ฝันลึก ๆ
email-icon facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

อย่าให้แม่โกรธ

ชื่อตอน : อย่าให้แม่โกรธ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ทั่วไป

คนเข้าชมทั้งหมด : 1k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 26 ส.ค. 2562 08:27 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
อย่าให้แม่โกรธ
แบบอักษร

บทที่ 22

 

พูดไปใครจะเชื่อ สภาพเธอก็เป็นดังที่ปั่นพูดไม่มีผิด 

 

หลังอาบน้ำเสร็จปุณเลิกสนใจเรื่องหัวใจที่มันวุ่นวาย เธอเดินออกไปขายส้มที่ซุ้มหน้าบ้าน ภาพตรงหน้าก็ทำให้เธอหยุดนิ่งและแอบฟังคนทั้งคู่พูดคุยกัน

 

"ลุงวีจะช่วยปัฐขายเหรอครับ"

 

"ใช่สิครับ ลุงจะขายให้หมด น้องปัฐไปนั่งพักเฉยๆได้เลย"

 

"ไม่ได้ๆ...แม่บอกว่าต้องช่วยกันทำงานหาเงินเยอะๆ ปัฐโตแล้ว...ปัฐจะช่วยแม่"

 

"น้องปัฐจะเอาเงินไปทำอะไร?"วีเลิกคิ้วถามด้วยความสงสัย

 

"เอาไปซื้อเครื่องบิน รถบังคับ สไปเดอร์แมน"ปัฐพูดไปตามประสาเด็กผู้ชาย

 

"ฮ่าๆๆ...งั้นไปเลยไหมเดี๋ยวพ่อ...เดี๋ยวลุงพาไป"วีหัวเราลั่น เขาพูดติดๆขัดๆอยากจะบอกลูกว่าเขาเป็นพ่อเต็มที แต่ถ้าปุณไม่พูดมีหรือปัฐจะเชื่อ

 

ปัฐได้ยินสิ่งที่วีพูด จึงแทรกขึ้นทันที

 

"ลุงอยากเป็นพ่อปัฐเหรอ...ลุงแอบชอบแม่ปุณใช่ไหม?"เด็กน้อยถามด้วยความใสซื่อ เขาเห็นวีแอบมองแม่เป็นประจำ ไม่นานเสียงใสแต่เย็นเยือกก็ดังขึ้น

 

"ทำอะไรกัน...น้องปัฐรู้จักเขาด้วยเหรอ?"เธอสงสัยว่าสองคนนี้ไปรู้จักกันตอนไหน

 

"คือ...คือ...ปัฐ..."เด็กน้อยไม่เคยโกหกจึงอ้ำๆอึ่งๆตอบไม่ได้

 

"ลุงมาซื้อส้มประจำ จะไม่รู้จักได้ไง...ใช่ไหมครับ...น้องปัฐ.."วีพูดแต่ใบหน้าสงสัยส่งไปที่ปุณยนุช เมื่อไหร่เธอจะบอกความจริงกับลูก

 

"น้องปัฐเข้าบ้านไปก่อนลูก แม่มีเรื่องจะคุยกับลุงคนนี้"เธอโมโหจนเลือดพุ่ง ยังไม่ได้เคลียจริงจังก็มาตีสนิทลูกชายเธอเสียแล้ว 

 

"ลุงใจดีนะแม่...ปัฐแอบไปเล่นกับลุงทุกวัน"ปัฐดึงแขนแม่เพราะกลัวแม่ดุคุณลุง ปัฐไม่อยากปิดเรื่องนี้เพราะรู้สึกผิดต่อแม่และไม่อยากให้ลุงเดือดร้อน

 

"ทุกวัน...งั้นเหรอ?"เธอหันหน้าไปเอาเรื่องวีรภพ ลับหลังเธอไม่เคยรู้เลยว่าลูกแอบไปเล่นกับเขา เธอเคยแปลกใจทำไมวีรภพเคยส่งของขวัญวันเกิดมาให้ปัฐ และนี่คงเป็นเหตุผลที่เขาตีสนิทลูกเธอ หรือเขารู้อยู่แล้วว่าปัฐคือลูกชาย?

 

"น้องปัฐเข้าบ้านไป!"เสียงนี้ปัฐถึงกับเสียวสันหลังวาบ ใบหน้าแบบนี้....น้ำเสียงแบบนี้...ปัฐรู้ว่าแม่โกรธถึงขีดสุดแล้ว เขารีบวิ่งเข้าบ้านเอาตัวรอด พร้อมตะโกนทิ้งท้าย"โชคดีนะลุงวี!"

 

"คุณแม่ใจเย็นๆก่อนนะครับ"วีรีบยกมือพร้อมรับผิดแต่ไม่ทันได้ทำหน้าสำนึกส้มก็ถูกเหวี่ยงมาโดนหัวเต็มๆ

 

"เย็นเหรอ!!!..."เธอจับส้มโยนใส่วีรภพไม่ยั้ง โดยไม่รอฟังคำพูดจากปากเขา

 

"คุณจะแย่งปัฐไปจากฉันใช่ไหม?"ปุณทั้งพูดทั้งโยนด้วยความโมโห

 

"ปะ...เปล่านะครับ พี่จะแย่งทำไมพี่อยากได้ทั้งแม่ทั้งลูก"เขาตอบหน้าตาเฉยก่อนส้มจะเหวี่ยงมาอีกลูกวีรีบรับเอาไว้

 

"ไอ้คนเจ้าเล่ห์...รู้อยู่แล้วใช่ไหมว่าปัฐเป็นลูก?"

 

"พี่ไม่รู้จริงๆ...พี่แค่สงสัยแต่มันก็เป็นแค่ความสงสัย...ถ้าปุณไม่บอกพี่ก็ไม่รู้"วีพูดความจริง ถึงจะสงสัยแต่ก็มีความเป็นไปได้ว่าไม่ใช่ แต่หากปุณพูดต้องใช่แน่นอน เขายิ้มหวานให้คนตรงหน้าอีกครั้ง

 

"ยังมีหน้ามายิ้ม...ออกไปเดี๋ยวนี้!!"ปุณยกทั้งตะกร้าพร้อมจะเหวี่ยงจนวียอมยกธงขาว

 

"พะ...พี่ไปแล้วๆ เดี๋ยวพรุ่งนี้มาใหม่"เขาทั้งวิ่งทั้งพูด ก่อนจะตะโกนทิ้งท้ายให้คนเจ้าอารมณ์หยุดกึก"คุณแม่คนสวยโหดจัง...รักนะ"

 

เมื่อวีรภพหายวับไปจากสายตา ใจเธอเต้นแรงไปหมด นี่มันอะไรกันแค่เขาบอกรักเธอถึงกับหวั่นไหวถึงเพียงนี้  แล้วจะเอาแรงที่ไหนไปสู้รบปรบมือกับคนเจ้าเล่ห์แบบนี้ได้

 

กลับมาถึงไร่คนงานมองสภาพพ่อเลี้ยงสุดหล่อแล้วอดขำไม่ได้ จนเขาต้องรีบประกาศต่อหน้าคนงานในทันที

 

"มองอะไร ไม่เคยเห็นคนกลัวแฟนรึไง?"

 

ทุกคนมึนงงกับคำพูดเมื่อครู่ ก่อนวีรภพจะชี้ไปที่ไร่ปุณยนุชอย่างเอาจริงเอาจัง

 

"โน้นว่าที่แม่เลี้ยงคนใหม่...ฉันจะจับเธอแต่งงานให้ได้คอยดู"เขาพูดเหมือนจะชนะแต่สภาพวันนี้ยับเยินไปด้วยส้มเต็มตัวไปหมด

 

"แต่คุณปุณเธอแต่งงานแล้วนะครับ มีลูกแล้วด้วย"คนงานแย้งขึ้นด้วยความแปลกใจ ทำไมเจ้านายตั้งความหวังแปลกๆ

 

"ไม่สนโว้ยยยย!!!!...นั่นลูกชายฉัน น้องปัฐต้องกลับมาหาพ่อพร้อมแม่เขา"เขาทำหน้ามีชัยก่อนจะเดินยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อย่างอารมณ์ดีเข้าบ้านไป

 

คนงานทุกคนสับสนมึนงง แต่ว่าไปก็ไม่ได้เห็นเจ้านายอารมณ์ดีแบบนี้มานานมากแล้วเรื่องนี้ติดชาร์ตในไร่ทักษ์ดิยากรในวันนี้ คนงานคุยกันให้ว่อนไปจนถึงท้ายไร่

 

จริงๆแล้วหลายคนก็เคยสงสัยแม้วีจะทำงานจริงจัง แต่บางทีเขาก็หายวับไปจนไม่มีใครตามเจอ ดีที่มีหินผู้ช่วยอีกคนมาแบ่งเบาภาระ จนวีแว๊บไปโน้นมานี่ได้ทั้งวัน ไม่งั้นคงได้วุ่นกันทั่วทั้งฟาร์ม

 

"หากเรื่องนี้เป็นจริงอย่างที่คนงานสาวซุบซิบ เจ้านายคงไปแอบซุ่มดูคุณปุณมานานนับ5ปีเป็นแน่แท้"หินพูดเบาๆคนเดียว เขาพึ่งเข้าใจก็วันนี้เอง

 

 

ความคิดเห็น