ฝันลึก ๆ
email-icon facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ความดีไม่เคยชนะใจ

ชื่อตอน : ความดีไม่เคยชนะใจ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ทั่วไป

คนเข้าชมทั้งหมด : 886

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 24 ส.ค. 2562 17:53 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ความดีไม่เคยชนะใจ
แบบอักษร

บทที่ 8

 

เธอปล่อยโฮอยู่นานสองนาน ก่อนจะรู้สึกไม่สบายตัวเหมือนจับไข้เข้าให้แล้ว ปุณรู้ตัวเองดี หากเจ็บป่วยมีแต่จะทำให้เขารำคาญ เธอรีบลุกเดินกะเผลกๆไปหยิบยาลดไข้มาทานสองเม็ด แล้วหลับตาพักผ่อนให้ร่างกายซ่อมแซมส่วนที่มันสึกหรอ 

 

ด้านวรรณา

 

"ทำไมวันนี้ไม่เห็นหนูปุณเลยตาวี"เธอถามขณะรดน้ำต้นไม้อย่างใจเย็น

 

"ผมไม่รู้...ไม่ได้สนใจ"

 

"วันนี้ย่าจะให้ออไปขนข้าวของหนูปุณไปไว้ห้องเรานะ ถ้าไม่ไปอยู่กับน้องก็ให้น้องย้ายมาก็แล้วกัน"เธอหันไปรดน้ำต่ออย่างใจเย็น....สามีภรรยาควรอยู่ด้วยกัน เธอคิดว่าทำถูกแล้ว

 

ด้านปั่นหลังกลับจากเที่ยวงาน

 

"ฮือๆ..พี่ทัณเป็นแฟนกับสาวคนนั้น โอ้ยฉันเสียใจ"เธอนั่งร้องไห้และอดไปตามระเบียบ

 

ทัณและแพรวเป็นเพื่อนที่มหาลัยของวี พวกเขามาพักผ่อนเชียงราย จึงแวะมาหาเพื่อนหนุ่มและเที่ยวชมฟาร์มสุขภิรมย์ แม้จะแปลกใจว่าทำไมไม่ใช้นามสกุลทักษ์ดิยากรแต่ทัณก็ไม่ได้เอ่ยถาม 

 

"เราต้องกลับกันแล้วขอบใจมากนะเพื่อน" ทัณตบบ่าเพื่อนรักเบาๆ

 

"ไม่อยู่ต่ออีกหน่อยวะ กำลังเหงา"

 

"อยู่กับเมียมึงเถอะ เห็นปั่นบอกพึ่งแต่งงาน ข้าวใหม่ปลามันคงไม่อยากให้ใครเข้าไปขัดความสุข" ทัณหัวเราะร่าแต่ก็คิดได้ว่าผู้หญิงเมื่อวานไม่ใช่อินตรา แต่ทำไมถึงได้แต่งงานกะทันหันจนเขาเองก็ไม่ได้มาและไม่ทราบข่าว

 

"เดี๋ยวกูเล่าให้ฟัง...เดินทางปลอดภัย โชคดีเพื่อน"วีโบกมือลาก่อนจะเดินเข้าบ้านไป

 

เมื่อเดินเข้าห้องสิ่งที่เขาไม่อยากเห็นถูกจัดวางเรียงรายอยู่รอบห้อง.... เขากวาดตามองโดยรอบพร้อมเดินตรวจสอบสิ่งที่เห็น  พบเครื่องสำอางเสื้อผ้าและข้าวของเครื่องใช้ที่จำเป็นของเธอ ถูกนำมาวางในห้องของเขาจนเต็มพื้นที่โล่งของห้อง ก่อนจะเห็นคนตัวเล็กเดินเข้ามาตาแดงก่ำ

 

"ขอโทษนะคะ ปุณขัดคุณย่าไม่ได้....หลังจากนี้ปุณจะนอนที่พื้นก็แล้วกัน"เธอเปลี่ยนอารมณ์เจ็บเป็นอารมณ์เรียบเฉย หน้าที่เธอตอนนี้คงทำได้แค่ดูแลรอบกายสามี เพราะด้านจิตใจเธอไม่สามารถเข้าไปแทรกซึมความรักที่เขาปิดกั้นเธอเอาไว้เพียงผู้เดียว

 

"ฉันมาคิดๆดูแล้ว มีเธอแก้ขัดก็ดีเหมือนกัน จะออกไปหากินในเมืองก็ลำบาก...ทนๆเอาหน่อยนะ ถึงเวลาฉันจะปล่อยเธอไปเอง"วีพูดเพราะคิดแบบนั้น แต่ประเด็นจริงๆคือเธอสดใหม่จนเขาอยากลิ้มลองให้อิ่มเอมเสียก่อน

 

"พี่เป็นสามีอยากทำอะไรก็ได้ ปุณไม่ขัดหรอกค่ะ"เธอพูดทั้งที่ปวดหนึบ มันอึดอัดจนบอกไม่ถูก ความรู้สึกแบบนี้มองดีๆคงไม่ต่างจากนางบำเรอ เธอคิดว่าเขามองเธอแบบนั้นเป็นแน่

 

"อย่าสำคัญตัวผิดละ...เราอยู่ด้วยกันอีกไม่นานหรอกปุณ ตอนนี้เธอเป็นของเล่นชิ้นโปรด...สำนึกบุญคุณและตอบแทนคุณย่าให้เพียงพอเถอะ"

 

"ค่ะ...ปุณจะจำไว้"เธอหลบตาและเดินเข้าห้องน้ำ ก่อนจะนั่งลงหลังชิดกำแพง ปุณปล่อยโฮออกมาเบาๆ น้ำตารินไหลจากดวงตาลงมาสู่เท้าน้อยๆ....มือก็ปิดปากเงียบไม่ให้มีเสียงเล็ดลอด เธอทำทุกอย่างให้สงบที่สุดเท่าที่จะทำได้

 

แม้วีจะโล่งอกที่ประกาศออกไปเช่นนั้น แต่เขากลับรู้สึกผิดอย่างบอกไม่ถูก เขาทำร้ายเธอแรงเกินไปรึเปล่า ของเล่นที่พูดถึงคือภรรยาที่เขารู้ดีว่าเธอรักเขาจากใจจริง 

 

2 เดือนผ่านไป ปุณยนุชยังคงทำหน้าที่ของเธออย่างดี ทั้งเรื่องบนเตียงและเรื่องรอบกายวีเฉยชาทุกช่วงเวลา จะมีก็แค่บนเตียงที่เขาทำดีกับเธอแต่พอผ่านพ้นเช้าวันใหม่เขาก็เป็นอีกคนในทันที ต่อหน้าคนงานนับร้อยเขาไม่เคยยกย่องให้เกียรติเธอเลย...ซ้ำยังบ่นด่าและต่อว่าดังเช่นคนงานทั่วไป...แต่มันแปลกที่เธอ เป็นคนงานคนเดียวที่ถูกเขาดุด่าต่อว่าเป็นประจำ

 

ปุณยนุชพยายามไม่เก็บมาคิดและยังทำหน้าที่ภรรยาอย่างดี เธอเตรียมทุกอย่างให้สามีเสร็จสรรพทุกวัน ก่อนจะออกไปทำงานในไร่ เธอออกเก็บใบชาตอนเช้า และไปให้อาหารวัวและม้าตัวโปรด ก่อนจะไปรดน้ำดอกไม้ช่วยคนงาน แม้ในไร่จะมีคนงานนับร้อย และมีผู้คนแวะเวียนมาเที่ยวนับพัน แต่มุมที่เธอชอบคงไม่พ้นใต้ต้นไม้ใหญ่ใกล้คอกม้าและสวนองุ่น เธอหยุดลงนั่งและคิดทบทวนทุกสิ่ง สายตาก็พลันไปเห็นเจ้าบ้าบิ่นกินหญ้าพอดีเธอเดินเบาหวิวใจลอยและก้าวไปหาม้าแสนรักอีกตัวของเธอ

 

"ทำไมเจ้านายแกใจร้ายจัง"พูดแค่นั้นตาเธอก็สั่นระริก น้ำตาไหลออกมาช้าๆ เธอลูบหัวและโอบกอดม้ารักอย่างเหน็บหนาว โลกกว้างใบนี้ไม่มีที่ให้เธอหลบมุมได้ดีเท่าที่นี่อีกแล้ว

 

บ้าบิ่นมองหญิงสาวเหมือนรับรู้ถึงความเจ็บปวด แต่ปุณคงคิดไปเองเพราะมันคงเป็นไปไม่ได้ สิ่งที่ยายฝากฝังก่อนจากไปกลับเป็นมีดแหลมที่ทิ่มแทงเธอทุกวัน ไฟรักที่ปุณยนุชปรารถนามีแต่ความเย็นชาและหนาวเหน็บกระทบกายใจไม่หยุดยั้ง.......

 

 

 

ความคิดเห็น