ฝันลึก ๆ
email-icon facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

เป็นไงเป็นกัน

ชื่อตอน : เป็นไงเป็นกัน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ทั่วไป

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.2k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 22 ส.ค. 2562 17:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เป็นไงเป็นกัน
แบบอักษร

บทที่ 18

 

เมื่อรู้ว่าอีกฝ่ายทำให้ปุณเสียใจเขาจะไม่ทนดูอยู่เฉยแน่ๆ 

 

ด้านปัฐวีนึกย้อนตอนอยู่โรงเรียน น้ำใสๆก็ไหลเต็มแก้มเด็กตัวเล็ก

 

"ลูกไม่มีพ่อ!"

 

"ฉันมีพ่อ"

 

"มีแต่พ่อทิ้ง....ไอ้ลูกไม่มีพ่อ"

 

"ฉันมีพ่อ ฉันมีพ่อ!!"ปัฐปิดหูเพราะไม่อยากฟังสิ่งที่เพื่อนล้อเลียน

 

"ไปพวกเราไปเล่นที่อื่น ลูกไม่มีพ่ออ่อนแอชมัด"

 

ปัฐโกรธจึงวิ่งไปชกหน้าเพื่อนเต็มแรง เมื่อเพื่อนถูกชกก็ร้องไห้ไปบอกครู ทำให้ครูต้องเชิญปุณยนุชมาพูดคุยเรื่องปัญหา...ครูเองก็แปลกใจเพราะปกติปัฐเป็นเด็กดีมาก ไม่รังแกผู้หญิงเลยด้วยซ้ำ คืนนั้นปุณร้องไห้ไม่หยุด จนคนเห็นก็ใจหายไม่แพ้กัน ปัฐคิดว่าตัวเองเป็นต้นเหตุหลังเหตุการณ์วันนั้นปัฐจึงทำเฉยต่อสิ่งที่ได้ยินหรือถูกล้อ เพราะไม่อยากให้แม่เสียใจ

 

แม้ปุณจะไม่รู้ว่าเด็กผู้ชายเขาเล่นกับพ่อยังไง แต่เธอก็ยังพยายามเติมเต็มสิ่งที่ขาดให้กับลูก เธออบรมสั่งสอนให้ปัฐรู้จักรอคอย ทำงานที่ทำได้ช่วยแม่ และให้เกียรติเพศตรงข้ามเพราะเป็นเพศที่อ่อนแอกว่า ปุณปล่อยให้ปัฐวิ่งเล่นในไร่เพื่อสร้างจินตนาการและประสบการณ์ชีวิต เธอไม่เคยปิดกั้นลูกเว้นแต่ห้ามข้ามไปยังไร่ทักษ์ดิยากรเป็นพอ ปัฐเป็นเด็กฉลาดพูดเพียงครั้งเดียวเขาก็จำได้หมด แม้จะทำทีเข้มแข็งยังไงแต่ก็ยังอยากร้องไห้และปลอบแม่...ทุกครั้งที่แม่บอกคิดถึงพ่อแววตามุ่งมั่นของแม่จะหายไปเหลือเพียงความเศร้าหมองและน้ำตาที่อาบแก้ม

 

วีที่เห็นปัฐร้องไห้รู้สึกเจ็บปวดไปด้วย เขาโอบกอดและปลอบใจพร้อมหาทางออกให้เด็กน้อย

 

"ต่อไปนี้ถ้าปัฐอยากมีพ่อ...ก็บอกเพื่อนไปเลยว่าลุงเป็นพ่อ ลุงจะไปช่วยปกป้องไม่ให้ใครมาทำร้ายปัฐได้อีก อยากให้ลุงไปโรงเรียนก็บอกได้เลย เข้าใจไหม"วีลูบหัวอย่างเอ็นดูและอยากปกป้องปัฐวี

 

"จริงเหรอครับ"ปัฐหยุดร้องและมองหน้าเข้มของวีรภพอีกครั้ง แววตาที่บ่งบอกว่าจริงจังไม่ได้ล้อเล่นทำให้ปัฐกอดวีรภพอย่างอุ่นใจ

 

"จริงสิครับ...ลุงรักปัฐและแม่มากรู้ไหม"วีหลุดพูดความจริงภายในใจ

 

"อะไรนะ"ปัฐทำหน้าแปลกใจทันที ทำไมลุงคนนี้เอ่ยว่ารักแม่ ความสงสัยถูกปัดทิ้งไปเมื่อวีอุ้มปัฐไปหาม้าหลายตัวที่ยืนในคอก ก่อนจะพูดเบาๆ

 

"ปัฐชอบตัวไหนกว่ากัน"

 

"สีขาว"เขาชี้ไปที่สีหมอก ใช่สิเขาชอบเหมือนแม่อีกแล้ว

 

"ลุงยกให้เอาไหม...มันชื่อสีหมอกเคยถูกเจ้าของทิ้งไว้...มันรอคอยอย่างสิ้นหวังกินไม่ได้นอนไม่หลับเป็นเดือนๆ ถ้าปัฐพามันไปมันคงจะหายดีและมีความสุข"เขาถามเบาๆก่อนจะเล่าอดีตม้าตัวนี้ให้ฟัง ไม่รู้อดีตม้าหรือเขาเพราะมันช่างเหมือนกันจนแยกไม่ออก

 

"ปัฐอยู่ไหน?...ปัฐ"เสียงหวานตะโกนหาลูกชาย เธอคิดว่าลูกชายขายส้มรอเธอแต่วันนี้ไม่ใช่ และส้มก็ยังหายไปทั้งตะกร้ามีเพียงเงินที่ถูกเก็บไว้ในกล่องอย่างดี ทำให้เธอกลัวว่าจะมีใครมาหลอกล่อลูกชายไปจากอกเธอ

 

ปัฐสะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงแม่ แม้เสียงจะอยู่ไกลแต่เขาจำมันได้แม่น

 

"ลุงครับ...แม่ตามหาผม"

 

"ไม่เป็นไรเดี๋ยวลุงไปส่งเอง"เป็นไงเป็นกัน วันนี้เขาจะไม่หลบปุณยนุชอีกแล้ว เขาไม่มีอินตราให้ต้องกังวลใจหากจะเปิดใจรักข้างเดียวก็คคงไม่ผิด...ขอแค่ได้พูดมันออกมา

 

วีรภพพาปัฐวีมาหยุดที่หน้าบ้านปุณยนุชซึ่งปิ่นก็ยืนรออยู่พอดี

 

"ผมพาปัฐมาส่ง"

 

"ทำไม..."ปั่นถามอย่างสงสัย ไม่นานปุณจึงวิ่งเข้ามาด้วยแววตาโกรธเคืองก่อนที่ปุณจะใส่เป็นชุดไม่ยั้ง ปั่นกลัวปัฐได้ยิน จึงจูงเด็กน้อยเข้าไปเล่นในบ้าน

 

"คุณคิดจะทำอะไร...คุณวีสิ่งที่คุณกำลังคิดและจะทำตอนนี้คุณหยุดไปได้เลย ปัฐเป็นลูกฉัน....ไม่มีทางที่คุณจะได้เขาไป"

 

"ปุณพูดว่าไงนะ"คำพูดเมื่อครู่คืออะไร เธอพูดราวกับปัฐเป็นลูกของเขา วีชักสงสัยในคำพูดที่กำกวมไม่ชัดเจน ฟังดูสองแง่สองง่าม

 

"ฉะ..ฉันหมายถึงไม่มีทางที่คุณจะแย่งความรักน้องปัฐไปจากฉันได้"

 

"สิ่งที่พี่คิดปุณรู้เหรอว่าคืออะไร"

 

"ก็คิดจะแย่งน้องปัฐไง..ฉันเห็นชิงช้าและของเล่นที่คุณทำไว้ล่อน้องปัฐ จะให้ฉันคิดยังไง"

 

"ไม่ใช่...พี่ไม่ได้ต้องการแค่ปัฐ พี่ต้องการปุณด้วย...พี่รักปุณและปัฐมาก"

 

"คุณพูดอะไรออกมา....เมียคุณนอนอยู่โรงพยาบาลแต่คุณกลับมาบอกรักหญิงอื่นงั้นหรือ"ใจปุณเต้นรัวเมื่อได้ยินคำรักแต่เป็นความรักที่ผิดศีลธรรม

 

"พี่ไม่มีเมีย...พี่เลิกกับอินตรานานแล้ว นานพอๆกับวันที่ปุณแต่งงาน....ที่อยู่ด้วยกันเพราะอินตราไม่ยอมก้าวออกไปจากไร่"

 

"คุณพูดแบบนี้อีกแล้ว...คุณเขี่ยผู้หญิงที่คุณไม่ได้รักเหมือนขยะข้างทาง ใช้แล้วก็โยนทิ้ง"

 

"ไม่ใช่...สำหรับปุณไม่ใช่แบบนั้น พี่แค่หลงผิดแต่เมื่อนึกได้ว่าของชิ้นนั้นสำคัญพี่ก็เฝ้าดูและรอคอยตลอดเวลา ไม่มีวันไหนที่พี่ไม่ได้เห็นหน้าปุณ...พี่แอบมองปุณทุกวันมีแต่ปุณเท่านั้นแหละที่ไม่รู้"วีเดินเข้าไปจะจับมืออ้อนวอนแต่ก็ต้องหยุดเท้าทันที

 

"ถึงคุณไม่มีใคร....แต่ปุณมีสามี"เธอดีใจที่เขายังไม่ลืมเธอ แต่เธอเองก็ลังเลเกินกว่าจะพูดกับคนตรงหน้าอย่างสนิทใจ

 

"ถ้าสามีปุณเขาดูแลลูกกับเมียดีกว่านี้พี่คงไม่เข้ามายุ่ง แต่พี่ทนดูไม่ได้แล้ว เขาไม่มาหาปุณนานแล้วพี่เฝ้ามองทุกวันขออย่าให้เขามา....ซึ่งจนตอนนี้เขาก็ยังไม่มา"วีพูดความอัดอั้นในใจออกมาจนหมด แม้จะเจ็บอีกกี่ครั้งก็ยอม

 

"คุณ...."นี่เขาพูดจริงหรือ  เขาแอบมองเธอทุกวัน มันเกิดอะไรขึ้นทำไมเธอไม่เคยรู้เลย

 

วีกดจูบริมฝีปากนุ่มด้วยอยากจะรู้ความรู้สึกของอีกฝ่าย ว่าตอนนี้เธอรู้สึกอย่างไรกันแน่...เธอหวั่นไหวกับคำพูดเมื่อครู่ วีรู้สึกได้ว่าปุณยนุชหวั่นไหวจริงๆ

 

"เพี๊ยะ.!!!...คุณทำอะไรคุณมันเลวไม่รู้จักผิดชอบชั่วดี"

 

"ถ้าพี่เลวงั้นเราก็เลวด้วยกันเถอะ"....พูดเสร็จวีก็อุ้มปุณยนุชพาดบ่าและพาขึ้นม้าควบหายเข้าไปยังท้ายไร่ ผิดชอบชั่วดีไม่รู้แล้วเขายอมให้คนอื่นกร่นด่าว่าเลวดีกว่าทนทุกข์แบบนี้ทุกวันๆ

 

ปุณยนุชดิ้นส่ายยังไงก็ไม่พ้นแม้เธอจะไม่อยากมากับเขา แต่พอเห็นสีหมอกเธอก็อยากนั่งมันจริงๆ ปุณคิดถึงมันมากเคยเฝ้าแอบมองแต่เดินไปแตะกายไม่ได้ แต่พอนึกได้ว่าเขาพาเธอมาที่นี่ทำไมสติเธอก็กลับคืนมา

 

"คุณมาที่นี่ทำไม"

 

"เรือนหอเราไง...จำไม่ได้หรอ"

 

"คุณวี...อย่าเข้ามานะ"เธอเดินถอยหลังจนชิดต้นไม้

 

"พี่ไม่ทำอะไรปุณหรอก...พี่แค่อยากอยู่กับปุณแบบนี้อีกครั้ง"

 

"ไม่นะ..ฉันมีนพอยู่ คุณจะทำแบบนี้ไม่ได้"

 

"ทำไมต้องซื่อสัตย์กับคนที่ทำร้ายปุณ....มันมีอะไรดีทำไมต้องเฝ้ารอทั้งที่มันไม่เคยมาหาปุณเลย"วีเดินเข้าไปใกล้ตากลมเพราะอยากเห็นความรู้สึกในดวงตาเล็ก

"ดีกว่าคุณร้อยเท่าพันเท่า"

 

 

ความคิดเห็น