ฝันลึก ๆ
email-icon facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ความรู้สึก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ทั่วไป

คนเข้าชมทั้งหมด : 853

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 24 ส.ค. 2562 17:53 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ความรู้สึก
แบบอักษร

บทที่ 9

 

 

ไฟรักที่ปุณยนุชปรารถนามีแต่ความเย็นชาและหนาวเหน็บกระทบกายใจไม่หยุดยั้ง......เธอกอดลาและเดินกลับไปทำงานต่อ แม้จะเหนื่อยล้ากายใจ แต่เธอก็รักไร่นี้มากมายเช่นกัน สายตาคมแอบซุ่มดูและได้ยินทุกอย่างที่เธอพูด เขารู้สึกเจ็บอยู่ลึกๆแต่ก็แสดงออกไม่ได้ เขาจะกลืนน้ำลายและกลับคำพูดแบบนี้ไม่ได้เด็ดขาด อินตรายังคงรอเขาอยู่ ซักวันฝันของเขาจะเป็นจริง

 

วันนี้วรรณณาขอให้หลานๆมาทานข้าวเย็นด้วย นี่ก็ใกล้จะครบ 3 เดือน เธออยากรู้ท่าทีหลานชาย จึงทำทีเรียกนัดทานข้าวเพื่อดูปฎิกิริยาหลานรัก

 

"อ้าวมาแล้วหรอ..เป็นไงบ้างหนูปุณ"วรรณาอ้าแขนกอดหลานสะใภ้อย่างเอ็นดู ปุณโผเข้ากอดอกอุ่นอย่างโหยหาแต่เธอก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา ไม่นานวีรภพก็เดินเช็ดผมเข้ามา ปุณยนุชรีบเดินไปหยิบผ้าจากมือและเช็ดผมต่อให้วีรภพอย่างที่เคยทำ

 

"ไม่ต้อง...ฉันไม่ได้เป็นง่อย"เขาอายผู้เป็นย่าทั้งที่ความจริงแล้วเขาชอบทุกอย่างที่ปุณยนุชทำให้แม้แต่ใส่เสื้อผ้าเวลาอาบน้ำเสร็จเธอดูแลเขาอย่างดี ตั้งแต่หัวจรดเท้า 

 

ปุณเดินกลับโต๊ะด้วยไม่เข้าใจ แต่กับฝืนยิ้มให้วีรภพก่อนจะหันไปสนใจอาหารโปรด

 

"แกงจืดที่ปุณชอบย่าไม่ลืมเลยนะ ทานซะสิ"วรรณากล่าวกับปุณยนุช

 

"ขอบคุณค่ะคุณย่า" เธอรีบตักอาหารพลางทำหน้าอร่อยปานไม่เคยกินจากที่ไหน วีรภพมองใบหน้าคนตัวเล็กแล้วอดยิ้มไม่ได้ เขาไม่เคยเห็นอารมณ์ผ่อนคลายแบบนี้บนใบหน้างาม ปากเล็กเคี้ยวหมับ ตาแววประกายสดใส ผมตรงสลวยเป็นธรรมชาติหลังอาบน้ำเสร็จ มันทำให้เขาเผลอมองอย่างลืมตัว

 

วรรณาเห็นสายตาวีรภพก็พอยิ้มออก หลานชายตัวแสบตกหลุมรักสาวตรงหน้าเข้าแล้ว เธอคิดไม่ผิดปุณยนุชเป็นเด็กดีจริงๆ ไม่มีใครปฏิเสธข้อนี้ได้ ก่อนจะตักอาหารเข้าปากอย่างสบายใจ

 

หลังทานอาหารเสร็จ ปุณยนุชออกไปล้างมือ และเดินกลับมายกมือไหว้ผู้เป็นย่าอย่างนอบน้อม เธอไม่ทันเห็นว่าสามีแอบมองอยู่ ก่อนจะเดินเหม่อลอยกลับห้องด้วยใจที่ว่างเปล่า แม้เธอจะทุ่มใจเกินร้อยทุกอย่างกลับไปที่ศูนย์เช่นเดิม

 

เมื่อวีรภพมาถึงห้องเขาก็เอนกายลงที่นอน ก่อนจะพลิกคว่ำพร้อมหลับตาอย่างครุ่นคิด อาการแบบนี้เรียกว่าอะไร? ไม่นานปุณยนุชก็ถือยาคลายกล้ามเนื้อมานวดไหล่ให้วีรภพ เขาปวดไหล่เป็นประจำ ปุณเห็นแบบนั้นก็อดไม่ได้ เธอนวดให้คุณย่าบ่อยๆจนวรรณาเอ่ยชมไม่ขาดปาก เมื่ออยู่กันสองคนวีไม่เคยขัดสิ่งที่ปุณอยากทำให้ เขารู้สึกดีทุกครั้งแต่ก็ไม่เคยพูดมันออกมาจนเผลอหลับเพราะความสบายและผ่อนคลาย

 

"นวดเสร็จแล้วพี่วีจะนอนเลยไหมคะ"ปุณเอ่ยถามเบาๆพลางลุกเอายาไปเก็บ เธอเป็นคนมีระเบียบหยิบจับสิ่งใดต้องวางไว้ที่เดิม เพื่อความสะอาดตาและง่ายต่อการค้นหา เมื่อเดินลงมานอนข้างกายวีรภพ.....

 

"ทำไมเธอรักฉัน?"

 

"ไม่รู้สิคะ...ตอนนี้คงเป็นหน้าที่ เพราะพี่ก็ไม่ได้อยากให้ปุณรัก ปุณพยายามหักห้ามใจอยู่ทุกวัน...แม้ต้องจากกันวันนี้พรุ่งนี้....เดือนหน้าปีหน้า ปุณก็อยากทำหน้าที่ให้ดีที่สุด"เธอพูดเหมือนไม่คิดอะไร แต่ในใจกลับแหลกสลายเป็นเสี่ยงๆ ไม่มีคำใดที่เธอพูดออกมาได้ดีกว่านี้ เธอมืดแปดด้านเสียแล้ว

 

"หน้าที่งั้นเหรอ....วีหัวร้อนเล็กน้อย เธอพูดเหมือนหมดรักเขาแล้ว เขารู้สึกทนฟังไม่ไหวก่อนจะจับเธอพรมจูบและเริ่มบทรักอันร้อนแรงบทเตียงนุ่ม....ขณะที่วีรภพสุขสมโยกกายอยู่บนตัวเธอ ปุณหันหน้าหลบคนตัวโตเพราะไม่อยากให้เขาเห็นน้ำตาเจ้ากรรมที่มันรินไหลเพราะคำพูดเมื่อหัวค่ำ

 

"แกหมายความว่าไงนะ?"วรรณาทำหน้าตกใจ

 

"อีกเดือนเดียวผมก็เป็นอิสระแล้วละสิคุณนาย..."

 

"หมายความว่า?"

 

"ไม่ต้องสงสัยให้มากความหรอกครับ สัญญา 3เดือนของเราผมไม่เคยลืม"

 

"แล้วแกทำอะไรน้องไหม?"วรรณาถามอย่างตกใจเพราะเป็นห่วงปุณยนุชไม่น้อย

 

"จะเหลือเหรอครับคุณนาย หลานสะใภ้อ่อยจนผมตะบะแตก ผมเลยจัดครบชุดใช้งานตามโปรโมชั่น...บริการเป็นเลิศอีกต่างหาก"

 

"ไม่รักน้องเลยหรือ?

 

"รักคืออะไรละครับ รักเกิดจากความสมัครใจใช่บังคับ"

 

"ช่างเถอะไม่ต้องพูดอะไรแล้ว.....กลับไปซะ!"วรรณาร้องไห้กับสิ่งที่ได้ยิน เธอเจ็บปวดแทนปุณยนุชและไม่อยากซักไซ้ให้หลานสาวเข้ามาได้ยิน เธอรีบเช็ดน้ำตาและรู้สึกผิดไม่รู้เมื่อจากไปจะไปพบหน้าพื่อนรักที่คบกันมายาวนานถึง 70 ปียังไง ไร่ทั้งคู่อยู่ติดกันจึงเป็นเพื่อนเล่นกันมาตั้งแต่วัยเด็กจนชรา ก่อนภาพสอางค์จะผุดขึ้นมาพร้อมใบหน้าปุณยนุช

 

ปุณแกล้งทำของหล่นเพื่อให้ทั้งคู่รู้ตัว ก่อนจะลุกลนปัดกวาด....เมื่อจัดการทุกอย่างเสร็จสิ้นเธอจึงก้าวเท้าเบามาหาวรรณาแววตาใสวาวกลบเกลื่อนความทุกข์ระทม

 

"ปุณขอโทษนะคะคุณย่า.....ปุณลาละค่ะ"ปุณยิ้มแย้มและกล่ววลาผู้เป็นย่า ไม่ให้นางวรรณาสงสัย คำขอโทษที่กล่าวเมื่อครู่ไม่ใช่เรื่องแก้วที่หล่น แต่เป็นเรื่องที่เธอทำให้ย่าผิดหวัง

 

.............................

 

"ร้องไห้ทำไม?"วีหยุดโยก เมื่อสัมผัสได้ถึงน้ำตาที่หยดถูกมือใหญ่ที่ตอนนี้รองไว้ใต้ท้ายทอยปุณยนุช

 

"เปล่าค่ะ....ปุณรักพี่นะ"พูดจบเธอรีบกลืนความช้ำลงคอ และกลับมาสนใจคนตรงหน้า เธอปล่อยตัวไปตามใจโดยไม่สนอะไรอีกแล้ว หากมันจะจบเธอก็พร้อมยอมรับมันแต่โดยดี 

 

วีรภพเริ่มส่งบทรักอีกครั้งเมื่อได้ยินคำบอกรักจากปากสาว เขาแปลกใจที่ครั้งนี้เธอสู้เขาสุดพลัง ซึ่งมันไม่เคยเป็นแบบนี้ เธอเปลี่ยนไป...เหมือนกำลังปลดปล่อยอารมณ์ทุกอย่างออกมา เมื่อลุกรับกันจนอิ่มเอมวีก็ส่งปุณยนุชถึงฝั่งฝัน เขาหงายพับลงที่นอน ก่อนจะตะแคงมองร่างสาวงามที่หน้านิ่งไม่บ่งบอกถึงความรู้สึกใดๆ

 

เช้าอรุณตะวันยังไม่โผล่พ้นฟ้า ปุณลุกขึ้นมาทำหน้าที่ของภรรยาเช่นเคย เธอจัดแจงเสื้อผ้าและข้าวของให้วีรภพ ก่อนจะเดินลงไปทำอาหารไว้รอให้เขาตื่นมาทาน วันนี้วีรู้สึกแปลกจึงตื่นขึ้นมามองเธองุ่นงกกับการดูแลเขา เธอทำแบบนี้ทุกวันทำไมเขาพึ่งจะมาสนใจ อีกใจก็ส่งเสียงเรียกให้สติกลับคืน วีชักไม่แน่ใจว่าตอนนี้ตัวเองรู้สึกอย่างไรกันแน่ ความคิดมันตีกันวุ่นในหัว จนเขาเองก็จัดการสะสางไม่ได้เช่นกัน 

 

 

ความคิดเห็น