ฝันลึก ๆ
email-icon facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ความแตก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ทั่วไป

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.1k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 21 ส.ค. 2562 20:22 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ความแตก
แบบอักษร

บทที่ 16

 

ไม่ต้องถามให้เสียเวลา แสดงฝีมือเธอออกมาให้ฉันเห็นเถอะ"อินตราเล่นบทรักร้อนแรงกับคนงานที่อกผายแข็งแรงกำยำ ในวันนี้ไม่มีนางวรรณาแล้ว เธอนั้นแสนสุขใจจนอยากกระโดดโลดเต้นเป็นที่สุด

 

ไร่ทักษ์ดิยากร ในบ้านใหญ่ทนายถือพินัยกรรม พร้อมทั้งแจ้งความประสงค์ของนางวรรณาว่า วันนี้จะเปิดพินัยกรรมได้ก็ต่อเมื่อปุณยนุชเข้ามาร่วมฟังด้วย

 

อินตราไม่รอช้ารีบให้คนงานไปรับเธอมานั่งฟัง เพราะอินเองก็รอเวลานี้มานาน แม้จะไม่มีชื่อเธอแต่แค่เป็นของสามียังไงเธอก็สบายทั้งชาติ

 

เมื่อปุณยนุชเดินเข้ามาอย่างไม่เข้าใจ ตาก็ประสานกับวีรภพเข้าอย่างจัง ทำไมนะทำไมวีมองเธอเหมือนคนรักปานจะกลืนกินเสียให้ได้ เธอมีความสุขดีแล้ว จึงไม่อยากคิดอะไรให้ตัวเองเป็นทุกข์อีกครั้ง

 

ทนายอ่านพินัยกรรมอย่างละเอียด เงินสดเครื่องเพชร ทรัพย์สินหมุนเวียนทั้งหมดที่รวมๆแล้วเกือบห้าร้อยล้าน เธอยกให้วีรภพแต่เพียงผู้เดียว ไร่ทักษ์ดิยากรเธอยกให้วีรภพทั้งหมด ฟาร์มสุขภิรมย์เธอให้วีรภพคนละครึ่งกับปุณยนุช ซึ่งเท่ากับที่ดินเกือบ400ไร่ก็เป็นของปุณยนุชเช่นกัน

 

ทุกคนในบ้านหันควับมามองปุณยนุชทันที เหตุใดประมุขของบ้านจึงยกทรัพย์สินให้คนที่ไม่ใช่สายเลือด เรื่องนี้มีแค่วรรณาที่ตัดสินใจเพียงผู้เดียว

 

"เป็นไปไม่ได้....อร๊ายยยยยยย"อินวี๊ดเสียงด้วยความเจ็บใจ เธอเดินออกไปด้วยความอิจฉาริษยา ไฟในใจเธอลุกลามจนไม่อาจสงบลงได้ เธอวิ่งไปหาชู้รักในทันที

 

ด้านปุณยนุชไม่ขอรับ แม้จะไม่เข้าใจแต่เธอก็ไม่อยากได้อะไรแล้ว เท่าที่มีอยู่เธอก็สุขสบายและไม่เดือดร้อนอะไรเลย

 

"รับไปเถอะ...ให้น้องปัฐก็ได้ ถือว่าพี่ยกให้หลานก็แล้วกันนะ"เขาไม่มีความโกรธใดๆ เพราะเด็กคนนั้นช่วยชีวิตเขาเอาไว้จริงๆหากวันนั้นไม่มีปัฐก็คงไม่มีเขาในวันนี้ วีรักปัฐปานลูกตัวเองไปแล้ว ใครจะว่าบ้าเขาก็ไม่สน เขาเข้าใจแล้วทำไมวรรณาถึงรักปุณ แม้ไม่ใช่สายเลือดแต่ความผูกพันธ์มันเกิดขึ้นไปแล้ว จะตัดยังไงก็คงไม่ขาด เขานึกถึงใบหน้าเด็กตัวเล็กแล้วก็ผุดยิ้มด้วยความสุขใจ

 

"แต่ปัฐไม่ใช่...."

 

"พี่คงไม่มีลูกแล้วละ หากพี่จากไปพี่ก็คงยกทุกอย่างให้ปัฐเหมือนที่คุณย่าทำ"

 

"ทำไมถึง....แล้วคุณอินละ"ปุณสงสัยและปั่นป่วนไปหมด เขาพูดราวกลับตัวเองเป็นหมัน แต่มันจะเป็นไปได้อย่างไร....ปุณเก็บความสงสัยไว้ในใจก่อนจะเดินออกไปอย่างเหม่อลอย ยังไม้ทันพ้นประตูเสียงทุ่มสุขุมก็พูดขึ้นอย่างเยือกเย็นจนคนฟังขนลุกตาม

 

"ถ้าอินเขาอยากอยู่ที่นี่ก็ให้เขาอยู่ไป แต่ถ้าอยากออกไปจากไร่นี้....พี่ก็จะมอบเงินซักก้อนให้เขาไปเริ่มต้นชีวิตใหม่"เขาถอนหายใจเพราะมันเป็นไปไม่ได้ อินไม่ยอมไปจากเขาแน่ๆแค่นึกถึงใบหน้าวีก็ส่ายหน้าอย่างเหลืออด

 

............................

 

อินตราเดินไปพรอดรักกับวุฒิที่กระท่อม เธออยากให้วุฒิจัดการปุณยนุชออกไปให้พ้นทาง รวมถึงไอ้เด็กเหลือขอที่เธอทั้งชังน้ำหน้าและอยากฆ่าให้ตายในทันที เธอเล่าทุกอย่างให้วุฒิเชื่อตามที่เธอพูด

 

"วุฒิจัดการให้ฉันหน่อยสิ"

 

"มันจะดีเหรอครับแม่เลี้ยง ผมว่ามันเสี่ยงเกินไปนะ แค่ที่ทำอยู่ตอนนี้ก็อันตรายมากพอแล้ว

 

"ถ้ากลัวขนาดนั้น กลับไปกินนมแม่ไป"เธอพูดอย่างรำคาญใจเป็นที่สุด

 

"ผมจะทำครับ แม่เลี้ยงบอกมาได้เลย"

 

อินตรานัดแนะโดยจะจัดการดวงใจของปุณยนุชก่อน โดยล่อปัฐมาเล่นที่คอกม้าก่อนจะพาตัวไปให้วุฒิจัดการ 

 

"ปล่อยนะ ผมกลัว"ปัฐดิ้นไปมาบนมือคนตัวโตที่ปิดหน้ามิดจนเด็กน้อยหวาดกลัว ตาที่เคยวาวสดใสเหลือเพียงความหวาดหวั่นสั่นระริก

 

"แม่ช่วยปัฐด้วย ลุงวีๆช่วยด้วย"ปัฐร้องลั่นก่อนจะโกนเสียงดัง ซึ่งวีอยู่แถวนั้นพอดี ใครจะรู้ว่าเขามาเลี้ยงม้าและซุ่มดูปุณยนุชทุกวัน

 

"บัก!!"วีฟาดไม้ท่อนใหญ่เท่าแขนใส่หัวผู้ร้ายอย่างจัง...จนชายสวมหน้ากากสลบแน่นิ่งไปทันที ก่อนจะอุ้มเด็กน้อยที่ตัวสั่นด้วยความกลัวออกมา วีรภพสั่งคนงานจับกุมคนร้ายส่งตำรวจแต่ต้องตกใจ เมื่อชายคนนั้นคือคนงานในไร่ชื่อวุฒิ

 

"แกทำๆไม"วีถามด้วยน้ำเสียงเจ็บใจ และเสียใจเป็นที่สุด

 

"ผม....ผม แม่เลี้ยงสั่งผม"เขาชี้ไปทางอินตราในทันที

 

"แล้วทำไมต้องเชื่อผู้หญิงคนนั้น"ยังไม่ทันได้คำตอบ อินตราก็วิ่งลึกลักด้วยความกลัว แผนเธอแตกหมดแล้ว คงต้องไปจากที่นี่จริงๆเธอตกใจจนวิ่งตกเนินดินที่ไม่เสมอราบเรียบก่อนจะกลิ้งและสลบไปอย่างไม่รู้ตัว

 

ที่โรงพยาบาล

 

"เธอเป็นอะไรครับ"วีตกใจกับภาพที่เห็น ขาอินตรามีรอยเลือดเต็มไปหมดเธอเป็นอะไรกันแน่

 

"เสียใจด้วยครับ เธอแท้งไปแล้วเด็กไม่อยู่แล้วละครับ"หมอพูดตามที่ตรวจอาการ

 

วีชะงักจนพูดไม่ออก ทำไมกันเธอท้อง....ท้องกับใคร? ก่อนจะไล่ลำดับเหตุการณ์เรื่องคนงานโยงมาถึงวินาทีนี้ เขาก้าวท้าวเข้ามาในห้องซึ่งก็พบแต่ร่างหญิงที่เขาสะอิดสะเอียนเต็มทน

 

"พี่วี...ฮือๆๆ อินผิดไปแล้วยกโทษให้อินนะคะ"เธอยกมือวีรภพมากุมแน่น หัวใจเธอไม่ได้เจ็บปวดที่เสียลูกไป แต่ที่กลัวคือจะถูกทิ้งจริงๆก็คราวนี้ น้ำตาที่มีแต่ความเสแสร้งหยดลงมือหนาชั่วครู่วีก็พูดขึ้น

 

 

 

 

ความคิดเห็น