังจากปัฐเดินเข้าไป วีรภพก็พูดทันที

 

"ปุณเคยรู้ไหม ลูกเศร้าแค่ไหน เวลาที่ถูกเพื่อนๆล้อว่าไม่มีพ่อ พี่ฟังตอนนั้นยังใจหาย แต่ตอนนี้พี่เจ็บยิ่งกว่ามีดแหลมเสียบลงกลางอกเสียอีก"

 

"ทำไมดิฉันจะไม่รู้ เขาเป็นลูกชายดิฉันนะ...แล้วคุณรู้ด้วยเหรอมีดเสียบลงกลางอกที่แท้จริงเป็นยังไง"ปุณทราบดี เธอกรอกตาขึ้นไม่ให้น้ำตาไหลรินลงมา หัวใจที่ปวดหนึบเวลาเห็นลูกเศร้าไม่มีแม่คนไหนอยากจะเห็น แต่จะทำไงได้เหตุการณ์ในอดีตมันบังคับให้เธอต้องทำร้ายลูกโดยเลี่ยงไม่ได้จริงๆ

 

"น้องปัฐรักปุณมาก....แต่มันถูกแล้วเหรอที่ลูกต้องมาแบกรับความเศร้าในวัยเพียงสี่ขวบ ลูกเห็นคนอื่นมีพ่อมีแม่ไปส่งที่โรงเรียน เพื่อนๆล้อลูกมากมาย พี่ทนไม่ไหวหากลูกจะต้องมีปมในใจทั้งที่พ่อมองเขาอยู่ตรงนี้ทุกวัน ปุณอยากทุบตีต้มยำทำแกงพี่ๆยอมหมด ขอแค่ให้พี่ได้ทำหน้าที่พ่อที่ดีบ้างได้ไหม? "วีน้ำตารินไหลในทันที เขารู้ว่าเขาผิด แต่ตอนนี้เขาห่วงความรู้สึกเด็กตัวน้อยมากกว่า พักหลังปัฐพูดเรื่องนี้บ่อยมาก จนเขาเองอยากกระอักเลือดออกมา คำว่าจุกในอกกลืนไม่เข้าคายไม่ออกเขารู้ซึ้งก็วันนี้เอง

 

ความคิดเห็น