ฝันลึก ๆ
email-icon facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ความลับเล็กๆของเด็กชายปัฐวี

ชื่อตอน : ความลับเล็กๆของเด็กชายปัฐวี

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ทั่วไป

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.1k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 22 ส.ค. 2562 16:41 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ความลับเล็กๆของเด็กชายปัฐวี
แบบอักษร

บทที่ 17

 

น้ำตาที่มีแต่ความเสแสร้งหยดลงมือหนา....ชั่วครู่วีก็พูดขึ้นทันที 

 

"เธอจะออกไปจากไร่หรือจะให้ตำรวจพาเธอไปสอบสวนก็เลือกเอา หลังจากนี้เป็นเรื่องของเธอชีวิตของเธอ ฉันเคยแปลกใจทำไมต้องทนอยู่กับคนไม่ได้รัก ถ้าวันนั้นเธอเดินออกไปเอง...ฉันตั้งใจจะให้เงินเธอไปตั้งตัวซัก 5-10ล้าน นับแต่วินาทีนี้เป็นต้นไปเธอจะไม่มีวันได้อะไรจากฉันเลย"พูดจบเขาหันหลังเดินออกจากห้องในทันที

 

"พี่วี อินขอโทษ อินผิดไปแล้ว....พี่วี อร๊ายยยย"เธอกรี๊ดสุดเสียงเมื่อวีรภพเดินออกจากห้องไป

 

"อ่อ...ค่ารักษาฉันจะจ่ายให้เลยนะ ถือว่าเป็นค่าเสียเวลาที่อยู่กับฉันมา 5ปี ที่สำคัญเหตุการณ์แบบนี้จะไม่เกิดขึ้นถ้าเธอไม่คิดชั่วทำร้ายเด็กไม่มีทางสู้ และมีชู้กับคนงานในไร่ลับหลังฉัน"วีเปิดประตูมาแสดงความช่วยเหลือเรื่องค่ารักษา พูดเสร็จก็ปิดประตูทันที

 

"ไม่จริงนะคะ พี่วี...พี่"ยังไม่ทันพูดจบวีก็หายลับไปจากสายตาเธออีกครั้ง จะให้ทำอย่างไรบ้านเธอไม่ได้ร่ำรวย เธอขายตัวให้คนรวยเพื่อส่งตัวเองเรียนและไล่จับคนมีเงินในกรุงเทพด้วยการสังเกตุรถที่ขับเสื้อผ้าที่สวมใส่เธอมองแว๊บเดียวก็รู้ว่าใครรวยจริงและปลอม...เธออยากมีชีวิตที่ดีขึ้นมันผิดด้วยหรือ การที่เธอนอนกับชายแปลกหน้ามันทำให้เธอมีอาการขาดผู้ชายไม่ได้ เธออยากซื่อสัตย์กับวีรภพ แต่เพราะวีไม่เคยสนองตอบทำให้เธอควบคุมความรุ่มร้อนภายในกายไม่ได้ เมื่อได้ปลดปล่อยเธอจะมีความสุขและรู้สึกโล่งอกโล่งใจทุกที

 

ด้านปุณยนุช

 

"เป็นไงบ้างครับลูก"เธอลูบหัวและปลอบใจ พลางสงสัยว่าปัฐไปทำอะไรที่ไร่ทักษ์ดิยากร ปกติเธอจะกำชับเสมอว่าห้ามข้ามเขตไปฝั่งโน้น

 

"ผมตกใจนิดหน่อย แม่ไม่ต้องห่วงหรอกนะครับ"ปัฐกอดแม่เพื่อจะสื่อว่าเขาไม่เป็นไรแล้ว ทั้งกลัวแม่จะรู้ว่าเขาแอบไปเล่นกับลุงข้างๆไร่

 

"อย่าทำแบบนี้อีกนะลูก แม่เป็นห่วงแทบแย่ ถ้าปัฐเป็นอะไรไปอีกคนแม่คงอยู่บนโลกใบนี้ไม่ได้แน่ๆ" กอดนี้แทนความรู้สึกที่เธอมี เธอเคยสูญเสียคนที่เธอรักมาแล้วหลายคน ปัฐเป็นดังแก้วตาดวงใจ เธอจะไม่มีวันยอมให้เกิดอะไรไม่ดีกับลูกชายตัวน้อยเป็นอันขาด

 

เย็นวันนั้นปั่นวิ่งมาหาปุณอย่างเหนื่อยหอบ

 

"ปุณรับฉันเข้าทำงานในไร่เธอเถอะนะ ฉันไม่อยากอยู่ไร่นั้นแล้ว"

 

"ทำไมละ"

 

"ไม่รู้สิ พอไม่มีคุณวรรณาฉันก็เบื่อและเหงา ไม่มีใครที่ฉันอยากคุยด้วยเลยซักคน"

 

"มาช่วยเลี้ยงน้องปัฐไหมละ เกิดเรื่องเมื่อวานแล้วฉันใจคอไม่ดี บางทีไปอยู่ในไร่ ปัฐก็จะวิ่งเล่นคนเดียว มาอยู่ด้วยกันที่บ้านก็ดีนะ..."เธอยิ้มให้เพื่อนรัก ปั่นเป็นเด็กกำพร้าที่ถูกทิ้งไว้ใกล้ๆไร่ทักษ์ดิยากร พรพรรณแม่บ้านในไร่ไปเห็นจึงนำมาเลี้ยงด้วยความเวทนา 

 

"ได้สิ...ว่าแต่เมื่อไหร่แกจะพูดความจริง"

 

"ไม่รู้สิ มันอาจจะไม่จำเป็นแล้วก็ได้ คุณวีเขาก็มีคุณอินตราอยู่ทั้งคน ปล่อยให้มันเป็นไปแบบนี้เถอะ"เธอพูดด้วยสายตาชินชาจนปั่นเองก็ไม่กล้าพูดต่อ 

 

ปั่นเดินไปบอกวีรภพว่าเธอขอย้ายไปอยู่กับปุณยนุช แม้วีจะพูดปลอบใจหรือขอร้อง ใจเธอก็ไม่ได้อยู่ที่นี่เสียแล้ว

 

เช้าสดใสในวันเสาร์ ปัฐไม่ได้ไปเรียนจึงอยู่ป่วนผู้เป็นแม่ตั้งแต่ไก่โห่

 

ปุณเองก็ตื่นแต่เช้าไปเก็บส้มมาขายที่ซุ้มหน้าบ้าน ด้วยรสชาติเปรี้ยวอมหวานและสดใหม่ทำให้เธอขายดิบขายดีจนหมดแต่หัววัน

 

"ส้มไร่น้องปัฐครับ มาลองทานได้เลย หวานเจี๊ยบๆเลยล่ะคราบบบ...ส้มครับส้ม"ปัฐยืนขายส้มลอตแรกรอแม่ที่ยังไม่ออกมาจากไร่ ทั้งขายทั้งเล่นทั้งหัวเราะ แม้จะตัวเล็กแต่ปัฐตั้งใจขายเพราะอยากช่วยแม่จริงๆ  เขาทำแบบนี้ประจำ ส้มโล 30 ปัฐไม่เคยทอนเงินเลยให้เท่าไหร่ก็เอาเท่านั้นลูกค้าจ่ายเองทอนเองจนผู้พบเห็นอดขำไม่ได้ แม้แม่จะย้ำเสมอว่าอย่าพึ่งขายเขาก็ไม่ฟัง

 

"ไปเล่นกันไหมครับ"วีเดินมาหยุดต่อหน้าเด็กตัวเล็ก

 

"ขายไม่หมดไปเล่นไม่ได้ครับ"เด็กน้อยตอบอย่างใสซื่อ

 

"เหมาหมดแล้วไปเล่นกัน"วีนั่งลงให้ตาประสานเด็กน้อย ก่อนจะใช้แววตาหลอกล่อให้ปัฐไปเล่นด้วย

 

"ทำได้เหรอครับ แม่บอกว่าอยากให้คนซื้อทานส้มของแม่จริงๆ...แล้วลุงจะซื้อไปทำไม"

 

"ลุงจะซื้อไปแจกคนงานในไร่ ส้มของปัฐหวานอร่อยสุดๆไปเลย"เขาชมเพราะจริงๆก็เคยใช้คนงานมาซื้อบ่อยๆ

 

"งั้นผมไปถามแม่ได้ไหม?"

 

"ความลับลูกผู้ชาย เขาไม่บอกใครหรอก...มันเป็นความลับของเรา.."วียกนิ้วก้อยเกี่ยวกับนิ้วเล็กก่อนจะใช้กำปั้นชนกันอย่างรู้ใจ วีรภพเหมาส้มไปให้คนงานและพาปัฐไปเล่นสวนสนุกที่เขาสร้างขึ้นใต้ต้นไม้ใหญ่ เขามองต้นไม้ต้นนี้ทีไร...ภาพปุณยนุชจะผุดขึ้นมาให้เขาเห็นตลอด

 

วีอุ้มปัฐไปนั่งชิงช้าก่อนจะแกว่งเบาๆ ปัฐหัวเราะพอใจจนเห็นฟันขาวทุกซี่ วีสังเกตุได้ว่า...แม้ปัฐจะเล่นเปอะเปื่อนแค่ไหน แต่อีกวันเด็กชายจะเนื้อตัวสะอาดสะอ้านเสื้อผ้าไม่มีรอยสกปรก ฟันน้ำนมที่ยังขาวใสทุกซี่เผยให้  เห็นว่าปุณใส่ใจลูกชายตั้งแต่หัวจรดเท้าไม่ต่างจากตอนที่เธอดูแลเขา ถ้าวันนั้นเขาไม่ปล่อยเธอไป...เด็กที่น่ารักคนนี้คงเป็นลูกของเขาจริงๆ

 

"ปัฐอยากนั่งม้าโยก เขาชี้ไปที่ม้าโยกแปลกใหม่ที่วีรภพนำมาวางเอาไว้

 

"ไปสิ...ลุงจะพาไป"วีจับปัฐขี่คอแล้วเดินโยกเหมือนม้า ก่อนจะพาเด็กน้อยไปนั่งม้าโยก จู่ๆปัฐก็พูดขึ้นเบาๆ

 

"ดีจัง...ปัฐอยากให้พ่อทำแบบนี้บ้าง"ปัฐแววตาเศร้าลงและทำหน้าหงอยเมื่อนึกถึงพ่อ...แม้นานๆทีจะมาหาแต่เขาก็ไม่เคยพาปัฐเล่นแบบนี้...มีแต่ซื้อสีดินน้ำมันและของเล่นมาให้มากมาย

 

"ปัฐก็บอกพ่อพาเล่นสิครับ"

 

"พ่อไมมาหานานแล้ว.....เพื่อนๆก็ล้อว่าปัฐไม่มีพ่อ"

 

"ปัฐเล่าให้คุณแม่ฟังรึยังละครับ"

 

"ปัฐไม่กล้า....พูดถึงพ่อทีไรแม่ร้องไห้ทุกที ปัฐสงสารแม่"เด็กน้อยเล่าตามที่เห็น

 

วีรภพทำหน้าครุ่นคิด เขาเป็นพ่อภาษาอะไรทิ้งให้ลูกเมียรอคอย แค่ฟังก็เจ็บปวดแทนปุณยนุช วีคิดว่าผู้ชายคนนั้นจะดีกว่าเขา....หากเป็นแบบที่ปัฐพูดก็คงไม่ต่างอะไรจากเขา เมื่อรู้ว่าอีกฝ่ายทำให้ปุณเสียใจเขาจะไม่ทนดูอยู่เฉยแน่ๆ

 

 

 

ความคิดเห็น